АҚШ Жағалау күзетінің алдындағы қызмет – теңіз кемесі апаттарынан құтқару. 1848 ж. құрылған, 1915 ж. бірігіп, қазіргі Жағалау күзетін құрады. Құтқару станциялары, кеме апаттары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Жағалау күзетінің алға құрылғысы
Precursor to the U. S. Coast Guard
АҚШ Өмірді құтқару қызметі – кеме апатына ұшыраған теңізшілер мен жолаушылардың өмірін сақтау мақсатындағы жеке және жергілікті гуманитарлық бастамалардың нәтижесінде құрылған АҚШ үкіметтік мекемесі. Ол 1848 жылы құрылып, 1915 жылы Revenue Cutter қызметімен бірігіп, АҚШ Жағалау күзетін құрады.
The United States Life Saving Service was a United States government agency that grew out of private and local humanitarian efforts to save the lives of shipwrecked mariners and passengers. It began in 1848 and ultimately merged with the Revenue Cutter Service to form the United States Coast Guard in 1915.
Алғашқы жылдар
Кеме апатына ұшыраған теңізшілерге көмек көрсету тұжырымы Массачусетс гуманистік қоғамының бастамасымен ерікті өмірді құтқару қызметтерінен басталды. Жағаға жақын жердегі адамдарға көмек көрсетуге тек шағын қайықтардың ғана мүмкіндігі бар екені анықталды. Жағаға жақын көмекке келген желкенді кеме де, әсіресе жағадағы қатты жел болғанда, суға батып кету қаупі бар еді. Массачусетс гуманистік қоғамы Кохасетте (Массачусетс штаты) алғашқы құтқару қайықтары станциясын құрды. Станциялар апат болған жағдайда еріктілер пайдаланатын құтқару құралдарын сақтайтын шағын құрылымдар сияқты болды. Дегенмен, станциялар көбінесе қарбалас порттарға жақын орналасқандықтан, жағалаудың үлкен бөлігі құтқару құралдарысыз қалды. Федералдық үкіметтің өмірді құтқару ісіне ресми түрде қатысуы 1848 жылдың 14 тамызында оның басты жақтаушысы атанған Нью-Джерси өкілі Уильям А. Ньюэлл атымен аталатын Ньюэлл заңына қол қоюмен басталды. Осы заңға сәйкес, АҚШ Конгресі Нью-Джерсидің жағалауында Нью-Йорк портынан оңтүстікке қарай адамсыз құтқару станцияларын құруға және "жағалауда кеме апатынан адамдардың өмірін және мүлкін жақсырақ сақтау үшін серфинг қайықтары, ракеталар, каронадтар және басқа да қажетті құрал-жабдықтар" беруге 10 000 доллар бөлді. 1899 жылғы "Өмірді құтқару қызметі туралы ережелер", VI бап, "Апаттардағы әрекеттер", 252-тармақ 1915 жылы Жағалау күзеті құрылғаннан кейін де күшінде болды, ал 252-тармақ сөзсіз 1934 жылғы АҚШ Жағалау күзет станцияларына арналған жаңа нұсқаулыққа көшірілді. Осы тармақ құтқару тобының ресми емес ұранына әкелді: "Сендер сыртқа шығуың керек, бірақ қайтып келуің міндетті емес". 1900 жылға дейін демалыс үшін теңізге шығатындар өте аз болды, ал көбінесе көмекке келушілер саудамен айналысатын кемелер болды. Көптеген құтқару қайықтары станциялары порт қалаларында немесе олардың жанында орналасқан. Мұнда терең су, пірлер және басқа да жағажай құрылыстары теңіз теміржолдары арқылы ауыр құтқару қайықтарын тікелей суға түсіруге мүмкіндік берді. Жалпы алғанда, құтқару қайықтары Ұлы көлдерде болды, бірақ кейбір құтқару станциялары көлдердің шалғай аймақтарында да орналасқан. Ұлы көлдердегі белсенді маусым сәуірден желтоқсанға дейін созылды. Ерекше жағдай – 1881 жылы Кентукки штатындағы Луисвилл қаласының Огайо өзеніндегі сарқырамасында құрылған елдегі алғашқы құтқару орталығы – АҚШ Құтқару станциясы №10. Үшінші санаттағы Өмірді құтқару қызметі бөлімшелеріне баспана үйлері кірді. Бұл станциялар Оңтүстік Каролина, Джорджия және Флорида штаттарының жағалауларында орналасқан. Әр үйге жалақысы төленетін күзетші мен кішкентай қайық бекітілді, бірақ ұйымға белсенді жұмыс істейтін құтқарушылар кірмеді. Бұл жағалау бойында кеме апатына ұшыраған теңізшілердің солтүстіктегідей қыста суықтан өлмейтініне сендірілді. Сондықтан тек баспана ғана қажет болды.
