Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық құлдыққа қарсы белсенді (1826–1894)
American anti slavery activist (1826–1894)
Сара Паркер Ремонд (6 маусым 1826 – 13 желтоқсан 1894) – американдық лектор, белсенді және құлдықты жоюшы. Массачусетс штатында еркін әйел болып туған ол адам құқықтары мен әйелдер сайлау құқығы үшін халықаралық деңгейде күрескен белсенді болды. Ремонд 16 жасында құлдық институтына қарсы алғашқы публично сөйлеген сөзін айтты және АҚШ-тың солтүстік-шығысында құлдықты жою туралы лекциялар оқыды. Оның інісі Чарльз Ленокс Ремонд шешен ретінде танымал болды, және олар кейде аболиционистік лекцияларымен бірге гастрольдік сапарлар жасады. Ақырында Америка Құлдыққа Қарсы Қоғамының өкілі болған Ремонд 1858 жылы АҚШ-тағы құлдықты жою қозғалысына қолдау жинау үшін Ұлыбританияға баруды шешті. Лондонда Ремонд Бедфорд колледжінде оқыды, сабақтан тыс уақытта лекциялар берді. Америка Азамат соғысы кезінде ол британдық жұртшылықтан Одаққа және Конфедерацияға қарсы блокадаға қолдау көрсетуді сұрады. Соғыс Одақтың жеңісімен аяқталғаннан кейін, ол Америка Оңтүстігіндегі жаңадан азат болған миллиондаған адамды қолдау үшін қаржы жинады. Англиядан Ремонд 1867 жылы Флоренцияда медициналық білім алу үшін Италияға кетті, онда ол дәрігер болды. Ол Италияда шамамен 20 жыл дәрігерлік тәжірибемен айналысты және ешқашан Америка Құрама Штаттарына оралмады, 68 жасында Римде қайтыс болды.
Sarah Parker Remond (June 6, 1826 – December 13, 1894) was an American lecturer, activist and abolitionist campaigner. Born a free woman in the state of Massachusetts, she became an international activist for human rights and women's suffrage. Remond made her first public speech against the institution of slavery when she was 16 years old, and delivered abolitionist speeches throughout the northeastern United States. One of her brothers, Charles Lenox Remond, became known as an orator and they occasionally toured together for their abolitionist lectures. Eventually becoming an agent of the American Anti Slavery Society, in 1858 Remond chose to travel to Britain to gather support for the growing abolitionist cause in the United States. While in London, Remond also studied at Bedford College, lecturing during term breaks. During the American Civil War, she appealed for support among the British public for the Union and their blockade of the Confederacy. After the conclusion of the war in favor of the Union, she appealed for funds to support the millions of the newly emancipated freedmen in the American South. From England, Remond went to Italy in 1867 to pursue medical training in Florence, where she became a physician. She practiced medicine for nearly 20 years in Italy and never returned to the United States, dying in Rome at the age of 68.
Алғашқы жылдар
Салемде, Массачусетс штатында дүниеге келген Ремонд, Джон Ремонд пен Нэнси (құрметті есімі Ленокс) Ремондтың сегізден он бірге дейінгі балаларының бірі болды. Нэнси Ньютон қаласында, Континенттік армияда соғысқан революциялық соғыс ардагері Корнелиус Ленокс пен Сюзанна Перридің қызы болып дүниеге келді. Джон Ремонд – 1798 жылы 10 жасында Голландияның Кюрасао колониясынан Массачусетске көшіп келген, бостандыққа ие болған афроамерикалық. Джон мен Нэнси 1807 жылдың қазан айында Бостон қаласындағы Африкалық баптист шіркеуінде үйленді. Салемде олар табысты тамақтандыру, азық-түлікпен қамтамасыз ету және шаштараздық бизнесін құрып, белгілі бизнесмендер мен қоғамдық белсенділерге айналды. Ремондтар отбасы жергілікті қыздар академиясына оқуға келген студенттерді пансионға қабылдады, соның ішінде Шарлотта Фортен (кейін Гримке) де болды. Олар Салемдегі сәнді әйелдер шаштараз салонының және штаттың ең ірі парик фабрикасының иесі болды. Олардың үлкен әпкесі Нэнси, устрица сатушы Джеймс Ширманға үйленді. Ремонд ағайындылары – Чарльз Ремонд, ол құлдыққа қарсы күрескен және шешен болды; және Джон Ремонд, ол 1859 жылғы Жаңа Англия түсті азаматтарының конвенциясының қаржы комитетіне сайланған екі әйелдің бірі, Рут Райсқа үйленді. Ремонд 1853 жылы бөлінген театр бөлімінде отырудан бас тартқанда, құлдыққа қарсы күрескендер арасында танымал болды. Ол өзі және достарының тобы үшін, соның ішінде тарихшы Уильям К. Нелл үшін, Бостон қаласындағы Говард Афинеумда өткен танымал "Дон Паскуале" операсына билеттер алған болатын. Театрға келгенде, Ремондты бөлек орындықтарға отырғызуға тырысты. Ол оған келіспей, театрдан шығып, баспалдақтан итеріп жіберді. 