Жапон империясындағы ауыл шаруашылығының тарихы және реформалары
Agriculture in the Empire of Japan
Жапониядағы егіншілік: 19 ғ. экономикасының маңызды бөлігі, күріш өндірісі, Мейдзи реформасы, жер салығы реформасы және шаруалардың жерсіз қалу себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон империясындағы ауыл шаруашылығы соғыс алдындағы жапон экономикасының маңызды бір бөлігі болды. Тынық мұхиты соғысына дейін Жапонияның жерінің тек 16% ғана өңделген болса да, шаруашылықтардың 45% астамы егіншілікпен айналысып күшін табатын. Жапондықтар өңдеген жерлердің басым бөлігі күріш егістігіне арналған, және 1937 жылы әлемдік күріш өндірісінің 15% осы елде өндірілді.
Agriculture in the Empire of Japan was an important component of the pre war Japanese economy. Although Japan had only 16% of its land area under cultivation before the Pacific War, over 45% of households made a living from farming. Japanese cultivated land was mostly dedicated to rice, which accounted for 15% of world rice production in 1937.
Мейдзи дәуірі
Токугава сёгунатының 1868 жылғы Мейдзи қалпына келтіруімен аяқталуынан кейін жапондық ауыл шаруашылығында жалға алушы шаруашылық жүйесі үстемдік құрды. Мейдзи үкіметі өзінің индустрияландыру бағдарламасын жеке меншік жерлерден түсетін салық түсімдеріне негіздеді, ал 1873 жылғы Жер салығы реформасы жер иеленушілікті күшейтті. Көптеген фермерлер жаңа салықтарды төлей алмағандықтан жерлерінен айырылды. Бұл жағдай 1881–1885 жылдардағы Matsukata Fiscal Policy-сінің (дефляциялық саясат) салдарынан одан да нашарлады, ол күріш бағасын күрт төмендетіп, жаппай банкроттықтарға және тіпті үкіметке қарсы кең ауқымды ауылдық көтерілістерге әкелді. Мейдзи кезеңінің соңына таман шаруа отбасыларының 67%-дан астамы жалға берілді, ал шаруашылық өнімділігі тоқтап қалды. Жалға алушылар өнімдерінің жартысынан астамын жалға төлеуге мәжбүр болғандықтан, олар әйелдері мен қыздарын тоқыма фабрикаларына жұмысқа жіберуге немесе салық төлеу үшін қыздарын сатуға мәжбүр болды. Мейдзи кезеңінің басында жер иелері ақшаның орнына тауар түрінде жоғары жалға ақы алды, соның салдарынан ауыл шаруашылығының дамуында маңызды рөл атқарды, себебі жалға алушы фермерлерге капитал табу қиын болды. Күріштен басқа ақшалай дақылдардың өндірісінің дамуымен және 20 ғасырдың басынан бастап капитализмнің жалпы өсуімен ауыл шаруашылығы кооперативтері мен үкімет субсидиялар, несиелер беру және жаңа ауыл шаруашылығы технологиялары бойынша білім беру арқылы бұл рөлді өз мойнына алды. Бірінші ауыл шаруашылығы кооперативтері 1900 жылы құрылды, олардың құрылуы Жапония диетасында (парламентінде) Шинагава Ядзиро мен Хирата Тосуке тарапынан жапон ауыл шаруашылығын жаңғырту және оны ақша экономикасына бейімдеу құралы ретінде талқыланды. Бұл кооперативтер ауылдық жерлерде несиелік қауымдар, сатып алу кооперативтері ретінде жұмыс істеді және шаруашылық өнімдерін сату мен таңдауға көмектесті.
