Роберт Ремини: Америка тарихшысы және Эндрю Джексон зерттеушісі

Кіріспе

Американдық тарихшы (1921–2013)

Роберт Винсент Ремини (17 шілде 1921 – 28 наурыз 2013) – американдық тарихшы және Чикагодағы Иллинойс университетінің зейнеткер профессор. Ол президент Эндрю Джексон және Джексон дәуірі туралы көптеген кітаптар жазды, ең бастысы – Джексонның үш томдық өмірбаяны. «Америка демократиясының бағыты, 1833–1845» деген қосымша тақырыппен шыққан Эндрю Джексонның үшінші томы үшін 1984 жылы АҚШ Ұлттық кітап сыйлығына ие болды. Ремини Джексонды зерттеудегі ұқыптылығымен және оны терең білуімен кеңінен даңқ алды. Оның кітаптары Джексонды көбінесе жағымды жарықтан көрсетеді, кейде ол тақырыбына тым жақын болғандығы үшін сынға ұшырады. Ремини 19 ғасырдың басындағы басқа да американдықтардың, атап айтқанда Мартин Ван Бюреннің, Генри Клейдің, Дэниел Вебстердің, Джон Куинси Адамстың және Джозеф Смиттің өмірбаяндарын да жазды. 2005 жылдан 2010 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасының тарихшысы қызметін атқарды және 2006 жылы жарық көрген Палата тарихын жазды.

Өмір

Роберт Винсент Ремини 1921 жылдың 17 шілдесінде Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Оның әкесі көмір компаниясында несие жөндеуші болып жұмыс істеді. "Мен ата-анама айтқанда, олар қатты таңқалды", - деп еске алады Ремини. "Ойбай!" деді олар. "Аштықтан қаза боларсыңдар". Ремини 1948 жылы балабақшада танысқан Рут Т. Кухнерге үйленді, олардың үш баласы болды: Элизабет Нильсон, Джоан Костелло және Роберт В. Ремини. Ремини 1947 жылы Колумбия университетінен магистратураны, ал 1951 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Колумбияда ол тарихшы Ричард Хофстадтерден дәріс алды. Ремини 1991 жылы зейнетке шықты. Мансабы барысында ол Қытайдың Джилан технологиялық университетінде, Ричмонд университетінде, Нотр-Дам университетінде және Воффорд колледжінде қонақ профессор болып жұмыс істеді. Реминидің әйелі 2012 жылдың мамыр айында 90 жасында қайтыс болды. "Джексонның өте күшті, тартымды жағы бар еді, мен оған қарсы тұра алмадым", - деді Ремини. Ол оны "жаңа американның символы" деп атады. Одан әрі ол: "Бұл жаңа адам енді британдық емес. Ол енді кезек күтпейді және жібек шалбар кимейді. Ол шалбар киеді және британ акцентімен сөйлеуді тоқтатты", - деп қосты. Ремини Джексонның үндістерді қоныстандыру саясатын жартылай қорғады. Оның пікірінше, егер Джексон бес мәдениетті тайпаны олардың атамекендерінен шығармағанда, олар басқа тайпалар сияқты – Ямаси, Махикан және Наррагансетт сияқты толығымен жойылып кетер еді. Реминидің трилогиясы туралы Джоэл Х. Силби: "Мұнда Джексон өзін қалай көргенін, өзінің позициясын қалай қорғайтынын және қалай есте қалуын тілегенін сезінесің", - дейді. Джексонның өмірбаянында тарихшы Х. В. Брэндс Реминидің үш томдық сериясын "Джексон зерттеулерінің шебері жасаған зерттеулер мен талдаудың монументалды еңбегі" деп атады. Соңғы том, «Эндрю Джексон: Америка демократиясының бағыты, 1833-1845», 1984 жылғы АҚШ Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды. «Эндрю Джексон және оның үнді соғыстары» кітабына жазған рецензиясында Эндрю Денсон Реминидің «ақылға сыймас» тұжырымын сынады, Джексонның үнділерді қоныстандыруды қолдауы оларды жойылудан сақтап қалды деген пікірге қарсылық білдірді, Миссисипи өзенінің шығысындағы басқа үнді қауымдастықтарының әлі де бар екенін дәлелдеді. Ол 1991 жылы Ақ үйde Джексон туралы лекция оқыды. Los Angeles Times газетінің журналисі Брайан Бойлан Реминиді Джексонның «жақын жауы» болған Клейдің әділ өмірбаянын жаза білгені үшін мақтады. Ремини «Клейге осындай қамқорлықпен және құрметпен қарайды, сондықтан азаматтық соғыстан бұрынғы американдық тарихында шамалы белгілі болған Генри Клей жарты ғасырдан кейін өзінің керемет дарынымен қайта жанданды». Ричард Латнердің рецензиясында: «Мамандар үшін Реминидің мұқияттығы мен ауқымы осы еңбекті Вебстер туралы маңызды және стандартты ресурс етеді. Оның көп томдық, марапатталған Джексон зерттеуінде тақырып пен стиль үйлесімді біріктірілген. Шындығында, Реминидің батыл интерпретациялары мен драмалық баяндамасының артындағы зор білімі мен ғылымын елеусіз қалдыру оңай. Реминидің [Вебстердің] өмірбаянының басты артықшылығы – оның мұқияттығы. Бұл «өмір мен заман» еңбегі, ал Вебстердің мансабының маңыздылығы мен ауқымын ескеретін болсақ, бір томдық өмірбаянда тартымды портрет жасау оңай емес. 2008 жылы Ремини 400 беттен аспайтын «Америка Құрама Штаттарының қысқаша тарихы» кітабын жариялады. Кітапқа жазған рецензияда: «Реминидің соңғы тараулары асығыс жазылған және оның бағалары пайдалы болуы үшін тым жалпы, бірақ бұл кемшіліктер оның 19 ғасырға (оның ғылыми мамандығы) назар аударған орта бөлімдерімен оңай көлеңкеленеді. Говард Зинннің «Американың халық тарихы» немесе Уильям Беннетттің «Америка: соңғы үміт» сияқты Америка тарихының кейбір зерттеулерінен өзгеше, Ремини осы елдің тарихының объективті баяндауын ұсынады, оны барлық саяси көзқарастағы оқырмандар бағалайды. Оның соңғы еңбегі – «Қиырда: Генри Клей және Одақты сақтап қалған келісім» (2010).

