Уильям Баскервильский: Францискан монахының шеңбері мен сырлары
William of Baskerville
Уильям Баскервиль – танымал «Гүл атының құпиясы» романының францискан монахы. Оның өткені, сабырлылығы, әділдігі және зерттеушілік қабілеттері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Розаның аты" романындағы кейіпкер. Баскервилл Вильгельмі (ɡuʎˈʎɛlmo dа ˈbaskervil) – Умберто Эконың 1980 жылғы "Розаның аты" (Il nome della rosa) тарихи детектив романындағы ойдан шығарылған францискан монах.
Character in the novel The Name of the Rose. William of Baskerville (, ɡuʎˈʎɛlmo dа ˈbaskervil) is a fictional Franciscan friar from the 1980 historical mystery novel The Name of the Rose (Il nome della rosa) by Umberto Eco.
Өмір мен өлім
Розаның аты – бұл Мельктің Адсосының бастан кешкен оқиғаларын Уильямның қорғауында саяхаттаған бенедиктиндік жаңадан келген (1986 жылғы фильмде францискандық) баяндауы. Романның негізгі оқиғаларынан бұрын, Уильям бауырлас инквизитор ретінде Англия мен Италияда бірнеше сотқа төрағалық еткен, онда ол ерекше ой-қиялымен және зор қарапайымдылығымен көзге түскен. Көптеген жағдайларда Вильям айыпталушының кінәсіз екенін шешкен. Ең маңызды істерінің бірінде Вильгельм инквизитор Бернардо Гуидің талаптарына қарамастан, ересь айыбы бойынша адамды айыптаудан бас тартқан. Айып тану грек кітабының аудармасынан туындаған, ол Киелі кітапқа қайшы келген. Папаға шағым түсіргеніне қарамастан, Уильям түрмеге қамалып, мойынсынуға мәжбүр болғанша азапталған, бұл аудармашының өртеу арқылы өліміне әкелген. Инквизиторлық қызметінен бас тартса да, оның азаптаулары мен айыпталушының өлімі оның есінде мәңгі сақталып қалған. 1327 жылы Вильгельм мен Адсо Солтүстік Италиядағы бенедиктиндік монастырға барып, Францискандар мен Папа елшілерінің арасындағы Мәсіхтің кедейлігі туралы теологиялық пікірсайысқа қатысады. Бұл аббатхана Папа Иоанн XXII мен ереске ұқсас күдікпен қаралатын Кіші Монастырлар арасындағы елшілік орны ретінде пайдаланылады. Аббатханада кітаптарды көшіру, аудару немесе безендірумен айналысатын атақты скрипторий орналасқан. Күтпеген өлімдер тізбегінен кейін аббат Уильямнан, оның дедуктивті қабілеттерімен танымал, өлімдерді тергеуге көмектесуді сұрайды. Уильям зияткерлік қиындыққа қарсылық көрсетіп, жын-шайтанның кінәлі деген қорқынышты жоққа шығаруға тырысады. Сондай-ақ, Уильям құпия шешілмесе, аббат инквизицияның өкілдерін шақыруы мүмкін деп алаңдайды. "Розаның аты" оқиғасынан кейін Адсо мен Уильямның жолдары айырылады, Адсо өлім алдындағы оқиғаны баяндайды. Кітаптың соңында Уильямның Еуропадағы оба эпидемиясы кезінде қайтыс болғаны хабарланады.
The Name of the Rose is itself a recounting of events as experienced by Adso of Melk, a Benedictine novice (a Franciscan one in the 1986 film adaptation) who travelled under William's protection. Years before the main events of the novel, as an inquisitor, Brother William presided at some trials in England and Italy, where he distinguished himself by his perspicacity along with great humility. In numerous cases Willam decided the accused was innocent. In one of his most consequential cases, William refused to condemn a man on charges of heresy, despite the demands of the inquisitor Bernardo Gui. The accusations of heresy stemmed from the man's translation of a Greek book that contradicted the scriptures. Despite his appeals to the Pope, William was imprisoned and tortured until he recanted, in turn leading to the translator's death by burning at the stake. Though he departed from his role as an inquisitor, his torture and the death of the accused remain fresh in his mind. In 1327, William and Adso travel to a Benedictine monastery in Northern Italy to attend a theological disputation between the Franciscans and Papal emissaries on the poverty of Christ. This abbey is being used as an embassy between Pope John XXII, and the Friars Minor, who are suspected of heresy. The abbey boasts a famed scriptorium where scribes copy, translate or illuminate books. After a string of unexpected deaths the abbot seeks help from William, who is renowned for his deductive powers, to investigate the deaths. William is reluctantly drawn in by the intellectual challenge and his desire to disprove fears of a demonic culprit. William also worries the abbot will summon officials of the Inquisition should the mystery remain unsolved. Following the events of The Name of the Rose, Adso and William part ways, with Adso relating the tale before his death. We are informed near the end of the book that William had died earlier during a Plague in Europe.
Атауы мен нұсқауы
Шығармадағы Баскервиллдік Уильям аңыз кейіпкері Шерлок Холмс пен Уильям Окхэмға сілтеме жасайды. Атауы Уильям Окхэмнің есімінен және сэр Артур Конан Дойлдің "Баскервиллдің иті" кітабынан алынған. Тағы бір пікір бойынша, Эко Уильям бауырды Роджер Бэкон, Уильям Окхэм және Шерлок Холмс есімдерін біріктіріп жасаған. (Уильям өзі Беконның оның ұстазы болғанын айтады және кітап барысында оның идеяларын бірнеше рет келтіреді.) Роман заманында өмір сүрген Окхэмдік Уильям алғаш рет "Окхэмнің бритвасы" деп аталатын қағиданы ұсынды, ол көбінесе барлық фактілерді түсіндіретін ең қарапайым түсіндірмені қабылдау керек деген тұжырым ретінде қорытындыланады. Уильям бұл қағиданы Шерлок Холмс өзінің ұқсас тұжырымын қолданғандай қолданады, яғни мүмкін емес нәрсені жойғаннан кейін, қалған нәрсе – қаншалықты ықпалсыз болса да – шындық болуы керек.
The fictional friar, William of Baskerville, alludes both to the fictional sleuth Sherlock Holmes and to William of Ockham. The name itself is derived from William of Ockham and Sir Arthur Conan Doyle's book The Hound of the Baskervilles. Another view is that Eco has created Brother William as a combination of Roger Bacon, William of Ockham and Sherlock Holmes. (William himself notes that Bacon was a mentor of his and cites his ideas several times in the course of the book.) William of Ockham, who lived during the time of the novel, first put forward the principle known as "Ockham's Razor", which is often summarised as the dictum that one should always accept as most likely the simplest explanation that accounts for all the facts. William applies this dictum in a manner analogous to the way Sherlock Holmes applies his similar dictum, that when one has eliminated the impossible, whatever remains — however improbable — must be the truth.
Сипаттамалары
"Гүлдің аты" кітабында Умберто Эконың Баскервиллдық Уильям туралы сипаттамасы Артур Конан Дойлдың "Қызыл түсті зерттеу" (1887) кітабындағы Шерлок Холмс туралы сипаттамасына кейбір жағынан ұқсас келеді.
In the book, The Name of the Rose, Umberto Eco's description of Brother William of Baskerville has some similarities to Arthur Conan Doyle's description of Sherlock Holmes in A Study in Scarlet (1887).