1856 жылы Америка құлдыққа қарсы қоғамы лекция оқу үшін Ремондты, АҚШ және Ұлыбританияда танымал Чарльзді және Сьюзан Б. Энтониді жалдап, Нью-Йорк штаны бойынша құлдыққа қарсы мәселелерді талқылауға жіберді. Келесі екі жыл ішінде ол ағасымен бірге Нью-Йорк, Массачусетс, Огайо, Мичиган және Пенсильвания штаттарында сөз сөйледі. Сара Клей Ремондтың әрбір сөзі "ұйықтап жатқан үміттерді оятып, ғасырлар бойы дірілдететінін" жазды. Массачусетс штатының белгілі құлдыққа қарсы күрескені Эбби Келли Фостер 1857 жылы бірге гастрольде болғанда Ремондты қолдады. 1858 жылдың 28 желтоқсанында Ремонд Фостерге жазған хатында:
Born in Salem, Massachusetts, Remond was one of the between eight and 11 children of John Remond and Nancy (née Lenox) Remond. Nancy was born in Newton, daughter of Cornelius Lenox, a Revolutionary War veteran who had fought in the Continental Army, and Susanna Perry. John Remond was a free person of color who immigrated to Massachusetts from the Dutch colony of Curaçao as a 10 year old child in 1798. John and Nancy married in October 1807, in the African Baptist Church in Boston. In Salem, they built a successful catering, provisioning, and hairdressing business, becoming well established businesspeople and activists. The Remond family also took in as boarders students who were attending the local girls' academy, including Charlotte Forten (later Grimké). "owned the fashionable Ladies Hair Work Salon" in Salem, as well as the biggest wig factory in the state. Their oldest sister Nancy married James Shearman, an oyster dealer. The Remond brothers were Charles Remond, who became an abolitionist and orator; and John Remond, who married Ruth Rice, one of two women elected to the finance committee of the 1859 New England Colored Citizens' Convention. Remond rose to prominence among abolitionists in 1853, when she refused to sit in a segregated theater section. She had bought tickets by post for herself and a group of friends, including historian William C. Nell, to the popular opera, Don Pasquale, at the Howard Athenaeum in Boston. When they arrived at the theatre, Remond was shown to segregated seating. After refusing to accept it, she was forced to leave the theatre and pushed down some stairs. In 1856, the American Anti Slavery Society hired a team of lecturers, including Remond; Charles, already well known in the U. S. and Britain; and Susan B. Anthony, to tour New York State addressing anti slavery issues. Over the next two years, she, her brother, and others also spoke in New York, Massachusetts, Ohio, Michigan and Pennsylvania. Sarah Clay wrote that Remond's every word "waked up dormant aspirations which would vibrate through the ages." Abby Kelley Foster, a noted abolitionist in Massachusetts, encouraged Remond when they toured together in 1857. On December 28, 1858, Remond wrote in a letter to Foster:
"Сізден алған жігерлендіру сөздері болмағанда, мен бұл әрекетке бармас едім деп ойлаймын. Мен жүрегіммен осы жұмыста болсам да, жақсы ағылшын тілінде білім алуым керек екенін түсіндім. Менің ең бағалы арманымды іске асыра алмауымның себебі, менің теріңнің түсінен болды деп ойласам, бұл менің қайғымды арттырады."
I feel almost sure I never should have made the attempt but for the words of encouragement I received from you. Although my heart was in the work, I felt that I was in need of a good English education When I consider that the only reason why I did not obtain what I so much desired was because I was the possessor of an unpopular complexion, it adds to my discomfort.
