Густав Малердің №3 симфониясы: 95-110 минуттық алып шығарма. 6 бөлімнен тұрады, әлемдегі ең ұзын симфониялардың бірі. BBC тоғыз ең ұлы симфония деп таныды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Густав Малердің симфониясы
Symphony by Gustav Mahler
Густав Малердің ре минорлық 3-ші симфониясы 1893 жылы эскиздермен басталып, негізінен 1895 жылы жазылып, 1896 жылы аяқталған. Алты бөлімнен тұратын бұл туынды Малердің ең ұзын шығармасы және стандартты репертуардағы ең ұзақ симфония болып табылады, оның орташа орындалу уақыты 95-тен 110 минутқа дейін созылады. BBC Music Magazine дирижерлер жүргізген сауалнамасында барлық уақыттағы он ең ұлы симфонияның бірі деп танылды.
The Symphony No. 3 in D minor by Gustav Mahler was written in sketch beginning in 1893, composed primarily in 1895, and took final form in 1896. Consisting of six movements, it is Mahler's longest composition and is the longest symphony in the standard repertoire, with a typical performance lasting around 95 to 110 minutes. It was voted one of the ten greatest symphonies of all time in a survey of conductors carried out by the BBC Music Magazine.
Тондылығы
Питер Франклин «Жаңа музыка және музыканттар сөздігінде» симфонияның прогрессивті тоналдық схемасын 'd/F—D' деп көрсетеді. Көбінесе бұл симфония ре минорында деп айтылады. Бірінші бөлім осы тоналдықта басталады, бірақ соңына қарай F мажор тоналдығын басты тоналдық орта ретінде анықтайды. Финал ре мажорда, яғни басты мажор тоналдықта аяқталады, бұл минор тоналдықтағы, көп бөлімді шығармалар үшін ерекше жағдай емес. Симфонияның барлық ағынында дәстүрлі тоналдылық нақты мақсатпен және тапқырлықпен қолданылады.
Peter Franklin from the New Grove Dictionary of Music and Musicians represents the symphony's progressive tonal scheme as 'd/F—D'. More casually it is described as being in D minor. The first movement certainly begins in this key but, by its end, has defined the relative F major as the tonic. The finale concludes in D major, the tonic major, which is not unusual for minor key, multi movement works. Throughout the symphony, traditional tonality is employed in an enterprising manner with clear purpose .
Шығарылымдар мен орындау
Бұл шығарма Малердің басқа симфонияларына қарағанда концерттерде сирек орындалады, себебі оның ұзындығы және қажетті үлкен құрам бар. Дегенмен, бұл шығарма кеңінен танымал және көптеген ірі оркестрлер мен дирижерлер оны жаздырып алған. Орындалған кезде, кейде бірінші бөлім (өзі шамамен жарты сағатқа созылады) мен шығарманың қалған бөлігі арасында қысқа үзіліс жасалады. Бұл толық партитураның қолжазба нұсқасымен (Нью-Йорктегі Пирпонт Морган кітапханасында сақталады) сәйкес келеді, онда бірінші бөлімнің соңында «Folgt eine lange Pause!» («Ұзақ үзіліс келеді!») деген жазу бар. Бұл жазу жарияланған партитурада кездеспейді. 2011 жылы Yoon Jae Lee Adagio бөлімін кішкентай оркестр үшін аранжировкалады. Бұл нұсқаның тұңғыш орындалуын Ли дирижерлік еткен 212-ші ансамбль Нью-Йоркте 11 қыркүйек шабуылының он жылдығы қарсаңында өткізді. Кейін Ли өзінің Mahler Chamber Project жобасының аясында қалған бес бөлімді кішкентай оркестр үшін аранжировкалады. Бүкіл симфонияның оркестрлік нұсқасы 2015 жылдың қазан айында 212-ші ансамбль, меццо-сопрано Хиона Ким және «Жас Нью-Йорк» хорының әйелдер ансамблі тарапынан тұңғыш рет орындалды. Екінші бөлімді 1941 жылы Бенджамин Бриттен кішкентай оркестр үшін аранжировкалады. Бұл нұсқа 1950 жылы Boosey & Hawkes баспасынан «What the Wild Flowers Tell Me» деген атпен жарияланды.
The piece is performed in concert less frequently than Mahler's other symphonies, due in part to its great length and the huge forces required. Despite this, it is a popular work and has been recorded by most major orchestras and conductors. When it is performed, a short interval is sometimes taken between the first movement (which alone lasts around half an hour) and the rest of the piece. This is in agreement with the manuscript copy of the full score (held in the Pierpont Morgan Library, New York), where the end of the first movement carries the inscription Folgt eine lange Pause! ("there follows a long pause"). The inscription is not found in the score as published. The Adagio movement was arranged by Yoon Jae Lee in 2011 for a smaller orchestra. This version was premiered by Ensemble 212 with Lee as conductor in New York on the eve of the tenth anniversary of the September 11 attacks. Subsequently, Lee arranged the five remaining movements for smaller orchestra as part of his Mahler Chamber Project. The orchestral reduction of the entire symphony was premiered in October 2015 by Ensemble 212, mezzo soprano Hyona Kim, and the Young New Yorkers' Chorus Women's Ensemble. The second movement was arranged by Benjamin Britten in 1941 for a smaller orchestra. This version was published by Boosey & Hawkes as What the Wild Flowers Tell Me in 1950.
