Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары армиясының генералы Альфред Максимилиан Груентер (3 наурыз 1899 жыл - 30 мамыр 1983 жыл) – АҚШ армиясының жоғары шенді офицері, Қызыл Крест президенті және бридж ойыншысы. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында офицерлік құрамға қабылданғаннан кейін, ол соғыстар аралығында және Екінші дүниежүзілік соғыста әскери қызметте болды, негізінен штаб офицері болып жұмыс істеді. Бірнеше жыл өткен соң, елу екі жасында ол Дуглас Макартурдан кейін АҚШ армиясы тарихындағы төрт жұлдызды екінші жас генерал атанды және 1953 жылдан 1956 жылға дейін НАТО-ның Еуропадағы Жоғары Бас қолбасшысы (SACEUR) қызметін атқарды, генерал Мэтью Риджвейден кейін осы лауазымға тағайындалды.
United States Army general
General Alfred Maximilian Gruenther (March 3, 1899 – May 30, 1983) was a senior United States Army officer, Red Cross president, and bridge player. After being commissioned towards the end of World War I, he served in the army throughout the interwar period and into World War II, where he was primarily a staff officer. Several years later, at the age of fifty two, he became the second youngest four star general in the history of the United States Army, after only Douglas MacArthur, and succeeded General Matthew Ridgway as NATO's Supreme Allied Commander in Europe (SACEUR) serving from 1953 to 1956.
Ерте өмір және әскери мансап
Грюентер Небраска штатының Платт-Центр қаласында дүниеге келді. Оның анасы Мэри "Майм" Ши, мектеп мұғалімі, ал әкесі Максимилиан Грюентер, Platte Center Signal газетінің редакторы болған. Ол Сент-Пол, Миннесотадағы Сент-Томас академиясына оқуға түсті. 1917 жылдың маусым айында ол Вест-Пойнттағы АҚШ әскери академиясына қабылданды, он тоғыз ай оқығаннан кейін соғысқа байланысты 1918 жылдың 1 қарашасында 277 түлектің арасында төртінші орынды иеленді. Ол далалық артиллерияда екінші лейтенант болып тағайындалды, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін оқуын аяқтау үшін Вест-Пойнтқа қайтарылып, 1919 жылдың маусым айында екінші рет бітірді. 1935 жылдың мамырына дейін капитандыққа дейін көтерілгенге дейін, ол сегіз жыл бойы Вест-Пойнтте математика, электр және химия пәндерін оқытты. 1941 жылдың қыркүйегінде майор атанған Грюентер Бірінші дүниежүзілік соғыстан бергі ең ірі әскери жаттығу – Луизиана маневрлеріне қатысты. Бұл жаттығуға шамамен 400 мың сарбаз қатысты. Оның көрсеткен өнерін АҚШ армиясы Бас штабының бастығы генерал-лейтенант Лесли Дж. Макнейр байқады. 1941 жылдың қазан айында Грюентер подполковник болып тағайындалды және генерал-лейтенант Уолтер Крюгердің басшылығымен Сан-Антонио, Техас штатында орналасқан Үшінші армия штабының бас бастығының орынбасары, содан кейін штабының бастығы болды. Грюентердің тікелей жоғары офицері Дуайт Д. Эйзенхауэр болды, және олар көпір ойнау серіктестеріне айналды.
