Пол Элиот Грин: Американ драматургінің өмірі мен шығармалары
Paul Green (playwright)
Пол Элиот Грин (1894-1981) – америкалық драматург, тарихи драмаларымен танымал. «In Abraham's Bosom» пьесасы үшін Пулитцер сыйлығын алған. «The Lost Colony» ұзақ жылдар бойы қойылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық драматург (1894–1981)
American playwright (1894–1981)
Пол Элиот Грин (17 наурыз 1894 – 4 мамыр 1981) – американдық драматург, ол 20 ғасырдың басында Солтүстік Каролинадағы өмірдің тарихи драмаларын жазған. Ол 1927 жылы «Ибраһимнің құшағында» атты пьесасы үшін Пулитцер сыйлығын алды, бұл пьеса Бернс Мантлдың «1926–1927 жылдардағы ең жақсы пьесалар» жинағына енді. Оның «Жоғалған колония» пьесасы 1937 жылдан бері Солтүстік Каролина штатының Мантео қаласы мен Роанок тарихи колониясының жанында үнемі қойылып келеді. Оның сәттілігі нәтижесінде көптеген басқа тарихи ашық ауадағы драмалар қойылды; оның туындылары әлі күнге дейін үздіксіз қойылып келеді.
Paul Eliot Green (March 17, 1894 – May 4, 1981) was an American playwright whose work includes historical dramas of life in North Carolina during the first decades of the twentieth century. He received the Pulitzer Prize for Drama for his 1927 play, In Abraham's Bosom, which was included in Burns Mantle's The Best Plays of 1926 1927. His play The Lost Colony has been regularly produced since 1937 near Manteo, North Carolina, and the historic colony of Roanoke. Its success has resulted in numerous other historical outdoor dramas being produced; his work is still the longest running.
Өмірбаян
Солтүстік Каролина штатының Лиллингтон қаласына жақын жердегі Харнетт округіне қарасты Буйс-Крик қаласында туған Грин Буйс-Крик академиясында білім алған. (Бұл академия қазіргі Кемпбелл университеті ретінде танымал болды). Ол Солтүстік Каролина Университетінде оқыды, онда Диалктикалық және Филантропиялық қоғамдарға, сондай-ақ Каролина ойыншыларына қосылды. Грин сонымен қатар Корнелл университетінде оқыған. Грин алғаш рет 1925 жылы Нью-Йорк театр клубы қойған "No 'Count Boy" атты бір актілік пьесасымен көзге түсті. Келесі жылы оның толыққанды пьесасы "Абырайымның бойында" (1926) Провинстаун ойыншыларымен қойылды және драма саласындағы Пулитцер сыйлығына ие болды. Бұл пьеса Оңтүстіктегі афроамерикандықтарды бейнелеуімен ерекшеленді. Оның басты кейіпкері, аралас нәсілді адам, айналасындағы афроамерикандықтардың өмірін жақсартуға жасаған идеалистік тырысыстары сәтсіздікке ұшырайды. Осы жетістігімен Грин американдық театрдың жетекші аймақтық дауыстарының бірі ретінде танылды. Оның пьесаларын жиі ирланд драматургі Джон Миллингтон Сингедің халық пьесаларымен салыстырды. Бұл 1926 жылғы "The Last of the Lowries" пьесасын да қамтиды, ол Азамат соғысы кезінде және одан кейін Лумби халқының аралас нәсілді басшысы Генри Берри Лоури туралы ойдан шығарылған әңгіме. Гриннің "Коннелли үйі" пьесасы Оңтүстіктегі ескі әулеттің құлдырауы туралы трагедия болды. Ол жаңадан құрылған Топ театрының тұңғыш қойылымы үшін таңдалды. Көбінесе Антон Чеховтың "Шершін бақшасымен" салыстырылатын "Коннелли үйі" пьесасы сыншы Джозеф Вуд Кручпен Гриннің осы күнге дейінгі ең жақсы пьесасы деп бағаланды.
