Кіріспе
Seddon Atkinson Vehicles Limited компаниясы, Ұлы Манчестердегі Олдхэм қаласында орналасқан ірі жүк көліктерінің өндірушісі болды. 1970 жылы Престон қаласындағы Atkinson Vehicles Limited компаниясы Олдхэм қаласындағы Seddon Diesel Vehicles Limited компаниясымен сатып алынғаннан кейін құрылды. 1974 жылы фирма International Harvester компаниясымен сатып алынды, ол 1984 жылдың наурыз айында оны испандық Enasa тобына сатты, ол Pegaso компаниясының еншілес кәсіпорны болды. 1990 жылы компания Iveco құрамына кірді, ол осы брендті Ұлыбританияда арнайы мақсаттағы көлік түрлері үшін пайдаланды. Өндірілген модельдер қатарына EuroMover, Pacer және Strato кіреді, олар қоқыс жинау, қайта өңдеу және құрылыс саласындағы операторларға арналған. Iveco 2005 жылы Seddon Atkinson көліктерін Испанияда өндіру туралы шешім қабылдады, ал жақын арада бренд атауы Iveco каталогына енгізілді. Олдхэмдағы өндіріс орны 2004 жылы жабылды, ал кеңселер 2006 жылдың соңында жабылды. Соңғы Seddon Atkinson көліктерін компанияның бұрынғы Atkinson логотипі – шеңбер ішіндегі үлкен "A" әрпі арқылы басқа Iveco өнімдерінен оңай айыруға болады, әдетте радиатор торының үстінде хромдалған (немесе хромдалғандай) жалатылады. 1937 жылы жасалған дөңгелек Аткинсон логотипі 1950 жылдардың басынан 1970 жылдардың соңына дейін "Knight Of The Road" таңбасымен толықтырылды.
Seddon Atkinson Vehicles Limited, was a manufacturer of large goods vehicles based in Oldham, Greater Manchester, England, was formed after the acquisition in 1970 of Atkinson Vehicles Limited of Preston by Seddon Diesel Vehicles Limited of Oldham. In 1974, the firm was acquired by International Harvester, which sold it in March 1984 to the Spanish group Enasa which made it a subsidiary of Pegaso. In 1990, it became part of Iveco which used the brand for various types of specialised vehicles in the United Kingdom. The range of models produced included EuroMover, Pacer and Strato, which are aimed at refuse collection, recycling and construction operators. Iveco announced its decision to manufacture Seddon Atkinsons in Spain in 2005, and shortly afterwards the brand name was incorporated into the mainstream Iveco catalogue. The Oldham manufacturing facilities were shut down in 2004, and the offices were closed at the end of 2006. Recent Seddon Atkinson vehicles were readily identifiable from other Iveco products because of the company's former Atkinson logo, a large letter 'A' within a circle, usually in chrome (or chrome effect) on the radiator grille. The circular Atkinson logo dated from 1937, supplemented by the 'Knight Of The Road' badge between the early 1950s and late 1970.
Аткинсон
1907 жылы Ланкаширдегі Престон қаласында бу машиналарының жөндеу және құрастыру фирмасы ретінде құрылған Atkinson & Co., бірнеше бірігулер нәтижесінде Seddon Atkinson Vehicles Ltd компаниясына айналды.
Алғашқы жылдар
Atkinson & Co. компаниясы Ланкаширдің мақта өндіретін қаласы және әкімшілік орталығы – Престонның Френчвуд ауданында бес бауырдың екеуі, Эдвард Аткинсон (1880–1932) және Генри Бирч Аткинсон (1882–1921) тарапынан, олардың туысы Джордж Ханттың (1870–1950) көмегімен құрылды. Компанияның нақты және тиімді бастауы 1907 жылы болды, осы жылы серіктестер жолдағы көбейіп келе жатқан "буксирлерге" және жеке автокөліктерге уақытша немесе тұрақты жөндеу жасау үшін жергілікті инженерлердің қажеттілігін пайдалануға шешім қабылдады. 1912 жылға қарай ұйым Кендал көшесіндегі жаңа ғимаратқа көшіріліп, қызметкерлер саны жиырмаға жетті. Сол жылы Ливерпульдегі Фримесонс-Роуде кемежай арқылы жүретін бу көлігінің көп көлемін қамтамасыз ету үшін екінші, кіші жөндеу орталығы ашылды. Ұзақ уақыт өтпей компания Солтүстік Англияда сапалы жөндеуші ретінде танылды, ал операторлардың саны артып, алыс-жақыннан жаңа тапсырыстар келді.
