Адлай Стивенсон: Иллинойс губернаторы, саяхатшы және БҰҰ елшісі

Адлай Стивенсон II: Иллинойс губернаторы, БҰҰ елшісі, АҚШ президентіне кандидат. Өмірі, саяси мансабы, демократтық партиядағы рөлі туралы ақпарат.

29 мин оқу

100%

Дереккөз: Adlai Stevenson II — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Иллинойс штатының губернаторы (1949–1953)

Адлай Юинг Стивенсон II ( /ˈæd//leɪ/; 1900 жылдың 5 ақпаны – 1965 жылдың 14 шілдесі) – 1961 жылдан 1965 жылы қайтыс болғанға дейін Біріккен Ұлттар Ұйымында АҚШ-тың елшісі болған американдық саясаткер және дипломат. Ол 1949 жылдан 1953 жылға дейін Иллинойс штатының 31-ші губернаторы болды және 1952 және 1956 жылдары АҚШ президенттігіне Демократиялық партиядан кандидат болды, екі сайлауда да Дуайт Д. Эйзенхауэрге үлкен айырмамен жеңіліп қалды. Стивенсон – АҚШ-тың 23-ші вице-президенті Адлай Стивенсонның немересі. Иллинойс штатының Блумингтон қаласында өскен Стивенсон Демократиялық партияның мүшесі болды. Ол 1930 және 1940 жылдары федералды үкіметте көптеген лауазымдарда қызмет етті, оның ішінде Ауыл шаруашылығын реттеу басқармасы, Федералдық алкоголь басқармасы, Әскери-теңіз күштері департаменті және Мемлекеттік департамент. 1945 жылы ол Біріккен Ұлттар Ұйымын құрған комиссияда жұмыс істеді және БҰҰ-ға АҚШ-тың алғашқы делегацияларының мүшесі болды. 1948 жылы ол Иллинойс штатының губернаторы болып сайланды, бұл кезде бұрынғы губернатор Дуайт Х. Гриннен күтпеген жеңіс оді. Губернатор ретінде Стивенсон штаттық полицияны реформалады, заңсыз құмар ойындарға қарсы күресті, штаттың автомобиль жолдарын жақсартты және мемлекеттік басқаруды жемқорлықтан тазартуға тырысты. Стивенсон сонымен қатар Иллинойс штатының конституциясын реформалауға және штат заң шығарушы органына бірнеше қылмысқа қатысты заңдарды енгізуге белсенділік танытты, бірақ нәтижелері әр түрлі болды. 1952 және 1956 жылғы президенттік сайлауларда ол президенттікке Демократиялық партиядан кандидат ретінде таңдалды, бірақ екі рет те республикашыл Дуайт Д. Эйзенхауэрден үлкен айырмамен жеңіліп қалды. 1960 жылы ол Демократиялық партияның президенттік номинациясын үшінші рет алуға тырысты, бірақ Демократиялық Ұлттық конвентте сәтті болмады. Президент Джон Ф. Кеннеди сайланғаннан кейін ол Стивенсонды Біріккен Ұлттар Ұйымындағы АҚШ-тың елшісі етіп тағайындады. Стивенсон БҰҰ елшісі қызметін атқарып жүргенде екі маңызды оқиғаға тап болды: 1961 жылдың сәуірінде Кубаға жасалған шошқалар шығанағының шабуылы және 1962 жылдың қазанындағы Куба зымырандары дағдарысы. Ол БҰҰ елшісі қызметін атқарып жүргенде 1965 жылдың 14 шілдесінде Лондонға сапары барысында жүрек талмасына ұшырады және сол күні 65 жасында қайтыс болды. Ол туған қаласы Блумингтондағы Эвергрин зиратына жерленген.

Adlai Ewing Stevenson II ('/æ//d//l//eɪ/; February 5, 1900 – July 14, 1965) was an American politician and diplomat who was the United States Ambassador to the United Nations from 1961 until his death in 1965. He previously served as the 31st governor of Illinois from 1949 to 1953 and was the Democratic nominee for president of the United States in 1952 and 1956, losing both elections to Dwight D. Eisenhower in a landslide. Stevenson was the grandson of Adlai Stevenson I, the 23rd vice president of the United States. Raised in Bloomington, Illinois, Stevenson was a member of the Democratic Party. He served in many positions in the federal government during the 1930s and 1940s, including the Agricultural Adjustment Administration, Federal Alcohol Administration, Department of the Navy, and the State Department. In 1945, he served on the committee that created the United Nations, and was a member of the initial U. S. delegations to the UN. In 1948, he was elected governor of Illinois, defeating incumbent governor Dwight H. Green in an upset. As governor, Stevenson reformed the state police, cracked down on illegal gambling, improved the state highways, and attempted to cleanse the state government of corruption. Stevenson also sought, with mixed success, to reform the Illinois state constitution and introduced several crime bills in the state legislature. In the 1952 and 1956 presidential elections, he was chosen as the Democratic nominee for president, but was defeated in a landslide by Republican Dwight D. Eisenhower both times. In 1960, he unsuccessfully sought the Democratic presidential nomination for a third time at the Democratic National Convention. After President John F. Kennedy was elected, he appointed Stevenson as the United States Ambassador to the United Nations. Two major events Stevenson dealt with during his time as UN ambassador were the Bay of Pigs Invasion of Cuba in April 1961 and the Cuban Missile Crisis in October 1962. He was still serving as UN ambassador when he suffered a heart attack during a visit to London on July 14, 1965, later dying that day at the age of 65. He is buried in Evergreen Cemetery in his hometown of Bloomington, Illinois.

Ерте өмір және білім

Адлай Юинг Стивенсон II дүниеге Лос-Анджелесте, Калифорнияда, қазір Солтүстік Университет Паркінің тарихи ауданы деп белгіленген ауданда келді. Оның 2639 Монмут даңғылындағы үйі мен туған жері Лос-Анджелес тарихи-мәдени ескерткіші мәртебесіне ие болды. Ол Иллинойс штатының көрнекті саяси отбасының мүшесі еді. Оның әкесі мен атындасы Адлай Стивенсон I 1893 жылдан 1897 жылға дейін президент Гровер Кливлендтің басшылығымен АҚШ вице-президенті қызметін атқарды. Оның әкесі Льюис Стивенсон сайлаулы лауазымды ешқашан иеленбегенімен, 1914–1917 жылдары Иллинойс штатының мемлекеттік хатшысы болып тағайындалды және 1928 жылы Демократиялық партияның вице-президенттікке үміткер болуға лайық деп есептелді. Анасының әкесінің әкесі Джесси В. Фелл 1858 жылғы АҚШ Сенаты сайлауында Авраам Линкольннің жақын досы және сайлау кампаниясын ұйымдастырушысы болды; Стивенсон Феллді өзінің ең сүйікті атасы деп жиі айтқан. Стивенсонның үлкен ұлы Адлай Э. Стивенсон III 1970–1981 жылдары Иллинойс штатынан АҚШ сенаторы болды. Оның анасы Хелен Дэвис Стивенсон, ал үлкен әпкесі Элизабет Стивенсон Айвс, «Баффи» деп аталған жазушы еді. Актер Маклин Стивенсон алыс туысы болды. Ол романда жазатын Мэри Борденнің туысы еді және оның кейбір саяси сөздерін жазуға көмектесті. Стивенсон Иллинойс штатының Блумингтон қаласында өсті; оның отбасы қаланың жоғарғы топқа жататын мүшесі болды және қаланың жақсы аудандарының бірінде тұрды. 1912 жылдың 30 желтоқсанында он екі жасында Стивенсон Стивенсон үйінде өткен кеште 16 жасар досы Рут Мервинге қасақана зиян келтірді. Стивенсон оқиғадан қатты күйзеліп, ересек болғаннан кейін де оны әйелі мен балаларынан жасырып, сирек айтты. Алайда 1955 жылы Стивенсон ұлы да осындай қайғылы жағдайға тап болған әйел туралы естіді. Ол оған ұлына «енді ол екі адам үшін өмір сүруі керек» деп айту керектігін жазды, бұл Стивенсонның достары оқ оқиғасына сілтеме деп түсіндірді. Стивенсон Блумингтон орта мектебінің кіші сыныбын бітірмей, Иллинойс штатының Нормал қаласындағы Университет орта мектебінде оқыды. Содан кейін ол Коннектикут штатындағы The Choate School (қазіргі Choate Rosemary Hall) мектеп-интернатына түсті, онда теннис командасында ойнады, пьесаларда рольдерді сомдады және мектеп газетінің бас редакторы болып сайланды. 1918 жылы Choate-ді бітіргеннен кейін ол АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданып, теңізші шәкірті дәрежесінде қызмет етті, бірақ оның дайындығы Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін кеш аяқталды. Ол Принстон университетіне түсіп, «The Daily Princetonian» газетінің бас редакторы, американдық Whig Cliosophic Society мүшесі, Quadrangle Club мүшесі болды және 1922 жылы әдебиет және тарих мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Әкесінің ынтасымен ол Гарвард заң мектебіне түсті, бірақ заң оған «қызықсыз» болып көрінді және бірнеше пәнді сәтсіз тапсырғаннан кейін оқудан шығып кетті. Ол Блумингтонға оралды, онда анасының әкесі Джесси Фелл құрған «Daily Pantagraph» отбасылық газетінде жұмыс істеді. Чикаго аймағынан тыс Иллинойс штатындағы газеттердің ішіндегі ең көп таралымы бар «Pantagraph» Стивенсон отбасының байлығының негізгі көзі болды. 1935 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Адлай «Pantagraph» акцияларының төрттен бірін мұраға алды, бұл оған өмірінің соңына дейін үлкен және сенімді табыс көзін қамтамасыз етті. Гарвардтан шыққаннан кейін бір жыл өткен соң, Стивенсон Жоғарғы Сот судьясы Оливер Венделл Холмс-младшиймен сөйлескеннен кейін заңға қайта қызығушылық танытты. Блумингтонға оралғаннан кейін ол Норт-Уэстерн университетінің заң факультетінде оқуын аяқтауға шешім қабылдады, апта ішінде сабаққа қатысып, демалыс күндері Блумингтонға қайтып «Pantagraph» газетіне мақалалар жазды. Стивенсон 1926 жылы Норт-Уэстерн университетінен заңгерлік дәрежесін алып, сол жылы Иллинойс штатының заңгерлік емтиханын тапсырды. Ол Чикагодағы ең көне және беделді заң фирмаларының бірі - Cutting, Moore & Sidley-де жұмысқа орналасты.

