Жосеикан Будо: Әр түрлі жекпе-жек өнерінің синтезі
Yoseikan budō
Йосейкан будо: жапондық жекпе-жек өнері, айкидо, дзюдо, карате, бокс элементтерін біріктіреді. Негізін 1931 ж. Минору Мочидзуки қалады. Өз шындығыңды ізде!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Йосеикан будо (養正館武道) (алғашқыда Йосеикан Рю Гёкушин Джудзюцу) — сёго будо түріне (総合武道, "құрамды" немесе "жалпы" жекпе-жек өнері) жатқызылуы мүмкін, бірақ бұл термин әртүрлі жекпе-жек жолдары біріктірілген жекпе-жекті көрсету үшін қолданылады. Бұл өнер ең көп танымал болуы мүмкін, себебі ол соғысқа дейінгі айкидо стилінен тараған; алайда, ол дзюдо, каратэ, батыс боксы, савате және гиокушин рю джудзюцу және Теншин Шоден Катори Шинто рю деп аталатын жапондық күрестің дәстүрлі түрлерімен маңызды байланыстарға ие. Өнердің "йо сеи кан" атауы үш жапон таңбасынан тұрады: "йо" – "оқыту", "сей" – "ақиқат", "кан" – "жер", оны ағылшын тіліне шамамен "ақиқатты үйрететін жер" немесе "дұрысты істеу үшін жаттығу орны" деп аударуға болады. Атаудың мақсаты – жекпе-жек өнерлеріне қатысты ақиқатты монополиялау емес, керісінше, Йосеикан оқу ортасының жан-жақтылығының арқасында әр адамның әртүрлі жекпе-жек техникаларын, философияларын және принциптерін зерттеу арқылы өзінің "ақиқатының" сезімін табуына мүмкіндік беру. Йосеикан будо 1931 жылы өнердің негізін қалаушы Минору Мочидзуки (1907–2003) жасаған стиль ретінде пайда болды. Ол дзюдоның негізін қалаушы Кано Джигоро және айкидоның негізін қалаушы Морихеи Уэсибаның жоғары дәрежелі шәкірті және көмекшісі болды. Бұл өнерде жоғары дәрежеге ие болғандықтан, ол дәстүрлі жапондық корю будоның ең көне стильдерінің бірі – Катори Шинто рюдің де шәкірті болды және Окинава аралдарынан материктік Жапонияға каратэ әкелген Гичин Фунакоши сияқты әртүрлі каратэ ұстаздарынан тәлім алды.
Yoseikan budō (養正館武道) (originally Yoseikan Ryu Gyokushin Jujutsu) may be classified as a sōgō budō form (総合武道, "composite" or "comprehensive" martial art), but is used here to indicate a martial art into which various martial ways have been integrated. It is probably most widely known for its descent from a pre war style of aikido; however, it has important connections to judo, karate, western boxing, savate, and a traditional forms of Japanese combat known as gyokushin ryū jujutsu and Tenshin Shōden Katori Shintō ryū. The name of the art yō sei kan is derived from three Japanese characters, yō meaning 'teaching', sei meaning "truth", kan meaning "place", which may be translated roughly into English as "the place where the truth is taught" or alternately "place for practising what is right". The intent of the name was not to assert an exclusive possession of the truth regarding the martial arts but rather to describe how the comprehensive nature of the Yoseikan training environment allows an individual to discover their own sense of "truth" by studying a wide range of differing martial techniques, philosophies and principles. Yoseikan budō originated in 1931 as the style created by its founder Minoru Mochizuki (1907–2003), a high ranking student and assistant to Kanō Jigorō, the founder of judo, and Morihei Ueshiba, the founder of aikido, in the pre World War II period. In addition to the very high ranks he held in these arts he was student of one of the oldest styles of traditional Japanese koryū budō, the Katori Shintō ryō, and studied with various karate teachers including Gichin Funakoshi, the man who brought karate from the Okinawan islands to mainland Japan.
