Этторе Бастико: Итальяндық әскери қолбасшы және тарихшы

Кіріспе

Этторе Бастико (9 сәуір 1876 – 2 желтоқсан 1972) – Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін және оның кезінде итальяндық әскери шенеунік және қолбасшы. 1941-1943 жылдары Солтүстік Африкадағы Осі күштерінің командирі болған итальяндық фельдмаршал. Корольдік итальян армиясының генералы болғаннан бөлек, ол Эгей теңізіндегі итальяндық аралдар мен Ливияның губернаторы қызметін атқарды. Әскердегі қызметтен кейін ол әскери тарихшы болып, бірнеше кітап жариялады.

Өмірбаян

Бастико Италияның Болония қаласында дүниеге келген. Есейген кезде Бастико Италия армиясына қосылып, Бірінші дүниежүзілік соғыста қатысқан. 1928 жылы Бастико бригадир (generale di brigata) шеніне көтерілді. Сол кезде Италия патшалығын фашист диктатор Бенито Муссолини басқарды. Осы қызметте Бастико Джулио Дуэттің «Рекапитуляция» (Әуе күштерінің басқаруымен бірге жарияланған) еңбегінде сынға ұшырады. Дуэ Бастико ұсынған алты «негізгі теорияны» және олардың болашақ соғыстардағы тәуелсіз әуе күштерінің рөлімен байланысын жан-жақты талдап, сынады. Бастико 1932 жылдың 29 мамырында генерал-майор болып тағайындалды, ал 1935 жылы Екінші итало-абиссин соғысы кезінде 1-ші КК. NN. «23 наурыз» дивизиясына қолбасшылық етті. 1935 жылы Бастико Эфиопиядағы III корпустың командирі болды, ал 1936 жылдың 10 ақпанында генерал-лейтенант (generale di corpo d'armata) шеніне ие болды. 1936-1937 жылдары II корпустың командирі болды. 1937 жылы Испания азамат соғысының соңғы кезеңдерінде Бастико Марио Роаттаны Испаниядағы итальяндық еріктілер корпусының бас командирі ретінде алмастырды. CTV соғыста испан ұлтшылдарына көмектесу үшін жіберілді. 1937 жылдың ортасынан бастап Бастиконың әскері ұлтшылдар үшін шешуші жеңіс болған Сантандер шайқасында күресті. 1937 жылдың соңында Бастиконың орнын Марио Берти басты. 1937 жылдың қазан айында Бастико «generale di corpo d'armata designato d'armata» генерал шеніне ие болды, бұл Италия ресми түрде соғыста болмаған жағдайда берілетін ең жоғары шен еді. 1939 жылдың ақпан айында итальяндық еріктілер Испаниядан қайтып келді. Одан кейін ол Екінші армияға тағайындалды. Біраз уақыттан кейін Бастико По аңғарында орналасқан «По армиясы» деп аталған жаңа моторизацияланған Алтыншы армияның командирі болып тағайындалды. 1939 жылы Бастико Италия Корольдігінің сенаторы аталды. Италия Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда Бастико итальяндық Эгей аралдарының (Додеканес) губернаторы болды және 1940 жылдың 7 тамызында генерал (Generale d'Armata) шеніне көтерілді. 1941 жылдың 19 шілдесінде Бастико Италия Ливиясының генерал-губернаторы және Солтүстік Африкадағы барлық одақтас күштердің бас командирі болып тағайындалды. Солтүстік Африкадағы науқанда Эрвин Роммель ресми түрде итальяндық қолбасшылыққа бағынғандықтан, Роммельдің жоспарларын Бастико алдымен бекітуі керек болды. Бастико 1942 жылдың 12 тамызында Италия маршалы (Maresciallo d'Italia) шеніне көтерілді, бұл негізінен 22 маусымда генерал-фельдмаршал (Generalfeldmarschall) болып тағайындалған Роммельге қарағанда төмен шенде болуын болдырмау үшін жасалды. Ливия британдық Сегізінші армияның шабуылына ұшырағаннан кейін, 1943 жылдың 2 ақпанынан бастап ол соғыстың соңына дейін қызметсіз қалды. Бастико 96 жасында Римде қайтыс болды, соңғы жылдарын тарихты зерттеумен өткізді. Қайтыс болған кезде ол белсенді қызметте бес жұлдызды итальяндық шенді иеленген соңғы итальяндық әскери офицер еді. (Италияның маршалы болып тағайындалған соңғы королі Умберто II 1983 жылы қайтыс болды).

Bastico was born in Bologna, Italy. When he came of age, Bastico joined the Italian Army and fought in World War I. In 1928, Bastico was promoted to brigadier (generale di brigata). At that time, the Kingdom of Italy was ruled by Fascist dictator Benito Mussolini. In this role, Bastico was a target of Giulio Douhet in Recapitulation (published with the work The Command of the Air). Douhet devotes many pages to critically examining six "basic theories" put forth by Bastico and how they relate to the future of an Independent Air Force's role in future wars. Bastico was promoted to major general on 29 May 1932 and in 1935, he commanded the 1st CC. NN. Division "23 Marzo" during the Second Italo Abyssinian War. In 1935, Bastico was the commander of the III Corps in Ethiopia and on 10 February 1936 he was promoted to lieutenant general (generale di corpo d'armata). From 1936 to 1937, he was the commander of the II Corps. In 1937, during the later stages of the Spanish Civil War, Bastico replaced Mario Roatta as the commander in chief of the Italian volunteer corps in Spain, the Corpo Truppe Volontarie. The CTV was sent to help the Spanish Nationalists side in the war. From mid 1937, Bastico's force fought in the Battle of Santander, a decisive victory for the Nationalists. In late 1937, Bastico was replaced by Mario Berti. In October 1937, Bastico received the rank of general, "generale di corpo d'armata designato d'armata," the highest rank that could be assigned if Italy was not officially at war. In February 1939, the Italian volunteers left Spain. He was then assigned to the Second Army. Shortly after, Bastico was appointed commander of the new motorized Sixth Army, known at the "Army of the Po," stationed in the Po Valley area. In 1939, Bastico was named senator of the Kingdom of Italy. When Italy entered World War II, Bastico was Governor of the Italian Aegean Islands (Dodecanese) and he was promoted to full general (Generale d'Armata) on 7 August 1940. On 19 July 1941, Bastico was named Governor General of Italian Libya and commander in chief over all Axis forces in North Africa. Since Erwin Rommel was officially under Italian command in the North African campaign, Rommel's plans had to be first approved by Bastico. Bastico was promoted to Marshal of Italy (Maresciallo d'Italia) on 12 August 1942, largely to avoid him being junior in rank to Rommel, who was promoted to field marshal (Generalfeldmarschall) on 22 June. When Libya was lost to the British Eighth Army's advance, since 2 February 1943 he was left without a command for the rest of the war. Bastico died in Rome at 96, after spending his last years studying history. At the time of his death, he was the last living Italian military officer to have held an Italian five star rank in an active capacity. (Umberto II, the last King of Italy, who was appointed a marshal of Italy in a ceremonial capacity, died in 1983).