Gruenther was born in Platte Center, Nebraska, the son of Mary "Mayme" Shea, a school teacher, and Maximilian Gruenther, a newspaper editor who published the Platte Center Signal. He attended St. Thomas Academy in Saint Paul, Minnesota. In June 1917, he entered the United States Military Academy at West Point and after studying for nineteen months, graduated early due to the war, on November 1, 1918, with a rank of fourth in a class of 277. He was commissioned a second lieutenant in the Field Artillery but after the Armistice he was recalled to West Point to complete his training, and graduated a second time in June 1919. Until May 1935, when he was promoted to captain, he served various tours of duty including teaching mathematics, electricity and chemistry at West Point for eight years. In September 1941, Gruenther, now a major, took part in the Army's Louisiana Maneuvers, the largest war exercises since World War I. Nearly 400,000 troops were involved. His performance was noticed by the Chief of Staff of the General Headquarters, United States Army (GHQ), Lt. Gen. Lesley J. McNair. In October 1941, Gruenther was promoted to lieutenant colonel, and became deputy chief of staff and then chief of staff of the Third Army as a colonel under Lt. Gen. Walter Krueger, headquartered in San Antonio, Texas. Gruenther's immediate commanding officer was Dwight D. Eisenhower, and the two became bridge partners.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Грюнтер Екінші дүниежүзілік соғыста жоғары санаттағы генералдардың кеңесшісі және жоспарлаушысы болды. Ол күшті талдау қабілетімен, егжей-тегжейлілікке және жалпы перспективаға бейімділігімен ерекшеленді, сондықтан әріптестері оны "Ми" деп атады.
Gruenther was an adviser and planner to top generals in World War II. He possessed a strong power of analytical reasoning with capacity both to detail and overall perspective for which his colleagues called him "the Brain".
Соғыстан кейінгі
1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Груентер Австриядағы АҚШ күштерінің қолбасшысының орынбасары болды. 1946-1947 жылдары ол жаңадан құрылған Ұлттық соғыс колледжінің комендант орынбасары болып тағайындалды. 1947 жылы ол Бірлескен штаб директоры, содан кейін 1947-1949 жылдары Бірлескен штабтар басшысы болып қызмет етті. 1949 жылы генерал-лейтенант шеніне көтеріліп, АҚШ армиясының жоспарлау және операциялар жөніндегі бас штаб бастығының орынбасары қызметін атқарды. 1951 жылы Груентер төрт жұлдызды генерал болып тағайындалды және Еуропадағы Одақтас әскерлерінің Жоғарғы бас штабының (SHAPE) штаб бастығы (COFS SHAPE) болып тағайындалды, ол генерал Эйзенхауэрдің басшылығында болды, ол Еуропаның Жоғарғы Одақтас қолбасшысы (SACEUR) атанды. Ол генерал Мэтью Риджвейдің басшылығымен қызметін жалғастырды және кейіннен оны SACEUR лауазымына алмастырды. 1953 жылдың 11 шілдесінен 1956 жылдың 20 қарашасына дейін ол Еуропадағы Жоғарғы Одақтас қолбасшысы / АҚШ Еуропалық қолбасшылығының Бас қолбасшысы (SACEUR/USCINCEUR) болды. Екі мерзім қызметтен кейін президент Эйзенхауэр 1960 жылғы республикалық президенттік үміткерлікке Ричард Никсонға балама ретінде Груентерді қарастырды, содан кейін Никсонның вице-президенті болуы мүмкін екенін ұсынды, бірақ Груентердің билетке ілігуі үшін қажетті саяси қолдауы жоқ екенін түсінді. Груентер Dart Industries, Inc., New York Life Insurance Company және Pan American World Airways компанияларының директорлар кеңесінде қызмет етті. Ол сондай-ақ Дрейпер комитетінде және қарулы күштерге шақыру, денсаулық сақтау және қарусыздану мәселелері бойынша бірнеше президенттік комиссияларда жұмыс істеді. Ол Ағылшын тілінде сөйлейтін одақтың президенті болды. Груентер 1983 жылдың 30 мамырында Уолтер Рид армиялық ауруханасында пневмонияның асқынуынан қайтыс болды және Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
