Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және 1975 жылы Дидье Рацирака президент болғанға дейін Форт-Дофинде мадагаскарлық, француздық, қытайлық және пәкістандық саудагерлердің өркендеген қауымдастығы болды. Қаланы батыстағы Толиараға және Фианаранцоаға, содан кейін солтүстікке байланыстыратын жеткілікті жолдар салынған. Бұл порт Маврикийге мал экспорттауға және Франциядан және басқа елдерден түрлі тауарлар импорттауға мүмкіндік берді. Филипп Циранана Мадагаскар президенті болған кезінде Форт-Дофинге ұшып баруды жақсы көретін. 1975 жылы француздық кәсіпорындар ұлттандырылды, француз азаматтарының мүлкі тоңдырылды және бірнешеуі қысқа мерзімге түрмеге қамалды.

Қазіргі заман

1970-ші жылдардың басынан бастап Форт-Дофин елдің қалған бөлігімен жақсы жол байланысының болмауына байланысты экономикалық құлдырауды бастан кешірді, оның порты тек жергілікті маңызы бар деңіз портына айналды. Бұл, тірі лобстерді экспорттан түскен айтарлықтай шетелдік валютаға (1990 жылдан 2005 жылға дейін жылына 250 тоннадан 350 тоннадан астам) және сапфирлерге қарамастан болды. Форт-Дофинге жақын орналасқан Мандена илменит кенішін QIT Madagascar Minerals 1986 жылы ашты, бұл жұмыс орындарының көбеюіне, аймаққа көші-қонға, жолдардың салынуына және орманды жоюдың күшеюіне әкелді. Кенішпен байланысты Толагнародан батысқа қарай 10 шақырым жерде Эхоала порты салынды. Бұл аймақтың инфрақұрылымына көп жылдар бойы жасалған алғашқы маңызды инвестициялар. Кен 2014 және 2015 жылдары Бесарой көлін ластады және жергілікті тұрғындардың әртүрлі реакцияларына тап болды, олар 2013 және 2022 жылдары наразылық акцияларын өткізді. Бүгінде Толагнарода кеңселерi бар көптеген халықаралық үкіметтік емес ұйымдар жұмыс істейді.

Білім

Форт-Дофин ауданында 161 мемлекеттік бастауыш мектеп, сондай-ақ 8 колледж және 1 мемлекеттік лицей бар. Жекеменшік мектептер: 32 бастауыш мектеп, 5 колледж және 2 лицей. Бастауыш білім беру деңгейінде бір сертификатталған француз мектебі бар, ол – École primaire française de Fort Dauphin. Әрі орта мектеп және жоғары мектеп (колледж және лицей) AEFE, Lycee La Clairefontaine.

Зерттеу

1995 және 2006 жылдары Мадагаскар агрономдары мен американдық саяси экологтар Форт-Дофин және Амбовомбе маңындағы Катарантус розеус өндірісін және оның винкристин, винбластин және басқа винка алкалоидтарынан жасалған қатерлі ісікке қарсы дәрілерді жасау үшін қолданылатын алкалоидтардың табиғи көзі ретіндегі экспортын зерттеді. Олардың зерттеуі жол бойындағы және егістік жерлердегі шақырдың тамырлары мен жапырақтарын табиғи жолмен жинау және оны ірі шаруашылықтарда өнеркәсіптік тұрде өсіруге қатысты.