Эклектикалық шығу тегі
Ескі Йосеикан стилі негізінен джиу-джитсу, айкиджитсу, кобудо және бірнеше каратэ техникаларын қамтыды, мысалы: аяқпен сүргілеу және құлатқыштар (аши ваза), тік тұрып лақтыру (наге ваза) және жердегі күрес (не ваза); соққылар, тепкілер және қорғану техникалары (кихон те ваза, кихон уке ваза, кихон гери ваза); қашу (те ходоки), буын құлыптары, ие бітіру немесе бұрау (кансетсу ваза), өзгерту техникалары (хенка ваза); қылыш, таяқ және пышақпен ұстау техникалары; қарсы шабуылдар (ура ваза), мойынға қысқыштар (шиме ваза) және толыққанды құрбандық әдістері (сутеми ваза), сондай-ақ қарумен және қарусыз бірнеше жеке және жұптық каталар. Ескі стильдің ерекшелігі – ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін дамыған дәстүрлі Айкидо мен оның кейбір салаларында кездесетін эзотерикалық тәсілдерді қолдамады. Бір кезде Айкидоның негізін қалаушының ұлы және бас ұстазы Кисшомару Уэсиба Мочидзукиден өзінің жүйесінің айки бөлігін атау үшін «айкидо» есімін қолданудан бас тартуды сұрады. Бұл жүйе әлі де «айкидо» терминін қолданып келеді, бірақ осы өнердің бөлігін «айкибудо» деп атау да жиі кездеседі. Минору Мочидзукидің 1932 жылғы Уэсибадан алған лицензиясы Дайто-рю Айки-дзюцу болды, себебі Уэсиба ол өргеткен өнердің атын әлі өзгерте қоймаған (кейіннен ол Айкидо деп аталатын еді). Мочидзуки тіпті қарт жасында да Морихеи Уэсибамен жақсы қарым-қатынаста болды. Философиялық тұрғыдан алғанда, Уэсибаның (техникалық оқудан басқа) ықпалымен Мочидзукидің өнерін оқыту және жүйелеу әдісі Кано Жигороның іліміне үлкен қарызды болды, мүмкін, оның дзюдодағы тамырларына байланысты. Оның каталарды дамыту әдісі және өнерінің күрделі бөліктерін түсіндіру үшін ғылыми тәсілді қолдануы Каноның алғашқы оқыту әдісінің іздерін көрсетеді. Шындығында, Кано бастапқыда Мочидзукиді және басқа дзюдо ұстаздарын Кодоканның өзін-өзі қорғау бағдарламасына қайтару үшін Уэсибамен айкидоны оқуға жіберген. Айкидодан шабыттанған көптеген техникаларды Кодокан Гошин-дзюцу каталарында немесе өзін-өзі қорғау формаларында көруге болады, оларды, әдетте, Уэсибаның додзёсында Мочидзукимен бірге жаттыққан тағы бір жоғары дәрежелі дзюдо ұстазы Кенджи Томики енгізген. Мочидзукидің жағдайында, Каноның дзюдошыларды айкидодан оқыту жоспары тым жақсы жұмыс істеді, нәтижесінде Минору Уэсибаның тұрақты оқушысы болды және тіпті бір рет Кисшомарудың қабілетсіз болған жағдайында өнердің басшылығын мұраға алуға шақырылды. Мочидзукидің көп түрлілікке бейімділігі Каноның ілімінен алған әсерінің бір бөлігі деп қарастыруға болады. Кано өзі үйренген дәстүрлі джиу-джитсу түрлерін, Фусен-рю жердегі күресінен және батыс күресі тактикасынан алынған сияқты әртүрлі элементтермен біріктіргендей, Мочидзуки де күресу әдістерін түсіну үшін көптеген түрлі өнерлерді үйренуге тырысты. Шындығында, оның иайдо, дзёдо және джиу-джитсудың классикалық түрлері сияқты өнердегі алғашқы зерттеулерінің көп бөлігі Кодокандағы уақытында Каноның ұсынысы бойынша жасалды. Ол батыс боксын, каратэ және классикалық жапон қылышшылығын зерттеуді де қамтыды. Керісінше, ол Уэсибаға айкидоканың каратэшілердің шебер соққы беру техникаларын білуден пайда көретінін ұсынғанда, оның ұсынысына ынта-жігер болған жоқ. Техникалық тұрғыдан алғанда, дзюдоның ұлы Кюдзо Мифунэ және классикалық джиу-джитсу шебері Сандзюро Осиманың (Гёкусин-рю) ықпалын арттырып бағалауға болады. Бас штабтың аға ұстаздары мектептерін Сейфукан деп қайта атады және олар аға Мочидзукиден үйренген бастапқы стильді сақтауға тырысады.