After the end of the Tokugawa shogunate with the Meiji Restoration of 1868, Japanese agriculture was dominated by a tenant farming system. The Meiji government based its industrialization program on tax revenues from private land ownership, and the Land Tax Reform of 1873 increased the process of landlordism, with many farmers having their land confiscated due to inability to pay the new taxes. This situation was worsened by the deflationary Matsukata Fiscal Policy of 1881–1885, which severely depressed rice prices, leading to further bankruptcies, and even to large scale rural uprisings against the government. By the end of the Meiji period, over 67% of all peasant families were driven into tenancy, and farm productivity stagnated. As tenants were forced to pay over half their crop as rent, they were often forced to send wives and daughters to textile mills or to sell daughters into prostitution to pay for taxes. In the early Meiji period, landowners collected a high rate of rent in kind, rather than cash and consequently played a major role in the development of agriculture, since the tenant farmers found it difficult to obtain capital. Gradually, with the development of cash crops to supplement the mainstay of rice, and the growth of capitalism in general from the turn of the twentieth century onwards, agricultural cooperatives and the government took over the role by providing farm subsidies, loans, and education in new agricultural techniques. The first agricultural cooperatives were established in 1900, after their creation was debated in the Diet of Japan by Shinagawa Yajirō and Hirata Tosuke as a means of modernizing Japanese agriculture and adapting it to a cash economy. These cooperatives served in rural areas as credit unions, purchasing cooperatives and assisted in the marketing and sales of farm products.
Тайшо дәуірі
Императорлық ауыл шаруашылығы қауымдастығы (帝国農会) – Жапония империясындағы ауыл шаруашылығы кооперативтерінің орталық ұйымы болды. Ол 1910 жылы құрылып, ауыл шаруашылығы саласындағы зерттеулерді тарату және шаруашылық өнімдерін сатуға көмектесу арқылы жеке кооперативтерге қолдау көрсетті. Императорлық ауыл шаруашылығы қауымдастығы ұлттық-префектуралық және жергілікті ауыл шаруашылығы жүйесінің үш деңгейлі құрылымының ең жоғары сатысы болды. Бұл ұйым 1918 жылғы күріш бүлігінен кейін және 1920 жылдардың соңынан бастап күшейген экономикалық дағдарысқа байланысты, елдегі нарықтар үкімет бақылауына өткеннен кейін аса маңызды рөл атқарды. Жалға берілген шаруалардың талас-тартыстары мен жер иелену мәселелері үкіметтік реттеуді күшейтті. 1918 жылғы күріш бүлігінен соң көптеген шаруалар социалистік, коммунистік және/немесе аграрлық идеялармен қаладағы жұмысшы қозғалысының ықпалына түсті, бұл күрделі саяси мәселелерді тудырды. Жапония императорлық отбасы мен заибацулар ірі жер иелері болды, сонымен қатар 1928 жылға дейін табыс салығы талабы дауыс беру құқығын шектеді, Жапония диетасындағы орындар тек бай адамдарға ғана берілді. 1922 жылы Нихон Номин Кумайи (Жапон фермерлер одағы) шаруалардың құқықтарын қорғау және жалдау ақысын төмендету мақсатында ұжымдық келісімдер жүргізу үшін құрылды.
The Imperial Agricultural Association (帝国農会) was a central organization for agricultural cooperatives in the Empire of Japan. It was established in 1910, and provided assistance to individual cooperatives through transmission of agricultural research and facilitating the sales of farm products. The Imperial Agricultural Association was at the peak of a three tier structure of national prefectural local system of agricultural. This organization was of vital importance after nationwide markets were consolidated under government control in the aftermath of the Rice Riots of 1918 and increasing economic crisis from the late 1920s. Increasing tenant farmer disputes and issues with landlordism also led to increasing government regulation. After the Rice Riots of 1918, many peasants came under the influence of the urban labor movement with socialist, communist and/or agrarian ideas, which created serious political issues. Not only were the Imperial Family of Japan and the zaibatsu major landowners, but until 1928, an income tax requirement severely limited the right to vote, limiting seats in the Diet of Japan only to people of wealth. In 1922, the Nihon Nomin Kumiai (Japan Farmer's Union) was formed for collective bargaining for cultivator rights and reduced rents.
