Сэмюэл Кузинс – британдық гравер, меццотинто шебері. Корольдік академияның мүшесі, Т.Лоуренстің туындыларын шебер түсірген суретші. Лондон қаласында қайтыс болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық гравер Сэмюэл Кузинс (9 мамыр 1801, Эксетер – 7 мамыр 1887, Лондон) – британдық мезотин шебері.
British engraver
Samuel Cousins (9 May 1801 in Exeter – 7 May 1887 in London) was a British mezzotinter.
Өмір
Кузинс Эксетерде дүниеге келген. 1855 жылы ол Корольдік академияның толық мүшесі болып сайланды және кейіннен зейнеткерлікке шыққан суретшілерге жалақы төлеу үшін £15,000 сенімділікпен тапсырды. Британдық гравировка тарихындағы маңызды тұлғалардың бірі ол 1887 жылы Лондонда отбасы құрмаған күйі қайтыс болды және Хайгейт зиратының батыс жағындағы отбасылық қабірге (№12697) жерленді.
Cousins was born at Exeter. In 1855 he was elected a full member of the Royal Academy, to which he later gave in trust £15,000 to provide annuities for superannuated artists. One of the most important figures in the history of British engraving, he died in London, unmarried, in 1887 and was buried in a family grave (no.12697) on the western side of Highgate Cemetery.
Шығармалары
Коузинс замандасы сэр Томас Лоуренстің шебер түсіндірушісі болды. Сэмюэл Уильям Рейнольдспен оқушылықта жүргенде ол сэр Джошуа Рейнольдстың туындыларын бейнелейтін үш жүз алпыс кішкентай мезотинттің арасындағы ең жақсыларын гравюралады, оларды ұстазы өз атынан шығарды. Лоуренстің көптеген көшірмелерінің ең жақсыларында, мысалы, леди Акленд және ұлдары, папа Пий VII және мастер Ламбтон, гравёрдің ерекше белгілері – жарқындығы мен күшті әсері жоғары тонмен суретшінің ұқсас қасиеттерімен дәл сәйкес келді. 1823 жылы гравюра үшін болат енгізілгеннен кейін Коузинс пен оның замандастары онымен жұмыс істеуге мәжбүр болды, себебі бұрын мезотинт тақталары үшін қолданылған жұмсақ мыс коммерциялық бәсекелесуге жеткілікті мөлшерде нәзік басылымдарды бермеді. Мысқа жасалған 18-ғасырлық мезотинттерге тән суретшілдік сапа оның кейінгі жұмыстарында болмады, өйткені оларға жазылған болаттың қаттылығы орындау еркіндігі мен тон байлығын жойды, сондықтан ол жұмысты жылдамдату үшін бұрынғыларындай емес, сызықтарды ойып шығарудың орнына, тікпе-кеспемен жұмыс істеді. Бұл аралас стильді бұрын Ричард Эрлом мысқа қолданған, Коузинс қараңғы түстерді күшейту үшін ауыр рулетка мен тербеліс құралдарының текстураларын қосты, себебі болаттағы бүршік жоғары сұранысты қанағаттандыру үшін жеткілікті жақсы басылымдарды бермейтінін анықтады. Рейнольдс пен Милледен кейінгі осы әдістегі оның басылымдарының әсері механикалық және осы суретшілердің суретшілдік техникасымен үйлесімсіз болды, бірақ Коузинс өзінің жұмыстары үшін қол жеткізген керемет танымалдылық мезотинт гравюрасының бір түрін оның тарихының маңызды кезеңінде сақтап, қолдау көрсетті. Сызық гравюрашысы Авраам Раймбах Англиядағы өзінің өнерінің құлдырауын 1837 жылы Коузинстің Ландзирдің Болтон аббаттығынан кейінгі басылымының (аралас стильде) пайда болуымен байланыстырды. Лоуренстен кейінгі (1833 жылы жарық көрген) Мисс Пил, Ландзирден кейінгі (1857) «Жазғы түнгі арман», Милледен кейінгі (1856 және 1868) «Босату бұйрығы» және «Бірінші минуэт», Рейнольдстен кейінгі «Шұбат қызы» және Спенсер графинясы Лавиния, Хогарттан кейінгі (1873–1877) Мисс Рич, Коузинстің аралас әдісінің әртүрлі кезеңдерін көрсетеді. Ол Милледің «Шерри пісіп, Помона» тақталарында (1881 және 1882 жылдары жарық көрген) соңғы дамуына жетті, мыс тақталарды болатпен қаптаудың жаңашылдығы үлкен басылымдарды жасауға мүмкіндік берді, бұл таза мезотинттің қайта жандануына әкелді, ол болат тақтаны және оның дамытуына себеп болған аралас стилді ескірді. Коузинстің шеберлігі оның басылымдарында да, 1882 жылы Лондонда көрмеге қойылған оның қорғасын қарындашпен салған портреттерінде де айқын көрінді.
Cousins was preeminently the interpreter of Sir Thomas Lawrence, his contemporary. During his apprenticeship to Samuel William Reynolds he engraved many of the best amongst the three hundred and sixty little mezzotints illustrating the works of Sir Joshua Reynolds which his master issued in his own name. In the finest of his numerous transcripts of Lawrence, such as Lady Acland and her Sons, Pope Pius VII and Master Lambton, the distinguishing characteristics of the engravers work, brilliancy and force of effect in a high key, corresponded exactly with similar qualities in the painter. After the introduction of steel for engraving purposes about the year 1823, Cousins and his contemporaries were compelled to work on it, because the soft copper previously used for mezzotint plates did not yield a sufficient number of fine impressions to enable the method to compete commercially against line engraving, from which much larger editions were obtainable. The painterly quality which distinguished the 18th century mezzotints on copper was wanting in his later works, because the hardness of the steel on which they were engraved impaired freedom of execution and richness of tone, and so enhanced the labor of scraping that he accelerated the work by stipple, etching the details instead of scraping them out of the ground in the manner of his predecessors. To this mixed style, previously used by Richard Earlom on copper, Cousins added heavy roulette and rocking tool textures, tending to fortify the darks, when he found that the burr even on steel failed to yield enough fine impressions to meet high demand. The effect of his prints in this method after Reynolds and Millais was mechanical and out of harmony with the picturesque technique of these painters, but the phenomenal popularity which Cousins gained for his works at least kept alive and in favor a form of mezzotint engraving during a critical phase of its history. Abraham Raimbach, the line engraver, dated the decline of his own art in England from the appearance in 1837 of Cousins's print (in the mixed style) after Landseer's Bolton Abbey. Such plates as Miss Peel, after Lawrence (published in 1833); A Midsummer Nights Dream, after Landseer (1857); The Order of Release and The First Minuet, after Millais (1856 and 1868); The Strawberry Girl and Lavinia, Countess Spencer, after Reynolds; and Miss Rich, after Hogarth (1873 1877), represent various stages of Cousins's mixed method. It reached its final development in the plates after Millais's Cherry Ripe and Pomona, published in 1881 and 1882, when the invention of facing copper plates with a film of steel to make them yield larger editions led to the revival of pure mezzotint on copper, which rendered obsolete the steel plate and the mixed style which it fostered. The fine draughtsmanship of Cousins was as apparent in his prints as in his original lead pencil portraits exhibited in London in 1882.