The old Yoseikan style included mainly jujutsu, aikijujutsu, kobudo and a few karate techniques, such as: foot sweeps and trips (ashi waza), standing throws (nage waza) and groundwork (ne waza); punches, kicking and blocking techniques (kihon te waza, kihon uke waza, kihon geri waza); escapes (te hodoki), joints locks, bending or twisting (kansetsu waza), variation techniques (henka waza); sword, sticks and knife techniques; counter techniques (ura waza), chokes (shime waza) and exclusive sacrifice techniques (sutemi waza) as well as a number of solo and paired katas with and without weapons. A curious characteristic of the old style is that it did not support much of the esoteric ways that (some contend) evolved with post World War II traditional Aikido and some of its offshoots. At one point Kisshomaru Ueshiba, the headmaster and son of the aikido founder, reputedly asked Mochizuki to refrain from using the name aikido to refer to the aiki portion of his system. The system although still employing the term aikido is also known to use the term aiki budo to refer to this part of the art. Minoru Mochizuki's 1932 licence from Ueshiba was in Daitō ryū Aiki jūjutsu as Ueshiba had not yet renamed the art he was teaching (which would come to be called Aikido). Still Mochizuki continued to enjoy a warm relationship with Morihei Ueshiba even in his later years. Although perhaps philosophically most influenced by Ueshiba (in addition to his technical studies), Mochizuki’s method of teaching and systematizing his art seems to show a larger debt to the teachings of Kanō Jigorō, perhaps due to his own roots in judo. His method of developing kata and use of a scientific approach to explain the finer parts of his art seems to show the imprint of Kano's early teaching method. Indeed, it was Kano who originally sent Mochizuki, along with other judo teachers, to study aikido with Ueshiba for the purpose of bringing back the techniques for use in the Kodokan's self defense program. Many of these aikido inspired techniques can be seen preserved in Kodokan Goshin Jutsu kata or forms of self defense which were most likely introduced by Kenji Tomiki, another senior judo teacher, who trained with Mochizuki at Ueshiba's dojo. In Mochizuki's case perhaps Kano's plan to have judo players learn aikido worked too well, resulting in Minoru becoming a live in student under Ueshiba and even once being asked to inherit the leadership of the art should Kisshomaru be unable to. Mochizuki's inclination toward eclecticism can also be seen as part of the influence imparted to him from Kano's teachings. As Kano had fused the forms of traditional jujutsu he had learned, with elements as different as ground work from the Fusen ryu and Western wrestling tactics so too did Mochizuki strive to learn many different arts in order to expand his overall understanding of fighting methods. Indeed, many of his early explorations in arts such as iaido, jodo and classical forms of jujutsu were at the suggestion of Kano during his time at the Kodokan. He expanded this to include an investigation of Western boxing, karate and classical Japanese swordsmanship. Conversely when he made the suggestion to Ueshiba that aikidoka might benefit from a knowledge of the skilled striking techniques employed by karate practitioners his suggestion met with no enthusiasm. On a technical level the influence of judo great Kyuzo Mifune and classical jujutsu practitioner Sanjuro Oshima of the Gyokushin ryu cannot be overstated. The senior teachers from the headquarters have now re christened their school the Seifukan and seek to preserve the original style that they learned under Mochizuki senior.
