Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Юнион шынжырлы көпірі немесе Юнион көпірі – Англияның Нортумберленд графтығындағы Хорнклифф пен Шотландияның Бервикшир графтығындағы Фишвик аралығында Твид өзенін жалғап тұрған аспалы көпір. Ол Бервик-апон-Твидтен 6 шақырым (4 миль) жоғары орналасқан. 1820 жылы ашылғанда ол әлемдегі ең ұзын, ұрық темірден жасалған аспалы көпір болатын, оның еңісі 137 метр (449 фут) және Ұлыбританиядағы осындай типтегі алғашқы көліктік көпір. Менай аспалы көпірінің құрылысы бірінші басталса да, Юнион көпірі бірінші аяқталды. Шотландиядағы А санатындағы тізімде тұрған бұл аспалы көпір қазіргі таңда жол қозғалысын жүргізіп тұрған ең көне көпір болып табылады. Көпір Англияда I дәрежелі тізімде де тұр және Халықаралық тарихи азаматтық инженериялық ескерткіш болып саналады. Ол Sustrans 1-ші бағыты мен Пеннин велосипед жолында жатыр. Оның тізбектері Бервикширдің туында бейнеленген.
The Union Chain Bridge or Union Bridge is a suspension bridge that spans the River Tweed between Horncliffe, Northumberland, England and Fishwick, Berwickshire, Scotland. It is 4 mile (6 km) upstream of Berwick upon Tweed. When it opened in 1820 it was the longest wrought iron suspension bridge in the world with a span of 449 feet (137 m), and the first vehicular bridge of its type in the United Kingdom. Although work started on the Menai Suspension Bridge first, the Union Bridge was completed first. The suspension bridge, which is a Category A listed building in Scotland, is now the oldest to be still carrying road traffic. The bridge is also a Grade I listed building in England and an International Historic Civil Engineering Landmark. It lies on Sustrans Route 1 and the Pennine Cycleway. Its chains are represented on the Flag of Berwickshire.
Тарих
Юнион көпірі ашылғанға дейін, өзенді осы жерде кесіп өту Бервик арқылы 11 мильдік (18 км) немесе Колстрим арқылы 20 мильдік (32 км) қашықтықты жүлдеуді қамтыды. (Ледикерк және Норхэм көпірлері 1888 жылға дейін ашылмаған.) Көпір орналасқан жерге жақын Твид өзені қайықпен өтіліп, бірақ су деңгейі жоғары болған кезде жол кешірілмес болды. Бервик және Солтүстік Дарем жол салу сенім қоры жағдайды жақсарту үшін көпірдің техникалық талаптарын белгілеуге жауапкершілік алды. Шамамен 1817 жылы Браун Ранкорндағы Мерси өзені үстінен 1000 футтық (305 м) көпір салуды ұсынды, бірақ бұл көпір салынбады. Көпір салу ұсынысы 1819 жылдың шілдесінде, 1802 жылы қабылданған Парламент Актісінің негізінде мақұлданды және 1819 жылдың 2 тамызында құрылыс басталды. Көпірдің батыс жағы Шотландияда, ал шығыс жағы Англияда орналасқан. Шотландия жағында құмтастан жасалған тіреу бар, ал Англия жағында өзеннің жартастарында орналасқан және көпір тізбегін қолдауға арналған құмтастан жасалған мұнара салынған. Осы конструкцияның арқасында Шотландия жағындағы жол тура болып келеді, бірақ өзеннің арғы бетінде жол өзен жағалауының тік болғандықтан оңтүстікке қарай күрт бұрылады. Көпір 1820 жылдың 26 шілдесінде ашылды, салтанатқа Шотландияның танымал инженері Роберт Стивенсон және басқа да көптеген адамдар қатысты. Капитан Браун көпірден шамамен 700 көрерменнің алдында 12 арба тіркелген көпірді сынақтан өткізді. 1885 жылға дейін көпірден өту үшін ақы алынды, ал Англия жағындағы ақы жиналатын үй 1955 жылы бұзылды.
