Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық дипломат (1928–2020)
American diplomat (1928–2020)
Эдвард Джозеф Перкинс (8 маусым 1928 – 7 қараша 2020) – Либерия, Оңтүстік Африка, Біріккен Ұлттар Ұйымы және Австралиядағы АҚШ-тың елшісі болған карьералық дипломат. Ол сонымен қатар АҚШ Мемлекеттік департаментінің Дипломатиялық корпусының директоры қызметін де атқарды.
Edward Joseph Perkins (June 8, 1928 – November 7, 2020) was an American career diplomat who served as U. S. Ambassador to Liberia, South Africa, the United Nations, and Australia. He also served as the director of the United States State Department's Diplomatic Corps.
Ерте өмір және білім
Перкинс Луизиана штатының Стерлингтон қаласында дүниеге келген. Осының нәтижесінде Перкинс алдымен Арканзас штатының Пайн-Блафф қаласына, содан кейін Орегон штатының Портленд қаласына көшіп, 1947 жылы Джефферсон орта мектебін бітірді. Осы кезеңде ол жергілікті халықаралық қатынастар клубының мәжілісіне қатысып, онда бірнеше бас консулдар сөз сөйлегеннен кейін дипломат болу арманы туралы ойлана бастады.
Perkins was born in Sterlington, Louisiana. As a result, Perkins eventually moved first to Pine Bluff, Arkansas, and then to Portland, Oregon, and graduated there in 1947 from Jefferson High School. It was during this period that he began to consider his dream of becoming a diplomat, after attending a local international relations club meeting at which several consuls general spoke.
Мансап
Америка Құрама Штаттарының шегінен тыс кең әлемді көруге құштар болған Перкинс үш жылға АҚШ Армиясына қатарына ішкірді. Азаматтық өмірге оралу уақытша екенін дәлелдеді; ол қайтадан әскерге жазылып, бұл жолы АҚШ Теңіз жаяу әскерлері қатарында Жапония, Гавайи және Оңтүстік Кореяда төрт жыл қызмет етті. Осы кезеңде Перкинс Шығыс философиясын зерттеуге қызығушылық танытты. Сыртқы істер ведомствосының афроамерикалық қызметкерлеріне қолдау көрсетудің жетіспеушілігіне алаңдаған Перкинс, Джон В. Грейвлимен бірге афроамерикалық офицерлерді қолдау және қорғау үшін апта сайын өткізілетін «Бесшенбілік түскі жиын» тобының негізін қалады. 1986 жылы президент Рональд Рейган Перкинсті Оңтүстік Африка елшісі қызметіне тағайындады. Бұл қызмет бастапқыда қиындықтарға толы болды – афроамерикалық елшінің тағайындалуы АҚШ Конгресінің санкцияларын болдырмау үшін Рейган жасаған ишара ретінде қарастырылды. Бірнеше афроамерикалық құқық қорғаушылар, соның ішінде пастор Джесси Джексон, Перкинске осы тағайындалуды қабылдамауға кеңес берді. Қызмет еткен кезеңінде Перкинс елдегі афроамерикалықтар, ақтар және басқа этникалық топтар арасындағы қарым-қатынасты жақсартуға баса назар аударды, біріктірілген қабылдаулар ұйымдастырды, шіркеу қызметтеріне қатысты және Оңтүстік Африканың қалалары мен ауылдарына сапарлады. Ол Оңтүстік Африканың афроамерикалық белсенділерінің бастапқы наразылығын «сақтандырып таңдалған әрекеттермен» жеңіп, Оңтүстік Африка режиміне қарсы күресіп, апартеид құрбандарымен ынтымақтастығын көрсетті, соның ішінде Делмас сот процесіне қатысты. 1993 жылы ол Австралия Ұлтақтарына өкіл болып тағайындалды және 1996 жылға дейін қызмет етті, содан кейін АҚШ Сыртқы істер ведомствосында мансапты министр шенімен зейнетке шықты. Ол Оклахома университетінде Халықаралық бағдарламалар орталығының аға проректоры және Халықаралық және аймақтық зерттеулер мектебінің профессоры болды. Ол Америка дипломатия академиясының мүшесі болды. 2006 жылы Перкинстің «Елші, бейбітшілік жолындағы жауыгер» атты естеліктері Оклахома университетінің баспасынан жарық көрді. 2007 жылы Перкинс Вашингтон қаласына көшіп келді. 2009 жылдың 3 қыркүйегінде оның әйелі Люси Ченг Мей Лю дүние салды. Перкинс 2020 жылдың 7 қарашасында инсульттан кейін қайтыс болды.