Born in Buies Creek, in Harnett County, near Lillington, North Carolina, Green was educated at Buies Creek Academy. (It developed as what is now known as Campbell University). He went on to study at the University of North Carolina at Chapel Hill, where he joined the Dialectic and Philanthropic Societies and the Carolina Playmakers. Green also studied at Cornell University. Green first attracted attention with his 1925 one act play The No 'Count Boy, which was produced by the New York Theatre Club. The next year his full length play In Abraham's Bosom (1926) was produced by the Provincetown Players and received the Pulitzer Prize for Drama. The play was considered remarkable for its depiction of African Americans in the South. Its hero, a man of mixed race ancestry, finds his idealistic attempts to better the lives of the African Americans around him doomed to failure. With this success, Green was recognized as one of the leading regional voices in the American theatre. His plays were often compared with the folk plays of Irish playwright John Millington Synge. This included his 1926 play, The Last of the Lowries, a fictional account of Henry Berry Lowry, a mixed race leader of the Lumbee people during and after the Civil War. Green's The House of Connelly was a tragedy of the decline of an old Southern family. It was chosen by the newly formed Group Theatre for its inaugural production. Often compared to Anton Chekhov's The Cherry Orchard in its contrast of aristocratic decay and parvenu energy, The House of Connelly was praised by critic Joseph Wood Krutch as Green's finest play to date.
Экспрессионизм
Бірақ Грин өзінің ерте туындыларының реалистік стилінен ауыса бастады. 1928–1929 жылдары ол Гуггенхайм стипендиясымен Еуропаға саяхат жасады және онда көрген реалистік емес қойылымдар оны әсерге түсірді. Ол экспрессионизммен және Бертольд Брехт пен Эрвин Пискатордың эпикалық театрымен тәжірибе жүргізе бастады. 1930 жылдары Грин Нью-Йорк театрын көптеп тастап, оның коммерциялық сипатын ұнатпады. Оның реалистік емес драмалық тәжірибелері – «Жасыл шөпті басып өту» (1932) және «Денеме орау» (1934) – екеуі де Чапел-Хиллде тұңғыш рет көрсетілді. Олар Нью-Йоркте кәсіби тұрғыда қойылған емес. 1936 жылдың жазында Грин, Шерил Кроуфорд, Курт Вейл және Вейлдің әйелі Лотте Ленья Коннектикут штатының Николс қаласында, Пайн Брук кантри клубындағы «Топ» театрының жазғы репетициялық штаб-пәтеріне жақын ескі үйді жалға алды. Грин «Топ» театрына Курт Вейлдің музыкасымен өзінің бейбітшілдік тақырыбындағы «Джонни Джонсон» музыкалық пьесасын жазу үшін оралды. Онда Грин жанрмен тәжірибе жасады, бірінші актіні комедия, екіншісін трагедия, ал үшіншісін сатира ретінде жазды. Осы кезеңде ол Лотте Леньямен махаббатқа түсті, бұл оның алғашқы американдық романы болды. Қойылымның стиліне қатысты мәселелер туды: декоратор Дональд Оенслагер бірінші актіні поэтикалық реализмде, екіншісін экспрессионизмде, ал соңғы актіні өте бұрмаланған стильде жасады. Режиссер Ли Страсберг оны реалистік түрде сахналауды қаласа, ал труппадағы басқалар оны экспрессионистік стильде сахналауды жөн көрді. Пікірлер ынталыдан теріске дейін болды. Пьеса 68 қойылымнан кейін жабылды.
But Green had begun to shift from the realistic style of his early work. In 1928–29 he traveled to Europe on a Guggenheim Fellowship and was impressed by the non realistic productions that he saw there. He began to experiment with expressionism and the Epic theatre of Bertolt Brecht and Erwin Piscator. In the 1930s Green largely abandoned the New York theatre, whose commercialism he found distasteful. His experiments in non realistic drama, Tread the Green Grass (1932) and Shroud My Body Down (1934), both premiered in Chapel Hill. They were never professionally produced in New York. During the summer of 1936, Green, Cheryl Crawford, Kurt Weill and Weill's wife Lotte Lenya rented an old house in Nichols, Connecticut, near the summer rehearsal headquarters of the Group Theatre at Pine Brook Country Club. Green returned to the Group Theatre to write his pacifist musical play, Johnny Johnson, with a score by Kurt Weill. In it, Green experimented with genre, writing the first act as a comedy, the second as a tragedy, and the third as a satire. During this time he had an affair with Lotte Lenya, which would be her first American love affair. The production encountered problems of style early on: set designer Donald Oenslager designed the first act in poetic realism, the second in expressionism, and the final act in an extremely distorted style, director Lee Strasberg wanted to stage it realistically, and others in the company wanted it to be staged expressionistically throughout. Reviews ranged from the enthusiastic to the dismissive. The play closed after 68 performances.