Португалдықтар ашқан Форт-Дофин шығанағы

1500 жылы португалиялық кеме капитаны Диого Диас, Лиссабоннан Шығыс Үндістанға қарай жүзіп бара жатқан Педро Альварес Кабрал басқаратын 13 кемеден тұратын флоттың бір бөлігі болды. 23 мамырда Жақсы Үміт мүйісінің (Оңтүстік Африка) батысында флоттан айырылып, оңтүстікке қарай жел соғып кетті. Флотқа қайта қосылу үшін солтүстікке қайта жүзіп бара жатып, 10 тамызда ол және оның экипажы Мадагаскарды көрген алғашқы еуропалықтар болды, бұл Аносідегі болашақ Форт-Дофинге жақын жерде болды. Диас сол күні тойланатын Сан-Лоуренс мерекесінің құрметіне аралды Сан-Лоуренс (француз тілінде Сен-Лоран) деп атады. 1506 жылы португалиялық саяхатшы Фернандо Соарес Үндістаннан Португалияға қайтып келе жатқанда, болашақта Форт-Дофин (қазіргі Толагнаро) порты болатын жердің жанынан өтті. Оның кемесіне жол жүзінде найзағай шағып, бірақ ол мұнда тоқтаған жоқ. 1508 жылы Португалиялық капитан Диого Лопес де Секейра Аносі жағалауында дауылға тап болған кезде, желден жақсы қорғалған зәкір беретін кішкентай түбекке тығынды. Олар жергілікті малагаси халқынан ірі қара мал, жабайы шошқа, ямс және күріш сатып алды, олар өте достық болды. Бұл жер Таоланара деп аталды және Үндістанға және одан қайтып келетін еуропалық кемелер үшін аялдама пунктіне айналды.

Француздардың Аносидегі Форт-Дофинде колония құруға алғашқы әрекеті (16421674)