Adlai Ewing Stevenson II was born in Los Angeles, California, in a neighborhood that is now designated as the North University Park Historic District. His home and birthplace at 2639 Monmouth Avenue has been designated as a Los Angeles Historic Cultural Monument. He was a member of a prominent Illinois political family. His grandfather and namesake Adlai Stevenson I was Vice President of the United States under President Grover Cleveland from 1893 to 1897. His father, Lewis Stevenson, never held an elected office, but was appointed Illinois Secretary of State (1914–1917) and was considered a strong contender for the Democratic vice presidential nomination in 1928. A maternal great grandfather, Jesse W. Fell, had been a close friend and campaign manager for Abraham Lincoln in his 1858 US Senate race; Stevenson often referred to Fell as his favorite ancestor. Stevenson's eldest son, Adlai E. Stevenson III, became a U. S. Senator from Illinois (1970–1981). His mother was Helen Davis Stevenson, and he had an older sister, Elizabeth Stevenson Ives, an author who was called "Buffie". Actor McLean Stevenson was a second cousin once removed. He was the nephew by marriage of novelist Mary Borden, and she assisted in the writing of some of his political speeches. Stevenson was raised in the city of Bloomington, Illinois; his family was a member of Bloomington's upper class and lived in one of the city's well to do neighborhoods. On December 30, 1912, at the age of twelve, Stevenson accidentally killed Ruth Merwin, a 16 year old friend, while demonstrating drill technique with a rifle, inadvertently left loaded, during a party at the Stevenson home. Stevenson was devastated by the accident and rarely mentioned or discussed it as an adult, even with his wife and children. However, in 1955 Stevenson heard about a woman whose son had experienced a similar tragedy. He wrote to her that she should tell her son that "he must now live for two", which Stevenson's friends took to be a reference to the shooting incident. Stevenson left Bloomington High School after his junior year and attended University High School in Normal, Illinois, Bloomington's "twin city", just to the north. He then went to boarding school in Connecticut at The Choate School (now Choate Rosemary Hall), where he played on the tennis team, acted in plays, and was elected editor in chief of The Choate News, the school newspaper. Upon his graduation from Choate in 1918, he enlisted in the United States Naval Reserve and served at the rank of seaman apprentice, but his training was completed too late for him to participate in World War One. He attended Princeton University, becoming managing editor of The Daily Princetonian, a member of the American Whig Cliosophic Society, a member of the Quadrangle Club, and received a B. A. degree in 1922 in literature and history. Under prodding from his father, he then went to Harvard Law School, but found law to be "uninteresting", and withdrew after failing several classes. He returned to Bloomington where he wrote for the family newspaper, The Daily Pantagraph, which was founded by his maternal great grandfather Jesse Fell. The Pantagraph, which had one of the largest circulations of any newspaper in Illinois outside the Chicago area, was a main source of the Stevenson family's wealth. Following his mother's death in 1935, Adlai inherited one quarter of the Pantagraph's stock, providing him with a large, dependable source of income for the rest of his life. A year after leaving Harvard, Stevenson became interested in the law again after talking to Supreme Court Justice Oliver Wendell Holmes Jr. When he returned home to Bloomington, he decided to finish his degree at Northwestern University School of Law, attending classes during the week and returning to Bloomington on the weekends to write for the Pantagraph. Stevenson received his J. D. degree from Northwestern in 1926 and passed the Illinois state bar examination the same year. He obtained a position at Cutting, Moore & Sidley, one of Chicago's oldest and most prestigious law firms.

Отбасы

1928 жылдың 1 желтоқсанында Стивенсон әлеуметтік өмірінде белгілі Эллен Борденге үйленді. Жас жұбай Чикагоның әлеуметтік ортасында тез арада танылып, құрметке ие болды; олар костюмді кештерге қатынудан және өткізуден ерекше ләззат алды. Олардың үш ұлы болды: АҚШ сенаторы болған Адлай Стивенсон III, Борден Стивенсон және Джон Фелл Стивенсон. 1935 жылы Адлай мен Эллен Чикагоның бай маңындағы Либертивилл қаласына жақын, Дес-Плейнс өзені бойындағы жерді сатып алды. Олар ол жерге үй салып, Стивенсонның өмірінің соңына дейін ресми тұрғын үйі ретінде пайдаланды. Карьерасының талабымен ол онда аз уақыт өткізгенімен, Стивенсон бұл үйді өзінің үйі деп есептеді және 1950 жылдары ұлттық ақпарат құралдары оны жиі "Либертивиллдің адамы" деп атады. Стивенсон сонымен қатар Иллинойс штатының солтүстік-батысында, Галена қаласының жанында ферма сатып алып, онда жиі атпен серуендеп, мал өсірді. 1949 жылдың 12 желтоқсанында Адлай мен Эллен ажырасып кетті; олардың ұлы Адлай III кейіннен былай деп еске алды: "Олардың қарым-қатынасы ұзақ уақыттан бері жақсы болмаған. Мен оны әкеммен ғана емес, бізбен де, қызметшілермен де дөрекі мінез-құлық танытқандықтан ұялатын едім". Стивенсоннің бірнеше биографы оның әйелі психикалық ауруға шалдыққандығын жазды: "Оның [әйелінің] күшейе берген психикалық ауруының дамуы ескерілмей, еріншектік пен ақылдан безген әрекеттер көбінесе сипатталды. Оған ең жақын адамдар, тіпті Адлай да ажырасқаннан кейін ұзақ уақыт бойы осы ауруды мойындауға баяу және тартынды болды. Кері перспектива, сот процестері және психиатрлық сараптама оның отбасын таңқалдырып, қайғыға батырған мінез-құлқының себебін түсінуге мүмкіндік берді". Стивенсон ажырасқаннан кейін қайтадан үйленбеді, бірақ өмірінің соңына дейін Алисия Паттерсон, Мариетта Три және Бетти Бил сияқты бірнеше танымал әйелдермен кездесті.

Дін

Стивенсон унитариандық дінге жататын және Блумингтонның унитариандық шіркеуінің ұзақ жылдар бойы мүшесі болған. Алайда, ол Либертивильдегі пресвитериандық қызметтерге де кейде қатысқан, онда унитариандық шіркеу болмаған. Губернатор ретінде ол Спрингфилдтің Бірінші пресвитериан шіркеуінің пасторы Ричард Грейбелмен жақын дос болып кетті. Грейбел «Стивенсонның унитариандық тәрбиесі оған діни және этикалық құндылықтарды азаматтық мәселелерге аудару құралын сыйлаған» деп мойындады. Төраға ретінде Стивенсон Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ұлыбритания мен оның одақтастарына нацистік Германияға қарсы күресте әскери және экономикалық көмек көрсету үшін халықтың қолдауын арттыруға жұмыстанды. Стивенсон «Британия – Американың алғашқы қорғаныс шебі» деп сенді және «бетараптық заңнамасын жоюды» және президент Рузвельттің «Ленд-Лизинг» бағдарламасын қолдауды ұсынды. Оның күш-жігері Чикаго Трибьюнының ықпалды, оқшауланған баспашысы және интервенцияға қарсы «Америка Бірінші» комитетінің жетекші мүшесі Роберт Р. МакКормик тарапынан қатты сынға ұшырады. 1940 жылы президент Франклин Д. Рузвельт жаңа тағайындалған Франк Нокс майорға Стивенсонға Бас прокурор және арнайы көмекші лауазымын ұсынды. Стивенсон бұл лауазымды қабылдады және осы қызметте сөздер жазды, комитеттерде министр Нокс пен Әскери-теңіз күштерін өкілдік етті, соғыс театрларын аралады және көптеген әкімшілік міндеттерді орындады. Нокс көбінесе номиналды тұлға болғандықтан, Стивенсон үшін маңызды рөлдер азаяқ болды. Алайда, 1944 жылдың басында ол ел экономикасы туралы есеп беру үшін Сицилия мен Италияға Сыртқы экономикалық басқарманың миссиясына қатысты. 1944 жылдың сәуір айында Нокс қайтыс болғаннан кейін Стивенсон Чикагоға оралды, онда ол Нокстің Чикаго Дейлі Ньюс-тегі бақылау үлесін сатып алуға тырысты, бірақ оның синдикаты басқа тараптан озып кетті. 1945 жылы Стивенсон АҚШ Мемлекеттік хатшысы Эдвард Стеттинийдің арнайы көмекшісі ретінде Мемлекеттік хатшының көмекшісі Арчибальд МакЛишпен бірге ұсынылған әлемдік ұйым бойынша жұмыс істеді. Кейін сол жылы ол Біріккен Ұлттар Ұйымының Дайындық комиссиясына АҚШ-тың орынбасар өкілі ретінде Лондонға барды, ол 1946 жылдың ақпанына дейін бұл лауазымды атқарды. Делегация басшысы ауырғанда Стивенсон оның орнын басты. Комиссиядағы жұмысы, әсіресе Кеңес Одағының өкілдерімен байланысы, 1946 және 1947 жылдары БҰҰ-ға АҚШ делегацияларына тағайындалуына әкелді.

Stevenson belonged to the Unitarian faith, and was a longtime member of Bloomington's Unitarian church. However, he also occasionally attended Presbyterian services in Libertyville, where a Unitarian church was not present, and as governor he became close friends with the Rev. Richard Graebel, the pastor of Springfield's First Presbyterian church. Graebel "acknowledged that Stevenson's Unitarian rearing had imbued him with the means of translating religious and ethical values into civic issues". As chairman, Stevenson worked to raise public support for military and economic aid to the United Kingdom and its allies in fighting Nazi Germany during the Second World War. Stevenson "believed Britain [was] America's first line of defense" and "argued for a repeal of the neutrality legislation" and support for President Roosevelt's Lend Lease programme. His efforts earned strong criticism from Colonel Robert R. McCormick, the powerful, isolationist publisher of the Chicago Tribune, and a leading member of the non interventionist America First Committee. In 1940, Major Frank Knox, newly appointed by President Franklin D. Roosevelt as Secretary of the Navy, offered Stevenson a position as Principal Attorney and special assistant. Stevenson accepted the position and in this capacity wrote speeches, represented Secretary Knox and the Navy on committees, toured the various theaters of war, and handled many administrative duties. Since Knox was largely a figurehead, there were few major roles for Stevenson. However, in early 1944 he joined a mission to Sicily and Italy for the Foreign Economic Administration to report on the country's economy. After Knox died in April 1944, Stevenson returned to Chicago where he attempted to purchase Knox's controlling interest in the Chicago Daily News, but his syndicate was outbid by another party. In 1945, Stevenson took a temporary position in the State Department, as special assistant to US Secretary of State Edward Stettinius to work with Assistant Secretary of State Archibald MacLeish on a proposed world organization. Later that year, he went to London as Deputy United States Delegate to the Preparatory Commission of the United Nations Organization, a position he held until February 1946. When the head of the delegation fell ill, Stevenson assumed his role. His work at the commission, and in particular his dealings with the representatives of the Soviet Union, resulted in appointments to the US delegations to the United Nations in 1946 and 1947.

