1964 ж. түсірілген «Ұзақ кемелер» фильмі – Джек Кардифтің шытырман оқиғасы. Алтын қоңырaу іздеу, құпиялар мен қаһармандық. Ричард Уидмарк, Сидни Пуатье рөлдерде!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1964 жылы Джек Кардифф түсірген фильм
1964 film by Jack Cardiff
«Ұзын кемелер» – 1964 жылы Джек Кардифф режиссерлік еткен, Technirama форматында түсірілген ағылшын-югослав оқиғалық фильмі. Басты рөлдерде Ричард Уидмарк, Сидни Пуатье, Расс Тамблин және Розанна Скиаффино сомдаған.
The Long Ships is a 1964 Anglo–Yugoslav adventure film shot in Technirama directed by Jack Cardiff and starring Richard Widmark, Sidney Poitier, Russ Tamblyn and Rosanna Schiaffino.
Сюжет
Бұл оқиға "Дауыстардың анасы" деп аталатын зор алтын қоңыраудың болуы немесе болмауы мүмкін екендігіне ортақтасқан. Мұрапатша Әли Мансух оның бар екеніне сенімді. Ол оның туралы барлық аңызды материалдарды жинап, оны табу үшін экспедиция ұйымдастыруды жоспарлайды. Кемесі құлаған норвег Рольф базарда қоңырау туралы әңгімені қайталап, оның орнын білетінін айтқанда, Мансухтың адамдары оны ұстап алып, сұраққа тартады. Рольф өзі аңыздан артық ештеңе білмейтінін және қоңыраудың тек аңыз болуы мүмкін екенін мәлімдейді. Ол жазалауды жалғастырмас бұрын терезеден секіріп қашып құтылуға тырысады. Үйіне жүзіп келген соң, Рольф әкесі Крок пен інісі Ормға кемесі Африкада апатқа ұшыраған түні ол шын мәнінде қоңырау естігенін айтады. Бірақ Рольфтің әкесі Дания королі Харальд Блутустың жерлеу кемесін жасауға бар байлығын жұмсап, мұқтаж болды, ал король оған өтеуден бас тартты. Кеме әлі Харальдқа тиесілі емес екенін (ол тірі болғандықтан) түсінген Рольф пен Орм кемені ұрлап қана қоймай, экипаж ретінде мас викингтерді жалдайды. Харальдтың ұрлық үшін әкесіне жаза ретінде өлтіруінен сақтау үшін, ол корольдің қызын кепілге алады. Харальд оны құтқару үшін барлық ұзын кемелерін шақыратынын жариялайды. Кеме жерлеу кемесі болғандықтан, экипаж ырымға беріліп, үйлеріне қайтуды талап етеді. Рольф кеме капитанынан жаман сәттіліктен құтылудың жолын сұрайды, ол қызды құдайларға құрбан ету керек дейді. Ол солай ететіндей болады (оның орнына қойды өлтіреді) және кейіннен Ормға амалын ашады. Теңізде ұзақ қиындықтардан кейін кеме бұрқасында зақымдалып, норвегиялықтар мавр жағалауына шығады. Маврлар шабуыл жасап, тұтқындағаннан кейін, норвегиялықтар өлім жазасына кесіледі, онда Мансух Рольфпен қайта кездеседі және "Дауыстардың анасы" қайда екенін білуді талап етеді. Мансухтың сүйікті әйелі Амина күйеуін қоңырауды табу үшін оларды және кемесін пайдалануға көндіреді. Геркулес бағаналарына жеткеннен кейін, Рольф пен Мансух викингтің "Дауыстардың анасын" естігеніне сенімді болған кішкентай қола қоңыраулы күмбезді ғибадатхананы ғана табады. Ашуланған Рольф аспалы қоңырауды қабырғаға лақтырады, ал қатты дауыс ғибадатхана күмбезінің өзі жасырылған "Дауыстардың анасы" екенін көрсетеді. Құны жоғары апат "Дауыстардың анасын" жартастан теңізге құлатып жібергеннен кейін, экспедиция соңынан Мавр қаласына оралады, Әли Мансух қоңырауды сүйреп көшелер арқылы жеңіске жетеді. Бірақ ханшайымды құтқару үшін келген король Харальд пен оның әскері, соның ішінде Крок, қаланы жаулап алған, ал Әли Мансух келгенде олар жасырынған жерлерінен шығады. Соңғы шайқас басталады, қоңырау құлап, Әли Мансухты қалыпқа келтіріп, маврлар жеңіліп, викингтер жеңіске жетеді. Фильм Рольфтің король Харальдты "саксон патшаларының үш тәжін" іздеу үшін тағы бір экспедиция ұйымдастыруға көндіруге тырысуымен аяқталады, бұл Крокты қызықтырады.