Ұлыбританияда құлдыққа қарсы дәріс
Жақсы сөйлейтін және қаржы жинауға шебер болғандықтан, Ремондты, 10 жыл бұрын ағасы Чарльз сияқты, американдық аболиционистердің ісін Британияға жеткізуге шақырды. 1858 жылдың 28 желтоқсанында ол пастор Сэмюэл Мэйдің кіші ұлымен бірге Бостоннан Ливерпульге «Арахия» кемесімен сапарға шықты. Қысқы сапар қиын болды, және олар 1859 жылдың 12 қаңтарында Ливерпульге жетті. Кеме мұз бен қарға толып, қатты шайқалып, көптеген жолаушылар, Ремондтың өзі де, ауырып қалды. Ол құлдыққа қарсы күреске үлкен қаржы жинады. 1859 мен 1861 жылдар аралығында Англия, Ирландия және Шотландияда 45-тен астам лекция оқыды. Ұлыбританияға кетер алдында Ремонд АҚШ-тағыдай кемсітушілікке тап боламын деп күткен. Эбби Келли Фостерге жазған хатында: «Мен желден де, толқындардан да қорықпаймын, бірақ мен қандай жолмен барсам да, кемсітушілік рухы мені күтіп отыратынын білемін» деп жазды. Бірақ Ұлыбританияда оны жақсы қабылдады. «Өмірімде бірінші рет ақ әйелдер мені бауырлас ретінде қабылдады», - деп жазды ол; «Бұрын ешқашан көрмеген жанашырлықты сезіндім». 1861 жылы жазған қысқаша өмірбаянында ол «түске қатысты кемсітушілік менің өмірімдегі ең үлкен көлеңке болды» деп атап өтті. Британ аралдарындағы лекцияларында Ремонд және оның американдық аболиционист әріптестері американдық құлдық пен өнеркәсіптік революция кезіндегі британдық жұмысшы табының жағдайы арасындағы ұқсастықтарды көрсетті. Бұл Ұлыбританиядағы аболиционистердің лекцияларына «көбінесе жұмысшы табының өкілдері жиналатын» себебіне айналды. Америка Азамат соғысы (1861–1865) басталғаннан кейін Ремонд Ұлыбританияда Конфедерацияға қарсы блокаданы және Одақты қолдау үшін жұмыс істеді. Британдық тоқыма фабрикалары АҚШ-тың оңтүстігінен келетін мақтаға тәуелді болғандықтан, Ремонд лекцияларында осы мәселеге ерекше назар аударды. 1862 жылы Лондонда сөйлеген сөзінде ол тыңдаушыларына: «Ешқандай мемлекеттік дипломатия, құл иелерінің қорқытуы, мақтаның жетіспеуі немесе құлдардың көтерілісінен қауіптену Ұлыбритания халқының қысымға ұшыраған негрдің досы ретіндегі позициясын сақтауына кедергі келтірмесін» деп шақырды. Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Ремонд АҚШ-тағы миллиондаған бостандыққа шыққандарға көмек көрсету үшін лекция оқып, оларға ақша және киім-кешек жинауға күш салды. Ол Лондондық Эмансипация қоғамының және Лондондағы Бостандыққа көмек қорының белсенді мүшесі болды. Оның Лондонда оқылған «Азаттық немесе Америка Құрама Штаттарының оңтүстік штаттарының бостандыққа шыққан негрі» атты лекциясы 1867 жылы «The Freedman» (Лондон) журналында жарияланды.