After the end of World War II in 1945, Gruenther served as deputy commander of U. S. forces in Austria. In 1946 1947, he was appointed deputy commandant of the recently established National War College. In 1947, he served as Director of the Joint Staff and then Joint Chiefs of Staff in 1947 1949. In 1949, he was promoted to the rank of lieutenant general and served as the U. S. Army's deputy chief of staff for plans and operations. In 1951, Gruenther was promoted to four star general and appointed as the Chief of Staff, Supreme Headquarters Allied Powers Europe (COFS SHAPE) under Gen. Eisenhower, who became the Supreme Allied Commander Europe (SACEUR). He continued to serve under Gen. Matthew Ridgway and later replaced him as SACEUR. From July 11, 1953 to November 20, 1956, he was Supreme Allied Commander, Europe/Commander in Chief, U. S. European Command (SACEUR/USCINCEUR). After serving two terms, President Eisenhower considered Gruenther as a possible alternative to Richard Nixon for the Republican presidential nomination in 1960, and later suggested Gruenther as a potential vice president for Nixon, but ultimately realized that Gruenther did not have the political base required to get either place on the ticket. Gruenther served on the boards of Dart Industries, Inc., New York Life Insurance Company, and Pan American World Airways. He also served on the Draper Committee and several presidential commissions on draft, health and disarmament. He was a president of the English Speaking Union. Gruenther died of complications of pneumonia at Walter Reed Army Hospital on May 30, 1983, and is buried at Arlington National Cemetery.
Америка Қызыл Кресті басқармасының басшысы
1957 жылдың қаңтарынан 1964 жылдың наурызына дейін ол Америка Қызыл Крестінің президенті болды. Қызыл Кресттің төрағасы ретінде Груентер АҚШ-тағы апат аймақтарын жеке барып тексерді. Ол көптеген рет қоғамдық шараларға қатысып, "оңай сөйлеу өнерімен және әңгімелесу стилімен" тыңдаушыларды қызықтырды. Халықаралық Қызыл Крест қызметіне байланысты бірнеше сыйлық алды, соның ішінде Ресей және Польшаға жасаған сапарлары да болды.
From January 1957 to March 1964, he was president of the American Red Cross. As head of the Red Cross, Gruenther personally visited and inspected disaster areas in the United States. He made frequent public appearances, captivating the audience with "easy manner and conversational style." He received several awards for International Red Cross related activities, which included visits to Russia and Poland.
Көпір сарапшысы
Бридж маманы болғандықтан, Груентер осы тақырыпта бірнеше кітап жариялады, соның ішінде «Duplicate Contract Complete: A Guide to Playing in and Conducting All Duplicate Bridge Contests» кітабы және бриджтен ұлттық турнирлерде төрешілік жасады. 1931 жылы ол Нью-Йоркте өткен Кулберсон-Ленц бридж чемпионатында төреші болды, ал баспасөз бұл жарысты «Ғасырдың бридж шайқасы» деп атады. Вест-Пойнт бастығы бридж турнирлеріне түнгі уақытта толық жұмыс күнімен офицердің қатысқаны туралы шағым алғаннан кейін, Груентердің таңғы сағат 8-дегі сабағын тексерді. Бастық жоғары жағына есеп берді: «Егер бридж төрешісі болудың лейтенант Груентерге тигізгендей оң әсері барлық Әскери академия оқытушыларына да болса, олардың барлығы бос уақытында бридж төрешісі болуын міндеттейтін едім. Мен лейтенант Груентерден жақсы химия пәнінің оқытушысын көрген емеспін». Груентер АҚШ армиясының ең үздік бриджшісі саналды және Дуайт Д. Эйзенхауэрдің сүйікті серігі болды. Эйзенхауэр 1948 жылы президент Трумэнның Париждегі НАТО басшысы лауазымын ұсынуына ойнап отырған бридж үстелінде жауап берді. Ол үстелге қайтқанда, кімді өзінің оң қолына тағайындайтыны туралы сұрақ қойылды. «Бедделл Смитти алсам жақсы болар еді, бірақ Груентерді аламын, өйткені ол бриджтен жақсы ойнайды». Ол Америка келісімшарттық бридж лигасының Ұлттық заңдар комиссиясының құрметті мүшесі болды және 1958-1978 жылдары Дүниежүзілік бридж федерациясының құрметті президенті қызметін атқарды.