1642 – Француз шығыс Үнді компаниясы Манафиафиде, Толагнародан солтүстік-шығысқа қарай 40 шақырым қашықтықтағы жағалауда Аносидегі алғашқы француз отарлау орнын құрды. 1643 – Манафиафидегі 40 қоныстың 26-сы алғашқы айларда қайтыс болғаннан кейін француз қонысы Толанаро шығанағына қараған жарым аралға көшіріліп, Форт-Дофин деп аталды. 1645? Форт-Дофин қолбасшысы Пронис Рамаканың немересіне үйленіп, сауда қарым-қатынасын нығайтты. 1646 – Рамаканың отбасы колонияның қоймаларын өздеріне алған кезде қоныс аударушылар көтеріліс жасады. Пронис 6 ай тұтқында болды, тек Societe кемесімен келгендердің талабымен босатылды. Пронис жергілікті Антаносимен қарым-қатынасты нашарлатты, ол жергілікті роандрияны (бастықты) өлтіріп, 73 мадагаскарлықты қамалға алдап кіргізіп, құлдыққа сатты, ал оларды босатып алған кеменің капитанына берді. Губернатор Пронис өзіне қарсы көтеріліс жасаған 12 француз бен бірнеше малагаси әйелдерін Реюньонға жер аударды. 1648 – Этьен де Флакур Форт-Дофин губернаторы болып келді, ол 1655 жылға дейін осы лауазымда болды. Оның ұсыныстарының бірі – колонияның дамуындағы аралас некелердің маңыздылығы. Аносидің осы кездегі картасын Флакурдан қараңыз. Форт-Дофин картасын қараңыз. Франциядан келген алғашқы лазарист миссионерлері де Форт-Дофинге келді. Олар безгек, дизентерия және соғыстан қаза болғандықтан бастапқыда келгендерден кем қоныстанды. Келесі Societe кемесіне 5 жыл болды және жергілікті тұрғындармен қарым-қатынас нашар болғандықтан Флакур Аносиде мал ұрлауды бастады. Оның әскерлері мылтықпен қаруланған жалғыз болғандықтан, олар жергілікті дауларды шешуге көмектесуді сұрады. 1650 – Флакурдың осы кездегі Форт-Дофиннің қалай көрінгенін білу үшін "Тарих" бөліміндегі жоғарыдағы картаны қараңыз. 1653 – Флакур португалдардың Trano Vato-дағы капитанның қабірін белгілеу үшін қолданған мәрмәр тасты қайта жазды және оны Форт-Дофинге әкелді. Мәрмәрге ол қайтадан: "Ой, жаңа келген адам, біздің кеңесімізді оқы: ол сізге, сіздің жақындарыңызға және өміріңізге пайдалы болады: жергілікті тұрғындардан сақ болыңыз. Сау болыңыз." деп жазды. 1655 – Флакур 5 жылға Францияға оралды. Губернатор Понистің оралуын тойлау кезінде Форт-Дофиннің көп бөлігі өртеніп кетті. Тағы екі католик миссионері және Франциядан жолда келген үш жаңа миссионер қаза тапты. 1656 – Флакурдың орнына келген Шаммаргу Форт-Дофинге келді, француздықтар екі роандрияны өлтіргенін, бірақ форт өртенгенін және Пронистің қайтыс болғанын анықтады. Шаммаргу жауап ретінде жергілікті Антаносиді жаулап алуға қатыгез әрекет жасады, бұл фортта тұратын адамдарды оқшаулады. 1658 – Флакурдың "Мадагаскардың Ұлы аралы тарихы" Парижде алғаш рет жарияланды. 1660 – Флакур Парижден Форт-Дофинге қайтып келе жатып, кемесі корсарлармен батып кеткен кезде қайтыс болды. 1660 жылдары – Жаңа Compagnie des Indes Orientales Форт-Дофинді қайта құруға тырысқанда мыңдаған жаңа отарлаушылар мен әскерлер келді, бірақ олардың көпшілігі соғыстан және қызудан қайтыс болды. Алайда, Компанияның нашар табысынан патшалық оны өзіне алды. 1663 – Рождество күні 4 ересек және 15 бала шомылдырылды, бірақ көп ұзамай тағы бір католик миссионері қайтыс болды. 1665–67 – 9 жаңа католик миссионері, 4 иргелі бауырлас және 2 реколет шаруасы Форт-Дофинге келген кезде, онда шіркеу, монастырь және кітапхана болды. 1668 – Форттың солтүстік жағында, портыны бақылайтын екі "бастионы" бар екені, ұзындығы 50 фут, ені 26 фут, батысқа қарап тұрған есігі батысқа қарайғы шалғынға, ал екінші есігі шығысқа қарай теңізге қарап тұрғаны сипатталды. 1670 – Аносидің соғысқа ұшыраған, жауласқан аймағында 200 қоныстанған адам қалды. 1671 – Ла Кейс қайтыс болды. Оның қызы мен жесірі басқа француздықтарға үйленді. Адмирал де ла Хей король Людовик XIV-ке Форт-Дофинді тастап кету керектігін айтты. 1672 – Қазан айында "Данкеркуаз" кемесі Форт-Дофин портына тоқтады, ішінде Реюньонда француз қоныстанғандардың әйелдері болу үшін жіберілген ? ? француз әйелдері болды. Алайда олар кемеден секіріп түсіп, көп ұзамай француз қоныстанғандарына үйленді, ал олар өз кезегінде малагаси әйелдерінен ажырасты. Бұл Антаносимен қарым-қатынасты нашарлатты, сол жылдың Рождествосының түн ортасында француз колониясының жартысынан астамы қырғынға ұшырады. Қалғандары қамалға қашқан немесе қамалға тығылып, кеме келгенше күтіп отырды. 1674 – Қыркүйекте, екі жылға жуық өткен соң, "Ақ Көгершін" компаниясының кемесі келді және барлық аман қалған қоныстанғандарды Реюньонға эвакуациялады. 1675 – Форт-Дофинге тоқтаған кеме қоныстың күліне айналғанын анықтады. Француз корольі Людовик XIV колонияны тастауға шешім қабылдады, онда 30 жылдан астам уақыт ішінде шамамен 4000 француз (және одан да көп малагаси) қаза болды және акционерлеріне 10 миллион ливр (Версаль сарайын салуға кеткен шығынның жетіден бірінен астам) шығын келді. Осы уақытқа дейін Форт-Дофинге Франциядан жіберілген 37 француз католик миссионерлерінің тек 2-і ғана Францияға орала алды, бірақ олар кеткен кезде жүздеген Антаноси шомылдырылды, француз-антаноси сөздігі және Антаноси тіліндегі катехизис қалды. Форт-Дофин француздықтар үшін келесі 60 жылға дейін пайдалануға тым қауіпті порты деп есептелді. 1697 – Үнді мұхитының қақпасы Авраам Самуэль, Мартиникадан қашқан аралас құл, оның қарақшылық кемесі Форт-Дофин шығанағында жағалауға шығып, тасталып қалды, ол жергілікті ханшайыммен французбен болған баласы екені анықталды. Осылайша ол вакант тәждің мұрагері деп жарияланды, Самуэль король болды және кем дегенде 45 қарақшымен бірге, олардың кейбіреулері оның күзетшілері болды, ол портыға тоқтаған кемелерді қарақшылыққа салып, Зәфираминидің ескі орталық жеріне билік етуді талап еткен көрші Антаноси патшалығымен соғыс жүргізді. Бұл қарақшылық қоныс қысқа мерзімге Сент-Мэримен бәсекелесті.