Хиро Мочидзуки
Минору Мочизукидің ұлы (1936 ж.т.), Хироо Мочизуки, өте ерте жасынан бастап әкесінен жекпе-жек өнерін үйренді. Ол әкесінің көп салалы жүйесінде жан-жақты білім алды, бірақ әкесінің дзюдоға ерекше қабілеті болса, ұлының каратэге деген құштарлығы зор болды. 1957-1958 жылдары Францияда университет студенті ретінде оқыған ол, әкесінің шәкірті Джим Алшейктің қайтысынан кейін елге оралып, сол елдегі бұл өнерге артып жатқан үлкен қолдауды өз мойнына алды. Ол батыс және шығыс мәдениеттерінен шабыттанған жаңа каталарды енгізіп, каратэ және кобудо турнирлері үшін нүктелік спарринг түрін ұсынды. Хироо өте табысты жаңашыл және бұл өнерді танымал етуші ретінде танылды, оны әкесінен гөрі әлдеқайда кең ауқымда үйретті, сондай-ақ ФФЛДБ (Fédération Française Libre D'Aïkido et de Budo) сияқты айкидоға негізделген ірі ұйымдармен байланыста болды. Минору Мочизуки 2003 жылы Францияда қайтыс болды, ал одан бұрын ұйымның басшылығын Хирооға тапсырды. Бүгінде ескі стильді ұстанатындар аз, өйткені көптеген адамдар 1970 жылдары Хироо Мочизуки құрған Йосеикан Будо стиліне көшті. Жаңа стиль дәстүрлі және заманауи будоны, соның ішінде батыс боксы, савате және басқа да батыс өнерлерін қамтиды. Жаңа жүйеде спорттық және жарыстық элементтер де бар, инновациялық жабдықтар қауіпсіз, бірақ күшті бәсекелестікке мүмкіндік береді. Спорттық және жарыстық аспектілер қазіргі заманғы будо жүйесінің шағын бөлігі ғана болып табылады және білім беру құралы ретінде, сонымен қатар өнерді әлемге таныстыру үшін қызмет етеді.
Minoru Mochizuki's son (b. 1936), Hiroo Mochizuki, studied martial arts under his father from a very young age. He studied widely, in the eclectic system of his father, but whereas his father had perhaps a particular talent for judo, his son had a greater affinity for karate. Studying in France from 1957 to 1958 as a university student, he returned to the country after the death of one of his father's students Jim Alcheik and took over the large following that was growing for the art in that country. He introduced new kata of his own invention, employing both Western and Eastern inspired techniques and introduced a form of point sparring for karate and kobudo tournament styles. Hiroo must be seen as very successful both as a major innovator and a popularizer of the art, teaching it on a far larger scale than did his father, along with his connections to the quite large aikido based organizations such as the Fédération Française Libre D'Aïkido et de Budo. Minoru Mochizuki died in France in 2003, and before that, handed down the leadership role of the organization to Hiroo. Nowadays, few practitioners of the old style are found, as most went into the style of Yoseikan Budo created by Hiroo Mochizuki in the 1970s. The new style incorporates both traditional and modern budō, including western arts such as Western boxing, savate, and others. The new system also includes sporting and competition aspects, with innovative equipment allowing for safe yet powerful competition. The sporting and competition aspects are but a small part of the modern budō system and serve as devices of education and to demonstrate the art to the rest of the world.