Being a bridge practitioner, Gruenther published several books on the subject, including Duplicate Contract Complete: A Guide to Playing in and Conducting All Duplicate Bridge Contests, and served as a referee at bridge national tournaments. In 1931, he refereed the Culbertson Lenz bridge championship in New York City which was dubbed by the press as "The Bridge Battle of the Century". After the West Point superintendent received a complaint about a full time officer spending nights at bridge tournament, he audited Gruenther's 8 a. m. class. The Superintendent reported to his superiors that, "If I could be certain that being a bridge referee would have the same salutary effect on all the Military Academy's instructors as it has had on Lt. Gruenther, I would demand that they all become bridge referees in their spare time. I have never seen a finer chemistry instructor than Lt. Gruenther." Gruenther was considered the best bridge player in the U. S. Army, and was Dwight D. Eisenhower's favorite partner. Eisenhower was playing bridge when, in 1948, President Truman telephoned him to ask him to take the post of head of NATO, in Paris. On returning to the table, he was asked who he would appoint as his second in command. "Well, I ought to take Bedell Smith, but I think I'll take Gruenther because he's the better bridge player". He was an honorary member of the National Laws Commission of the American Contract Bridge League. He served as honorary president of the World Bridge Federation 1958 78.
Тану
Генерал Эйзенхауэр Грюенхерді "мен кездестірген ең қабілетті офицерлердің бірі, азаматтық немесе әскери" деп сипаттады. Грюентер 1942-1945 жылдары Екінші дүниежүзілік соғыстың Жерорта теңізіндегі АҚШ әскери операцияларында штаб офицері ретінде, ал 1953-1956 жылдары суық соғыс кезінде Еуропадағы жоғарғы одақтас қолбасшысы ретінде көзге түсті. Кейде ол Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ армиясының ең жас генерал-майоры деп есептеледі, бірақ бұл атақ 82-ші әуе десанттық дивизиясының командирі Джеймс М. Гавинге тиесілі, ол 37 жасында генерал-майор болып тағайындалған. Грюентер 1956 жылғы 6 ақпанда Time журналының мұқабасында бейнеленді. Ол 1957 жылғы 10 ақпандағы "What's My Line" атты танымал телешоуда және 1957 жылғы 10 наурыздағы "Meet the Press" бағдарламасында қонақ ретінде қатысты. Грюентер көптеген ұлттық медальдарға ие болды, оның ішінде үш емен жапырағы бар Ерекше қызмет медалі, сондай-ақ Бейтс колледжінен (1958) алған Litt. D. дәрежесімен қоса, бірнеше американдық университеттердің құрметті дипломдары бар. Барлығы ол 38 университет пен колледжден құрметті дипломдар мен 20 елден ордендер алған.
Gen. Eisenhower characterized Gruenther as "one of the ablest all around officers, civilian or military, I have encountered." Gruenther served with distinction as staff officer in U. S. military operations in the Mediterranean theater of World War II in 1942 1945, and as supreme Allied commander in Europe, during the Cold War in 1953 1956. He is also sometimes credited to be the youngest major general in the U. S. Army in World War II, but that distinction belongs to James M. Gavin, who, as commander of the 82nd Airborne Division, was promoted to major general at the age of 37. Gruenther was featured on the cover of Time magazine on February 6, 1956. He appeared as a guest on the February 10, 1957, episode of the popular TV quiz show What's My Line and on the March 10, 1957, episode of Meet the Press. Gruenther was the recipient of many national medals, including the Distinguished Service Medal with three oak leaf clusters, and honorary degrees from several American universities, including a Litt. D. from Bates College (1958). Altogether, he had honorary degrees from 38 universities and colleges and decorations from 20 nations.