Алға қарай
1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ішкі жол көлігіне деген сұраныс күрт өсті, себебі елдің толыққанды көлік желісін ұсынуға темір жолдың мүмкіндігі жетпеді. Темір жол компанияларының қызметін толықтыру үшін жергілікті тасымалдау және жинау қажет болды, ал көптеген бу вагон өндірушілер өз ресурстарын қару-жарақ өндірісіне жұмсағандықтан, сұраныс одан әрі артты. Кез келген уақытта жағдайды дұрыс бағалай білетін Аткинсондар өздерінің жобасы бойынша вагон жасауға бел буды, және 1916 жылы Кендал-стритте алғашқы алты тонналық төрт дөңгелекті бу вагон шығарылып, бірден табысқа ие болды. Соғыс аяқталғаннан кейін нарықта қысқа ғана өрлеу орын алды, ал Аткинсондар осы әлеуетті сезініп, үйлеріне жақын Френчвудта бес акр жер сатып алды. Олар осы жерге жаңа және кеңейтілген зауыт салып, оны тек бу вагон өндірісіне арнауды жоспарлады. Сонымен қатар, олар 17 ғасырлық Френчвуд үйін де сатып алып, оны кеңсе ретінде және жеке тұру үшін пайдалануға ниеттенді. 1918 жылға қарай Аткинсондар білікті инженерлер мен сатушылардан тұратын команданы, сондай-ақ ынталы және адал жұмысшыларды жинады, және бағасы мен сапасы жағынан бәсекеге төтеп бере алатын вагондар өндіре бастады. Генри Аткинсон 1921 жылы күрт қайтыс болды, соның салдарынан компания оның інісі Эдвардтың қолына өтті. Осы кезеңде жаңа идеялар мен жобалар үздіксіз сыналып жатты, өндіріс аптасына үш вагонға дейін жетті, ал жұмысшылардың саны жүз елуден асып түсті.
Будың төмендеуі
Эдвард Аткинсон буға үлкен құрмет көрсетті және 1920-жылдардың ортасында сату баяулағанда ескертулерге мән бермеді. 1926 жылы «Лейланд Моторс» бу машиналарының қалдықтарын Аткинсонға, ал 1929 жылы «Манн» компаниясына сатты. Сол кезде отбасылық бәсекелестіктер болған сияқты, және фирма, әрине, қиындыққа тап болды, сол себепті Эдвард Аткинсон кен инженерлерінен және «Пейджфилд» жүк машиналарын жасаушы «Уокер Бразерс» компаниясынан (Уиган қаласы) көмек сұрауға шешім қабылдады. Жаңа келісім бойынша «Уокерс» компаниясы Аткинсон үшін «Uniflow» қозғалтқыштарын жасады, бірақ сол кезде өте аз тапсырыс түсті. Эдвард Аткинсон қатерлі ісікке шалдығып, жеңілді акциялар бойынша дивиденд төлей алмады және 1929 жылы барлығы шамамен 545 Аткинсон вагоны салынғаннан кейін вагон өндірісін тоқтатты. Соңғы жылдары Манчестер кооперативтік қоғамынан жүз вагонға берілген тапсырыстың жойылған ақысы арқасында мүмкін болды. «Frenchwood» және «Freemason's Row» зауыттары бу машиналарының өндірісі тоқтатылғаннан кейін жабылды, бірақ «Kendal Street» зауыты қолданыстағы вагондарды жөндеу және қызмет көрсету үшін сақталды. Эдвард Аткинсон 1932 жылы қайтыс болды, ал бір жылдан кейін ол құрған фирманы Лондон гаражының иесі В. Г. Аллен сатып алды, оның әкесі «Nightingale» гаражын ашқан болатын. Аллен «Atkinson Lorries (1933) Ltd» төрағасы, ал H. B. Филдинг басқарушы директор болды. Аллен 1931 жылдан бастап фирманы тиімді басқарып келді және 1949 жылы қайтыс болғанға дейін басшылықты өз қолында ұстады.