Басқа медиада
Соңғы бөлімі 1984 жылғы "Call to Glory" телесериалының бір эпизодында және HMS Temeraire тарихын сипаттағанда BBC-дің "Coast" бағдарламасының бір эпизодында фондық музыка ретінде пайдаланылды. Ол сондай-ақ Афина 2004 жылғы жазғы Олимпиада ойындарының ашылу салтанатындағы "Аллегория" бөлімінде фондық музыка ретінде қолданылды. Соңғы бөлім Филип Роттың "Адамдық дақ" романында Кольман Силктің қосылу рәсімі кезінде де ойнатылады. Төртінші бөлімнен "Түн ортасындағы ән" үзіндісі Лучино Висконтидің 1971 жылғы "Венециядағы өлім" фильмінде (онда Бесінші симфонияның Адажиеттосы да бар) пайда болады, онда ол Густав фон Ашенбахтың өлер алдында жазған музыкасы ретінде көрсетіледі. Бұл туынды поп-әншісі Принстің "Good Love" ("Gustav Mahler #3 is jamming on the box") әнінде, оның "Crystal Ball" альбомында және "Bright Lights, Big City" саундтрегінде де кездеседі.
The final movement was used as background music in one episode of the 1984 television series Call to Glory and on an episode of the BBC's Coast programme, during a description of the history of HMS Temeraire. It also served as background music during the "Allegory" segment of the Athens 2004 Summer Olympics opening ceremony cultural show. The final movement is also played during Coleman Silk's funeral in Philip Roth's novel The Human Stain. A section from the Fourth Movement "Midnight Song" features in Luchino Visconti's 1971 film Death in Venice (which also features the Adagietto from the Fifth Symphony), where it is presented as the music that Gustav von Aschenbach composes before he dies. The work is also referenced in the pop singer Prince's song "Good Love" ("Gustav Mahler #3 is jamming on the box") from his Crystal Ball album and the Bright Lights, Big City soundtrack.
Премьералар
Екінші бөлімнің алғашқы орындалуы: 9 қараша 1896 жылы Берлинде, дирижері – Артур Никиш (ол оны 1897 жылы 21 қаңтарда Лейпцигте қайта орындады). Екінші, үшінші және алтыншы бөлімдердің орындалуы: 9 наурыз 1897, Берлин, Феликс Вайнгартнердің жетекшілігімен. Толық симфонияның тұсаукесері: 9 маусым 1902, Крефелд, композитордың өзі дирижерлік етті. (1902 мен 1907 жылдар арасында Малер симфониясын 15 рет дирижерлік етті, қараңыз: Кнуд Мартнердің «Малер концерттері», Нью-Йорк, 2010, 341 бет). Голландиядағы тұсаукесер: 17 қазан 1903, Арнем; бес күннен кейін Малер Концертгебу оркестрімен Амстердамдағы тұсаукесерді өткізді. Америкадағы тұңғыш орындалу: 9 мамыр 1914, Цинциннати мамыр фестивалі, дирижері – Эрнст Кунвальд. Нью-Йорктегі тұсаукесер: 28 ақпан 1922, Нью-Йорк филармониясы, дирижері – Виллем Менгельберг. Ұлыбританиядағы тұсаукесер: 29 қараша 1947, BBC симфониялық оркестрі эфирде дирижерлік еткен Адриан Боулт; BBC бұл орындалуды жазбаға алмаған, бірақ эфирден ацетат дискілерге жазылып, 2008 жылы CD-ге көшірілген: симфонияның ең ерте сақталған жазбасы. Бірінші радио студиялық жазба: 1950, Хильда Россель Майдан, хорлар, Вена симфониялық оркестрі, дирижері – Ф. Чарльз Адлер. Бірінші коммерциялық жазба: 27 сәуір 1952, Хильде Россель Майдан, хорлар, Вена симфониялық оркестрі, дирижері – Ф. Чарльз Адлер, SPA лейблінде. Оны Spotify-да тыңдауға болады. Ұлыбританиядағы алғашқы қоғамдық орындалу: 28 ақпан 1961, Сент-Панкрас қалалық залы, дирижері – Брайан Фэрфакс.
First performance of the second movement: Nov. 9, 1896 Berlin, conducted by Artur Nikisch (repeated by him in Leipzig on Jan. 21, 1897). Performance of second, third and sixth movements: March 9, 1897, Berlin, conducted by Felix Weingartner. Premiere of the complete symphony: June 9, 1902, Krefeld, cond. by the composer. (Between 1902 and 1907 Mahler conducted his symphony 15 times, cf. "Mahler's Concerts", by Knud Martner, New York 2010, p. 341). Dutch premieres: Oct. 17, 1903 in Arnhem; five days later Mahler led the Amsterdam premiere with the Concertgebouw Orchestra. American premiere: May 9, 1914, Cincinnati May Festival, cond. by Ernst Kunwald. New York premiere: Feb. 28, 1922, New York Philharmonic cond. by Willem Mengelberg. British premiere: Nov. 29, 1947, BBC Symphony Orchestra in a broadcast cond. by Adrian Boult; this was not recorded by the BBC, but an off air recording was made on acetate discs and transferred to CD in 2008: the earliest extant recording of the symphony. First radio studio recording: 1950, Hilde Rössel Majdan, choirs, Vienna Symphony Orchestra cond. by F. Charles Adler. First commercial recording: Apr. 27, 1952 Hilde Rössel Majdan, choirs, Vienna Symphony Orchestra cond. by F. Charles Adler on the SPA label. It is available for streaming on Spotify. First public performance in Britain: Feb. 28, 1961, St. Pancras Town Hall, cond. by Bryan Fairfax.