As a good speaker and fundraiser, Remond was invited to take the cause of the American abolitionists to Britain, as her brother Charles had done 10 years earlier. Accompanied by the Reverend Samuel May Jr., she sailed from Boston for Liverpool on December 28, 1858, on the steamer Arahia. They arrived in Liverpool on January 12, 1859, after a discomforting trip in the winter. The ship had become covered with ice and snow, and rolled and tossed so much that many of the passengers became ill, including Remond. raising large sums of money for the anti slavery cause. Between 1859 and 1861, she gave more than 45 lectures in England, Ireland, and Scotland. Although before she sailed to the UK, Remond expected to confront prejudice similar as what she encountered in the United States – writing to Abby Kelly Foster that she feared not "the wind nor the waves, but I know that no matter how I go, the spirit of prejudice will meet me" – she met with a greater acceptance in Britain. "I have been received here as a sister by white women for the first time in my life," she wrote; "I have received a sympathy I never was offered before." In her short autobiography, written in 1861, she observed that "prejudice against colour has always been the one thing, above all others, which has cast its gigantic shadow over my whole life." During her speaking tours of the British Isles, Remond and her fellow U. S. abolitionists drew comparisons between American slavery and the plight of the British working class during the Industrial Revolution, leading to abolitionists in Britain to note that their lectures were "packed almost entirely by [the] working class". Once the American Civil War (1861–1865) began, Remond worked to build support in Britain for the Union blockade of the Confederacy and the Union cause. Because British textile factories relied heavily on American cotton from the Southern United States, Remond focused on this in her lectures. In an 1862 speech, she implored her London audience to "Let no diplomacy of statesmen, no intimidation of slaveholders, no scarcity of cotton, no fear of slave insurrections, prevent the people of Great Britain from maintaining their position as the friend of the oppressed negro." After the conclusion of the Civil War, Remond changed her focus to lecture on behalf of the millions of freedmen in the United States, soliciting funds and clothing for them. She was an active member of the London Emancipation Society and the Freedman's Aid Association in London. Her lecture "The Freeman or the Emancipated Negro of the Southern States of the United States," delivered in London, was published in The Freedman (London) in 1867.
Білім және кейінгі жылдары
1859 жылдың қазанынан 1861 жылдың маусымына дейін Ремонд Бедфорд колледжінде (кейін Лондон университетінің бөлігі, қазір Роял Холлоуэй колледжімен біріктірілген) оқыды. Ол классикалық академиялық пәндерді – француз, латын, ағылшын әдебиеті, музыка, тарих және сөз өнерін – зерттеді, сонымен қатар колледж демалысында өзінің лекцияларын беруді жалғастырды. Осы кезеңде ол Италияның Рим және Флоренция қалаларына сапар шекті. 1866 жылы әйелдерге дауыс беру құқығын талап ететін петицияға қол қойған 1500 адамның қатарында болды. Ұзаққа соқпай АҚШ-қа оралған Ремонд әйелдер мен афроамерикалықтардың тең сайлау құқығы үшін күрескен Американдық тең құқықтар қауымдастығына қосылды. Оқуын аяқтап, дәрігер болғаннан кейін ол көп жыл Флоренцияда тұрды, сосын Римге көшті. Италияда 1877 жылдың 25 сәуірінде Ремонд Сардиниядан шыққан итальяндық кеңсе қызметкері Лазаро Пинторға (1833–1913) үйленді.
From October 1859 to June 1861, Remond undertook studies at Bedford College (later part of the University of London and now merged with Royal Holloway College). She studied classical academic subjects: French, Latin, English literature, music, history and elocution, continuing to give her own lectures during college vacations. During this period, she also traveled to Rome and Florence in Italy. who was among the 1500 signatories to a women only 1866 petition requesting the right of women to vote. Returning briefly to the U. S., Remond joined with the American Equal Rights Association working for equal suffrage for women and African Americans. After completing her studies and becoming a doctor, she remained in Florence for many years, then resided in Rome. In Italy, on April 25, 1877, Remond married Lazzaro Pintor (1833–1913), an Italian office worker originally from Sardinia.