18 ғасыр

1705 жылы Самуилдің патшалығы оның қайтысымен аяқталады. 1706 жылы голланд капитаны жергілікті Антаноси патшасынан Абрахам Самуилге не болғанын біле алмайды. 1730 жылы пират Оливье Левассер Форт-Дофин маңынан тұтқындалып, Реюньонға жеткізіліп, дарға асылды. 1745–61 жылдары Форт-Дофин – Индия компаниясының бекінісі. 1766–70 жылдары француз теңіз офицері Форт-Дофинде колонияны қайта құрды, соның ішінде Феноаривода аумағында шаруашылық концессиясын беруге тырысты. 1769 жылы ол Форт-Дофиннің теңіз жағын қарақшылар мен күшті дауылдардан қорғау үшін Мексикадан теректі перә кактусын әкелді. Келесі ғасырда ол Мадагаскардың оңтүстігіне тарады, себебі ол мал мен ауылдарды қоршау және қорғау үшін өте ыңғайлы болып танылды.

Имерина Форт-Доффинді және оның айналасындағы кейбір аумақтарды басқару (1825-1895)

1825 жылы Аносыны 4000 Имерина әскері жаулап алғаннан кейін, олар Форт-Дофиндегі француз гарнизонына кірді, онда француз туын жыртып, оның орнына Имерина патшасы Радама I-нің туын көтерді. Фортта болған 5 француз сарбазы мен 1 офицер Манафиафи аралына қашып кетіп, онда құтқарылып, Сент-Мари аралына жіберілді. Имерина Аносыда тұратын халықтан салық алуды бастады. Форт-Дофинде 800 Хова және біраз уақыт бойы Сакалава әскері орналасқан. Имеринаның Аносының бір бөлігін басып алуы Антаносы халқының бір бөлігінің Безахаға жақын орналасқан Онилахи аңғарына батысқа көшуіне себеп болды. 1852 жылы Антаносының алты айлық қоршауы Ламберт жіберген Имерина күштерінің қалаға жетіп кіруімен бұзылды. 1869 жылы Имерина патшайымы Рановалона II христиан дініне кірді, және елдің айналасындағы өкілдеріне шіркеулер салуды бұйырды. Осыдан кейін Форт-Дофинде Имерина халқы шіркеу салды, ол Форт-Дофинде тұратындар үшін міндетті түрде ғибадатханаға баруды енгізді. 1880 жылы Лондон Миссиялық қоғамы екі малагаси христиан евангелисін оңтүстікке, Аносыға жіберді, олар ондағы шіркеумен жұмыс істей бастады және ақырында оның басшылығын өз қолына алды. 1888 жылы Антананаривудан 6 аптадан астам уақыт бойы құрлықпен саяхаттағаннан кейін, американдық пастор Джон және Лена Хогстад, сол кезде Норвегиялық миссиялық қоғамның (НМС) демеушілігімен, Форт-Дофинге келді, олармен бірге NMS-тің пасторы Нильсен Лунд болды, ол оларға сапарға көмектесіп, ол кеткенге дейін сонда қоныстануға көмектесті. Пастор Хогстад және оның әйелі Форт-Дофинде лютерандық шіркеу құру жұмысын бастады (бұл жұмыс ақырында Аносы, Андрой және Махафали аймақтарын қамтыды), ал Мадагаскардың оңтүстігінде және ақырында солтүстігінде және келесі 100 жыл бойы ұлттық деңгейде жұмыс істеген американдық лютерандық пасторлардың, евангелистердің, педагогтардың және медициналық қызметкерлердің көп саны болды). Имерина патшайымының батасымен жіберілген олар форттың сыртында орналасқан, Имерина халқының ортасындағы Имерина қауымымен жұмыс істеуді тапсырды. Бұл әрекеттерде оларды Имерина губернаторы қолдағанмен, бұл қолдау оларды, кем дегенде бастапқыда, Аносы халқы жек көретін Имеринаның серіктестері ретінде қарастырды. 