Игорь Стравинскийдің "До мажорлық симфониясы": Қайғы мен жаңару симфониясы
Symphony in C (Stravinsky)
Игорь Стравинскийдің "C симфониясы" – 1938-40ж. аралығында жазылған оркестрлық шығарма. Сазгердің ауыр кезеңінде, туғандарының қазасы мен ауруынан туды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
С симфониясы – ресейлік композитор Игорь Стравинскийдің оркестрлік шығармасы. Симфония 1938-1940 жылдары американдық меценат Роберт Вудс Блисс ханымның тапсырысы бойынша жазылды. Бұл композитордың өміріндегі күрделі кезең болды, оның жақын туыстары аурумен және қайтыс болумен күресті. 1937 жылы Стравинскийге туберкулез диагнозы қойылды, бұл оның әйелі мен екі қызын Швейцариядағы санаторийге баруға мәжбүр етті. Стравинскийдің қызы Людмила және әйелі Екатерина 1938 жылдың қарашасында және 1939 жылдың наурыз айында дүниеден озды, содан кейін Стравинскийдің өзі карантинге алынды және 1939 жылдың маусым айында анасы Анна қайтыс болды. Стравинский отбасы мүшелерінің қайтысын күйреп, Екінші дүниежүзілік соғыс оны Еуропадан кетуге мәжбүр еткен кезде әлі де қайғырып жүрді. Ол симфонияның алғашқы екі бөлімін Францияда және Швейцарияда жазды. Стравинский үшінші бөлімді Массачусетс штатының Кембридж қаласында, ал төртінші бөлімді АҚШ-қа эмиграциядан кейін Голливудта жазды. Симфонияның тұңғыш орындалуы 1940 жылдың 7 қарашасында Чикаго симфониялық оркестрі Стравинскийдің басқаруымен өтті. С симфониясы – Стравинскийдің неоклассикалық кезеңінің көрнекті үлгісі, ол Pulcinella (1919–20) балеті, Mavra (1921–22) операсы және желді аспаптарға арналған октет (1922–23) арқылы басталды. Симфонияның дәстүрлі, төрт бөлімді құрылымы бар және шамамен 30 минутқа созылады:
The Symphony in C is an orchestral work by Russian expatriate composer Igor Stravinsky. The Symphony was written between 1938 and 1940 on a commission from American philanthropist Mrs. Robert Woods Bliss. It was a turbulent period of the composer's life, marked by illness and deaths in his immediate family. In 1937, Stravinsky was diagnosed with tuberculosis, which had already forced his wife and two daughters to a sanatorium in Switzerland. Stravinsky's daughter Ludmilla and wife Yekaterina died of their illnesses in November 1938 and March 1939, respectively, followed by Stravinsky's own quarantine and the death of his mother Anna in June 1939. Stravinsky was still mourning the deaths of his family members when World War II forced him to leave Europe. He had written the symphony's first two movements in France and Switzerland. Stravinsky wrote the third movement in Cambridge, Massachusetts, and the fourth movement in Hollywood, after his emigration to the United States. The symphony was premiered by the Chicago Symphony Orchestra under Stravinsky on November 7, 1940. The Symphony in C is representative of Stravinsky's neoclassical period, which had been launched by his ballet Pulcinella (1919–20), the opera Mavra (1921–22), and Octet for winds (1922–23). The symphony has a traditional, four movement structure and lasts approximately 30 minutes:
С симфониясы толығымен абстрактілі және Бах, Бетховен және Гайднның «таза музыка» стильдеріне қайта оралуға ұқсайды. Стравинский жеке тәжірибесі мен симфонияның мазмұны арасындағы байланысты жоққа шығарды. Стиліне қатысты, Стравинский симфонияның екі бөлікке бөлінгенін мойындады. Еуропада жазылған алғашқы екі бөлімде дәстүрлі ырғақ үлгілері мен гармониялар қолданылған. Соңғы екі бөлімде ырғақтың жиі өзгерістері және хроматизм кеңінен қолданылады. Бұл шығарманы 1980-ші жылдардың соңында Марта Грэм хореографиялады. Ол нәтижені Стравинскийдің тағы бір маңызды шығармасына ирониялық сілтеме жасай отырып, «Персефона» деп атады. Грэм барлық төрт бөлімді хореографияласа да, сахнада тек үш бөлімдік нұсқасы ғана қойылды.
The Symphony in C is entirely abstract and seems a retreat into the "pure music" styles of Bach, Beethoven, and Haydn. Stravinsky disclaimed any link between his personal experiences and the symphony's content. Regarding its style, Stravinsky acknowledged a division of the symphony into halves. The first two movements, composed in Europe, use more traditional rhythmic patterns and harmonizations. The last two movements use frequent modulations of rhythm and are much more chromatic. The work was choreographed by Martha Graham in the late 1980s. She named the result "Persephone" in ironic reference to another major work by Stravinsky. Although Graham choreographed all four movements, only the three movement version was performed on stage.