The story centres on an immense golden bell named the Mother of Voices, which may or may not exist. Moorish king Aly Mansuh is convinced that it does. Having collected all the legendary material about it that he can, he plans to mount an expedition to search for it. When a shipwrecked Norseman, Rolfe, repeats the story of the bell in the marketplace, and hints that he knows its location, he is seized by Mansuh's men and brought in for questioning. Rolfe insists that he does not know more than the legend itself and that the bell is most likely only a myth. He manages to escape by jumping through a window before the questioning continues under torture. After swimming back to return home, Rolfe reveals to his father Krok and his brother Orm that he did indeed hear the bell pealing on the night his ship was wrecked in Africa. However, Rolfe's father has been made destitute after spending a fortune building a funeral ship for the Danish king, Harald Bluetooth, who then refuses to reimburse him by citing an outstanding debt. Rationalising that the ship does not yet belong to Harald (since he is still living), Rolfe and Orm not only steal the ship, but hire a number of inebriated Vikings to serve as its crew. In order to prevent Harald from killing his father in revenge for the theft, he also takes the king's daughter as a hostage. Harald declares that he will summon every longship he can find and rescue her. Since the ship was intended as a funeral ship, the crew begins to get superstitious and demands to return home. Rolfe asks the ship's captain what's the way to sway the bad luck off them, and he states that a maiden must be sacrificed to the gods. He pretends to do so (he kills a sheep instead) and later reveals the trick to Orm. After prolonged difficulties at sea, the ship is damaged in a maelstrom, and the Norse are cast ashore in a Moorish shore. After getting attacked and captured by the Moors, the Norse are condemned to execution, where Mansuh reencounters Rolfe and again demands to know where the Mother of Voices is. Mansuh's favourite wife Aminah convinces her husband to use them and their longship to retrieve the bell. After they sail to the Pillars of Hercules, Rolfe and Mansuh find only a domed chapel with a small bronze bell where the Viking was certain he had heard the Mother of Voices. Frustrated, Rolfe throws the hanging bell against a wall, and the resounding cacophony reveals that the chapel dome itself is the disguised Mother of Voices. After a costly misadventure topples the Mother of Voices from its clifftop down to the sea, the expedition finally returns to the Moorish city, Aly Mansuh triumphantly riding through the streets with the bell in tow. However, King Harald and his men, including Krok, out to rescue the princess, have since conquered the city, and upon Aly Mansuh's arrival they leap out of hiding. The climactic battle ensues, and ends when the bell falls over and crushes Aly Mansuh; the Moors are defeated and the Vikings victorious. The film ends with Rolfe trying his best to persuade King Harald to mount another expedition for the "three crowns of the Saxon kings", much to Krok's amusement.
Өмірбаян
Фильм Франс Г. Бенгтссонның екі томдық швед романы "The Long Ships" (1941 және 1945) негізінде еркін түсірілген. Ирвинг Аллен оны 2 миллион фунт стерлинг (5,6 миллион АҚШ доллары) бюджетімен түсіретінін хабарлады. Фильмді бастапқыда Ирвин Аллен үшін "Кошқұйрық батырлары" фильмін түсірген Хосе Феррер режиссерлік етпек болған. Феррер басты рөлге "Берт Ланкастер, Тони Кертис сияқты актерлер мен екі актрисаны" іздегенін айтты. Ол фильмде өзі ойнауға ниеттенбеген. Бірақ Феррер бас тартып, оның орнына Джек Кардифф келді; Ричард Видмарк басты рөлге келісім берді. Фильм Югославияда түсірілуі жоспарланған. Джордж Пеппард 200 000 доллар гонорарға қарамастан, басты рөлден бас тартқанын мәлімдеді, себебі ол сол елде алты ай өткізгісі келмеді. Аллен: "Тито үкіметі Югославияға көбірек шетелдік киноөндірісшілерді шақыруға ынталы екені анық", - деді. "Әрине, АҚШ және Ұлыбритания үкіметтерінің мүддесі Югославияның Совет блогынан қаржылық тәуелсіздігін арттыратын барлық бастаманы қолдауға бағытталған. Белградтың жақын арада Лондон мен Римге жететініне сенімдімін". Фильмнің түсірілімі Авала төбесінде өтті. Америка легионы Югославияда түсірілген тағы бір голливудтық қаржыланған фильммен бірге осы фильмнің өндірісін "АҚШ және еркін әлемнің мүдделеріне зиян келтіретін, әдепсіз, алдаушы, этикалық емес" деп айыптады. "Бұл оңай болған жоқ", - деді Видмарк түсірілім алаңындағы жағдай туралы.
The film was very loosely based on the two volume Swedish novel The Long Ships (1941 and 1945) by Frans G. Bengtsson, Irving Allen announced he would make it for a budget of £2 million (US$5.6 million). The film was originally meant to be directed by José Ferrer, who had made The Cockleshell Heroes for Irwin Allen. Ferrer said he was looking for "a Burt Lancaster type and a Tony Curtis type and two girls" for the lead. He was not intending to act in the film. However, Ferrer dropped out and was replaced by Jack Cardiff; Richard Widmark was signed to star. The film was to be shot in Yugoslavia. George Peppard claimed he turned down a lead role despite a fee of $200,000 because he did not want to spend six months in that country. "It is obvious that Tito's government is anxious to see more and more foreign filmmakers come to Yugoslavia", said Allen. "And of course it is also in the best interests of the American and British governments to encourage anything that improves Yugoslavia's financial independence from the Soviet bloc. I'm sure Belgrade will soon catch up with London and Rome." Filming took place on Avala Hill. The American Legion condemned the production of the film – along with another Hollywood financed film shot in Yugoslavia, Lancelot and Guinevere – as "immoral, deceptive, unethical and detrimental to the best interests of the United States and the free world." "It wasn't a happy time", said Widmark of the shoot.
Қабылдау
Фильм Ұлыбританияда өте жақсы көрсеткіштер көрсетіп, 840 000 долларлық табыс әкелді. АҚШ және Канадада ол 1 930 000 долларлық жалға алу ақысын тапты.
The film performed very well in the United Kingdom, grossing $840,000. In the US and Canada it earned rentals of $1,930,000.