1889 жылы Р. Хогстад Антаносыда 7 жас адамды алғаш рет баптизациялады. Одан кейін Хогстадтар лютерандық бастауыш мектеп ашып, Антананаривуда оқып-жазуды үйренген жас жергілікті құл Рабенджаминаның бостандығын сатып алды, ол осы мектептің алғашқы мұғалімі болды. Ұзақ уақыт өткен соң Хогстад евангелистерді даярлау мектебін де ашты (бірақ алғашқы 10 оқушының 8-і Бетсилео немесе Имерина болды). 1890 жылдары Аносы аймағында жиналған 1500 тоннадан астам каучук (табиғи резеңке) Форт-Дофиннен Еуропаға экспортталды. Оның бір бөлігі Мишлен компаниясының алғашқы шиналарын жасауға пайдаланылды. 1890 жылы француз зерттеушісі Луи Катат Форт-Дофинді былай сипаттады: "Форт-Дофинді құрайтын жарты аралда форт пен француз цитаделі тұрды: ол шамамен бір шаршы километр жерді алып, жартастардың үстінде орналасқан жарты аралдың жазық бөлігінде орналасқан. Жергілікті тұрғындар үшін Форт-Дофиндегі әскери пост қауіпсіз бекініс болды, бірақ бәрі тасталып кетті және ешкім бұл өкінішті жағдайды түзетуге асықпаған сияқты. Әр қадам сайын, әр үйдің артында біздің бұрынғы билігіміздің қайғылы естеліктері сақталып қалады. Солтүстікте, бұрынғы шекарадан тыс жерде (Форт) Форт-Дофин ауылы пайда болды, бұл маңызды елді мекен, онда 200-ге жуық үйлер бар". 1892 жылы Лондон Миссиялық қоғамы өз жұмысын аяқтады, Хогстадқа олардың қауымының басшылығын тапсырды. 1895 жылы осы уақыттағы Форт-Дофин туралы толық түсінік алу үшін, Мадагаскарды француздың жаулап алу әрекеттері туралы хабарлау үшін жасырын түрде кірген The Times газетінің тілшісі Найттың (1896) еңбегін қараңыз. Ол Форт-Дофинді "көктерек шатырлы шағын қалашық ретінде сипаттады, ал теңізге қарайтын жартастан 1646 жылы алғашқы басып алу кезінде салынған ескі француз бекінісі тұр" (10 бет). Кейіннен ол қаланың көшелерін "шағын дүкендермен шектелген тар" деп сипаттады, онда сатуға жергілікті өнер жоқ, тек "Еуропаның арзан жабдықтары, Америкадан келген мата, жергілікті жасалған құралдар, қыш ыдыстар, жемістер мен көкөністер" (17 бет) бар. Антаносы халқының ер адамдарының көпшілігі тек жамбас киіп, кейбіреулері қалқан мен найзамен қаруланған. Ал Имерина халқының кейбіреулері еуропалық киім киген, ал көпшілігі ақ "ламба" (шаль) және кең жиекті, биік тәжді Имерина шапанын киген. Осы уақытқа дейін Форт-Дофин гарнизонында тек 100 "жалыққан және өте әскерлік емес көрінетін Хова сарбазы, тот басқан Snider мылтықтарымен" және "қоршауда қалған және барлық жағынан жаулармен қоршалған" болды, олардың ең жақын Хова бекеті 150 шақырым солтүстікке, Вангаиндранода (13 бет) орналасқан, ал Аносы халқы Имерина билігіне ашық қарсылық көрсетіп жатқан. Қаланың француздық дүкендері тоналған. Ол Форт-Дофиндегі 50 француз тұрғыны қаңтардың 16-сы күні Имерина патшайымының бұйрығымен қуылғанын, бір ғана Проктер Бразерс агенті мен оннан астам ағылшын және неміс және бір норвегиялық миссионер әйел қалғанын көрсетті. Форт-Дофинде католиктердің тұрақты миссиялары басталды, оны Паулист ділмандары және қайырымдылық әпкелері басқарды. Форт-Дофинде қыздарға арналған лютерандық пансион ашылды (1902 жылы Манафиафиге көшірілді, ал Бехарада тағы бір қыздар мектебі ашылды). 1897 жылы Форт-Дофинде ұлдарға арналған лютерандық пансион ашылды (1921 жылы Мананантантелиге көшірілді, онда миссиялық баспахана да болды).

