Кіріспе

Молекулалардың табиғи емес бұрыштардағы байланыстардың тұрақсыздығы

Органикалық химияда сақиналық кернеу – молекуладағы байланыстардың қалыптан тыс бұрыштарда түзілуінен туындайтын тұрақсыздық түрі. Кернеу көбінесе циклопропандар және циклобутандар сияқты кіші сақиналар үшін талқыланады, олардың ішкі бұрыштары шамамен 109° идеалды мәннен едәуір кіші болады. Олардың жоғары кернеуіне байланысты, осы кіші сақиналардың жану жылуы жоғарылайды. Сақиналық кернеу бұрыштық кернеу, конформациялық кернеу немесе Питцер кернеуі (торсиондық тұтылу өзара әрекеттесулері), сондай-ақ ван дер Ваальс кернеуі немесе Прелог кернеуі деп аталатын трансанаулярлық кернеудің жиынтығынан туындайды. Бұрыштық кернеудің ең қарапайым мысалдары – циклопропан және циклобутан сияқты кіші циклоалкандар. Сақиналық кернеу энергиясы сақинаны жабу үшін байланыс бұрыштарын бұрмалауға қажетті энергиямен байланыстырылады. Сақиналық кернеу энергиясы сақиналық реакцияларды өзгерту жылдамдығының артуына себеп болады деп саналады. Оның дәстүрлі байланыс энергияларымен өзара әрекеттесуі сақиналық кернеу реакцияларының кинетикасы мен термодинамикасына әсер ететін қосылыстардың энтальпиясын өзгертеді.

Тарих

Сақиналық деформация теориясын алғаш рет 1890 жылы неміс химигі Адольф фон Байер жасады. Бұрын тек бұрылу (торсиондық) және кеңістіктік (стериялық) кернеулер ғана бар деп есептелген, бірақ Байердің теориясы осы екі кернеудің өзара әрекеттесуіне негізделді. Байердің теориясы сақиналы қосылыстардың жазық болатын деген болжамға құрылған. Кейін, сол шамамен уақытта Герман Саксе қосылыс сақиналары жазық емес, және ықтимал "кресло" (төсек) пішінде болуы мүмкін деген пікірді қалыптастырды. Эрнст Мохр екі теорияны біріктіріп, алты мүшелі сақиналардың тұрақтылығын, табиғатта олардың көп кездесуін, сондай-ақ басқа сақиналық құрылымдардың энергия деңгейлерін түсіндірді.

Алкандар

Алкандарда атомдық орбитальдардың ең жақсы жабысуы 109,5°-та қол жеткізіледі. Көбінесе кездесетін циклді қосылыстардың сақинасында бес немесе алты көміртек атомы болады. Бұрыштық деформация байланыс бұрыштарының белгілі бір химиялық конформацияда максималды байланыс күшіне жету үшін идеалды байланыс бұрыштарынан ауытқуынан туындайды. Бұрыштық деформация көбінесе циклді молекулаларға әсер етеді, олар ациклді молекулаларға тән икемділікке ие болмайды. Бұрыштық деформация молекуланы тұрақсыз етеді, бұл жоғары реакциялық қабілеттілік және жанудың жоғары жылуында көрінеді. Химиялық байланыстағы атомдық орбитальдардың тиімді жабысуы максималды байланыс күшіне әкеледі. Бұрыштық деформацияны сандық өлшеуге тартылу энергиясы қолданылады. Бұрыштық және бұрылыс деформациялары бірігіп, циклді молекулаларға әсер ететін сақиналық деформацияны құрайды.