Иллинойс губернаторы, 1949-1953 жылдар

1948 жылы Джейкоб Арви, Чикагодағы қуатты демократиялық саяси ұйымның жетекшісі, Стивенсонды Иллинойс штатының губернаторы лауазымына демократтық үміткер ретінде таңдады. Ол қолданыстағы республикашыл Дуайт Х. Гринге қарсы күтпеген жеңіске жетіп, 572 067 дауыспен Иллинойс штатының губернаторы сайлауында рекордтық көрсеткішті орнатты. Президент Трумэн республикашыл қарсыласы Томас Э. Дьюиге қарсы Иллинойс штатында бар болғаны 33 612 дауыспен жеңіске жетті, бұл бір биографты: «Адлай президентті өзімен бірге алып келді» деп жазуға итермеледі. Стивенсонның Иллинойс губернаторы ретіндегі маңызды жетістіктері – штаттық полицияны реформалау, жұмысқа алу кезінде саяси факторларды жою және жұмысқа орналастыру мен жоғарылату үшін әділ жүйе құру, заңсыз құмар ойындармен күресу және штаттық автомобиль жолдарын жақсарту болды. Ол Иллинойс штатының үкіметін сыбайлас жемқорлықтан тазартуға тырысты; бір жағдайда ол штаттық түрменің бастығын тым көп тұтқындар, саяси сыбайлас жемқорлық және тұтқындарды көтеріліс күйіне жеткізген қабілетсіздік үшін қызметтен босатып, ал басқа жағдайда Стивенсон алкоголиктерге арналған мекеменің бастығын, ол жергілікті мейрамхана иелерінен пара алғаннан кейін пациенттерге жергілікті барларда сусын сатып алуға рұқсат бергенін білген соң, қызметтен босатып жіберді. Стивенсонның губернатор ретіндегі екі маңызды бастамасы – Иллинойс штатының конституциясын реформалау және жақсарту үшін конституциялық конвенция («кон-кон») құру туралы ұсыныс және Иллинойстағы қылмыстық әрекеттермен күресу үшін жаңа ресурстар мен әдістерді ұсынатын бірнеше қылмысқа қатысты заң жобалары болды. Көптеген қылмысқа қатысты заң жобалары мен кон-кон Стивенсонның наразылығына орай, штаттық заң шығарушы органмен келіспей қалды. Алайда Стивенсон «Gateway» деп аталатын кон-конға республикалық баламаны қолдауға келісті, ол заң шығарушы органмен бекітілді және 1950 жылғы референдумда Иллинойс сайлаушыларымен мақұлданды. Стивенсонның жақсартылған штаттық конституцияға ұмтылуы «конституциялық өзгерістер процесін бастады және 1969 жылы, оның қайтысынан кейін төрт жыл өткен соң, мақсатына қол жеткізілді. Бұл оның губернатор ретіндегі ең маңызды жетістігі болды». Ветоға қатысты мәлімдемесінде Стивенсон: «Нағыз сатқын адалдыққа қатысты серт беруден тартынар ма? Әрине, жоқ. Шын қауіпті бүлікшілер мен саботажшыларды қағазбен емес, мұқият, тұрақты, кәсіби тергеу арқылы ұстауға болады. Адалдыққа қатысты тергеулердің барлық түрі – полиция мемлекетінің ерекшелігі, демократияның емес. Бұл ветоның бұрмаланатынын және дұрыс түсіндірілмейтінін жақсы білемін. Осы қиын кезеңде осы заң жобасына вето қоюым көптеуге ұнамайды. Бірақ мен адал ниетпен, біздің еркін адамдар ретіндегі ежелгі құқықтарымыздың қажетсіз шектелуіне қарсы тұруым керек. Біз әлемді мазалаған идеялардың күресінде осы құқықтарды жою арқылы емес, олардың жеңіске жетуімен жеңіске жетеміз» деді. Стивенсон халық алдында сөйлеуде шеберлік танытып, зиялы ретінде және өзіне сын көзбен қарау сезімімен ұлттық беделге ие болды. Мысалы, Иллинойс штатының заң шығарушы органы (құс сүйер адамдар қолдаған) мысықтардың ешкімнің бақылауысыз жүруі қоғамдық тәртіпсіздік екенін жариялаған заң жобасын қабылдады. Стивенсон заң жобасына вето қойып, ветоға қатысты мына хабарламаны жіберді: «Мысықтардың табиғатында белгілі бір мөлшерде ешкімнің бақылауысыз жүруге бейімділік бар. Мысық пен құстың арақатынасы – заманнан бері келе жатқан мәселе. Егер біз оны заңмен шешуге тырыссақ, кім біледі, бірақ біз ит пен мысық, құс пен құс немесе тіпті құс пен құрт арасындағы мәселеде де тарап алуға шақырылуымыз мүмкін. Менің ойымша, Иллинойс штаты мен оның жергілікті басқару органдары мысықтардың тәртіпсіздігін бақылауға тырыспай-ақ, жасауға тиіс жұмысы жеткілікті. Осы себептерге байланысты және құстарды аз немесе мысықтарды көп жақсы көретінім үшін емес, мен Сенат заң жобасына вето қойып, мақұлдаудан бас тартамын. 93». 1949 жылдың 2 маусымында Стивенсон жеке түрде Алгер Хистің, кейіннен Кеңес Одағының тыңшысы болып табылған бұрынғы Мемлекеттік департамент қызметкерінің, мінез-құлқы туралы куәгер ретінде антпен куәлік берді. Стивенсон Хисспен жиі жұмыс істеген, алдымен 1933 жылы Ауыл шаруашылығын реттеу басқармасының заң бөлімінде, содан кейін 1945, 1946 және 1947 жылдары БҰҰ-ның түрлі жобаларында, бірақ ол оның жақын досы немесе серіктесі емес еді. Стивенсон куәлік беру кезінде Хистің адалдық, сенімділік және шыншылдыққа қатысты беделі жақсы екенін айтты. 1950 жылы Хисс тыңшылыққа қатысты жалған куәлік бергені үшін кінәлі деп танылды. 1952 жылғы сайлау кампаниясында сенатор Никсон Стивенсонның «Хисті қорғауы» оның «дұрыс емес шешімі» екенін және «Адлайдың үкімет басқару қабілетіне күмән тудырғанын» мәлімдеді.

In 1948, Stevenson was chosen by Jacob Arvey, leader of the powerful Chicago Democratic political organization, to be the Democratic candidate in the Illinois gubernatorial race against the incumbent Republican, Dwight H. Green. In an upset, Stevenson defeated Green by 572,067 votes, a record margin in Illinois gubernatorial elections. President Truman carried Illinois by only 33,612 votes against his Republican opponent, Thomas E. Dewey, leading a biographer to write that "Clearly, Adlai had carried the President in with him." Principal among Stevenson's achievements as Illinois governor were reforming the state police by removing political considerations from hiring practices and instituting a merit system for employment and promotion, cracking down on illegal gambling, and improving the state highways. He sought, with mixed success, to cleanse the Illinois state government of corruption; in one instance he fired the warden of the state penitentiary for overcrowding, political corruption, and incompetence that had left the prisoners on the verge of revolt, and in another instance Stevenson fired the superintendent of an institution for alcoholics when he learned that the superintendent, after receiving bribes from local tavern owners, was allowing the patients to buy drinks at local bars. Two of Stevenson's major initiatives as governor were a proposal to create a constitutional convention (called "con con") to reform and improve the Illinois state constitution, and several crime bills that would have provided new resources and methods to fight criminal activities in Illinois. Most of the crime bills and con con failed to pass the state legislature, much to Stevenson's chagrin. However, Stevenson agreed to support a Republican alternative to con con called "Gateway", it passed the legislature and was approved by Illinois voters in a 1950 referendum. Stevenson's push for an improved state constitution "began the process of constitutional change and in 1969, four years after his death, the goal was achieved. It was perhaps his most important achievement as governor." In his public message regarding the veto, Stevenson wrote "Does anyone seriously think that a real traitor will hesitate to sign a loyalty oath? Of course not. Really dangerous subversives and saboteurs will be caught by careful, constant, professional investigation, not by pieces of paper. The whole notion of loyalty inquisitions is a natural characteristic of the police state, not of democracy. I know full well this veto will be distorted and misunderstood I know that to veto this bill in this period of grave anxiety will be unpopular with many. But I must, in good conscience, protest against any unnecessary suppression of our ancient rights as free men we will win the contest of ideas that afflicts the world not by suppressing those rights, but by their triumph." Stevenson proved to be a popular public speaker and gained a national reputation as an intellectual, with a self deprecating sense of humor to match. One example came when the Illinois legislature passed a bill (supported by bird lovers) declaring that cats roaming unescorted was a public nuisance. Stevenson vetoed the bill and sent this public message regarding the veto: "It is in the nature of cats to do a certain amount of unescorted roaming the problem of cat versus bird is as old as time. If we attempt to solve it by legislation who knows but what we may be called upon to take sides as well in the age old problem of dog versus cat, bird versus bird, or even bird versus worm. In my opinion, the State of Illinois and its local governing bodies already have enough to do without trying to control feline delinquency. For these reasons, and not because I love birds the less or cats the more, I veto and withhold my approval from Senate Bill No. 93." On June 2, 1949, Stevenson privately gave a sworn deposition as a character witness for Alger Hiss, a former State Department official who was later found to be a spy for the Soviet Union. Stevenson had infrequently worked with Hiss, first in the legal division of the Agricultural Adjustment Administration in 1933 and then in 1945, 1946, and 1947 on various United Nations projects, but he was not a close friend or associate of him. In the deposition, Stevenson testified that the reputation of Hiss for integrity, loyalty, and veracity was good. In 1950, Hiss was found guilty of perjury on the spying charges. In the 1952 campaign, Senator Nixon would claim that Stevenson's "defense of Hiss" reflected such "poor judgment" on his part that "doubt was cast about Adlai's capacity to govern."