Аткинсон жүк көліктері
1933 жылғы қайта ұйымдастырудың нәтижесінде қалыптасқан формула компанияға жақсы қызмет етті және одан кейін Уолтон-ле-Дейлдегі (1948 жылы ашылған жаңа зауыт) өндірістің көп бөлігінің негізі болды. Өндіріс философиясы Seddon, ERF, Rutland (Motor Traction) және басқа да бәсекелестерге ұқсас болды, олар ақшаға лайықты жүк көліктерін сатуға бағытталды, яғни: сынақтан өткен, сенімді құрастырма бөліктерін жинау. Аткинсонның дизайнына сәйкес сатып алынған шасси рамасы көбінесе Гарднер қозғалтқышымен жабдықталды, ол Дэвид Браун Лтд. беріліс қорабы арқылы Кирксталл Фордж Инжинирингтің артқы осьтеріне дейін қуат берді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гарднер қозғалтқыштары әскери мақсаттарға арналды, Guy Arab автобусынан басқа; Өндіріс министрлігі азаматтық тасымалдаушыларға сатуға рұқсат берген Аткинсон жүк машиналары AEC "7,7 литрлік" қозғалтқышымен жабдықталды (іс жүзінде 7,58 литр көлемді). 1948 жылы жол тасымалы саласын мемлекеттендіру Аткинсонға әсер етті, өйткені олардың көптеген клиенттері мемлекеттік меншікке алынған жеке сектордың жалпы тасымалдаушылары болды, бірақ Британдық жол қызметі мемлекеттік меншіктегі Бристоль коммерциялық көліктері жасаған ұқсас өнімдермен қатар сегіз Аткинсон жүк көлігін сатып алды. 1950 жылдары жүк тасымалдаушылар қуаттырақ қозғалтқыштарды сұрауын бастады – сол кезде Гарднер жол көліктеріне арналған қозғалтқыштарды 120 а.к. ең жоғары қуатымен ұсынды. Жауап ретінде 1950 жылдардың басында Аткинсон 150 а.к. қуаты бар Daimler 650 куб дюймдік қозғалтқышын 8 дөңгелекті, буыны жоқ шассиге сынақтан өткізді. Кейіннен Гарднер агрегаттарымен қатар Rolls Royce және Cummins қозғалтқыштары ұсынылды; Гарднер 1957 жылы 150 а.к., ал 1966 және 1970 жылдары тиісінше 180 және 240 а.к. қуатты қозғалтқыштармен жауап берді. 1958 жылы Құрылыс және пайдалану ережелерінің өзгеруінен кейін Аткинсон стандартты өндіріс үлгілеріндегі алдыңғы кабинаның қатты ағаш және металл кабинасын ауыстыру үшін шыны талшықты кабинаны ұсынды (ол Mk I кабинасы ретінде белгілі болды). Ол дәстүрлі жалпақ ашылатын шынылардың орнына алдыңғы әйнектердің айналасына екі бекітілген орамамен жабдықталған, бірақ дәстүрлі ашық Уитнелл түтігі типті радиаторды сақтады. Алғашқы ұсыныста бір ғана фара болды, содан кейін 1963 жылы "Deluxe" екі фаралы үлгі пайда болды, ол тез арада Аткинсонның ерекшелігіне айналды. Екі фаралы үлгіге тапсырыс көбейген сайын, бір фаралы нұсқасы опция ретінде тасталды. 1950 жылдардан бастап көптеген Аткинсон жүк машиналары радиатордың тоңазытқышының жоғарғы бұрышында "Knight of the Road" сауда белгісін орнатты, ал 1960 жылдары модельдер Silver Knight (трактор бірлігі), Gold Knight (қатаң бұрағыш немесе танкер) және Black Knight (қатаң жүк шассиі), сондай-ақ 'Weightmaster' жеңіл шассилер тобымен сатылды. 1960 жылдардың соңында Еуропаға экспорттау үшін сол жақтан басқарулы шағын саны бар Аткинсон машиналары жасалды. Компания коммерциялық көлік өндірісін тоқтатқаннан кейін престелген болат кабиналар Krupp-тен сатып алынды. Көпшілігі Уэйкфилдтің Комберхилл коммерциялық кеңсесі арқылы Ұлыбританияда сатылды. 