Шоу дәуірі
1930 жылдары қала экономикасының өсуі және шаруалардың қалаға қоныс аударуы жер иелерінің ықпалын бірте-бірте әлсіретті. Соғыс аралық жылдары механикаландырылған ауыл шаруашылығы қарқынды дамыды, сондай-ақ табиғи мал тыңайтқыштары химиялық тыңайтқыштармен және импортталған фосфаттармен толықтырылды. Соғыс кезеңіндегі экономиканың өсуімен бірге, үкімет жер иеленушіліктің ауыл шаруашылығы өнімділігін арттыруға кедергі келтіретінін мойындады және 1943 жылы Орталық ауыл шаруашылығы қауымдастығын (中央農会) құру арқылы ауыл шаруашылығы секторын бақылауды күшейтуге кірісті. Бұл қауымдастық соғыс экономикасының басқаруымен құрылған міндетті ұйым болып, үкіметтік шаруашылық саясатын күштеп жүзеге асыруға бағытталған. Ұйымның тағы бір міндеті – жергілікті нарықтар мен әскерді азық-түлікпен қамтамасыз ету болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін таратылды.
By the 1930s, the growth of the urban economy and flight of farmers to the cities gradually weakened the hold of the landlords. The interwar years also saw the rapid introduction of mechanized agriculture, and the supplementation of natural animal fertilizers with chemical fertilizers and imported phosphates. With the growth of the wartime economy, the government recognized that landlordism was an impediment to increased agricultural productivity, and took steps to increase control over the rural sector through the formation of the Central Agricultural Association (中央農会) in 1943, which was a compulsory organization under the wartime command economy to force the implementation of government farming policies. Another duty of the organization was to secure food supply to local markets and the military. It was dissolved after World War II.
Ауыл шаруашылығы
1937 жылы егіс алқабы құрады, бұл Жапонияның жалпы ауданының 15,8% -ын құрады, ал Огайо штатында (АҚШ) 40% немесе Англияда 21% болды. Егіс алқабының үлесі 1887 жылы 11,8% болса, 1902 жылы 13,7%-ға, 1912 жылы 14,4%-ға, ал 1919 жылы 15,7%-ға дейін өсті. 1929 жылы бұл көрсеткіш 15,4%-ға төмендеді. Орташа алғанда бір отбасына шаққанда 5 374 897 фермер болды, американдық фермер отбасыларымен салыстырғанда. Олар Хоккайдо мен Карафутода ірілеу болды, ал оңтүстік-батыс аймақта азайды. Интенсивті өңдеу, тыңайтқыштар мен ғылыми жетістіктер 1936 жылы өнімділікті бір акрға 43 бушельге (2,89 т/га) дейін көтерді. Қазір Жапонияда егіс алқабының үлесі тек 6,9% ғана.
Farmed land in 1937 was , which represented 15.8% of the total Japanese surface area, compared with or 40% in Ohio (USA), or or 21% in England. The proportion of farmed land rose from 11.8% in 1887 to 13.7% in 1902, and 14.4% in 1912 to 15.7% in 1919. This fell to 15.4% in 1929. There were 5,374,897 farmers at an average per family, in comparison with any American farmer family with These were larger in Hokkaidō and Karafuto and reduced by in southwest area. The intense culture, fertilizers and scientific development, raised the yield to 43 bushels per acre (2.89 t/ha) in 1936. In Japan there now is only 6,9% of farmed land.
Солтүстік аумақтар
Халық сирек қоныстанған Чисима аралдарында ұсақ ауыл шаруашылығынан өзгесіне жарамсыз климат болды; экономикасы балық аулау, кит аулау және тері мен бұғы етін өндіруге негіделген. Қарафуто да қатал климатқа және қолайсыз подзольдік топырақтарға ие болғандықтан егін өсіру қиын болды. Оңтүстікте шағын фермалар дамыды, онда картоп, сұлы, қара бидай, мал азырағы және көкөніс өсірілді. Қарафутоның барлық жерінің тек 7%-ы ғана егістікке жарамды болды. Мал шаруашылығы да маңызды рөл атқарды. Күріш өсіру бойынша тәжірибелер жартылай сәтті аяқталды. Үкімет саясатының арқасында Хоккайдо мен Солтүстік Хонсюден келген тәжірибелі фермерлерге Қарафутода жер мен үй берілді, осылайша 1920-1930 жылдары егіс алқабы мен жапон халқының саны тұрақты түрде өсті. 1937 жылы 10 811 отбасы егін өңдесе, 1926 жылы 8 755 отбасы 179,9 км² жерді өңдеген.