Аносидің француздық бақылауы, соның ішінде Форт-Дофин (1895-1960 жж.)

1896 жылы Мадагаскар Апостольдық викариаты құрылды, оның штаб-пәтері Форт-Дофин қаласында болды. Оңтүстік Мадагаскар Апостольдық викариаты да құрылды (Аноси аймағындағы Рим католик шіркеуінің қызметі туралы толық ақпарат алу үшін Толагнаро Рим католик епархиясына жүгініңіз).

20 ғасыр

1900-жылдардың басында Форт-Дофин арқылы мика экспорты басталды. 1901 жылы ағылшын Union Castle Line компаниясы Кейптаундан Таматавқа, Форт-Дофинде тоқтаумен, жүйретін кемелерді иеленді. Дженни (швейцариялық-неміс) отбасы Форт-Дофинге қоныстанған алғашқы еуропалықтардың бірі болды және 1901 жылы швейцариялық «бизнес үйін» құрды, бастапқыда Форт-Дофиннен жылына 4–5 миллион француз франкісіне каучук экспорттады. Бірақ, бұл бірнеше жыл ғана сарқып, каучук өсімдіктері жинау кезінде түбірінен жұлынып алынды. 1902 жылы Форт-Дофинде алғашқы мемлекеттік аурухана салынды. 1904–05 жылдары Аноси ауылдық аймағындағы француз билігіне қарсы Антасака көтерілісі салдарынан, аймақта тұратын көптеген шетелдіктер мен малагаси христиандары сол кездегі бұрынғы бекініске, Форт-Дофинге қайтырды. Бұл көтеріліс 5 айға созылды және француз әскері, сенегалдық Tirailleurs көмегімен басып тасталды. Аноси аймағы шегіртке мен обадан зардап шекті. 1909 жылы Форт-Дофинде евангелистерге арналған лютерандық мектеп және семинария ашылды. 1911 жылы Форт-Дофиннен солтүстікке қарай 100 шақырым жердегі Манантинада әйелімен бірге жұмыс істеп жүрген алғашқы американдық лютерандық миссионер Джон Хогстад безгекке шалдығып, ауыр халде болды. Ол емделу үшін Форт-Дофинге жеткізілді, бірақ қайтыс болып, қала зиратындағы лютерандық миссионерлер бөлігіне жерленді. 1915 жылы Клара Дизланд Форт-Дофинге лютерандық миссионерлер балаларына арналған американдық мектеп ашу үшін келді. Ескі американдық мектеп ғимараты (қазіргі балабақша) және Trano Vato (қазіргі Mahavoky қонақ үйі) 1923 жылы осы мақсатта салынды. 1930 жылы оқу бағдарламасына жоғары мектеп курстары қосылды. 1926 жылы қатты дауыл мемлекеттік ауруханаға елеулі зақым келтірді. 1928 жылы Генри де Хеулм әйелі мен сәби ұлымен бірге Harley Davidson мотоциклімен Тананаривтен Форт-Дофинге келді. Ол Форт-Дофинде кеңсе ашып, батыс Аносидан (сондай-ақ шығыс Андройдан) мика мен сизалды экспорттауды жоспарлады. 1940 жылы Виши Франциясы Мадагаскарды бақылауға алды. Форт-Дофиннен экспортталатын мика бастапқыда Остік державаларға, содан кейін Одақтас елдерге жіберілді. 1942 жылы Мадагаскар шайқасында британдық күштер Виши Франциясының Мадагаскарды бақылауын еркін француз күштерімен алмастырды, бұл Форт-Дофинге британдық сарбаздарды тасымалдауды қамтыды. Мадагаскарды еркін француз күштері бақылауға алғаннан кейін, швейцариялық Дженни отбасы Форт-Дофинде тұтқындалды, ал сол кезде Форт-Дофин портының басқарушысы болған М. Сейриг француздармен тұтқындалып, азапталды. Ол Тананаривтегі түрмеде қайтыс болды. 1947 жылы француз билігіне қарсы малагаси көтерілісінің басында Форт-Дофинге қысқа мерзімді шабуыл жасалды. Осы кезеңде Форт-Дофинде тұратын MDRM мүшелері француз билігімен тұтқындалып, азапталды. Форт-Дофиндегі көптеген шетелдіктер көтерілісшілердің шабуылынан қорқып, қатты күзетілетін Дженни үйінде немесе фортта түнді өткізді, бірақ бұл ешқашан болған жоқ. 1950–60 жылдары Форт-Дофин порты арқылы жабайы касторовый майлы бұршақтар, ірі қара мал (жылына 10–30 000 бас), ағаш (жылына 1000 м³-тен астам, оның көп бөлігі қатты ағаш), мика және сизал экспортталды. 1956 жылы Форт-Дофинде алғашқы лицей салынды, бірақ аймақтағы білім берудің нашар деңгейіне байланысты, мектеп 400 оқушыға арналған болса да, оған тек 30 оқушы ғана қабылдауға лайықты болды. 1957 жылы Форт-Дофиннің сыртында SIFOR сизал тоқу фабрикасының құрылысы басталды. 1958 жылы Анри де Хеулм Мадагаскардың тәуелсіздігін жақтады және провинциялық ассамблеяның президенті және Ұлттық ассамблеяның вице-президенті болды. Ол Филипп Циранана және Монжа Жаонамен бірге Мадагаскардың жаңа конституциясына қол қойды. Форт-Дофиннен Рози Перивинкл экспорттау басталды.