1966 жылы коммерциялық автосалонда прототип түрінде шығарылған және View Line деп аталатын шыны талшықты кабинаның басқа дизайны, төртінші айналды айналдыра оралған терең бір бөлшекті негізгі жел әйнегі болды. Прототипі үш бөлек хром радиатор торлары болды, бірақ радиатор модельдерінің сипаты жоқ. Содан кейін, 1969 жылы енгізілген Krupp Cabs және View Line кабиналары жасырын радиаторларға ие болса да, олар "Big A" құрылғысы бар Аткинсон радиаторының шыны талшықтан жасалған көшірмесін алып жүрді. Екеуі де 1970 жылға дейін қол жетімді болды, бірақ 1970 жылдың қазанында жаңа модельдер қатарын іске қосудан және Seddon-мен бірігуден бұрын тоқтатылды. Сол дәуірдегі атақты Аткинсон – бұл 1962-1973 жылдары автожол желісінде пайдалану үшін Ұлыбританияның түрлі автомобиль жолдары органдарының тапсырысы бойынша салынған 6x6 граттерлер флоты. Бұларға Гарднердің танымал қуат блоктарынан гөрі Камминс НХ қозғалтқыштары орнатылған, бұл олардың құрылымында болат қолданылғанынан, олар Гарднердің құймасы сияқты тұз коррозиясына ұшырамаған. Алғашқы үлгілерде AEC қозғалтқыштары болған. 1968 жылдан бастап стандартты Mk I шыны талшықты кабинасы қайта қаралды, күшейтілген шахталық каркас, үлкен өлшемдер және кеңірек, терең жел әйнектері болды. Дәстүрлі Уитнелл түтікшелі ашық радиатор, шыны талшықты металл тордың артына орнатылған, тағы да Knight's Head, дөңгелек A логотипі және мотор өндірушілерінің тақталары түрінде қосымша әшекейлер салынған, жасырын нұсқаға ауыстырылды. Бұл кабина соңғы Аткинсон жүк машиналарының үлгілерінде болды, ол 1970 жылдың қазанында Эрл-Корттағы коммерциялық автосалонда жарияланды, оның атауы сол кездегі компанияның жарнамалық қызметкері Фрэнк Уоллідің идеясынан туындады. Қатардағы ең танымалдары – екі осьті трактор бірліктері, "Borderer" деген атпен. Үш осьті артқы рульді трактор бірліктері "Leader" деген атпен сатылды және болашақта рұқсат етілген жалпы салмақтың өсуіне дайындалды (бірақ 1983 жылдың мамырына дейін ешқандай өсім болған жоқ). Үш осьті жүк шассилері "Searcher" деген атпен сатылды. Төрт осьті шассилер "Defender" деген атпен сатылды. Үш осьті ауыр жүк трактор бірліктері "Venturer" деген атпен сатылды. Екі осьті жүк шассилеріне ресми ат берілмеді, бірақ бастапқыда олар "Raider" деген атты алып жүруі жоспарланған; алайда, бұл үлгі үшін фабрикалық тор тақталары жасалмады және компанияның әдебиеттерінде ұсынылған атқа сілтеме жоқ. Осы кезде-ақ танымал "Knight of the Road" белгісі тоқтатылды. 1970 жылдың қазанында Эрл-Корттағы коммерциялық автосалонға экспонаттар дайындалып жатқанда, оларға радиатор торларына төрт бөлек белгі орнатылды: "Big A", Knight's head, жаңа модельдің аты және қозғалтқыш өндірушісінің белгісі. Кейінірек Фрэнк Уоллі еске алғандай, бас директор Питер М. Йейтс оларды көргенде, олар "жармарқалық жүк машиналарына" ұқсайды деді және Фрэнкке Knight белгісін дереу тоқтатуды бұйырды. Бұл модельдер қатары үшін "Knight" аттарын тоқтатумен де үйлесімді болды. Бір машина иесінің бірі, Джон Киллингбек оны өзгерткеннен кейін өзінің атын алды. Сөз болып отырған машина – MVD432L, ол бастапқыда T3446C 'Borderer' болды және сақтауға алынды. Киллингбек сатып алғаннан кейін, ол 6x2 'Chinese Six' тракторына созылды және 1973 жылдан кейін 6 а.к./тон заңнамалық талаптарын орындау үшін жаңартылған Гарднер 6LXB қозғалтқышымен жабдықталды, содан кейін белгілі Аткинсон әуесқой және архивист Майкл Дьючарс оны 'Buccaneer' деп атады. Зауыт машиналарын сияқты, тор тақтасының көшірмесі жасалды және компания жабылу алдында әуесқой сақтап алды.