The sparsely populated Chishima Islands had an inclement climate for anything other than small scale agriculture; the economy was based the fishing, whaling, and harvest of furs and reindeer meat. Karafuto likewise had a severe climate made cultivation difficult, along with unsuitable podzolic soils. Small scale farming was developed in the south, were land was suitable for potatoes, oats, rye, forage, and vegetables. Only 7% of Karafuto was arable. The livestock raising was quite important. Farming experiments with rice were partially successful. Through government policies, capable farmers from Hokkaidō and northern Honshū received of land and a house to settle in Karafuto, and thus the amount of land under cultivation and the Japanese population rose steadily through the 1920s and 1930s. By 1937, 10,811 families were cultivating , as opposed to 8,755 families cultivating 179.9 km2 in 1926.
Хоккайдо
Хоккайдо Мэйдзи кезеңінің бастапқы жылдарынан бері, Хоккайдо отарлау басқармасы құрылғаннан кейін және көптеген шетелдік кеңесшілердің жаңа егістер мен ауыл шаруашылығының жаңа технологияларын енгізудегі көмегімен ауыл шаруашылығын дамытуға арналған мақсатты аймақ болды. Хоккайдодағы шаруашылықтардың орташа көлемі Жапониядағылардан төрт еседен асты. Аймақтың шамамен 60 пайызында күріш өсіруге күш салынғанына қарамастан, климат пен топырақ тиімді болмады, сондықтан өнім аз болды. Сұлы, картоп, көкөністер, қарабидай және бидай сияқты басқа да егістер, сондай-ақ кең ауқымды бағбандық шаруашылық дамыды. Сүт өнімдері маңызды болды, сондай-ақ Жапон императорлық армиясының атты әскері үшін жылқы шаруашылығы да маңызды рөл атқарды. Шаруа отбасыларының саны 2 миллионға жетті, ал үкімет тағы 1 миллион отбасы құру мүмкіндігін қарастырды.
Hokkaidō was a target area for agricultural development since the start of the Meiji period, with the establishment of the Hokkaidō colonization Office, and with the assistance of numerous foreign advisors who introduced new crops and new agricultural techniques. Hokkaidō farms averaged , more than four times others in Japan. Despite efforts to cultivate rice on about 60% of the arable land in the territory, climate and soils were not favorable and yields were low. Other crops included oats, potatoes, vegetables, rye and wheat as well as extensive horticulture. The dairy industry was important, as was the raising of horses for use by the Imperial Japanese Army cavalry. Farmer households numbered 2,000,000 and the government mentioned the possibility to establish another 1,000,000.
Хоншу
Фермалардың ауданы 3,5-тен 4 акрға дейін (14 000-нан 16 000 шаршы метрге дейін) болды, олар күріш, картоп және қара бидай өсіруге арналған. Солтүстік Хонсю Жапонияның алмаларының 75% -ын өндірді; басқа өнімдерге шие және жылқы кірді. Орталық Хонсюде күріш және арнайы өнімдер өсірілді, оның ішінде Сувада жібекқұрттарға арналған ақ түтен, Шизуокада шай, Аичиде дайкон, сондай-ақ қара бидай, күріш, шарапқа жүзім және басқа да өнімдер өсірілді.
The farms were 3.5 to 4 acres (14,000 to 16,000 m2), for rice, potatoes, and rye. Northern Honshū produced 75% of apples of Japan; other products included cherries and horses. Central Honshū cultivated rice and special products including white mulberry (for silkworms) in Suwa, tea, (in Shizuoka), daikon in Aichi, and also rye, rice, grapes for wine, etc.
Шикоку мен Кюсю
Субтропиктік жағдайларға байланысты Шикоку мен Кюсю аралдарында негізінен күріш және тәтті картоп егілді. Басқа маңызды егістерге қант қамышы, банан, жапон цитрустары, темекі, таро және бұршақ кірді. Таулы аймақтарда сұлы, бидай, морель грибі, жібек және мал шаруашылығы (аттар мен сиырлар) да өндірілді.
Due to subtropical conditions, Shikoku and Kyūshū islands were dominated by traditional rice and sweet potato crops. Other important crops included sugar cane, bananas, Japanese citrus, tobacco, taro, and beans. Other products obtained in the highlands included rye, wheat, morel, silk and livestock raising (horses and cows).
