Бахаи Дініндегі Рухани Мәжілістер

Кіріспе

Бахаи дінін жергілікті және ұлттық деңгейде басқаратын сайланған кеңестер. 'Абдул-Баха Бахаи дінін басқаратын сайланған кеңестерді атау үшін "Рухани Мәжіліс" терминін қолданды. Бахаи дінінде дін қызметкерлері болмағандықтан, олар қауымның істерін атқарады. Жергілікті деңгейде болумен қатар, ұлттық Рухани Мәжілістер де бар (бірақ "ұлттық" кейде елдің бір бөлігін немесе бірнеше елді білдіреді). Рухани Мәжілістер Бахаи басқаруының сайланған тармағының бір бөлігін құрайды.

Табиғаты мен мақсаты

Бахаулла, Абдул-Баха және Шоги Эффенди бахаилердің Рухани кеңестерді қалай сайлау керектігін, олардың мәні мен мақсатын анықтады және олардың қалай жұмыс істеуі керектігін толыққанды сипаттады. Осы институттар Бахаи дінінің авторитетті мәтіндеріне негізделгендіктен, бахаилер оларды құдайлық деп есептейді және оларға берілген рухани басшылықтың молдығын яһуди, христиан және ислам діни институттарының негізінде жатқан жазбалардың аздығымен салыстырады. Дүниежүзілік Әділет Үйі жергілікті Рухани Кеңестердің міндеттеріне құдайлық басшылықтың арналары болу, оқыту жұмысын жоспарлау, адам ресурстарын дамыту, қауымдастықтар құру және көпшілікке мейіріммен қамқорлық жасау кіретінін қосты. Практикалық тұрғыда, олар жергілікті Бахаи қауымдастарын жергілікті Бахаи қорын басқару, жергілікті Бахаи орталығына (бар болса) иелік ету, Бахаи шараларын ұйымдастыру, Бахаилерге жеке қиындықтар бойынша кеңес беру, Бахаи некелері мен жаназаларға көмектесу, ересектер мен балаларға білім беру бағдарламаларын ұсыну, Бахаи дінін жергілікті деңгейде жариялау, аймақтың әлеуметтік және экономикалық даму жобаларын қолдау және дінге жаңа мүшелерді қабылдау арқылы ұйымдастырады. Рухани Кеңестер өздерінің көптеген функцияларын орындау үшін жеке тұлғаларды, топтарды және комиссияларды тағайындайды. Ұлттық Рухани Кеңестердің ұлттық деңгейде де ұқсас міндеттері бар: олар Бахаи әдебиеттерін басып шығару және таратуды үйлестіреді, ұлттық ұйымдармен және мемлекеттік органдармен байланыс жасайды, жергілікті Рухани Кеңестердің жұмысын қадағалайды және (кейбір елдерде) Аймақтық Кеңестерді бақылайды, жергілікті Бахаи юрисдикциясының шекараларын белгілейді, түрлі білім беру қызметтері мен бағдарламаларын ұсынады және ұлттық қауымдастықтың жалпы тоны мен бағытын анықтайды.

Ұлттық рухани жиындар

Ұлттық рухани кеңестер алғаш рет ‘Абдул-Баханың өсиеті мен өмірбаянында айтылған, бірақ олардың құрылатыны туралы ақпарат 1922 жылдың басында өсиеттің мазмұны көпшілікке жеткенге дейін жылдар бойы тарады. 1909 жылы Гипполит Дрейфус өзінің «Жалпы дін: Бахаизм, оның дамуы және әлеуметтік маңызы» атты еңбегінде ұлттық әділет үйінің (сол кездегі атауы) рөлі туралы кеңінен жазды. Сол жылы АҚШ және Канада Бахаи ғибадатханасын біріктіру үшін тоғыз мүшеден тұратын «атқару комитетін» сайлады, ол Иллинойс штатының Чикаго қаласының маңындағы Уилметтеде Бахаи ғибадатханасын салуға арналған континенттік кеңесші орган болды. Кейіннен Бахаи ғибадатханасының біріктіруі жыл сайынғы конвенцияларды өткізіп, Бахаи әдебиетін жариялауға, Бахаи сенімінің Солтүстік Америкада таралуын үйлестіруге және Бахаи жарияланымдарының дұрыстығын тексеруге комитеттер тағайындады. 1921 жылдың қараша айында ‘Абдул-Баханың дүниеден өткеніне дейін Бахаи ғибадатханасының біріктіруі ұлттық Бахаи үйлестіруші органы ретінде жұмыс істеді. 1922 жылдың 5 наурызындағы әлемдегі Бахаиларға жолданған хатында жергілікті рухани кеңестерді сайлауға шақырған Шоги Эффенди оларды «жайындап» ұлттық рухани кеңестерді сайлауға шақырды. Ол сондай-ақ Ұлттық рухани кеңестің өз міндеттерін орындау үшін қандай комитеттер болуы керектігін атап өтті. «Жайындап» сайлау – бұл ‘Абдул-Баханың өсиеті мен өмірбаянында айтылғандай, Бахаилардың әрбір жерден бір немесе бірнеше делегаттарды сайлауы, олар ұлттық конвенцияда оларды өкілдік етеді және Ұлттық рухани кеңестің тоғыз мүшесіне дауыс береді. 1928 жылы жарық көрген «Бахаи әлемі» журналында тоғыз Ұлттық рухани кеңес тізімі келтірілген: Парсы (Иран); АҚШ және Канада; Германия; Ұлыбритания және Ирландия; Үндістан және Бірма; Египет; Түркістан; Кавказ және Ирак. Олардың ішінде Ирандық орган Тегерандағы «Орталық рухани кеңес» болып қала берді, оны сол қауымдағы Бахаилар сайлады; тек 1934 жылы ғана ұлттық Бахаи мүшелерінің тізімі жасалып, делегаттарды сайлауға және толыққанды өкілдік ететін ұлттық конвенцияны шақыруға мүмкіндік берді. Түркістан мен Кавказ органдары да алдын ала құрылған болуы мүмкін. 1953 жылы әлем бойынша Ұлттық рухани кеңестердің саны 12-ге дейін өсті; 1963 жылы – 56; 1968 жылы – 81; 1988 жылы – 148; 2001 жылы – 182. Бұл процестің маңызды бөлігі – «аймақтық» Ұлттық рухани кеңестердің құрылуы болды; сондықтан 1951 жылы бүкіл Оңтүстік Америка бір Ұлттық рухани кеңесті сайлады, бірақ 1963 жылы осы континенттегі әрбір елдің өзіндік кеңесі болды. Ұлттық рухани кеңестер әлі де құрылуда, себебі әлемнің кейбір аймақтары діни бостандыққа қол жеткізеді. Кейбір Ұлттық рухани кеңестер елден кішірек аумақтарда құрылған: Аляска, Гавайи және Пуэрто-Рико географиялық жағынан төменгі қырық сегіз штаттан бөлінгендіктен өздерінің «ұлттық» органдарына ие; Сицилия Шоги Эффендидің сөзіне сәйкес, Кариб теңізі сияқты ірі аралдар да тәуелсіз Ұлттық рухани кеңестерді сайлауы керек болғандықтан өз кеңесіне ие. Жергілікті рухани кеңестер сияқты, барлық Ұлттық рухани кеңестерде тоғыз мүше болады және олар жыл сайын, әдетте Ридван мерекесінде (21 сәуір – 2 мамыр) сайланады. Бахаи сайлауы дұға атмосферасында өтеді, онда үміткерлерді ұсынуға, сайлау науқанына қатысуға және адамдар туралы әңгімелесуге тыйым салынған. Ұлттық рухани кеңестердің мүшелері 1963 жылы құрылған Бахаи дінінің жоғарғы басқарушы органы – Әлемдік әділет үйін сайлау үшін сайлаушылар алқасы ретінде қызмет етеді.