Ашық драма
Грин симфониялық драма деп атаған жаңа драмалық форманы жасады. Тарихи оқиғалардан шабыттанған бұл формаға көбінесе ашық ауада қойылатын музыка мен салтанаттылық қосылған. Оның осы формадағы алғашқы тәжірибесі – 1934 жылғы «Roll Sweet Chariot» болды, ол Бродвейде төрт рет көрсетілді. Одан әлдеқайда жылы қабылдаған туындысы – Ламар Стрингфилдтың музыкасына құрылған 1937 жылғы «Жоғалған колония» ашық ауадағы симфониялық драмасының біріншісі болды. Роаноктың жоғалған колониясының негізінде жазылған және Ұлы депрессия кезінде сахналанған бұл драма әлі күнге дейін жаз айларында Солтүстік Каролина штатының Мантео қаласынан жақын орналасқан Форт-Рали ұлттық тарихи ескерткішіндегі ашық ауадағы театрларда қойылады. «Жоғалған колония» – АҚШ-тағы ең көне ашық ауадағы тарихи драма және әлі де көрсетіліп жүрген үш драманың бірі. Ол қауымдық институтқа айналды. Гриннің басқа ашық ауадағы симфониялық драмалары: «Аталарымыздың сенімі», «Дала жолы», «Техас», «Жалпы даңқ»; «Құрылтайшылар»; және «Жердегі керней» – ол Америка революциясы кезінде Огайо штатындағы Гнаденхуттендегі еуропалық американдықтардың христиан моравиялықтарына жасаған қырғынды суреттейді; «Қылыш пен крест» – Флорида штатының ресми спектаклі; және «Стивен Фостердің тарихы», ол әр жазда Кентукки штатының Бардстаун қаласында қойылады.
Green created a new dramatic form that he called symphonic drama. Inspired by historical events, it incorporated music and pageantry, usually for outdoor performance. His first experiment in this form was Roll Sweet Chariot (1934), which ran for four performances on Broadway. Much more warmly received was the first of his outdoor symphonic dramas, The Lost Colony (1937), with music by Lamar Stringfield. Based on the Lost Colony of Roanoke and produced during the Great Depression, it is still produced during the summers in an outdoor theater at Fort Raleigh National Historic Site near Manteo, North Carolina. The Lost Colony is the oldest outdoor historical drama in the United States and is one of three still being performed. It has become a community institution. Among Green's other outdoor symphonic dramas are Faith of Our Fathers, Wilderness Road, Texas, The Common Glory; The Founders; and Trumpet in the Land, which tells the story of the European American massacre of Native American Christian Moravians in Gnadenhutten, Ohio, during the American Revolution; Cross and Sword, the state play of Florida; and The Stephen Foster Story, which continues to be played each summer in Bardstown, Kentucky.
Үйшік
1936 жылы Грин Солтүстік Каролинаның ауылдық аймағындағы шағын ағаш үйді байқады – оны сатып алып, бөлшектеді, көшіріп, Солтүстік Каролинаның Чапел-Хилл қаласындағы үйіне қайта жинады. Содан кейін ол бұл үйді жазу үшін уақыт өткізу орны ретінде пайдаланды. Оның қайтыс болғаннан кейін, үй Солтүстік Каролина ботаникалық бағына көшірілді, онда ол қоғамға ашық көрме ретінде сақталып тұр.
In 1936, Green noticed a small log cabin standing in a rural area of North Carolina―he bought it, had it taken apart, moved, and put back together at his home in Chapel Hill, North Carolina. He then used the cabin as a writing retreat. After his death, the cabin was moved to the North Carolina Botanical Garden where it is preserved as an exhibit open to the public.
Басқа да көркем шығармашылық
Грин сонымен қатар "The Cabin in the Cotton" (1932) және "State Fair" (1933) киносценарийлерін жазды. Ол өзінің сүйікті Солтүстік Каролина штаты туралы да көп жазды. 1940 жылы Ричард Райттың "Туған ұл" романын сахнаға қоюға көмектесті. Грин Солтүстік Каролина симфониялық оркестрін және Ашық ауа драма институтын құрды. Ол ЮНЕСКО қызметкері ретінде адам құқықтары мен драма туралы лекциялар оқып, әлемді аралады. Грин 1981 жылы қайтыс болғанға дейін UNC университетінде драма профессоры болып жұмыс істеді.
Green also wrote screenplays: The Cabin in the Cotton (1932) and State Fair (1933). He also wrote extensively on the subject of his beloved North Carolina. He helped Richard Wright adapt his novel Native Son for the stage in 1940. Green founded the North Carolina Symphony Orchestra and the Institute for Outdoor Drama. He served UNESCO traveling around the world to lecture on human rights and drama. Green served as a professor of drama at UNC until his death in 1981.