1953 жылғы әлем турнесі және 1954 жылғы сайлау

Стивенсон жеңілгеннен кейін 1953 жылы Азия, Таяу Шығыс және Еуропа бойынша кеңінен жарияланған саяхат жасады, алған әсерлерін Look журналында жариялады. Демократиялық партияның төрағасы ретіндегі саяси беделі оған көптеген шетелдік мемлекет басшыларымен және көрнекті тұлғалармен кездесуге мүмкіндік берді. 1953 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1954 жылғы ара сайлауда Стивенсон елдің аймақтары бойынша Демократиялық партияның конгресске және губернаторлыққа кандидаттарын қолдау науқанында жетекші рөл атқарды. Демократтар Конгрестің екі палатасын да басып алып, тоғыз губернаторлық орынды жеңген соң, бұл "елдегі демократтарды Стивенсонға қарыздар етіп, партиялық көшбасшы ретіндегі оның беделін нығайтты".

1956 жылғы президенттік үміткерлік

1952 жылдан өзгеше, Стивенсон 1956 жылы Демократиялық партияның президенттік тікелей кандидаттығына белсенді түрде түсті. Бастапқыда, сауалнамалар Эйзенхауэрдің үлкен артықшылықпен қайта сайлануына нұсқағандықтан, көптеген демократтар 1956 жылғы кандидаттықты қалаған жоқ, ал Стивенсон кандидаттықты күрделі бәсекесіз және президенттік праймериздерге қатыспай-ақ жеңе аламын деп үміттенеді. Бірақ 1955 жылдың 24 қыркүйегінде Эйзенхауэр ауыр жүрек шабуына ұшырады. Ол жазылып, екінші мерзімге түсуді шешкенімен, денсаулығына қатысты алаңдаушылықтар екі көрнекті демократты – Теннесси сенаторы Эстес Кефауверді және Нью-Йорк штатының губернаторы Аверелл Харриманды Стивенсонға қарсы Демократиялық партияның тікелей кандидаттығы үшін күресуге итермеледі. Көмекшілерінен Кефаувер мен Харриманды жеңу үшін бірнеше президенттік праймериздерге қатысып, жеңуі керек екенін естігеннен кейін, Стивенсон 1955 жылдың 16 қарашасында ресми түрде жарысқа қатысты және Миннесота, Флорида және Калифорния штатында сайлау кампаниясын жүргізді. Миннесота штатындағы алғашқы сайлауда Стивенсон Кефауверден жеңіліске ұшырады, ол оны Чикагоның сыбайлас жемқор саяси басшыларының «бауырына алғаны» және «қалыпты демократтармен бірге жүрмейтін корпоративтік заңгер» ретінде сәтті бейнеледі. Стивенсон Флорида штатындағы алғашқы сайлауда Кефаувермен күресті, онда ол радио мен теледидарда онымен пікірсайысқа келісті. Кейін Стивенсон Флоридада «жапон қоңызын қатты айыптап, Жерорта теңізі жеміс шыбынына батыл шабуыл жасап» штаттың цитрус фермерлеріне үндеу жасағанын әзілмен айтты. Стивенсон бірінші раундта Харриманды жеңіп, екінші Демократиялық партияның президенттік тікелей кандидаттығын жеңіп алды. Оған «Жаңа саясат» қозғалысының ядросын құрайтын жас делегаттардың күшті қолдауы көмектесті. Демократиялық партияның тікелей кандидаттығына ынтаны арттыру үшін Стивенсон өзінің вице-президенттік кандидаттығын конгресс делегаттарына шешуге ерекше рұхсат берді. Марапаттау сөзінде Стивенсон «Жаңа Америка» жоспары туралы айтты, ол «білім беру, денсаулық сақтау және кедейлік» салаларында «Жаңа келісім» бағдарламаларын кеңейтуді қамтыды. Ол сондай-ақ республикашыларды «кандидаттарды таңғы асқа арналған дәнді дақылдар сияқты сатуға тырысқаны үшін» сынады. Роберт Ф. Кеннеди президенттік сайлау кампаниясымен бірге «президенттік сайлау кампаниясын қалай жүргізу керектігін үйренуді» үміттенеді. Стивенсон мен оның көптеген көмекшілері Кеннедидің кампания кезіндегі мінез-құлқына наразылық білдірді; Стивенсонның досы және көмекшісі Джордж В. Болл: «Менің ойымша, Бобби өте қыңыр және мақтанғаныш жас жігіт еді, ол Адлайға ешқандай пайда әкелмеді. Неге оны өзімізбен бірге алып келгенімізді білмеймін» деді. Стивенсон мен Роберт Кеннеди арасындағы шиеленіс 1960 жылғы президенттік сайлауға және президент Кеннеди әкімшілігі кезінде Стивенсонның Джон мен Роберт Кеннедимен қарым-қатынасына елеулі әсер етті. Көптеген саяси кеңесшілерінің кеңесіне қарамастан, Стивенсон жер үстіндегі ядролық қару сынақтарына халықаралық тыйым салуды және әскери міндетті тоқтатуды талап етті. Президент Эйзенхауэр және вице-президент Никсон, Нью-Йорктің бұрынғы губернаторы Томас Дьюи сияқты басқа да жетекші республикашылдар оның ұсыныстарының нағыздық емес екенін және Суық соғыста Кеңес Одағына пайда әкелетінін айтқанмен, Стивенсон өз ұстанымын сақтап, әртүрлі сөздерінде «Жер атмосферасы апта сайын жарылатын сутекті бомбалармен ластанған. Біз радиоактивті саңырауқұлақтың көлеңкесінде мәңгілік өмір сүргіміз келмейміз және атмосферадағы стронций-90 мөлшерінің артуының ең басты салдары балаларға тиеді» деді. Ақырында, Стивенсонның атмосфералық ядролық бомба сынақтарын тоқтатуға бағытталған күш-жігері «оған дауыс беруде қымбатқа түсті», бірақ «Адлай ақыры үкімді жеңіп алды», өйткені Эйзенхауэр 1958 жылы жер үстіндегі ядролық сынақтарды тоқтатты, президент Кеннеди 1963 жылы Ядролық сынақтарды ішінара тыйым салу туралы келісімге қол қойды, ал президент Никсон 1973 жылы әскери міндетті тоқтатты. Азаматтық құқықтар мәселесі тез арада маңызды саяси мәселеге айналды. Стивенсон сақтық танытып, Оңтүстік ақсүйектерінің қолдауын алу үшін Жоғарғы соттың Браун шешімін агрессивті түрде жүзеге асырудан сақтандырды. Котловски былай жазады: Либерал-демократтар да Брауннан қорқып қалды. 1956 жылы партияның президенттік тікелей кандидаттығына үміткер болған Адлай Э. Стивенсон үкіметті Оңтүстік штаттарының ұзақ уақыт бойы сақталған «дәстүрлеріне» құрметпен қарап, мектептегі сегрегацияны жоюға «кезең-кезеңмен» кірісуге шақырды. Стивенсон интеграцияны қолдады, бірақ Браунды күштеп орындауға қарсы болды. Бұл оған көмектесті. Стивенсон күздегі сайлауда Диксинің көп бөлігін жеңіп алды, бірақ қара нәсілді дауыстардың тек 61 пайызын алды, бұл демократ үшін төмен көрсеткіш, және Эйзенхауэрге үлкен артықшылықпен жеңіліске ұшырады. Стивенсонның нәсілдік прогреске қатысты көзқарастары оның ұзақ жылдар бойы серігі Мариетта Тридің оның өлімінен кейін былай деп сипаттады: «Ол барлық қара нәсілділерді сүйкімді, ескі отбасы мүшелері ретінде қарастырды және біз сияқты білім алуға ұмтылған, армандары мен тілектері бар жеке тұлғалар ретінде емес. Оның олар шынымен тең құқылы екенін, мүмкіндіктер теңдігін қалайтынын және оны қазір-ақ алуды қалайтынын түсінуіне көп уақыт кетті. Оның бұл жағдайды түсінуіне қиын болды». Президент Эйзенхауэр жүрек ауруынан зардап шеккен кезде экономика жақсы жағдайға ие болды. Стивенсонның жеңіске үміті қазан айында Эйзенхауэрдің дәрігерлері оған жақсы денсаулық туралы қорытынды бергенде және Суэц пен Венгрия дағдарысы бір уақытта болғанда құлап кетті. Халық басшылықты өзгертудің қажеті жоқ деп сенді. Стивенсон президенттікке екінші рет үміткерлігінде үлкен жеңіліске ұшырады, дауыстардың 42 пайызын және барлық штаттардың жетеуінен 73 сайлаушы дауысын ғана алды, тек Миссури штаты емес, Оңтүстік штатындағы демократиялық партияның бекітілген аймағында. 1957 жылдың басында Стивенсон заңгерлік тәжірибесіне қайта оралды және Вашингтон, округ Колумбияда орналасқан заң фирмасын құру үшін судья Саймон Х. Рифкиндпен бірікті (Стивенсон, Пол, Рифкинд, Уортон және Гаррисон), ал екінші фирманы Чикагода (Стивенсон, Рифкинд және Виртц) құрды. Екі заң фирмасы да Нью-Йорк қаласындағы Пол, Вейс, Рифкинд, Уортон және Гаррисонмен байланысты болды. Стивенсонның жаңа заң фирмасындағы серіктері Уиллард Виртц, Уильям Маккормик Блэр кіші және Ньютон Н. Миноу болды; осы адамдардың әрқайсысы кейіннен Кеннеди және Джонсон әкімшіліктерінде қызмет етті. Ол сондай-ақ «[Республикалық] Эйзенхауэр әкімшілігіне шабуыл жасау және жаңа демократиялық саясатты әзірлеу» мақсатымен құрылған жаңа Демократиялық кеңесшілер кеңесіне басқа да көрнекті демократтармен бірге тағайындалды. Ол сондай-ақ «Энциклопедия Британика» журналында құқықтық кеңесші ретінде жартылай штаттан жұмыс істеді.

