Квебектің дәстүрлі көшіп-қоныс күні

Кіріспе

Квебек провинциясында, Канадада жалға алу шарттарының дәстүрлі түрде басталуы мен аяқталуы. Көшу күні – бұл дәстүр, бірақ заңдық талап емес, ол Канаданың Квебек провинциясында жалдамалы мүліктердің жалға алу мерзімдерін міндетті етуден бастау алады. Ол 1 шілдеде болады, бұл күні Канада күні де тойланады.

Тарих

Бұл дәстүр Жаңа Франциядағы француз отаршылдық үкіметінің гуманитарлық шарасы ретінде басталды, ол сеньорларға, сеньорлардың жартылай феодалдық жер иелеріне, қыстың қарлары ерігенге дейін жалға алушы фермерлерді үйден шығаруға тыйым салды. Тарихшы Ивон Деслогес 18-ғасырда көктемде көшудің әдеттегі нәрсе екенін атап өтті. Монреальдегі Конкордия университетінің әлеуметтанушысы Жан-Филипп Уоррен 2013 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетіне берген сұхбатында 18-ғасырдағы француз заңы бойынша барлық заңдық келісімдер, соның ішінде жалға алу келісімдері 1 мамырдан басталады деп белгіленгенін айтты. Кейіннен бұл талапқа сәйкес, қалалық жалға алу 1 мамырда басталып, 30 сәуірде аяқталады. Бұл күн 1866 жылы Төменгі Канаданың азаматтық кодексінде бекітілді. Осылайша 1 мамыр "Көшіп-қону күніне" айналды. 1973 жылы Квебек үкіметі Көшіру күнін жазға ауыстыруды жөн деп тапты. Бұл шара балаларға, әсіресе бастауыш сынып оқушыларына бір оқу жылында бір оқу орнын толық бітіруге мүмкіндік береді. Заң 1974 жылдан бастап жалға алу шарттарын белгіленген мерзімге белгілеген Азаматтық кодекстің бөлімдерін жойды, бірақ уақытша шара ретінде келесі жылға жалға алу шарттарын екі айға ұзартуды міндеттеді. 2013 жылы Монреаль үкіметі жыл сайын шамамен 115 000 қала тұрғыны көшіп барады деп есептеді, бұл қаланың 1,6 миллион халқының шамамен 7% құрайды. Бұл кезеңде жылжытушы компаниялар тәулік бойы жұмыс істейді, ал жылжыту ақысы әдеттегіден үш есе жоғары болады. Монреальда жылжытушылар тапшылығы кәсіпкерлерді ауыр жүк велосипедтік тіркемелері бар жасыл жылжыту қызметін ұсынуға итермеледі. Монреальда 2019 жылы тұрғындардың тек 55,7%-ы ғана өз үйлеріне ие (Канаданың ірі қалаларының арасындағы ең төменгі көрсеткіш), сондықтан Көшіп-қону күні ерекше қарбалас болып, "көшіп-қонудың бір түрі" деп сипатталады. Көптеген аудандарда екінші, үшінші, тіпті төртінші қабаттағы пәтерлерге апаратын сыртқы баспалдақтар жиі кездеседі, себебі тарихи тұрғыдан бұл ғимараттардың көлемін азайтып, меншік иесінің мүлік салығын төмендеткен. Бұл баспалдақтар көбінесе тар, қисық және металлдан жасалған, үлкен техниканы көтеріп жүрген кәсіби емес адамдар үшін ыңғайсыз. "Нью-Йорк Таймс" газетінің жазушысы Иан Остин айтқандай, "Канаданың басқа аймақтарындағы пәтерлерден айырмашылығы, Монреальдегі пәтерлерде әдетте ас үйлік техника болмайды, бұл да жылжытушылардың ауыртпалығын арттырады". Гидро Квебектің мәліметінше, 2009 жылы Квебекке 700 000-нан астам отбасы көшіп келді, оның ішінде Монреаль аралында 225 000 адам. 1 шілдедегі Көшіп-қону күнінің күні де Квебектегі Канада күнінің мемлекеттік мереке ретінде маңыздылығын біршама төмендетеді, өйткені көптеген адамдар, әдетте мерекелік шараларға қатысатын болса, көшумен айналысады. Бұл қадамды Квебек тәуелсіздігін жақтаушылардың патриоттық канадалық мерекеге қатысуды ынталандырмау үшін қасақана қабылдаған шешімі деп есептеушілердің пікіріне қарамастан, 1 мамырдан 1 шілдеге дейінгі күннің өзгеруі федералист МНА, Квебек либералдық партиясының өкілі Жером Шокетте ұсынған заң жобасының нәтижесі екенін атап өткен жөн. Көшіп-қону күні көпшілік үшін қиындық тудырса да, Монреальдегі бағана жазушысы Жозе Легальт жыл сайынғы фестивальдің бірнеше жағымды жақтарын көріп, 1 шілде оқу жылының соңында, 1970 жылдардағыдай екі ай бұрын емес, болатындығын атап өтеді. Арзан баға іздеушілер, әсіресе көшіп-қонуға қатыспайтындар, көшіп-қону күніне дейін болатын көптеген гараждық сатулардан және тротуарда немесе аллеяда аз қолданылған жиһаз бен техниканы қалдырудың кең таралған практикасынан ләззат алады, оларды мұқтаж адамдарға беруге мүмкіндік береді. Бұл жыл сайынғы рәсім Квебектің әдебиеті, музыкасы және киносында да бейнеленген. Габриэль Ройдің "Бонхер д'Окказион" классикалық романы Монреальдегі Сент-Энри жұмысшы класының ауданында Көшіп-қону күнін қоршап тұрған дәстүрлі шатастырды сипаттайды. Квебек режиссері Филипп Гагнон 2004 жылы шыққан "Көшіп-қону күні" оқиғасының тұтастығы ретінде осы жыл сайынғы оқиғаны пайдаланды.

