Монфорт әулетінің тағдыры: Саяхат, тұтқындық және өмір жолы

Кіріспе

Амори де Монфорт (1242 немесе 1243 – 1301) – парламенттік дәстүрді қалаған Симон де Монфорттың үшінші ұлы, ол Лестердің 6-шы графы болған, және король Джонның қызы Англияның Элеонорасының ұлы.

Өмірбаян

Амори жас кезінде дін жолына түсіп, Йорк соборының қазынашысы, Руан, Эвр, Лондон және Линкольн каноны болды. Ол сондай-ақ папалық шапкеш болған. 1265 жылы Эвешем шайқасында (сол кездегі ханзада Эдуард, кейіннен Эдуард I, сондай-ақ Эдуард Ұзынсақалдың) басшылығындағы әскерлермен әкесі мен ағасы Генри де Монфор қаза тапқаннан кейін, Амори анасы, кіші қарындасы және аман қалған ағаларымен бірге Францияға қашып кетті. Біраз уақыттан соң Амори де Монфор Падуа университетінде медицина мен теологияны оқыды. Оның ағалары, Гю де Монфор, Нола графы және Симон де Монфор кіші Италияда өріс іздеді. 1271 жылы оқиғалардың трагикалық жағдайы Гай мен Симонның және олардың туысы Генрих Альменнің (оның әкесі Генрих III, Англияның Элеонорасының және Генрих Альменнің әкесі Ричард, Корнуолл графының үлкен ағасы болғандықтан, Эдуардтың да туысы еді) арасындағы қанды қақтығысқа әкелді. Де Монфор ұлдары әкелерінің идеалдарына сатқындық жасады деп есептеген Генрих, Витербодағы қасирет кезінде шабуылға ұшырап, алтарь баспалдағында қаза тапты, нәтижесінде де Монфор ұлдары шіркеуден шеттетілді. Амори Витербода болмағандықтан және кісі өлтіруге қатысы болмағандықтан, Эдуард Симон де Монфордың барлық ұлдарынан, соның ішінде Амориден де кек алуға ант берді. Сол жылы Симон кіші терциандық қызбадан көз жұмды, ал Амори әкесінің көмегімен папаға жүгініп, шіркеуге оралуға қол жеткізді. 1275 жылы анасы Монтаргис аббаттығында қайтыс болғаннан кейін, Амори, енді папалық шапкеш, кіші қарындасы Элеонора де Монформен бірге қысқы теңіз сапарымен Уэльске барды, оның жаңа күйеуі Лливелин ап Груффуд (Лливелин Фаврдың немересі) оларды күтіп алды. Қазіргі король Эдуард I-нің жалдаған сарбаздары теңізде оларды тоқтатып, Амори мен Элеонораны тұтқынға алды. Уильям Ришанжер, Сент-Олбанс монахы жазған Хроникадан алынған келесі екі абзац (ред. Генри Томас Райли [1865], 87, 99). Элеонораның тұтқындықта болуы жұмсақ және салыстырмалы түрде қысқа болды (ол 1278 жылы король Эдуардтың есебінен принц Лливелинге үйленді), ал Амори Корф қамалында және кейін Шерборн қамалында «қатаңдықсыз» ұсталды. Папа, ханзада Лливелин және Кентербери архиепископы Джон Пекхэмнің өтініштерінен кейін, Амори Лондон қаласында король шақырмаса Англияға қайта оралмаймын деп ант бергеннен кейін босатылды. 1282 жылдың сәуір айының ортасында босатылғаннан кейін Амори Францияға оралды, сол жылы күйеуі Лливелиннің қайтысы мен Солтүстік Уэльстің Англия тажына қосылуына бірнеше ай қалғанда, туғанда қайтыс болған әпкесін ешқашан көрмеді. Бірнеше жылдан кейін Амори діни мансабынан бас тартып, рыцарь болды және, көрінеу, көп ұзамай Италияда қайтыс болды, мүмкін 1301 жылдан кейін.

Amaury entered the priesthood as a young man, and held the positions of Treasurer of York Cathedral, canon of Rouen, Évreux, London and Lincoln. He served as a papal chaplain as well. After the deaths of his father and older brother Henry de Montfort at the Battle of Evesham in 1265 (by men under the command of then Prince Edward, later Edward I, aka Edward Longshanks), Amaury fled to France with his mother, younger sister, and surviving brothers. Amaury de Montfort soon began studying medicine and theology at the University of Padua. His brothers, Guy de Montfort, Count of Nola and Simon de Montfort the Younger were seeking their fortunes in Italy. A tragic turn of events lead to the bloody 1271 confrontation between Guy and Simon and their cousin Henry of Almain (also Edward's cousin, by virtue of his father, Henry III being the elder brother of both Eleanor of England and Henry of Almain's father, Richard, Earl of Cornwall). Henry, whom the de Montfort sons considered a traitor to their father's ideals, was attacked during mass at Viterbo, and murdered on the altar steps, resulting in the excommunication of both de Montfort sons. While Amaury was not in Viterbo, and was not involved in the murder, Edward swore vengeance upon all of Simon de Montfort's sons, Amaury included. Simon the younger died that year, reportedly of a tertian fever, while Amaury managed to appeal to the pope (with the aid of his father in law), resulting in his return to the church. In 1275, after the death of his mother at Montargis Abbey, Amaury, by then a Papal Chaplain, accompanied his younger sister Eleanor de Montfort on a winter sea voyage to Wales and her new husband, Llywelyn ap Gruffudd (the grandson of Llywelyn Fawr). Intercepted at sea by mercenaries in the employ of now King Edward I, both Amaury and Eleanor were taken captive. Following two paragraphs taken mainly from Chronica, ascribed to William Rishanger, a monk of St. Albans, ed. Henry Thomas Riley [1865], 87, 99. While Eleanor's captivity was gentle and relatively short lived (she was married to Prince Llywelyn at King Edward's expense in 1278), Amaury was held 'without rigour' in Corfe Castle and later in Sherborne Castle. After requests from the Pope, Prince Llywelyn and Archbishop John Peckham of Canterbury, Amaury was released after swearing at London not to return to England unless invited by the king. Upon his release in mid April 1282, Amaury returned to France, never again to see his sister, who died in childbirth that very year, mere months before the death of her husband Llewylyn and the annexation of North Wales to the English crown. Amaury after some years renounced his clerical career and became a knight, apparently dying soon afterwards in Italy, possibly after 1301(citation/reference? ).