Robert Vincent Remini was born on July 17, 1921, in New York City. His father worked as a credit manager for a coal company. "When I told my parents, they were shocked," Remini recalled. "'Oh!' they said. 'You will starve.'" Remini married Ruth T. Kuhner, whom he had met in kindergarten, in 1948 and they had three children: Elizabeth Nielson, Joan Costello, and Robert W. Remini. Remini received his M. A. from Columbia University in 1947 and his PhD from Columbia in 1951. At Columbia, he studied under historian Richard Hofstadter. Remini retired in 1991. During his career, he served as a visiting professor at the Jilan University of Technology in China, the University of Richmond, the University of Notre Dame, and Wofford College. Remini's wife died in May 2012 at the age of 90. "There was an electrifying dynamism about Jackson that I found irresistible," Remini said. He went on to call him "the embodiment of the new American." He added, "This new man was no longer British. He no longer wore the queue and silk pants. He wore trousers, and he had stopped speaking with a British accent." Remini partially defended Jackson's Indian removal policies. He held that had Jackson not orchestrated the removal of the Five Civilized Tribes from their ancestral homelands, they would have been totally wiped out, just like other tribes namely, the Yamasee, Mahican, and Narragansett–which did not move. Of Remini's trilogy, Joel H. Silbey says that "one comes away with the feeling that here is how Jackson saw himself, might have set forth his won case, and wished to be remembered." In his own biography of Jackson, historian H. W. Brands calls Remini's three volume series "[a] monumental work of research and exposition by the dean of Jackson studies." The final volume, Andrew Jackson: The Course of American Democracy, 1833 1845, won the 1984 U. S. National Book Award for Nonfiction. In his review of Andrew Jackson and His Indian Wars, Andrew Denson criticizes Remini's "silly" conclusion that Jackson's support for Indian removal saved the Indians from extinction, pointing to the continued existence of other Indian communities east of the Mississippi River as evidence to the contrary. He delivered a lecture on Jackson at the White House in 1991. Brian Boylan of the Los Angeles Times credits Remini for the ability to write a fair biography of Clay even after his extensive work on Jackson, who was Clay's "bitter enemy." Remini "treats Clay with such affection and care that after half a century of being a vague name in pre Civil War American history, Henry Clay springs to life in all his fascinating brilliance." A review by Richard Latner states:

for specialists, Remini's thoroughness and scope make this work an essential resource on Webster and the indispensable, standard biography In [his] multivolume, award winning Jackson study, subject matter and style meshed harmoniously. Indeed, it was easy to overlook the enormous erudition and scholarship behind Remini's bold interpretive assertions and dramatic presentation The major strength of Remini's biography [of Webster] is certainly its thoroughness. This is a 'life and times' work, and given the significance and scope of Webster's career, it is no minor accomplishment to render an engaging portrait in one volume. In 2008, Remini published A Short History of the United States, which was just under 400 pages long. According to a book review:
Remini's final chapters are slightly rushed and his judgments too general to be useful, but these flaws are easily overshadowed by his masterful middle sections focusing on the 19th century (his scholarly specialty). In contrast to some surveys of American history, like Howard Zinn's People's History of the United States or William Bennett's America: The Last Best Hope, Remini delivers an objective narrative of this nation's history that readers of all political stripes will appreciate. His last work was At the Edge of the Precipice: Henry Clay and the Compromise that Saved the Union (2010).