The concept of assistance to shipwrecked mariners from shore based stations began with volunteer lifesaving services, spearheaded by the Massachusetts Humane Society. It was recognized that only small boats stood a chance of assisting those close to the beach. A sailing ship trying to help near to the shore stood a good chance of also running aground, especially if there were heavy onshore winds. The Massachusetts Humane Society founded the first lifeboat station at Cohasset, Massachusetts. The stations were small shed like structures, holding rescue equipment that was to be used by volunteers in case of a wreck. The stations, however, were only near the approaches to busy ports and, thus, large gaps of coastline remained without lifesaving equipment. Formal federal government involvement in the lifesaving business began on August 14, 1848, with the signing of the Newell Act, which was named for its chief advocate, New Jersey Representative William A. Newell. Under this act, the United States Congress appropriated $10,000 to establish unmanned lifesaving stations along the New Jersey coast south of New York Harbor and to provide "surf boat, rockets, carronades and other necessary apparatus for the better preservation of life and property from shipwreck on the coast of New Jersey". The Regulations of Life Saving Service of 1899, Article VI, "Actions at Wrecks," Section 252, remained in force after creation of the Coast Guard in 1915, and Section 252 was copied word for word into the new Instructions for United States Coast Guard Stations, 1934 edition. That section gave rise to the rescue crew's unofficial motto, "You have to go out, but you don't have to come back." Before 1900, there were very few recreational boaters and most assistance cases came from ships engaged in commerce. Nearly all lifeboat stations were located at or near port cities. Here, deep water, combined with piers and other waterfront structures, allowed launching heavy lifeboats directly into the water by marine railways on inclined ramps. In general, lifeboat stations were on the Great Lakes, but some lifesaving stations were in the more isolated areas of the lakes. The active season on the Great Lakes stretched from April to December. An exception was the nation's first rescue center on the inland waterways, the United States Life Saving Station #10, established in 1881 at the Falls of the Ohio at Louisville, Kentucky, on the Ohio River. Houses of refuge made up the third category of Life Saving Service units. These stations were on the coasts of South Carolina, Georgia, and Florida. A paid keeper and a small boat were assigned to each house, but the organization did not include active manning and rescue attempts. It was felt that along this stretch of coastline, shipwrecked sailors would not die of exposure to the cold in the winter as in the north. Therefore, only shelters would be needed.
Құрама Штаттардағы өмірді құтқарушы еріктілер корпусы
АҚШ Ерікті Өмірді Сақтап Қалу Корпусы АҚШ Өмірді Сақтап Қалу Қызметіне көмекші күш ретінде құрылған. Өмірді Сақтап Қалу Қызметінің немесе Адамгершілік Қоғамының станциялары жоқ кейбір аймақтарда АҚШ Ерікті Өмірді Сақтап Қалу Корпусы құтқару қайықтарын иеленді және жағалауда, сондай-ақ ішкі суларда қызметтер көрсетті.
The U. S. Volunteer Life Saving Corps were meant to be a supplement to the U. S. Life Saving Service. In some areas where there were no stations of the Life Saving Service or the Humane Society, the USVLSC manned lifeboats and provided services on the coast and on inland waters.
Жағалау күзетін құру үшін бірігу
1915 жылғы 28 қаңтарда президент Вудро Вильсон «Жер бойы күзетін құру туралы заңға» қол қойды, осылайша Өмірді сақтау қызметі мен Кедендік кесу қызметі бірігіп, АҚШ-тың Жер бойы күзетін құрды. Заңға қол қойылған кезде Атлант мұхиты, Тынық мұхиты, Мексика шығанағының жағалаулары мен Ұлы көлдерді қамтитын 270-тен астам станциядан тұратын желі болды.
On January 28, 1915, President Woodrow Wilson signed the "Act to Create the Coast Guard," merging the Life Saving Service with the Revenue Cutter Service to create the United States Coast Guard. By the time the act was signed there was a network of more than 270 stations covering the Atlantic Ocean, Pacific Ocean, and Gulf of Mexico Coasts, and the Great Lakes.