Құрмет
1999 жылы Массачусетс штатының заң шығарушы жиналысы штаттың алты көрнекті әйелін құрметтеп, әрқайсысында қоладан жасалған бюст орнатылған алты биік мәрмәр панельдерді орнатты; бюстер Ремондқа, Доротея Дикске, Флоренс Лускомбқа, Мэри Кенни О’Салливанға, Джозефин Сент-Пьер Руффинге және Люси Стоунға арналған. Әрбір әйелдің екі цитатасы жеке мәрмәр тақтаға қашалған. Панельдердің артындағы қабырғада алты үкіметтік құжаттан жасалған обой жабыстырылған, әрбір құжат бір немесе бірнеше әйелдердің қозғалысына қатысты және қайталап жазылған. Маргарет Басби редакциялаған 2019 жылғы «Африканың жаңа қыздары» антологиясына Сара Паркер Ремондтың «Неге құлдық әлі де кең таралған» және «Америкадағы негр халқы» (1866 жылы Лондонның «The Daily News» газеті редакторына жолданған хат) атты екі туындысы енген. Сонымен қатар, оның мұрасы Делия Джаррет Макаолидің антологияға қосқан «Бедфорд әйелдері» атты үлесінде көрініс тапты, ол Ремондтың өмірін баяндайды. 2020 жылы Лондон университетінің колледжі Расизмді және нәсілдік дискриминацияны зерттеу орталығын «UCL Сара Паркер Ремонд орталығы» деп атады, ал профессор Пол Гилрой оның негізін қалаушы директоры болды. Сомалилік жазушы Игияба Скегоның итальян тілінде жарық көрген «La linea del colori: Il Grand Tour di Lafanu Brown» (Флоренция: Giunti, 2020) атты ең көп сатылған романы афроамерикандық мүсінші Эдмония Льюис пен Сара Паркер Ремондтың кейіпкерлерін біріктіреді және Рим мен осы екі тұлғаға арналған. 2021 жылы Честер университеті оқу процесінің басым бөлігін Уоррингтон қаласының орталығына көшіруді жоспарлады, ол жаңадан Сара Паркер Ремонд ғимараты деп аталған ғимаратта орналастырылды. 2023 жылдың сәуір айында Ремондтың құрметіне көк мұра тақтасы ашылып, көшіру тойланды. 2021 жылдың қыркүйегінде Ремонд Уэйкфилд, Батыс Йоркширде құлдықтың зұлымдықтарына қарсы күресті насихаттау үшін 1859-1860 жылдары Англия мен Ирландияда өткізген науқаны үшін құрметке ие болды, оны Уэйкфилд әйелдерінің құлдыққа қарсы қоғамының Элизабет Доусон шақырған болатын. Ремонд лекциясын оқығаннан кейін, 1860 жылдың 12 қаңтарында жүгері биржасында аралас жынысты Уэйкфилд құлдыққа қарсы қауымдастығы құрылды. 2022 жылы 25 наурызда Лондонда оның құрметіне Нубийлік Жак қауымдастығының трастысынан көк тақта ашылатыны жарияланды. 2023 жылы «The Guardian» газеті өзінің «Cotton Capital» жобасы аясында Клодетт Джонсоннан Ремондтың портретін жасауды тапсырды.
In 1999 the Massachusetts State House honored six outstanding women of the state by installing a series of six tall marble panels with a bronze bust in each; the busts are of Remond, Dorothea Dix, Florence Luscomb, Mary Kenney O'Sullivan, Josephine St. Pierre Ruffin, and Lucy Stone. Two quotations from each of these women are etched on their own marble panel. The wall behind the panels has wallpaper made of six government documents repeated over and over, with each document being related to a cause of one or more of the women. The 2019 anthology New Daughters of Africa, edited by Margaret Busby, includes two pieces by Sarah Parker Remond: "Why Slavery is Still Rampant" and "The Negro Race in America" (a letter to the editor of The Daily News, London, in 1866). Additionally, her legacy informs Delia Jarrett Macauley's contribution to the anthology, "The Bedford Women", which recounts Remond's story. In 2020, the University College London renamed its Centre for the Study of Racism & Racialisation the "UCL Sarah Parker Remond Centre", with Professor Paul Gilroy as its Founding Director. The best selling novel, La linea del colori: Il Grand Tour di Lafanu Brown, by Somalian writer Igiaba Scego (Florence: Giunti, 2020), in Italian, combines the characters of African American sculptor Edmonia Lewis and Sarah Parker Remond and is dedicated to Rome and to these two figures. In 2021, the University of Chester detailed plans to relocate the majority of its teaching provision to Warrington town center, housed in a property newly renamed the Sarah Parker Remond Building. In April 2023, the relocation was celebrated with the unveiling of a blue heritage plaque in honor of Remond. In September 2021, Remond was honored in Wakefield, West Yorkshire, where she spoke on her 1859–1860 tour of England and Ireland campaigning on the evils of enslavement, having been invited by Elizabeth Dawson of the Wakefield Ladies' Anti Slavery Society. After Remond delivered her lecture, the mixed gender Wakefield Anti Slavery Association was established on January 12, 1860, at the Corn Exchange. In 2022, the unveiling in London of a Nubian Jak Community Trust commemorative blue plaque in her honour was announced, taking place on March 25. In 2023 The Guardian commissioned a portrait of Remond by Claudette Johnson as part of its Cotton Capital project.