Unlike 1952, Stevenson was an announced, active candidate for the Democratic presidential nomination in 1956. Initially, with polls showing Eisenhower headed for a landslide re election, few Democrats wanted the 1956 nomination, and Stevenson hoped that he could win the nomination without a serious contest, and without entering any presidential primaries. However, on September 24, 1955, Eisenhower suffered a serious heart attack. Although he recovered and eventually decided to run for a second term, concerns about his health led two prominent Democrats, Tennessee Senator Estes Kefauver and New York Governor Averell Harriman, to decide to challenge Stevenson for the Democratic nomination. After being told by his aides that he needed to enter and win several presidential primaries to defeat Kefauver and Harriman, Stevenson officially entered the race on November 16, 1955, and campaigned in the Minnesota, Florida, and California primaries. Stevenson was upset in the Minnesota primary by Kefauver, who successfully portrayed him as a "captive" of corrupt Chicago political bosses and "a corporation lawyer out of step with regular Democrats". Stevenson next battled Kefauver in the Florida primary, where he agreed to debate Kefauver on radio and television. Stevenson later joked that in Florida he had appealed to the state's citrus farmers by "bitterly denouncing the Japanese beetle and fearlessly attacking the Mediterranean fruit fly". Stevenson easily defeated Harriman on the first ballot, winning his second Democratic presidential nomination. He was aided by strong support from younger delegates, who were said to form the core of the "New Politics" movement. In a bid to raise enthusiasm for the Democratic ticket, Stevenson made the unusual decision to leave the selection of his running mate up to the convention delegates. In his acceptance speech, Stevenson spoke of his plan for a "New America", which included extending New Deal programs to "areas of education, health, and poverty". He also criticized Republicans for trying to "merchandise candidates like breakfast cereal". Robert F. Kennedy traveled with the Stevenson campaign, hoping to "take home some lessons on how to manage a presidential campaign". For their part, Stevenson and many of his aides resented Kennedy's attitude during his stay with the campaign; Stevenson friend and aide George W. Ball recalled "My impression was that Bobby was a very surly and arrogant young man he wasn't doing any good for Adlai. I don't know why we had him along." The tension that developed between Stevenson and Robert Kennedy would have significant consequences for the 1960 presidential campaign, and for Stevenson's relationships with both John and Robert Kennedy during President Kennedy's administration. Against the advice of many of his political advisers, Stevenson insisted on calling for an international ban to aboveground nuclear weapons tests, and for an end to the military draft. Despite strong criticism from President Eisenhower and other leading Republicans, such as Vice President Nixon and former New York Governor Thomas Dewey, that his proposals were naïve and would benefit the Soviet Union in the Cold War, Stevenson held his ground and said in various speeches that "Earth's atmosphere is contaminated from week to week by exploding hydrogen bombs We don't want to live forever in the shadow of a radioactive mushroom cloud [and] growing children are the principal potential sufferers" of increased strontium 90 in the atmosphere. In the end, Stevenson's push to ban atmospheric nuclear bomb tests "cost him dearly in votes," but "Adlai finally won the verdict," as Eisenhower suspended above ground nuclear tests in 1958, President Kennedy would sign the Partial Nuclear Test Ban Treaty into law in 1963, and President Nixon would end the military draft in 1973. Civil rights was emerging rapidly as a major political issue. Stevenson urged caution and warned against aggressive enforcement of the Supreme Court's Brown decision in order to gain Southern white support. Kotlowski writes:
Liberal Democrats, too, flinched before Brown. Adlai E. Stevenson, front runner for the party's presidential nomination in 1956, urged the government to "proceed gradually" on school desegregation in deference to the South's long held "traditions". Stevenson backed integration but opposed using armed personnel to enforce Brown It certainly helped. Stevenson carried most of Dixie in the fall campaign but received just 61 percent of the black vote, low for a Democrat, and lost the election to Eisenhower by a landslide. Stevenson's views on racial progress were described after his death by his long time companion Marietta Tree as: "He thought of all Negroes as being loveable old family retainers and not as individuals like you and me who were longing to get educated and who had aspirations and dreams just like the rest of us. I think this took him a long time to get over the fact that they really indeed not only were created equal; they wanted equality of opportunity and wanted it now. It was hard for him to understand the urgency." While President Eisenhower suffered heart problems, the economy enjoyed robust health. Stevenson's hopes for victory were dashed when, in October, Eisenhower's doctors gave him a clean bill of health and the Suez and Hungary crises erupted simultaneously. The public was not convinced that a change in leadership was needed. Stevenson lost his second bid for the presidency by a landslide, winning only 42% of the popular vote and 73 electoral votes from just seven states, all except Missouri in the solid Democratic South. Early in 1957, Stevenson resumed law practice and allied himself with Judge Simon H. Rifkind to create a law firm based in Washington, DC. (Stevenson, Paul, Rifkind, Wharton & Garrison), and a second firm in Chicago (Stevenson, Rifkind & Wirtz). Both law firms were related to New York City's Paul, Weiss, Rifkind, Wharton & Garrison. Stevenson's associates in the new law firm included Willard Wirtz, William McCormick Blair Jr., and Newton N. Minow; each of these men later served in the Kennedy and Johnson administrations. He also accepted an appointment, along with other prominent Democrats, to the new Democratic Advisory Council, which "pursued an aggressive line in attacking the [Republican] Eisenhower administration and in developing new Democratic policies". He was also employed part time by the Encyclopædia Britannica as a legal consultant.

1960 жылғы президенттік науқан және БҰҰ елшісі қызметіне тағайындалу

1960 жылдың басында Стивенсон үшінші демократиялық президенттік ұсынымға түспейтінін, бірақ ұсыныс қабылданса, қабылдайтынын мәлімдеді. Оның ең жақын достарының бірі журналиске: "Шындығында, ол [Демократиялық ұсынымды] қалайды. Бірақ ол [Демократиялық] съездің өзіне келуін қалайды, ол съезге бармақшы емес". 1960 жылы Лос-Анджелесте өткен Демократиялық Ұлттық съезде Элеонора Рузвельт, Агнес Мейер және Доре Шари мен Генри Фонда сияқты Голливудтың танымал тұлғалары бастаған Стивенсонның жақтастары, ол ресми түрде үміткер болмаса да, оны ұсынуды белсенді түрде қолдады. Кеннедидің сайлау штабының басшысы, оның ағасы Роберт Ф. Кеннеди, Стивенсонмен кездесуде ағасының атын ұсынуға келіспесе, "сенің жұмысың бітті" деп қорқытты. Стивенсон бас тартты және оны қонақүйден шығарып жіберді. Стивенсон достарына жазған хаттарында Джон және Роберт Кеннедиді "суық және қатал" деп сипаттады, Роберт Кеннедиді "Қара ханзада" деп атады және оның пікірін білдірді: "Ж.Ф.Кеннеди, ақылды және қабілетті болғанымен, президент болу үшін тым жас, тым тәжірибесіз болды; ол тым қатты қысым жасады, тым асықты; оған кішіпейілділік даналығы жетіспеді [Стивенсон] Кеннеди де, ел де оның амбициясын кейінге шегергені жөн деп ойлады". Дауыс беруге бір күн бұрын Стивенсон бірнеше штаттық делегациялардың басшыларына қоңырау шалып, олардың қолдауын сұрады, содан кейін ұсыну үшін белсенді жұмыс істей бастады. Ең маңызды қоңырау Иллинойс штатының делегациясының жетекшісі, Чикаго қаласының мэрі Ричард Дэйлиге жасалды. Делегация Кеннедиге 59,5 дауыс беруге келісіпті, бірақ Стивенсон Дэйлиге енді Демократиялық ұсынымды қалайтынын айтты және одан "делегаттардың дауысы оның үміткер емес екенін көрсете ме" деп сұрады. Дэйли Стивенсонға делегациядан қолдау таппағанын айтты. Стивенсон содан кейін "бұл шын мәнінде қолдау жоқ дегенді білдіре ме, әлде делегаттар оны үміткер деп ойламағандықтан қолдау жоқ па?" деп сұрады. Дэйли Стивенсонның қолдауы жоқ деп жауап берді. Стивенсонның өмірбаясын жазған Джон Бартлоу Мартиннің айтуынша, Дэйлимен телефон арқылы сөйлесу "Стивенсонның үміткерлігінің нақты соңы болды, егер ол туған штатының қолдауын ала алмаса, оның үміткерлігі құлайтын еді". Миннесота штатының сенаторы Юджин Маккарти Стивенсоннің кандидатурасын ұсынуда құмарлықпен сөз сөйлеп, съезді "бізді демократтар екенімізге мақтан тұтатын адамды қабылдамауға" шақырды. "Осы пайғамбарды өз партияңызда құрметсіз қалдырмаңыздар!" Алайда, Кеннеди бірінші дауыс беруде 806 делегат дауысымен ұсынуды жеңді; Стивенсон 79,5 дауыспен төртінші орында қалды. Алайда, тарихшы Роберт Даллекке сәйкес, "Жек те, Бобби де [Кеннеди] Стивенсонды жақсы бағаламады – олар оны тым қыңыр және тиімсіз деп қарады. [Стивенсон] олардың қатал мінез-құлқына ешқашан сай келмеді". Стивенсонның Демократиялық съезге дейін Кеннедиді жария түрде қолдамауы Кеннедидің "кешіре алмайтын" нәрсесі болды, сайлаудан кейін Ж.Ф.К. Стивенсонның жақтауына: "Мен оған ештеңе бермеймін" деді.

In early 1960, Stevenson announced that he would not seek a third Democratic presidential nomination, but would accept a draft. One of his closest friends told a journalist that "Deep down, he wants [the Democratic nomination]. But he wants the [Democratic] Convention to come to him, he doesn't want to go to the Convention." At the 1960 Democratic National Convention in Los Angeles, Stevenson's admirers, led by Eleanor Roosevelt, Agnes Meyer, and such Hollywood celebrities as Dore Schary and Henry Fonda, vigorously promoted him for the nomination, even though he was not an announced candidate. JFK's campaign manager, his brother Robert F. Kennedy, reportedly threatened Stevenson in a meeting, telling him that unless he agreed to place his brother's name in nomination "you are through". Stevenson refused and ordered him out of his hotel room. In letters to friends, Stevenson described both John and Robert Kennedy as "cold and ruthless", referred to Robert Kennedy as the "Black Prince", and expressed his belief that JFK, "though bright and able, was too young, too unseasoned, to be President; he pushed too hard, was in too much of a hurry; he lacked the wisdom of humility [Stevenson felt] that both Kennedy and the nation would benefit from a postponement of his ambition." The night before the balloting, Stevenson began working actively for the nomination, calling the leaders of several state delegations to ask for their support. The key call went to Chicago Mayor Richard J. Daley, the leader of the Illinois delegation. The delegation had already voted to give Kennedy 59.5 votes to Stevenson's 2, but Stevenson told Daley that he now wanted the Democratic nomination, and asked him if the "delegates' vote might merely indicate they thought he was not a candidate". Daley told Stevenson that he had no support in the delegation. Stevenson then "asked if this meant no support in fact or no support because the delegates thought he was not a candidate. Daley replied that Stevenson had no support." According to Stevenson's biographer John Bartlow Martin, the phone conversation with Daley "was the real end of the [1960] Stevenson candidacy if he could not get the support of his home state his candidacy was doomed". Senator Eugene McCarthy of Minnesota delivered an impassioned nominating speech for Stevenson, urging the convention to not "reject the man who has made us proud to be Democrats. Do not leave this prophet without honor in his own party." However, Kennedy won the nomination on the first ballot with 806 delegate votes; Stevenson finished in fourth place with 79.5 votes. However, according to historian Robert Dallek, "neither Jack nor Bobby [Kennedy] thought all that well of Stevenson they saw him as rather prissy and ineffective. [Stevenson] never met their standard of tough mindedness." Stevenson's refusal to publicly endorse Kennedy before the Democratic Convention was something that Kennedy "couldn't forgive", with JFK telling a Stevenson supporter after the election, "I'm not going to give him anything."