Before the opening of the Union Bridge, crossing the river at this point involved an 11 mile (18 km) round trip via Berwick downstream or a 20 mile (32 km) trip via Coldstream upstream. (Ladykirk and Norham Bridge did not open until 1888.) The Tweed was forded in the vicinity of the bridge site, but the route was impassable during periods of high water. The Berwick and North Durham Turnpike Trust took on responsibility for improving matters by issuing a specification for a bridge. In around 1817, Brown proposed a 1000 feet (305 m) span bridge over the River Mersey at Runcorn, but this bridge was not built. The bridge proposal received consent in July 1819, with the authority of an Act of Parliament that had been passed in 1802, and construction began on 2 August 1819. The bridge, which has its western end in Scotland and its eastern end in England, was built with a single span of 449 feet (137 m). There is a sandstone pier on the Scottish side while the English side has a sandstone tower built into the side of the river bluffs that supports the bridges chains. It is this configuration as to why the Scottish side has a straight approach road but across the river, the road turns sharply south due to the river bank's steep sides. It opened on 26 July 1820, with an opening ceremony attended by the celebrated Scottish civil engineer Robert Stevenson among others. Captain Brown tested the bridge in a curricle towing twelve carts before a crowd of about 700 spectators crossed. Until 1885, tolls were charged for crossing the bridge; the toll cottage on the English side was demolished in 1955.
Қолданылуы
1883 жылы жол төлемінің жойылуымен көпірді күтіп ұстау Tweed Bridges Trust-ке берілді. Траст таратылғаннан кейін көпір Шотландия шекаралық кеңесі мен Нортумберленд округтік кеңесінің жауапкершілігіне өтті, қазір оны соңғысы күтіп ұстап тұрады. 1902 жылы кабельдер қосылғаннан басқа, көпір көп рет нығайтылып, жөнделген. Көпірдің жатағы 1871 жылы және 1974 жылы қайта жаңартылды, ал тізбектер оның барлық өмірі бойында ара-арамен күшейтілді.
With the abolition of turnpike tolls in 1883, maintenance of the bridge passed to the Tweed Bridges Trust. When the Trust was wound up the bridge became the responsibility of Scottish Borders Council and Northumberland County Council and is now maintained by the latter. In addition to the 1902 addition of cables, the bridge has been strengthened and refurbished on many occasions. The bridge deck was substantially renewed in 1871, and again in 1974, with the chains reinforced at intervals throughout its life.
Сақтау және қалпына келтіру
Көпірдің бір ілгіші сынғандықтан, 2007 жылы бірнеше ай бойы автокөліктерге жабық болды. 2008 жылдың желтоқсан айында көпір көшкіннің салдарынан қозғалысқа жабылды. 2013 жылдың наурыз айында оны күтіп ұстауға қаражат жетіспегендіктен, көпірді жабу туралы ұсыныс түсті. 2013 жылы көпір Англия тарихи мұрасының қатер астындағы тізіліміне енгізілді. 2014 жылдың қазан айында жергілікті энтузиастар мен белсенділер 2020 жылы оның екі жүз жылдығына дейін көпірді толық қалпына келтіру мақсатымен науқан бастады. 2017 жылдың наурыз айында Шотландия шекаралық кеңесі мен Нортумберленд округі кеңесі әрқайсысы 550 000 фунт стерлинг көмектесуге келісті, жобаның жалпы құны 5 миллион фунт стерлинг деп есептелді. Одан кейін 2020 жылдың тамызына дейін екі кеңес те, сондай-ақ Англия тарихи мұрасы да қосымша уәделер берді. Жұмыс 2020 жылдың қазан айында басталды, құны 10,5 миллион фунт стерлингке жетеді деп күтілді және шамамен 18 айға созылуы тиіс еді. 2021 жылдың наурыз айында тізбектер кесілді және қалпына келтірілген көпір 2022 жылдың басында қайта ашылуы жоспарланған. 2022 жылдың тамызында көпірдің "жақында аяқталатындығы" туралы хабарланды және ол 2023 жылдың 17 сәуірінде қайта ашылды. 2023 жылдың шілдесінде, қалпына келтірілгеннен кейін, көпір Америка инженерлер қоғамы тарапынан тарихи құрылыс инженерлік ескерткіші деп тағайындалды.
The bridge was closed to motor vehicles for several months during 2007 due to one of the bridge hangers breaking. In December 2008 the bridge was closed to traffic as a result of a landslide. In March 2013 there was a proposal to close the bridge because there was a lack of funds to maintain it. In 2013, the bridge was placed on Historic England's Heritage at Risk register. In October 2014, local enthusiasts and activists started a campaign to have the bridge fully restored in time for its bicentenary in 2020. In March 2017 Scottish Borders Council and Northumberland County Council agreed to contribute £550,000 each towards a restoration project that was then expected to cost £5 million. Between then and August 2020 further pledges were made by both councils, and Historic England. The work started in October 2020 and was expected to cost £10.5 million and take around 18 months. The chains were cut in March 2021 and the restored bridge was due to re open in early 2022. In August 2022, the bridge was reported as being "almost complete" and it was reopened on 17 April 2023. Shortly after its restoration, in July 2023, the bridge was designated as a Historic Civil Engineering Landmark by the American Society of Civil Engineers.