Автобустар өндірісі
1948 жылы Bristol Commercial Vehicles компаниясы Tilling Group құрамына еніп, мемлекеттік меншікке айналды. 1947 жылғы Көлік туралы заңға консерваторлар қолдауымен енгізілген түзету (Британ темір жолдарының локомотивтері мен вагондары жеке сектормен бәсекелеспеуі үшін жасалған) Бристольге өз автобус шассилеріне тек Британдық көлік комиссиясына толыққанды тиесілі автопарктерден тысқары тапсырыстарды қабылдауға заңды түрде мүмкіндігі жоқ екенін көрсетті. Бұл жағдай 1965 жылға дейін сақталды. 1948 жылға дейін Бристольдің ең адал клиенттерінің бірі – Стокпорт қаласындағы Солтүстік-Батыс автомобиль компаниясы болды. Ол 1941 жылға дейін Tilling және Британдық электр тракциясы (BET) компанияларына бірлесіп тиесілі болды, ал 1941 жылдан кейін BET басқаруына өтті. 1950 жылы соңғы Bristol жеткізілгеннен кейін компания бір жыл бойы Leyland Titan және Royal Tiger автобустарын алды. Бірақ Royal Tiger-дің ауыр салмағы, жоғары отын шығыны, нашар тежегіш жүйесі және жоғары бағасы Солтүстік-Батыс басшылығын ұлттық сектордың Bristol LS автобусына балама іздеуге мәжбүр етті. Ол жеңіл конструкциялы және горизонталь орналасқан, еден астына орнатылған Gardner қозғалтқышымен жабдықталған болды. Гарднер қозғалтқышы бар Guy Arab және Daimler Freeline көліктері ұнамағандықтан, компания Аткинсонға өз талаптарына сай автобус жасауды сұрады. Осылайша 1951 жылдың тамыз айында алғашқы автобус пайдалануға берілді. Alpha сериясы горизонталь Гарднер қозғалтқышын (төрт, бес және алты цилиндрлі нұсқалары ұсынылды), David Brown компаниясынан тұрақты және синхронды беріліс қораптарын, сондай-ақ жеңіл немесе орта салмақты шассиді ұсынды. 1953/54 жылдары Норт-Уэстерн үшін жасалған алғашқы екі партиядан кейін (алғашқылары сирек кездесетін артқы кіреберісі бар еден астындағы қозғалтқыш автобустары болды) BET тобының жоғары басшылығы Аткинсон, Guy және Daimler компанияларын таңдалған жеткізушілер тізімінен алып тастады. Сол кезде Leyland Tiger Cub бағасын төмендетті. Содан кейін Солтүстік-Батыс 1950 жылдардың қалған бөлігінде бір қабатты автобустар үшін Tiger Cubs және AEC Reliances көліктерін алды. Аткинсон басшылығы Daimler және Guy Гарднер қозғалтқышы бар екі қабатты автобустарды ашық түрде ұсынғанын, ал кейбір ықпалды (көбінесе шотландтық) клиенттер AEC Regents көліктерін осы қозғалтқышпен сатып ала алатынын ескере отырып, олар да осы нарыққа кіруге шешім қабылдады. Осылайша 1954 жылы Earls' Court коммерциялық автосалонында екі Аткинсон екі қабатты автобусы көрсетілді: біреуі шасси, екіншісі Сталибридж, Хайд, Моссли және Дукинфилд бірлескен көлік (және электр энергиясы) кеңесінің тапсырысымен жасалған 60 орындық орталық кіреберісі бар екі қабатты корпустың үстіне орнатылған. Бұл автобус (UMA370) Ұлы Манчестердегі Көлік мұражайында сақталған және электрлік басқарумен тікелей әрекет ететін эпициклдік беріліс қорабымен жабдықталған алғашқы екі қабатты автобус ретінде қызығушылық тудырады. Бұл Өзін-өзі ауыстырушы берілістер (SCG) блогы Аткинсон жеткізуден кейін, бірақ қызметке