Біріккен Ұлттар Ұйымындағы елшісі, 1961-1965 жылдар

Біріккен Ұлттар Ұйымында Стивенсон АҚШ-тың сыртқы саясатын қолдау үшін көп еңбек етті, тіпті президент Кеннедидің кейбір іс-әрекеттерімен келіспеген жағдайларда да. Дегенмен, ол Кеннеди әкімшілігінде көбінесе сырттан қараушы ретінде қабылданатын, бір тарихшы "Стивенсонның ұстанымы екінші рөлдегі адамның ұстанымы екенін барша білетін" деп көрсеткен. Кеннеди кеңесшісі Уолт Ростоуға "Стивенсон президент болғанда бақытты болмас еді. Ол көп сөйлесе, жұмсақ шешімге келуге болады деп ойлайды, бірақ президенттік қызметте мұндай жұмсақтықтар өте сирек кездеседі" деді.

Шошқалар шығанағы оқиғасы

1961 жылғы сәуірде Стивенсон дипломатиялық мансабындағы ең үлкен ұятқа ұшырады – Қазаншұңқыр шабуылында. "Көптеген босқындар Кастроны құлатуға ниетті" деген қауесеттерді естігеннен кейін, Стивенсон шабуылға қатысты күмәндарын білдірді, бірақ "оны операцияның шетінде ұстады, ол шабуылға тоғыз күн бұрын ғана Артур М. Шлезингер кіші және ЦРУ-дан тым жалпылама брифинг алды". ЦРУ-дың жоғары лауазымды қызметкері Трейси Барнс Стивенсон мен оның командасына "Кубада жасырын операция өтеді, бұл тек кубалық мәселе. Америкалық тараптан да көмек болады, бірақ тек оқыту және қаржыландыру арқылы" деді. Тарихшы Питер Уайденнің сөзінше, Барнс Стивенсонге Кубаға кең ауқымды шабуыл жасалатынын айтпады, сондай-ақ американдықтардың кубалық көтерілісшілерді толыққанды қолдауы мен араласуы туралы ешқандай мәлімет бермеді, тіпті Кастроның әуе күшін жою мақсатындағы жоспарланған әуе шабуылдары туралы да хабарламады. Кеннеди кітапханасының тарихшысы Шелдон Стерн Стивенсоннің орынбасары, елші Чарльз В. Йостпен сұхбаттасты, ол кездесуге қатысып, Йосттың бастапқыда оқиғаға күдікпен қарағанын растады. Йост бұл ЦРУ-дың тағы бір "кәуәптің ісі" екенін мойындады. Брифингке қатысқан Мемлекеттік хатшының көмекшісі Харлан Кливленд Барнстың операцияны сипаттауда тым жалтақ болғанын және Стивенсонге шабуыл жоспарының толық мәліметтерін беруге ниеттері жоқ екенін сезінді. Кеннеди Стивенсонның Кубаға шабуыл жасау мәселесі бойынша талқылаудан шеттетілуіне ашуланып, Шлезингерге "Адлай Стивенсонның адалдығы мен беделі біздің ұлы ұлттық байлығымыздың бірі. Мен оған қауіп төндіретін ештеңе жасағым жоқ" деді, сондай-ақ ол Стивенсонға президенттің құпия операция сәтсіз аяқталған жағдайда оны қорғау үшін көптеген егжей-тегжейден хабарсыз қалдыратынын айтуын өтінді. Бірақ Роберт Даллек жазғандай, "оны талқылаудан тыс қалдыру оның ұятқа қалуына әкелді". Стивенсон Қазаншұңқырға қонған Кастроға қарсы кубалық эмигранттардың ЦРУ мен АҚШ Әскери-теңіз күштерімен тікелей қаруланғанын және американдық ұшқыштардың кубалық нысаналарды бомбалауға қатысқанын білмей, Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясында сөйлеген сөзінде "ЦРУ-дың жасырын әңгімесін қайталады". Ол өзінің досы Харлан Кливлендке өз үкіметінің оны шабуылға американдық тараптың тікелей қатысы жоқ деп сендіруге "әдейі алдағанын" айтқанда, Кливленд: "Мен сіз сияқты сатқындық сезіміндемін" деді. Стивенсон отставкаға кетуді ойластырды, бірақ достары мен президент Кеннеди оны қалуға көндірді.

In April 1961 Stevenson suffered the greatest humiliation of his diplomatic career in the Bay of Pigs invasion. After hearing rumors that "a lot of refugees wanted to go back and overthrow Castro", Stevenson voiced his skepticism about an invasion, but "he was kept on the fringes of the operation, receiving nine days before the invasion, only an unduly vague briefing by Arthur M. Schlesinger Jr." and the CIA. Senior CIA official Tracy Barnes told Stevenson and his staff that "there was going to be a clandestine operation in Cuba it was strictly a Cuban affair. It would have some American cooperation, but only with the training and financing." According to historian Peter Wyden, Barnes did not tell Stevenson that there would be a large scale invasion of Cuba, nor did he provide details about the full extent of American support for, and involvement with, the Cuban rebels, nor did he tell Stevenson about the planned air strikes to destroy Castro's air force. Kennedy Library historian Sheldon Stern interviewed Ambassador Charles W. Yost, Stevenson's deputy, who attended the meeting and confirmed that Yost had been suspicious of the story from the start. Yost agreed that this was another one of the CIA's "clumsy tricks". Assistant Secretary of State Harlan Cleveland, who attended the briefing, felt that Barnes was too evasive in his description of the operation, and that it was clear that Stevenson was not to be given the full details of the invasion plan. Kennedy, anticipating that Stevenson might be angered at being left out of the discussions over whether to invade Cuba, told Schlesinger that "the integrity and credibility of Adlai Stevenson constitute one of our great national assets. I don't want to do anything to jeopardize that", and he asked Schlesinger to let Stevenson know that the president was shielding him from many of the details to protect him in case the clandestine operation failed. Instead, as Robert Dallek has written, "by leaving him out of the discussion it led to his humiliation". Unaware that the anti Castro Cuban exiles landing at the Bay of Pigs were being armed and assisted directly by the CIA and US Navy, and that American pilots were participating in bombing raids of Cuban targets, Stevenson unwittingly "repeated a CIA cover story in a speech before the UN General Assembly". When he told his friend Harlan Cleveland that his own government had "deliberately tricked" him into believing there was no direct American involvement in the invasion, Cleveland replied "I feel as betrayed as you do." Stevenson seriously considered resigning, but was convinced by his friends and President Kennedy to stay.

Кубалық зымыран дағдарысы

1962 жылдың қазан айында Куба ракеталық дағдарысы кезінде Стивенсон Қауіпсіздік Кеңесінің төтенше отырысында сөз сөйледі. Ұлттық телеарналарда көрсетілген сөз сөйлеу барысында ол БҰҰ-дағы кеңес өкілі Валериан Зориннен оның елі Кубада ядролық қару орналастырып жатыр ма деп сұрады. Зорин жауап беруге келіспегенде, Стивенсон: «Аударманы күтпеңіз, «иә» немесе «жоқ» деп жауап беріңіз!» деді. Зорин: «Мен американдық соттамын деп есептемеймін, сондықтан прокурор сияқты қойылған сұраққа жауап бермеймін, сіздерге уақтылы жауап беріледі» деді. Стивенсон оған: «Тозақ мұзы қатқанша күтемін» деп қарсылық білдірді. Стивенсон зымыран дағдарысы кезінде Ақ үйde өткен EXCOMM отырыстарына да қатысты, онда ол кеңестік тараппен келісім жасауды ұсынды: егер олар Кубадан зымырандарын шығарып алса, АҚШ Түркиядағы ескірген «Юпитер» зымырандарын шығарып алуға келіседі. Бірақ, ол EXCOMM мүшелерінің кейбіреулерінен күшті қарсылыққа тап болды, олар мұндай келісімді әлсіздік белгісі деп қарады. Кеннедидің кеңесшісі және Стивенсонның досы Джордж У. Боллдың айтуынша, бұл мүшелер «Стивенсонды ашуланып, қатты сөккен, тіпті дауыстарын көтерген». Алайда, президент Кеннеди: «Адлайға таң қалған жөн, ол өзінің позициясында тұра біледі, тіпті барлығы оған қарсы шыққанда да» деді. Роберт Кеннеди: «Стивенсон осы отырыстағы ұстанымы үшін сынға ұшырады, бірақ мен оның ұсыныстарымен келіспесем де, оның батылдығына риза болдым, және сол кездегі басқа ұсыныстармен салыстырғанда оның ұсынысы да дұрыс болды деп ойлаймын» деп жазды. Стивенсон: «Мен бүгін айтқан сөзім үшін көптері мені өмір бойына қорқақ деп есептейтінін білемін, бірақ ядролық соғыс туралы сөз болғанда, бәлкім, бізге қорқақ керек пе?» деді. Шындығында, Кеннеди әкімшілігі Куба ракеталық дағдарысы аяқталғаннан кейін шамамен алты ай өткен соң Италия мен Түркиядан «Юпитер» зымырандарын алып тастады, және президент Кеннедидің, егер кеңестік тарап Кубадан зымырандарын шығарып алса, ол Түркия мен Италиядан «Юпитер» зымырандарын кейінірек алып тастауға келісетіні туралы куәліктер бар. Алайда, бұл келісім көп жылдар бойы құпия сақталды, сондықтан Стивенсон оның бастапқы ұсынысы үшін ешқандай мақтау алмады. 1962 жылдың желтоқсан айында журналистер Стюарт Алсоп пен Чарльз Бартлетт «Saturday Evening Post» журналында жарияланған мақаласында зымыран дағдарысы туралы жазды. Мақалада «Стивенсон Мюнхенді қалады, АҚШ базаларын Куба базаларына алмастырмақшы болды» деген сөздерді айтқан «құрметтемейтін лауазымды тұлғадан» цитата келтірілді және Стивенсонның мінез-құлқы мен әрекеттері зымыран дағдарысы кезінде әлсіз және тиімсіз деп сипатталды. Стивенсон мақалаға қатты ашуланды, өйткені Стивенсонды сынға алған «құрметтемейтін лауазымды тұлғаның» президент Кеннедидің өзі болды деп кеңінен есептелді. «Кеннеди Альсоп пен Бартлеттке Стивенсон туралы ақпаратты берді, өйткені ол Стивенсонмен салыстырғанда өзін күшті көрсетуге мүмкіндік алды». Стивенсон Бартлетттің президент Кеннедидің жақын досы екенін білгендіктен, мақала президенттің рұқсатымен жазылғанын болжады және президентке достары арқылы, егер Кеннеди оның отставкаға кетуін қаласа, «оған осылай айналып-толпаңдаудың қажеті жоқ» екенін жеткізді. Кеннеди Стивенсонға ол отставкаға кетуін қаламайтынын айтты және оның баспасөз хатшысы Пьер Салингерге Стивенсонның зымыран дағдарысы кезіндегі еңбегін мақтап, баспасөзге хат жіберді. Бірақ, хат «халық арасындағы наразылықты басуға көмектессе де», Вашингтонда бәрінің Адлайдың отставкаға кетуіне мәжбүрлеу әрекеті деп қараған нәрсесі туралы әңгімелері тоқтамады. Стивенсонның досы Джордж Болл кейінірек: «Журналдағы мақаланың салдары ұзаққа созылды. Куба ракеталық дағдарысынан кейін Адлай тек формалды түрде жұмыс істеді. Сол кезден бастап ол сыртқы саясатқа ешқандай әсер ете алмайтынын білді».