Хироның Йосеикан Будоның негізгі элементтері
Йосеикан Будо Хиро Мочидзуки – Минору Мочидзуки ұстазы құрған және оның ұлының өнерге қатысты зерттеулері арқылы жетілдірілген жапондық жан-жақты жекпе-жек өнері. Оның техникасы соққы толқынының қозғалысына негізделген, осылайша күшті соққылар энергияны бүкіл денеге жақсы таратуға мүмкіндік береді. Мысалы, соққылар әрқашан дөңгелек жамбас қозғалысымен іске қосылады, бұл қолға берілетін соққы толқынын тудырады; қол бұлшық еттері тек қозғалысты басқаруға көмектеседі, күштің көп бөлігі жамбастан беріледі. Бұл соққылар мен лақтырулар үшін де қолданылады. Хироу Йосеикан Будоның ерекше белгілері – атэми (аяқ, тоқпан, шынтақ және тізе соққылары), лақтырулар (негізінен дзюдодан алынған техникалар), құрбандық әдістері (сутеми), өзін-өзі қорғау, оның ішінде қауіпті техникалар (әртүрлі буын бұғаулар, шынтақ соққылары), жердегі күрес (не ваза) ұстап, буын бұғаулармен жұмыс және қарумен жұмыс (бокен, ағаш таяқ, пышақ). Хироудың Йосеиканы Жапония мен Еуропада кеңінен таралған. Минору Мочидзукидің ескі стильдегі шәкірттерінің бірі Патрик Ауге АҚШ-та тұрады, бірақ оның назары Канадаға аударған, онда осы топтың көптеген жаттығушылары тұрады. АҚШ ұйымы әлі де Мастер Хиро Мочидзуки және Дүниежүзілік Йосеикан Федерациясымен байланыста. Франция шебері Хиро Мочидзуки 1999 жылы Йосеикан Будо басшылығын әкесінен мұра етіп алды. Қазір ол Мочидзуки мектебін басқарады және Дүниежүзілік Йосеикан Федерациясын Ауге және басқа да аға Мочидзуки шәкірттері басқаратын топтардан бөлек жеке құрылым ретінде басқарады, олар Минору Мочидзуки қайтыс болғаннан кейін Шизуока, Жапониядағы бұрынғы Йосеикан штаб-пәтеріндегі додзёда Сейфукан додзёсын құрған.
The Yoseikan Budo of Hiroo Mochizuki is a comprehensive Japanese martial art founded by Master Minoru Mochizuki and improved by his son’s own research into the arts. Its technique is based on shockwave movement, thus allowing more powerful hits with the energy use better spread across the body. For example, punches will always be triggered by a circular hip movement, creating a shockwave transmitted to the arm; arm muscles will only help to control the movement, most of the power is transmitted by the hips. The same applies for kicks and projections. Some of the hallmarks of Hiroo’s Yoseikan Budo is the use of atemi (using feet, fists, elbows and knees), projections (essentially techniques from judo), sacrifice techniques (sutemi), self defense including dangerous techniques (various joint locks, elbow hits), groundwork (ne waza) with hold ons and joint locks, and work with weapons (bokken, wood stick, knife). Hiroo’s Yoseikan is widely practiced in Japan and Europe. One of Minoru Mochizuki's students of the older style, Patrick Auge, lives in the U. S. but his focus is on Canada where the majority of that group's practitioners reside. The United States organization continues to be affiliated with Master Hiroo Mochizuki and the World Yoseikan Federation. Master Hiroo Mochizuki of France inherited the leadership of Yoseikan Budo from his father in 1999 and now heads the Ecole Mochizuki and guides the World Yoseikan Federation as a separate entity from the groups led by Auge and other senior Mochizuki students who formed the Seifukan Dojo after death of Minoru Mochizuki in the former Yoseikan headquarters dojo in Shizuoka, Japan.
Эволюция
Йосеикан Будо ондаған жылдар бойы өзгерістерге, жаңартуларға және жетілдірулерге ұшырады. Минору Сенсей будоны академиялық формада "қатыруды" қаламады және үнемі эволюция мен жақсартуды іздеді, оның өзінің сөздерімен жақсы бейнеленген: "Ешқашан сізге үйреткен нәрсені ғана үйретпеңіз". Хиро атасының жүйесін жетілдіріп, Йосеикан Будо қолданатын барлық жекпе-жек өнеріне ортақ байланыс енгізді. Бұл – қытайлар ци деп атайтын танден тудыратын "дірілдеу" немесе "толқын", ол әр техникада (атеми, лақтырулар, құлыптар, қарулар және т.б.) қолданылады, соның арқасында қолданушы өте икемді және серпімді болып, күшін зор арттыра алады. Йосеикан Будо қазірде дәстүрлі жекпе-жек өнері де, заманауи спорт та бірге үйлесім тапқан.
Yoseikan Budo has gone through decades of changes, modernization and improvement. Minoru Sensei never wanted to "freeze" budo in an academic form and pursued a search for constant evolution and improvement, well represented by his own words, "Never teach only what you have been taught". Master Hiroo improved on his father's system by adding a common link to all of the martial arts Yoseikan Budo uses. This is the "vibration" or "undulation" produced by the tanden—and called qi by the Chinese—that are used in every technique (atemis, throws, locks, weapons, etc.) while allowing the user to increase his power tremendously while remaining very lithe and supple in all situations. Yoseikan Budo is now at the same time a very traditional martial art and a modern sport all rolled into one.