кіріспес бұрын, SHMD кеңесінің жүргізушілері (флоттардың стандартты Daimler көліктерінде алдын ала таңдаулы берілістерге дағдыланған) бастапқы орнатылған David Brown тұрақты беріліс блогын пайдалануды қаламағандықтан орнатылды. Жартылай автоматты берілісі бар, корпусы жоқ көрме шассиі шамамен сол уақытта бөлшектелді. Бұдан кейін Аткинсон екі қабатты автобустың шассиін жасау тоқтатылды. Аткинсонның екі педальді беріліс қораптарындағы алғашқы табысы Лейланд Моторстың Atkinson Lorries (1933) Ltd компаниясындағы 15% акциялық үлесімен байланысты ма, әлде жоқ па, әлі белгісіз. 1954 жылы Лейланд SCG компаниясының үлестік иесі болды, бірақ 1954 жылғы PDR1 прототипі сол кезде тікелей ауамен жұмыс істейтін пневмоциклдік беріліске ие болды. Гайда да, Даймлерде де екі педальді беріліс болған жоқ, ал AEC тек AEC Routemaster прототипінде ғана көрсетті. Аткинсон сонымен қатар еден астындағы бір қабатты және алдыңғы екі қабатты қозғалтқышпен автобус шығарды, ал алдыңғы қозғалтқышпен бір қабатты автобус шассиі Bedford SB-ға ұқсас, бірақ одан да берік конструкциялы болды. Ол Аткинсонның экспорттық нарықтарында, негізінен стерлинг аймағында жақсы сатылды, Жаңа Зеландияда мобильді үй ретінде сақталған мысалы бар. Ұлыбританияда бұл Аткинсон автобусының сатылуы үш көлікке жетті: екі муниципалды операторға екі автобустық партия және тағы бір экспорттық шасси. Норман Мортон, 1953-1968 жылдар аралығында Сандерленд қалалық көлігінің бас директоры, тиімділікті үнемдеуді қай жерде болса да іздеді. Оның ең көп көлік қажет ететін бағыты екі көлік, ал ең көп жүк көлемі 40 адамды құрады. Бұл бағытқа 32 орындық 1950 жылғы Guy Arab III жартылай кабиналы бір қабатты автобустар қызмет көрсетіп, күрделі жөндеуге жіберілді. Бастапқыда ол Guy компаниясына жаңа көліктердің техникалық талаптарымен жүгінді, бірақ олар оның ерекше талаптарына сәйкес тек екі автобус жасауға дайын емес екенін айтты, сондықтан ол Аткинсонға жүгінді. Сандерленд 30 1 (GGR230 1) көліктері 1958 жылы Charles H Roe компаниясымен FB41F орналасуымен және 8 фут енімен, 30 фут ұзын қорап өлшемдерімен жасалды. Олар тұрақты беріліс қораптарымен және 80 а.к. қуаты бар төрт цилиндрлі Gardner 4LW қозғалтқыштарымен жабдықталған. Бағыт шектеулі аялдамалы болды, жұмысшыларды үйлерінен докқа және кері бағытта тасыды. Бағыт төбелі болған жоқ және аялдамалар азырақ болды. Көліктің корпусы қарапайым болды, ал түсі негізінен жасыл түсті, терезе жиектері ақ түсті. 41 орындықтар жақсы пішінделген және жақсы төселген, ал алдыңғы дөңгелектердің артындағы кең екі ағынды кіреберіс-шығу есігі төрт жапырақты қос пышақты есіктермен жабылған. Содан кейін қысқаша дөңгелек базасы және 27 фут 6 дюйм жалпы ұзындығы бар экспорттық шасси, Wakefield дилері Comberhill Motors тапсырысымен Plaxton компаниясының Highway стилінде жасалған корпусымен жабдықталды және NHL127 тіркелді, содан кейін Simpson of Rosehearty компаниясына сатылды. Солтүстік-Батыс компаниясы Аткинсон Alpha көліктерін сатып алудан бас тартылғаннан кейін компания тәуелсіз нарықта сатуға тырысты, жеңіл автобустар мен автобустардың демонстрациялық үлгілерін жасады. Кейбір көліктерді Lancashire United Transport сатып алды, ал SHMD олардың екі қабатты автобустарымен бірге Alpha көліктерін де сатып алды. Аткинсонның автобус сату әрекеттерінің ең табыстысы Venture Transport (Newcastle) Limited компаниясымен болды, ол Консетт, Дарем графтығында орналасқан. 