The tradition began as a humanitarian measure of the French colonial government of New France, who forbade seigneurs, the semi feudal landlords of the seigneuries, from evicting their tenant farmers before the winter snows had melted Historian Yvon Desloges notes that it was common to move in the spring in the 18th century, citing a 1750 bylaw by Intendant François Bigot. Additionally, Jean Philippe Warren, a sociologist at Concordia University in Montreal, noted in a 2013 interview for The New York Times that French law in the 18th century set May 1 as the starting date for all legal agreements, including leases. Later, this evolved into a requirement that urban leases begin on May 1 and end on April 30. In law, this date was set in the Civil Code of Lower Canada of 1866. May 1 thus became "Moving Day", the day during which renters who wished to vacate their current premises physically changed domiciles. In 1973, the Quebec government decided that it would be better to move Moving Day to the summer. This measure would allow children, especially the ones in primary school to complete their full year at the same establishment. The law repealed sections of the Civil code setting fixed terms for leases as of 1974, but mandated a two month lengthening of leases for following year as a transitory measure. In 2013, the government of Montreal estimated that about 115,000 city residents moved each year, or about 7% of the city's 1.6 million people. During this period, moving companies work around the clock, with moving charges often being three times the normal rate. The short supply of movers in Montreal inspired entrepreneurs to offer a green moving service featuring heavy duty bicycle trailers. In Montreal, where as of 2019 only 55.7% of residents own their home (the lowest rate of the major Canadian cities), Moving Day is particularly busy and has been described as "a kind of moving madness". Exterior staircases leading up to second, third, or even fourth storey apartments are common in many neighbourhoods, in part because historically this reduced the size of buildings and therefore decreased the owner's property taxes. These staircases are often narrow, curved, and metal – not ideal for nonprofessionals carrying major appliances. According to New York Times writer Ian Austen, "unlike apartments in the rest of Canada, the ones here [in Montreal] rarely come with kitchen appliances, adding to the movers' burdens." According to Hydro Québec, more than 700,000 Quebec households moved in 2009, including 225,000 on the island of Montreal. The July 1 date of Moving Day also somewhat reduces the significance of Canada Day as a public holiday in Quebec, as many who might otherwise attend holiday festivities are occupied by moving. Suggestions that the move was a deliberate decision by Quebec sovereigntists to discourage participation in a patriotic Canadian holiday ignore the fact that the change in date from May 1 to July 1 was the result of a bill introduced by a federalist MNA, Jérôme Choquette of the Quebec Liberal Party. Although moving day is seen as a headache for most people, Montreal based columnist Josée Legault sees a few positive aspects in the annual festival, pointing out that July 1 occurs at the end of the school year, not two months before as was the case before the 1970s. Bargain hunters —especially people who don't move— also enjoy the numerous garage sales occurring before moving day and the common practice of leaving behind slightly used furniture and appliances on the curb side or in the alley, in effect giving them to anyone in need. The annual ritual has also been translated in Quebec's literature, music and cinema. Gabrielle Roy's classic novel Bonheur d'occasion describes the traditional frenzy surrounding Moving Day in the working class borough of Saint Henri in Montreal. Quebec film director Philippe Gagnon used the yearly occurrence as the setting for , a 2004 light hearted comedy featuring three households caught in the turmoil of Moving Day.