Ранктер жүйесі
Йосеикан Будо дағдының жетілуін көрсету үшін түрлі-түсті белбеулерді пайдаланған, бірақ қазір барлық будокалар көк кеикоги және көк-ақ белбеу киеді, ол синустық толқынның импульстарын бейнелейді, ешқандай дәрежелік белгілерсіз. Мұнанша және юданша деп аталатын екі негізгі дәреже бар.
Yoseikan Budo used colored belts to signify progression in skill, but now all budoka wear a blue keikogi with a blue and white belt that represents the pulses a sine wave, without any distinctive rank marks. There are two major tiers of rank, the mudansha and the yudansha.
Австралия
Йосеикан Будо Австралияға Минору Мочизукидің тікелей шәкірті Йошиаки Унно әкелді. Унно бұл стильді жекелеген тәлімдер ретінде (Каратэ, Айкидо, Кобудо және Иаидо) оқытты. Дүниежүзілік Йосеикан федерациясының (WYF) Австралиядағы өкілі 1980 жылы Стивен Вейр, Унноның алғашқы Каратэ шәкірттерінің бірі құрған клубтан өркендеді. Бұл клуб бастапқыда дәстүрлі Каратэні негізгі өнер ретінде үйретті. 1996 жылы Вейр бұл клубты Рой Хебденге тапсырды. 2001 жылы Унноның зейнетке шығуына және Йосеикан Жапониясымен байланыс үзілуіне байланысты, нұсқаушы Рой Хебден клубтың бас ұйымға адалдығын қайта растау үшін Хироо Мочизукиге жүгінді. 2002 жылы Йосеикан Будо Австралия тікелей түрде Йосеикан Дүниежүзілік Федерациясына, қазіргі WYF-қа қосылды. Йосеикан Будо сондай-ақ Австралия Каратэ федерациясының құрамында қала береді. Хебден Австралиядағы WYF өкілі болып тағайындалды және Мочизуки мен оның аға нұсқаушыларынан Йосеикан Будоны үйрену үшін Францияға көптеген сапарлар жасады, сондай-ақ клубтың Хироо Мочизуки ұсынған принциптерді қолдана отырып, Йосеикан Будоны дамытуға қабілетті екенін қамтамасыз етті. Бұл клуб Батыс Австралияда орналасқан. Унноның тағы бір шәкірті, 5-дан Росс Тейлор, Батыс Австралияның Вангара қаласындағы Батыс жағалау Айкидо жекпе-жек өнер академиясын басқарады және Минору Мочизуки мен Унноның ілімдерін жалғастырады.
Yoseikan Budo was introduced into Australia by Yoshiaki Unno a direct student of Minoru Mochizuki. The style was taught by Unno as separate disciplines (Karate, Aikido, Kobudo and Iaido). The Australian representative of the World Yoseikan Federation (WYF) evolved from a club founded in 1980 by Stephen Weir one of Unno's first Karate students. This club originally taught traditional Karate as its primary art. Weir handed over control of this club to Roy Hebden in 1996. Due to the retirement of Unno and a loss of contact with Yoseikan Japan around 2001 instructor Roy Hebden approached Hiroo Mochizuki to reconfirm the club's loyalty to the parent organisation. Yoseikan Budo Australia became directly affiliated to the Yoseikan World Federation, now the WYF, in 2002. Yoseikan Budo also remains affiliated to the Australian Karate Federation. Hebden was appointed the Australian WYF representative and has made many visits to France to train directly under Mochizuki and his senior instructors to learn Yoseikan Budo and ensure the club is now able to develop Yoseikan Budo using the principles developed by Hiroo Mochizuki. This club is based in Western Australia. Another of Unno's students, Ross Taylor, 5th Dan, heads the West Coast Aikido Martial Arts Academy in Wangara, Western Australia, and continues the teachings of Minoru Mochizuki and Unno.