1946 және 1948 жылдар арасында Venture компаниясы 35 орындық Willowbrook корпусты Daimler CVD6 көліктерімен өзінің соғыстан бұрынғы паркін жаңартты. Келесі жарты жылдамда Venture компаниясы басқа автобустар сатып алмады. 1954 жылы Аткинсон Venture компаниясына TTC882 HV Burlingham корпусты 44 орындық автобусын берді, ол Venture басшылығының мақұлдауына ие болды және үш партиядан 1955 жылдан 1957 жылға дейін жеткізілген 24 көлікке тапсырыс берілді, олар әртүрлі стильдегі B45F немесе DP41F Willowbrook корпустарымен жабдықталған. 1950 жылдардың қалған бөлігінде Alpha көліктері басқа тәуелсіз операторларға аз ғана сатылды. Alpha 1960 жылдарға дейін сатылымсыз тізімде сақталды, бірақ соңғы ішкі нарыққа тапсырыс 1962 жылы Сандерленд корпорациясынан 1963/64 жылға жеткізілді. Бұл үш автобус бұрынғы Аткинсон көліктерінен өзгеше болды, өйткені олар 33 фут ұзындығы және 8 фут 2 ½ дюйм ені бар Marshall корпустарын, жаңа BET тобының стилінде жасалған, иісті алдыңғы және артқы экрандармен және екі шетінде дөңгелек күмбездермен жабдықталған. Олар Сандерленд түсінің негізінен ақ түсті нұсқасында жасалған және B45D орналасуына ие болды. Doncaster Corporation компаниясының кейінірек жасалған Leyland Royal Tiger Cubs сияқты, олар орташа ұзындықтағы көліктер ретінде жасалған және 18 фут дөңгелек базасына ие болды. Олар 46 және 48 нөмірлермен белгіленді және WBR246 және 8 тіркелді. Біріншісі бастапқыда тұрақты беріліс қорабымен жабдықталған, бірақ тез арада тікелей ауамен жұмыс істейтін Өзін-өзі ауыстырушы беріліс блогымен ауыстырылды, ол Leyland стиліндегі "тіреу" беріліс басқаруымен жабдықталған, ал қалған екеуі осымен жасалған. Сандерленд 48 Аткинсонның соңғы PSV көлігі болды және 46 нөмірімен бірге сақталған. Айырықша жайт, Seddon компаниясының соңғы PSV дизайны, Pennine 7, Аткинсонмен салыстырғанда Seddon автобус шассилерінен гөрі Alpha көлігіне көбірек ұқсас болды. Дегенмен, бұл үш автобуста вакуумдық тежегіш жүйесі мен ауамен жұмыс істейтін Өзін-өзі ауыстырушы беріліс қорабының ерекше үйлесімі болды.
Ақпарат көздері мен библиографиясы
Әдебиет көзі: ALH (AtkinsonLorries Holdings) Жинағы, Заманауи жазба орталығы, Уорвик университеті.
Халтон, Морис Дж., 1890-1990 жылдар аралығында Солтүстік өнеркәсіптік қалаларға қақтығыстар мен саяси өзгерістердің әсері, магистрлік диссертациясы, Гуманитарлық және әлеуметтік ғылымдар факультеті, Манчестер Метрополитен университеті, 2001 жылдың қыркүйегі.
Halton, Maurice J., The Impact of Conflict and Political Change on Northern Industrial Towns, 1890 to 1990, MA Dissertation, Faculty of Humanities and Social Science, Manchester Metropolitan University September 2001