Екінші республика

1975 жылы президент Дидье Рацираканың төңкерісі аясында "Форт-Дофин" атауы "Толагнаро" болып өзгертілді. Бірақ муниципалитет әлі күнге дейін өзінің атын қолданады: Форт-Дофин. "Дебора" циклоны Аноси аймағының көп бөлігін, соның ішінде Толагнароны зардапқа ұшыратып, бірнеше күнге электр қуаты мен сумен жабдықтауды тоқтатты. Президент Рацирака шетелдік кәсіпорындарды мемлекеттік меншікке алуға бұйрық берді, нәтижесінде Женни отбасы Швейцарияға қайтып оралды, ал олардың Форт-Дофиндегі мүліктері мемлекеттендірілді. Бір жыл өткен соң де Гито отбасы өздерінің сизаль плантациясын басқаруды Имерина өкілдеріне тапсырып, үйлерін жабыстырып, Францияға оралды. Форт-Дофинде аралдың түкпір-түкпірінен келген малагасилер тұрып, жұмыс істеді, олардың көпшілігі Антаноси емес еді. Сонымен қатар, онда көптеген Тацимо, Антандрой, көбінесе әкімшілік және бизнес саласында жұмыс істейтін жоғары жазықтықтағы орта тап малагасилер, еуропалықтар, пакистандықтар, креолдар және американдықтар да болды. 1978 жылдың қыркүйегінде Форт-Дофин түрмесінде тағы 4 шетелдік тұтқындалды. 1979 жылы тұтқындалған шетелдіктер ақпан айына дейін қамауда болды. 1990 жылдары Форт-Дофин маңызды туристік орынға айналды. 1990-2005 жылдары Форт-Дофинден жылына 250-350 тоннадан астам лобстер экспортталды.

Климат

Форт-Дофинде тропикалық жаңбырлы ормандарға тән климат, бірақ Мадагаскардың шығыс жағалауының солтүстігіне қарағанда жаңбыр аз жауады. Мадагаскардың басқа аймақтарына қарағанда субтропикалық антициклон орталығына жақын болғандықтан, жауын-шашынның көп бөлігі орографиялық сипатта болады және тропикалық дауылдар аралдың солтүстік бөліктеріндегідей жиі кездеспейді.