During the Cuban Missile Crisis in October 1962, Stevenson gave a presentation at an emergency session of the Security Council. In his presentation, which attracted national television coverage, he forcefully asked Soviet UN representative Valerian Zorin if his country was installing nuclear missiles in Cuba, and when Zorin appeared reluctant to reply, Stevenson punctuated with the demand "Don't wait for the translation, [answer] 'yes' or 'no'!" When Zorin replied that "I am not in an American court of law, and therefore do not answer a question put to me in the manner of a prosecuting counsel you will have your answer in due course", Stevenson retorted, "I am prepared to wait for my answer until Hell freezes over." Stevenson also attended several meetings of the EXCOMM at the White House during the Missile Crisis, where he boldly proposed to make an exchange with the Soviets: if they would remove their missiles from Cuba, the United States would agree to remove its obsolete Jupiter missiles from Turkey. However, he faced strong opposition from some other EXCOMM members, who regarded such an exchange as a sign of weakness. According to Kennedy adviser and Stevenson friend George W. Ball, who was present, these members "intemperately upbraided Stevenson [and were] outraged and shrill". However, President Kennedy remarked "You have to admire Adlai, he sticks to his position even when everyone is jumping on him", and Robert Kennedy wrote that "Stevenson has since been criticized for the position he took at the meeting although I disagreed strongly with his recommendations, I thought he was courageous to make them, and I might add that they made as much sense as some others considered during that period of time." Stevenson remarked "I know that most of those fellows will consider me a coward for the rest of my life for what I said today, but perhaps we need a coward in the room when we are talking about nuclear war." In fact, the Kennedy Administration did remove the Jupiter class MRBMs from Italy and Turkey some six months after the Cuban Missile Crisis ended, and there is evidence that President Kennedy privately agreed that, if the Soviets would remove their missiles from Cuba, he would remove the Jupiter missiles from Turkey and Italy at a later date. The deal was kept a secret for many years, however, and Stevenson was thus given no credit for his original suggestion. In December 1962 journalists Stewart Alsop and Charles Bartlett published an article about the Missile Crisis in the Saturday Evening Post. The article quoted a "non admiring official" who claimed that Stevenson "Wanted a Munich. He wanted to trade U. S. bases for Cuban bases" and generally portrayed Stevenson's behavior and actions during the Missile Crisis as weak and inept. Stevenson was deeply angered by the article, especially as it was widely believed that the "non admiring" official who criticized Stevenson was President Kennedy himself – "Kennedy had fed the Stevenson story to Alsop and Bartlett, partly because it enabled him to look strong" in comparison to Stevenson. Stevenson, knowing that Bartlett was a close friend of President Kennedy, assumed that the article had been written with Kennedy's permission and let the president know through friends that if Kennedy had wanted him to resign, "he did not have to go about it in such a roundabout fashion." Kennedy told Stevenson that he did not want him to resign and had his Press Secretary, Pierre Salinger, release a letter to the press praising Stevenson's performance during the Missile Crisis. Although the letter did "cause the public furor to die down for months Washington continued to buzz over what everyone saw as an effort to force Adlai's resignation", and Stevenson friend George Ball later said that the "injury inflicted by the magazine article lingered on and on After the Cuban Missile Crisis, Adlai was only going through the motions. From then on, he knew he was not going to have an impact on foreign policy."

Кеннедидің қазасы және Вьетнам соғысы

БҰҰ елшісі болған кезінде Стивенсон жиі ел аралап, сөздері мен семинарларда Біріккен Ұлттарды насихаттады. Осы сапарларда ол Біріккен Ұлттарға күмәмен қараған топтардың қарсылығымен және наразылығымен жиі кездесті, мысалы, оңшыл Джон Бирч қоғамы. 1963 жылғы 25 қазанда Стивенсон Техас штатының Даллас қаласында сөйлеген сөзінде зейнеткер генерал Эдвин Уокердің «Ұлттық наразылық конвенциясы» басқарған тәртіпсіз наразылықшылардың шабуылына ұшырады. Бір сәтте әйел Стивенсонды белгімен басына ұрып, ол «Бұл жануар ма, әлде адам ба?» деп сұрады және полицейге «Мен оның түрмеге түсуін қаламаймын, мектепке баруын қалаймын» деді. Кейін Стивенсон президент Кеннедидің кеңесшілеріне Далластағы «жағымсыз және қорқынышты» атмосфера туралы ескертті, бірақ президенттің 1963 жылғы қараша айының соңында Техасқа сапары алдында Кеннедимен алақандарындағы уайымын тікелей талқыламады. 22 қарашада Стивенсон Чили елшісі ұйымдастырған түскі асқа қатысып отырғанда, Далласта Кеннедиге оқ аталғаны туралы хабарды естіді. Ол достары мен көмекшілеріне «Міне, сол Даллас! Неге оған онда бармауын талап етпедім?» деді. Президент Кеннединің қазасынан кейін Стивенсон президент Линдон Джонсон басшылығымен БҰҰ-дағы елші қызметін жалғастырды. 1964 жылғы президент сайлауына жақындағанда Вьетнам соғысы сайлау науқанының маңызды мәселесіне айналды. Республикалық президенттік үміткер, Аризона штатының сенаторы Барри Голдуотер Вьетнамда жеңіске жетуді жақтады – Джонсон ядролық соғысқа тең деп бағалаған кері стратегияны. Стивенсон Вьетнам мәселесінде маңызды рөл атқармады. Ол Джонсонды жария және жеке түрде қолдады, себебі ол коммунизмді тоқтатуға сенді, бірақ сонымен қатар Біріккен Ұлттар арқылы Солтүстік Вьетнаммен келіссөздер бастауды қалады, бірақ Джонсон бұған келіспеді.

Кино және теледидардағы

Стивенсон "Симпсон" сериалдарының "Лиза иконоборь" және "Лиза Симпсонның құпия соғысы" эпизодтарында еске алынған (соңғысында оқу фильмінде пайда болды, Гарри Ширер мультфильм Стивенсонның дауысын берді). Біріншісінде, Спрингфилд тұрғындары Джедедианың мәйітін қазып жатқанда, Вилли қателікпен Адлайдың қабірінің алдындағы шамның жалынына топырақ лақтырып тастайды). Ол сондай-ақ "Алтын қыздар", "Бақытты күндер" (1975 жылғы 28 қаңтардағы "Президентті жасамау" эпизодында) және 3000 жылғы "Мистериялық ғылым театры" Manos: The Hands of Fate көрсетілімінде (Стивенсонға ұқсас адам машина сатып алады және MST3K кейіпкерлерінің бірі оған пікір білдіреді) еске алынған. Мерфи Браун жаңа туған ұлына қысқаша "Адлай Стивенсон" деп ат қойды. Ол сондай-ақ "Батыс қанатында" (Арнольд Виник өзін Стивенсонмен салыстырады, ол президенттікке екі рет ұсынылған) айтылды. Стивенсон кинода да еске алынды. Питер Селлерс өзінің "Доктор Странжлав" фильміндегі президент Меркин Мафли рөлін Стивенсонның үлгісімен жасағанын мәлімдеді. Стивенсонның Куба зымыран дағдарысы кезінде ресейлік елші Валериан Зоринге айтқан "Аударманы күтпеңіз" сөзі "Жұлдыз жолы VI: Табылмай қалған ел" фильміндегі сот залындағы диалогқа әсер етті. Тарихи сөйлеудің өзі 2000 жылғы "Он үш күн" фильмінде Майкл Фэйрман Стивенсон рөлінде ойнады, сондай-ақ 1974 жылғы Ральф Белламидің "Қазан айының зымырандары" телеспектаклісінде бейнеленді. Стивенсон сондай-ақ "Уэйннің әлемі 2" ("Уэйнсток" Аврора, Иллинойс қаласында Стивенсонның есімімен аталған саябақта өткізіледі), "Plain Clothes" (орта мектеп Стивенсонның есімімен аталған), "Энни Холл" (Вуди Алленнің кейіпкері Стивенсонның Эйзенхауэрмен сайлау кампаниясы туралы әңгіме айтады) және "Tiffany'де таңғы ас" фильмдерінде еске алынған. Стивенсон "Жержүзілік іс" фильмінде өзін-өзі бейнеледі. "Пионер Бір" атты, Creative Commons лицензиясы бойынша жарық көрген көпшілік қаржыландырған телесериалда кейіпкерлердің бірі өзін "Адлай Стив ДиЛео" деп таныстырады, ол президенттікке үш рет үміткер болған, бірақ сәтсіз аяқталған Адлай Стивенсонның есімімен аталған. "Слайдерс" эпизодындағы "Мэгги Беккеттің оралуы" эпизодындағы параллель әлемде 1944 жылы Аулж шайқасында неміс Вермахты одақтастардың шебін бұзып, Екінші дүниежүзілік соғысты 1947 жылға дейін созады. Генерал Эйзенхауэр Еуропадағы одақтас күштердің Жоғарғы Бас қолбасшысы лауазымынан босатылып, АҚШ-қа ұятпен оралады. Нәтижесінде Стивенсон президент болады. Стивенсон әкімшілігі 1947 жылғы шілдедегі Розуэллдегі НЛО оқиғасын жария етеді және Ретикулалық Америка еркін сауда келісімін (РАФТА) қолдайды, бұл АҚШ-қа Ретикуланың жетілген технологиясына қол жеткізуге мүмкіндік береді. Бұл 1990 жылдары Марсқа адамдарды жіберуге әкеледі. 2016 жылғы "Боги мен Баколл" фильмінде Стивенсонды актер Райан Пейви ойнады.

