Кіріспе
Мадагаскар Қарулы Күштері () – Мадагаскардың ұлттық әскерлері. IISS 2012 жылы қарулы күштерді 12 500-ден астам саяты бар армия, 500-ден астам әскери-теңіз күштері және 500-ден астам әуе күштері ретінде сипаттады. Дегенмен, 19 ғасырдың басында Имерина патшалығының әскері аралдың көп бөлігін Меринаның бақылауына енгізе алды. Мерина патшайымы Ранавалона, оның ізашарлары сияқты, фанамопана (салықтардың орнына егеменге қызмет ету) дәстүрін пайдаланып, Имерина халқының көп бөлігін әскери қызметке шақырды, бұл патшайымға 20 000-нан 30 000 саяты бар тұрақты армия құруға мүмкіндік берді. 19 ғасырдың соңында Мадагаскарды отарлауға бағытталған француз жоспарлары күшейді, осыдан британдық жалдамалы әскерлер патшайымның әскерін француз әскерлерін кері қайтару үшін оқытуға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 1896 жылы Мадагаскар отарланды, ал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 46 000-нан астам мадагаскарлық сарбаз одақтастармен бірге шайқасуға жұмылдырылды, олардың 2 000-нан астамы Франция үшін күресте қаза тапты. Мадагаскар 1960 жылы саяси тәуелсіздік пен әскери билікке ие болды. Осы уақыттан бері Мадагаскар басқа мемлекетке қарсы немесе өзінің шекараларында болсын, ешқандай қарулы қақтығысқа қатыспады. Сондықтан Мадагаскар қарулы күштерінің басты міндеті бейбітшілікті сақтау болып табылады. Алайда, әскерилер кейде саяси тәртіпсіздік кезінде тәртіпті қалпына келтіру үшін араласады. 1972 жылы президент Филиберт Цирананнаның отставкаға кетуіне мәжбүр болған кезде әскери директорат адмирал Дидье Рацираканы елді социалистік Екінші Республикаға бастап әкелу үшін тағайындамас бұрын уақытша үкімет құруды қамтамасыз етті. Ол барлық жас азаматтар үшін, жынысына қарамастан, міндетті ұлттық қарулы немесе азаматтық қызмет стратегиясын іске қосты. Көпшілігі ауылдық дамуға бағытталған, соның ішінде ауыл шаруашылығы мен білім беру бағдарламаларын қамтитын азаматтық қызметке бағытталды, бұл советтік социалистік үлгіге негізделген. Рацирака сондай-ақ қарусыз наразылық білдірушілерді басып тастау үшін әскери күштерді жұмылдырды, кейде зорлық-зомбылыққа жүгінді. 1989 жылы қарусыз наразылық білдірушілерге оқ ату туралы оның бұйрығы 1992 жылы демократиялық Үшінші Республикаға көшуге ықпал жасады. Әскерилер 2001 жылғы президенттік сайлауда биліктегі Рацирака мен қарсыласы Марк Раваломанана арасындағы ұзаққа созылған дау кезінде көбінесе бейтараптығын сақтады. Алайда, 2009 жылы армияның бір бөлігі Антананариву қаласының мэрі Андри Ражоелина тарапына өтті, ол президент Раваломанананы биліктен қуғысы келді. Көпшілік пікір бұл әскери қызметкерлерді төңкерісті қолдауға көндіру үшін пара ақша қолданылғанын көрсетеді. ЦРУ анықтамалығында Қарулы Күштердің құрамына Интервенциялық күш, Әуе-теңіз күштері (теңіз және әуе күштері) және Даму күштері кіретіні айтылған. Әскери қызметке 18-ден 25 жасқа дейінгі ерлер ерікті түрде қабылданады; әрбір азамат, жынысына қарамастан, кемінде 18 ай әскери немесе азаматтық қызмет атқаруы керек. Алайда, халық санағының жаңартылмауына байланысты бұл талап қазіргі уақытта толыққанды орындалмайды. Жандармерия 20 мен 30 жас аралығындағы (немесе бұрынғы әскери қызметі бар болса 35 жасқа дейінгі) мадагаскарлық азаматтарды қабылдайды. Әскери шығындар ЖІӨ-нің бір пайызынан сәл астам бөлігін құрайды. Раваломанананың кезінде әскери шығындар 2006 жылы 54 миллион АҚШ долларынан 2008 жылы 103 миллион АҚШ долларына дейін екі есеге өсті.
The Madagascar Armed Forces (, ) is the national military of Madagascar. The IISS detailed the armed forces in 2012 as including an Army of 12,500+, a Navy of 500, and a 500 strong Air Force. By the early 19th century, however, the army of the Kingdom of Imerina was able to bring much of the island under Merina control. Merina Queen Ranavalona, like her predecessors, utilized the tradition of fanampoana (service due to the sovereign in lieu of taxes) to conscript a large portion of the population of Imerina into military service, enabling the queen to raise a standing army that was estimated at 20,000 to 30,000 soldiers. By the late 19th century French plans to colonize Madagascar were gaining momentum, leading British mercenaries to provide training to the queen's army in an unsuccessful bid to repel the French troops. Madagascar was colonized in 1896, and during World War II over 46,000 Malagasy soldiers were drafted to fight with the Allies, over 2,000 of whom died fighting for France. Madagascar gained political independence and sovereignty over its military in 1960. Since this time Madagascar has never engaged in an armed conflict, whether against another state or within its own borders. As such the armed forces of Madagascar have primarily served a peacekeeping role. However, the military has occasionally intervened to restore order during periods of political unrest. When President Philibert Tsiranana was forced to step down in 1972, a military directorate ensured an interim government before appointing one of its own, Admiral Didier Ratsiraka, to lead the country into its socialist Second Republic. He launched a strategy of obligatory national armed or civil service for all young citizens regardless of gender. The majority were channeled into civil service, including agriculture and education programs for rural development based on the socialist Soviet model. Ratsiraka would also mobilize elements of the military to pacify unarmed protesters, occasionally using violent means. His order to fire upon unarmed protesters in 1989 was the catalyst for transition to the democratic Third Republic in 1992. The military remained largely neutral during the protracted standoff between incumbent Ratsiraka and challenger Marc Ravalomanana in the disputed 2001 presidential elections. By contrast, in 2009 a segment of the army defected to the side of Andry Rajoelina, then mayor of Antananarivo, in support of his attempt to force President Ravalomanana from power. It is widely believed that payoffs were involved in persuading these military personnel to change camps in support of the coup d'état. while the CIA Factbook describes the Armed Forces as consisting of the Intervention Force, Aeronaval Force (navy and air) and the Development Force. Military service is voluntary and limited to males aged 18 to 25; every citizen of either gender is required to have perform either military or civil service for a minimum of 18 months. However, because of a lack of up to date census data, this requirement is not currently enforced. The Gendarmerie recruits Malagasy citizens between the ages of 20 and 30 (or 35 if the recruit has prior military service). Military expenses constituted just over one percent of GDP. Under Ravalomanana, military expenditure doubled from 54 million USD in 2006 to 103 million USD in 2008.
Қарулы жауынгерлік көліктер
ҮлгіСуретінің бастауыКөлеміДетальдарЖеңіл танктерPT 76~12Барлау машинасыBRDM 2~35 7.62×25мм жартылай автоматты тапанша MAC 50 89мм Иықтан атылатын зымыран қаруы