National Spiritual Assemblies are first mentioned in ʻAbdu'l Bahá's Will and Testament, but the fact that they would be established circulated for years before the contents of the Will became publicly available in early 1922. In 1909, Hippolyte Dreyfus wrote extensively about the role of the national House of Justice (as it would have been known then) in his The Universal Religion: Bahaism, Its Rise and Social Import. In that year, also, the Baháʼís of the United States and Canada elected a nine member “Executive Committee” for the Bahai Temple Unity, a continental consultative body formed to build the Baháʼí House of Worship in Wilmette, Illinois, a suburb of Chicago. Subsequently, the Bahai Temple Unity, which held annual conventions, appointed committees to publish Baháʼí literature, coordinate the spread of the Baháʼí Faith across North America, and review Baháʼí publications for their accuracy. By the time of ʻAbdu'l Bahá's passing in November 1921, the Bahai Temple Unity functioned as a “national” Baháʼí coordinating body. In the same March 5, 1922 letter to the Baháʼís of the world that called for the election of local Spiritual Assemblies, Shoghi Effendi called on them to “indirectly” elect National Spiritual Assemblies. He also enumerated committees that a National Spiritual Assembly should have in order to carry out its responsibilities. “Indirect” election referred to the process, mentioned in the Will and Testament of ʻAbdu'l Bahá, of the Baháʼís electing one or more delegates from each locality, who would represent them at a national convention and would vote for the nine members of the National Spiritual Assembly. The 1928 issue of The Baháʼí World listed nine National Spiritual Assemblies: Persia (Iran); the United States and Canada; Germany; Great Britain and Ireland; India and Burma; Egypt; Turkistan; Caucasus; and Iraq. Of these, the Iranian body was still the “Central Spiritual Assembly” in Tehran, elected by the Baháʼís of that community; it was not until 1934 that a national Baháʼí membership list could be drawn up that allowed the election of delegates and convening of a fully representative national convention. It is possible that the Turkistan and Caucasus bodies were preliminary as well. By 1953 the number of National Spiritual Assemblies worldwide had increased to 12; in 1963, 56; by 1968, 81, by 1988, 148; by 2001, 182. An important part of the process was the establishment of “regional” National Spiritual Assemblies; thus in 1951 all of South America elected a single National Spiritual Assembly, but by 1963 nearly every nation on that continent had its own. National Spiritual Assemblies are still being formed as areas of the world achieve religious freedom. Some National Spiritual Assemblies have been formed in areas smaller than a nation: Alaska, Hawaii, and Puerto Rico have their own “national” bodies because they are geographically separated from the lower forty eight states; Sicily has its own because Shoghi Effendi said major islands also like in the Caribbean should elect independent National Spiritual Assemblies. Like local Spiritual Assemblies, all National Spiritual Assemblies have nine members and are elected annually, usually during the Ridván Festival (April 21 May 2). All Baháʼí elections occur in an atmosphere of prayer where nominations, campaigning, and all discussion of persons is forbidden. The members of the National Spiritual Assemblies collectively serve as the electoral college for electing the Universal House of Justice, the supreme governing body of the Baháʼí Faith, which was first formed in 1963.