Stevenson has been referenced in television episodes of The Simpsons in the episodes "Lisa the Iconoclast" and "The Secret War of Lisa Simpson" (appearing in the latter in an educational film, with Harry Shearer providing the cartoon Stevenson's voice. In the former, a gag occurs, as the mob of Springfielders exhume the corpse of Jedediah, Willie mistakenly throws dirt over the flame of a candle vigil set in front of Adlai's grave). He has also been referenced in The Golden Girls, Happy Days (in the January 28, 1975, episode "The Not Making of the President") and Mystery Science Theater 3000s presentation of Manos: The Hands of Fate (a Stevenson lookalike buys a car and one of the MST3K characters comments on it). Murphy Brown briefly names her newborn son 'Adlai Stevenson'. He was also mentioned in The West Wing (Arnold Vinick compares himself to Stevenson, the latter having been nominated twice to run for president)

Stevenson has also been referenced in films. Peter Sellers claimed that his portrayal of President Merkin Muffley in Dr. Strangelove was modeled on Stevenson. Stevenson's "Don't wait for the translation" speech to Russian ambassador Valerian Zorin during the Cuban Missile Crisis inspired dialogue in a courtroom scene in Star Trek VI: The Undiscovered Country. The historical speech itself is depicted in the 2000 film Thirteen Days with Michael Fairman playing Stevenson, as well as partially depicted in the 1974 television play The Missiles of October by Ralph Bellamy. Stevenson is also referenced in Wayne's World 2 ("Waynestock" is held in an Aurora, Illinois, park named for Stevenson), Plain Clothes (the high school is named for Stevenson), Annie Hall (Woody Allen's character tells a standup joke about the Stevenson Eisenhower campaign) and Breakfast at Tiffany's. Stevenson also appear in A Global Affair credited as himself. In Pioneer One, a crowd financed TV series published under a Creative Commons license, one of the characters introduces himself as "Adlai Steve DiLeo", named after Adlai Stevenson, "someone who ran three times for president unsuccessfully". In a parallel universe featured in the Sliders episode "The Return of Maggie Beckett", the German Wehrmacht breaks through the Allied lines in the Battle of the Bulge in 1944, which causes World War II to drag on until 1947. General Eisenhower is relieved as the Supreme Commander of the Allied Forces in Europe and returns to the United States in disgrace. Consequently, Stevenson becomes president. The Stevenson administration makes the Roswell UFO incident in July 1947 public knowledge and signs the Reticulan American Free Trade Agreement (RAFTA), giving the US access to advanced Reticulan technology. This leads to a human mission to Mars in the 1990s. In the 2016 movie Bogie and Bacall, Stevenson was portrayed by actor Ryan Paevey.

Тарих және ғылыми фантастика

Стивенсон Джеймс Патрик Келлидің Хьюго сыйлығын жеңіп алған «1016-дан 1-ге» (1999 ж.) повесінде 12 жасар баламен өлтірілуге шамалы жетіп, құтылады. Робин Гербердің «Элеонора Айкке қарсы» романында Стивенсон 1952 жылы Демократиялық партияның кандидаттығын қабылдау үшін трибунаға жақындағанда қайтыс болды. Ол бұрынғы бірінші ханым Элеонора Рузвельтпен алмастырылды, ол Демократиялық партияның президенттікке үміткері болды. Дэвид Джеррольдтың «Адлай Стивенсоннің импичменті» атты тарихи очеркінде Стивенсон 1952 жылы сайланды, себебі Дуайт Д. Эйзенхауэр Ричард Никсонның орнына Джозеф Маккартиді өзінің серігі етіп қателік жасады. Ол 1956 жылы қайта сайлануға үміткер болып, тағы да генерал Эйзенхауэрді жеңді. Алайда, ол өте танымал емес президент болып шықты. Майкл П. Кубе Макдауэллдің «Альтернативтер» тарихи романында Стивенсоннің 1956 жылы президент болып сайланғаны және екі мерзім қызмет еткені айтылады, бірақ ол екінші мерзімін қарғыс деп сипаттады. Майкл Флинннің «Оңтүстік стратегиясы» тарихи повесі («Альтернативті генералдар», екінші том, Baen, 2002), Стивенсоннің көзқарасынан толығымен баяндалған. Кайзер Германиясы 1956 жылы еркін әлемге ұқсайтын нәрсенің көшбасшысы болған әлемде Стивенсон Екінші американдық Азамат соғысынан кейін қираған АҚШ-тың бұрынғы сенаторы. Повесте Стивенсонның Генерал Эрвин Роммель басқаратын Ұлттар Лигасының бейбітшілік сақшылары мен әртүрлі мақсаттары бар бірнеше партизандық террористік топтар арасындағы қарулы келісімді келісуге жасаған тыңсыз күш-жігері көрсетіледі. Террористердің бірінің басшысы Ричард Никсон. С. Дж. Сансомның «Доминион» романында Екінші дүниежүзілік соғыс 1940 жылдың маусымында аяқталады, британ үкіметі премьер-министр лорд Галифакстың басшылығымен Берлинде нацистік Германиямен бейбітшілік шарты жасасады. Франклин Д. Рузвельт нацистерге және келісімге қарсы тұруда бекем болды, нәтижесінде ол 1940 жылғы сайлауда республикашыл қарсыласы Роберт А. Тафтқа жеңіліп қалды, ол 33-ші президент болды. Тафт 1944 және 1948 жылдары қайта сайланды, бірақ Стивенсон оны 1952 жылы жеңіп, 34-ші президент болды. Стивенсоннің 1952 жылдың қарашасында сайланғаннан кейін көп ұзамай, британдық нацистік премьер-министр лорд Бивербрукке тиесілі «Таймс» газеті Стивенсон Рузвельттің ізімен жүріп, Еуропа мәселелері бойынша интервенциялық сыртқы саясатты ұстанады деп болжады. Бірнеше аптадан кейін, сайланған президент Стивенсон 1953 жылдың 20 қаңтарында қызметке кіргеннен кейін Кеңес Одағымен сауда-саттық бастауға ниеттенгенін мәлімдеді.

Stevenson comes close to being assassinated by a 12 year old in James Patrick Kelly's Hugo Award winning novelette 1016 to 1 (1999). In Robin Gerber's novel Eleanor vs. Ike, Stevenson suffers a fatal heart attack as he approaches the podium to accept the Democratic nomination in 1952. He is replaced as the Democratic presidential candidate by former First Lady Eleanor Roosevelt. In the alternate history short story "The Impeachment of Adlai Stevenson" by David Gerrold included in the anthology Alternate Presidents, Stevenson is elected in 1952 after Dwight D. Eisenhower makes the mistake of accepting Joseph McCarthy as his running mate instead of Richard Nixon. He successfully runs for re election in 1956, once again defeating General Eisenhower. However, he proves to be an extremely unpopular president. In Michael P. Kube McDowell's alternate history novel Alternities, Stevenson is mentioned as having been elected president in 1956 and serving for two terms, though he is quoted as describing his second term as a curse. The alternate history novella "Southern Strategy" by Michael F. Flynn (Alternate Generals, volume two, Baen, 2002), is told entirely from Stevenson's point of view. In a world where the Kaiser's Germany is the leader of something resembling a free world in 1956, Stevenson is a former senator of the United States, which is in ruins after a Second American Civil War. The novella follows Stevenson's increasingly futile efforts to negotiate an armistice between League of Nations peacekeepers led by General Erwin Rommel and several disparate guerrilla terrorist bands with differing agendas. One of the terrorist bands is led by Richard Nixon. In the alternate history novel Dominion by C. J. Sansom, World War II ends in June 1940 when the British government, under the leadership of the Prime Minister Lord Halifax, signs a peace treaty with Nazi Germany in Berlin. Franklin D. Roosevelt is steadfast in his opposition to the Nazis and the treaty, which results in him losing the 1940 election to his Republican opponent, Robert A. Taft, who becomes the 33rd president. Taft is re elected in 1944 and 1948 but Stevenson defeats him in 1952, becoming the 34th President. Shortly after Stevenson's election in November 1952, The Times, which is owned by the pro Nazi British Prime Minister Lord Beaverbrook, speculates that Stevenson will follow in Roosevelt's footsteps and pursue an interventionist foreign policy regarding European affairs. Several weeks later, President elect Stevenson gives a speech indicating that he intends to begin trading with the Soviet Union upon taking office on January 20, 1953.

Басқа медиада

Стивенсонға құрметпен қарап, қолдаған жазушы Гор Видал 1960 жылы Бродвейде қойылған "The Best Man" пьесасының басты кейіпкерін Стивенсонның өзінен жасаған. Алты Тони сыйлығына ие болған бұл пьеса, ойдан шығарылған саяси съезде президенттікке кандидаттардың арасындағы күресті бейнелейді. Басты үміткерлердің бірі – принциптері берік, либералды көзқарастағы интеллектуал, мемлекеттік хатшы Уильям Расселл. Бұл кейіпкер Стивенсонның прототипі болған, ал оның басты қарсыласы – аяусыз, адалсыз сенатор Джозеф Кантуэлл, Видал оны Ричард Никсон мен Кеннеди ағайындыларының мінез-құлқынан бейнелеген. 1964 жылы осы пьесамен аттас фильм түсірілді, онда актер Генри Фонда Расселл рөлін сомдады. Фонда 1960 жылғы Демократтардың ұлттық конвенциясында Стивенсонды қолдаған болатын. Sufjan Stevens-тің 2006 жылғы "The Avalanche" альбомында "Адлай Стивенсон" деген ән бар.

Негізгі дереккөздер

Стивенсон, Адлай. Адлай Э. Стивенсоннің құжаттары (8 том, 1972)
Блэр, Уильям Мак. ред. Адлай Стивенсоннің мұрасы: Оның достары мен отбасының естеліктері. Принстон университеті кітапханасының хроникасы (2000) 61(3): 360–403. ISSN 0032 8456 Артур Шлезингер кіші, Уильям Мак. Блэр, Адлай Стивенсон III, Ньютон Н. Миноу және Уиллард Виртцтің естеліктері.