Enthusiastic about seeing the wider world beyond the United States, Perkins enlisted in the United States Army, serving for three years. A return to civilian life would prove temporary; he again enlisted, this time in the United States Marine Corps, and served for four years in Japan, Hawaii, and South Korea. This period saw Perkins become interested in the study of Eastern philosophy. Concerned with the lack of support for fellow black members of the Foreign Service, Perkins became a founding member of the Thursday Luncheon Group with John W. H. Gravely, a weekly support and advocacy group for black officers. Perkins was then appointed ambassador to South Africa in 1986 by President Ronald Reagan. From the beginning, this position would prove to be a challenge – the naming of the black ambassador to the post was seen as a concession by Reagan to ward off sanctions by the United States Congress. Several Black civil rights leaders approached Perkins, advising against accepting the appointment, including the Rev. Jesse Jackson. During his appointment tenure, Perkins focused on improving communication between blacks, whites, and other ethnic groups in the country, holding integrated receptions, attending church services, and visiting South African towns and villages. He overcame South African black activists’ initial hostility towards him through “carefully chosen shots” at the South African regime that demonstrated solidarity with the country’s victims of apartheid, including attendance at the Delmas Treason Trial. In 1993, he was appointed representative to the Commonwealth of Australia, where he served until 1996 before retiring at the rank of Career Minister in the United States Foreign Service. He taught at the University of Oklahoma where he served as Senior Vice Provost Emeritus of International Programs at the International Program Center, and Professor Emeritus of the School of International and Area Studies. He was a member of the American Academy of Diplomacy. In 2006, Perkins’ memoir, Mr. Ambassador, Warrior for Peace, was published by the University of Oklahoma Press. In 2007, Perkins moved to Washington, D. C. On September 3, 2009, his wife, Lucy Cheng Mei Liu, died. Perkins died on November 7, 2020, after a stroke.
Жеке өмір
Теңіз жаяу әскерінен шыққаннан кейін Перкинс Тайваньдағы Армия және Әуе күштерінің айырбас сервисінде азаматтық жұмысқа тұрды. Осы кезде ол болашақ әйелі Люси Чин Мей Люмен танысты. Людің дәстүрлі тайваньдық отбасы оның афроамерикандықпен үйленуіне қарсы болды, сондықтан 1962 жылы Тайбэйде олар қашып үйленді. Олардың Кэтрин мен Сара Перкинс есімді екі баласы және төрт немересі болды.
After he was discharged from the Marine Corps, Perkins took a civilian job with the Army and Air Forces Exchange Services in Taiwan. It was during this time that he met his future wife, Lucy Ching mei Liu. Liu’s traditional Taiwanese family did not want her to marry a black American, necessitating an elopement between the two in Taipei in 1962. They had two children, Katherine and Sarah Perkins, and four grandchildren.
Жазбалар
М. А. Амбасадор, "Warrior for Peace" (мемуарлар) Оклахома университетінің баспасында 2006 жылы жарық көрді. "Палестиналық босқындар: Ескі проблемалар – жаңа шешімдер" (Жақын Шығыс саясатын зерттеу) – Джозеф Гинатпен бірлескен редакция, Суссекс академиялық баспасы, 2002. "Жақын Шығыстағы бейбітшілік процесі: Көзқарас және шындық" (Жақын Шығыс саясатын зерттеу) – Джозеф Гинатпен бірлескен редакция, Суссекс академиялық баспасы, 2002. "Палестиналық босқындар: Дәстүрлі ұстанымдар мен жаңа шешімдер" = Джозеф Гинатпен бірлескен редакция, Оклахома университетінің баспасы, 2001. "Үміттің тұқымдары: Африкадағы АҚШ саясаты", АҚШ Мемлекеттік департаменті, 1989 жыл.
Mr. Ambassador, Warrior for Peace (memoirs,) published by The University of Oklahoma Press in 2006. The Palestinian Refugees: Old Problems New Solutions (Studies in peace politics in the Middle East) co editor with Joseph Ginat, Sussex Academic Press, 2002. The Middle East Peace Process: Vision Versus Reality (Studies in peace politics in the Middle East) co editor with Joseph Ginat, Sussex Academic Press, 2002. Palestinian Refugees: Traditional Positions and New Solutions = co editor with Joseph Ginat, University of Oklahoma Press, 2001. The seedlings of hope: U. S. policy in Africa, U. S. Department of State, 1989.