Рюкю
Тропиктік Рюкю аралдарында өңделетін жер көлемі шектеулі болғандықтан, негізгі шаруашылық – күріш, тәтті картоп, қант қамысы және жемістерге негізделген, көбінесе жеке тұтынуға бағытталған ауыл шаруашылығы еді.
The tropical Ryūkyū Islands with their limited cultivatable area had a largely subsistence agriculture based on rice, sweet potatoes, sugar cane and fruits.
Тайвань
Қытай этникалық тобының көп болуына байланысты Тайваньдағы ауыл шаруашылығы әдістері мен өнімдері қытай стилінде болды, күріш егу және тәтті картоп өсіру басымдық құрды. Ақшалай дақылдарға жеміс-жидектер, шай, джут және рами кірді. (1937 жылы бір шаршы мильге 1576 адам шағын келді. Орталық үкімет қант құмы өнеркәсібін дамытуға үлкен мән берді, және Тайвань Жапонияның шикі қантқа деген қажеттілігінің 42% -ын қамтамасыз етті. Жапониядағы қант тұтыну 1918 жылдан 1928 жылға дейін артты. Орталық үкімет сондай-ақ орман өнімдерін дамытуға да көп көңіл бөлді. Камфор ағашы мемлекеттік монополия аясында орманнан немесе плантациялардан жиналды ("Formosa Manufacturing Company" 1899 жылдан бері).
With a large ethnic Chinese population, agricultural methods and products in Taiwan were in the Chinese style, with rice cultivation and sweet potatoes dominating. Cash crops included fruits and tea and jute & ramie. (The cultivated land was at a density of 1,576 inhabitants per square mile in 1937. The central government gave strong emphasis on development of the sugar cane industry, and Taiwan satisfied 42% of the crude sugar demand of Japan. The consumption of sugar in Japan grew from in 1918 to in 1928. The central government also placed strong emphasis on the development of forestry products. Camphor wood was collected from forests or plantations under a government monopoly (the "Formosa Manufacturing Company" from 1899).
Оңтүстік теңіздер мандаты
Оңтүстік теңіздердегі мандат аралдарының экваторлық тропикалық жағдайлары жергілікті тұтыну және экспорт үшін кокос, таро, тәтті картоп, тапиока, банан, ананас және күріш өсіруге мүмкіндік берді. Орталық үкімет қант қамысы өнеркәсібіне ерекше мән берді, оның негізгі өндірісі Сайпан және Палауда шоғырланды. Дегенмен, Оңтүстік теңіздер мандатының өте шектеулі егістік жер көлемі балық аулау мен кит аулаудың экономикалық маңыздылығын сақтап тұрды.
The equatorial tropical conditions of the South Seas Mandate islands supported farming of coconuts, taro, sweet potatoes, tapioca, bananas, pineapples and rice, for local use and export. The sugar cane industry was given strong emphasis by the central government, with principal sugar in Saipan and Palau. However, the very limited cultivable land area of the South Seas Mandate meant that fishing and whaling remained more economically important.
Филиппин
Тынық мұхиты соғысына дейін Минданао аралының оңтүстігіндегі Давао қаласында манила өсімдігі үшін абака өсірумен айналысқан жапон жеке компанияларымен бірлесе жұмыс істейтін шағын жапондық қоныс болды. Бұл аймақтағы абака өсірудің негізгі орталығы еді, сонымен қатар қант қамысы, ананас, банан, тәтті картоп және басқа да тропикалық дақылдар өсірілді. Абака егілген жер ауданы қант қамысынан көп болды, бірақ құны жағынан кем түсті. Өнімнің 25 пайызы АҚШ-қа жіберілді. Сисал да АҚШ және Жапонияға экспортталды.
Prior to the Pacific War there was a small Japanese settlement in Davao at the south of Mindanao Island which worked with Japanese private companies to cultivate abacá for Manila hemp. This was the main center of cultivation in the region, with farming of sugar cane, pineapple, bananas, sweet potato and other tropical crops. Abaca farming exceeded sugar cane cultivation in area but not in value. 25% was sent to the USA. Sisal was also exported to the US and Japan.