Кіріспе

Аборигендерді қорғау кеңесі, сондай-ақ Аборигендерді қорғау жөніндегі кеңес, Аборигендер әл-ауқатын қамтамасыз ету жөніндегі кеңес (кейінгі дереккөздерде, дұрыс емес түрде Аборигендер әл-ауқатын қамтамасыз ету жөніндегі кеңес) және осыған ұқсас атаулар, аборигендердің өмірін реттеу функциясын атқаратын бірқатар тарихи Австралия мемлекеттік мекемелерін білдіреді. Олар сондай-ақ, әртүрлі жартылай канды актілерді іске асыруға жауапты болды және «Ұрланған Ұрпақтар» трагедиясында маңызды рөл атқарды. Бұл кеңестер аборигендердің өміріне толыққанды бақылауды жүзеге асырды. Аборигендерді қорғаушылар кеңес тағайындады, олардың міндеттері мен өкілеттіктері әртүрлі актілерде белгіленген. Теориялық тұрғыдан алғанда, аборигендерді қорғаушылар аборигендердің мүддесін қорғайтын сот процестерін жүргізуге, олардың тұру және жұмыс істеу орындарын анықтауға, сондай-ақ жұмыс істейтін аборигендердің табысын басқаруға өкілеттік алды. Өкілеттіктердің көлемі уақыт өте келе және әр аймаққа байланысты өзгерді. Кеңестердің қаражаты шектеулі болғандықтан, қорғаушылар өте аз жалақы алды. Жергілікті қорғаушылар ретінде түрме күзетшілері, бейбіт судьялар, дін қызметкерлері және көбінесе полиция инспекторлары тағайындалды. Кеңес отырыстарының хаттамаларынан көрініп тұрғандай, олар діни ұйымдардан қаржылық көмек сұраулармен және аборигендердің сот істері мен айыпталулары туралы есептермен айналысты. Аборигендерді қорғау кеңестері аборигендерге миссиялар мен резерваттардан шығып, белгілі бір мерзімге қалыпты қоғамға енуге рұқсат беретін арнайы рұқсаттар да берді.

Виктория

1860 жылы аборигендердің мүдделерін қадағалауға тағайындалған Орталық кеңес құрылды. 1869 жылы бұл кеңес Викторияның аборигендерді қорғау жөніндегі орталық кеңесімен (1869 жылғы Аборигендерді қорғау заңы арқылы) алмастырылды, бұл Викторияны аборигендердің өміріне қатысты толық ережелерді қабылдаған алғашқы колония етті. Кеңес адамдардың өмірін, тұрғын жерін, жұмысын, некесін, әлеуметтік өмірін және күнделікті өмірдің басқа да аспектілерін реттеу арқылы ерекше деңгейде бақылауды жүзеге асырды. 1886 жылғы Викториялық аралас нәсілділер заңы кеңеске аборигендердің өміріне қатысты кең өкілеттіктер берді, соның ішінде тұрғын жерді, жұмыспен қамтуды және некеге тұруды реттеуге мүмкіндік берді. Атап айтқанда, 1886 жылғы заң аборигендерді аралас текті, «аралас нәсілділер» деп аталатын аборигендердің станцияларынан немесе резервацияларынан алып тастай бастады, оларды еуропалық қоғамға ассимиляциялауға мәжбүр етті. Бұл шығарып тастаулар отбасылар мен қауымдарды бөліп, қиындықтар тудырды және наразылықтарға әкелді. Дегенмен, кеңес шығарылған адамдарға көмек көрсетуден бас тартты. Бұл іс-қимылдар резервациялардағы халықтың азаюына және олардың жабылуына әкеледі деп есептелді. 1910 жылғы Аборигендер заңы Викториядағы аборигендердің құқықтарын кеңейтті. 1957 жылғы Аборигендер заңымен кеңес 1957 жылы таратылды. 1970 жылғы Жер заңы аборигендердің жерге құқығын мойындады. Осы Заңға сәйкес Тайерс көліндегі миссия мен Фрэмлингэм резерватындағы жерлердің құжаттары қауымдарға берілді.

Жаңа Оңтүстік Уэльс

1883 жылы құрылған және 1909 жылғы аборигендерді қорғау туралы заңға сәйкес қайта құрылған Жаңа Оңтүстік Уэльс штатының аборигендерді қорғау басқармасы, абориген халқының өмірін кең ауқымда бақылауға ие болды, соның ішінде ата-аналары абориген болғандықтан балаларды отбасыларынан алу құқығы, көптеген іс қағаздарында жазылғандай, және аборигендердің тұру орындарын белгілеу, оларды зорлық-зомбылық көрсететін отаршылдардан қорғау және еуропалықтардың қарсылығына қарамастан білім беру мақсатында (Маккалум, 2008). Олардың еркін қозғалуы мен жеке қаржысын да бақылады. Әсіресе, абориген балалары үйлерінен және отбасыларынан алынып, ақ балалар сияқты тәрбиеленуге берілді, осылайша «Ұрланған Ұрпақтар» бастау алды. 1911 жылғы аборигендерді қорғау туралы заңға енгізілген түзетулер Кинчела ұлдар үйін және Котамундра абориген қыздар үйін құрды. Абориген балалары түрлі әлеуметтік себептермен үйлерінен алынып, Кинчела мен Котамундраға жеткізілді, онда олар жиі зәбірленді және қараусыз қалды, сонымен қатар шаруашылық жұмысына және үй шаруашылығына үйретілді, олардың көпшілігі Сиднейдің бай тұрғындарының үйінде қызметші болып жұмыс істеді. 1915 жылы 1915 жылғы аборигендерді қорғау туралы заңға енгізілген түзетулер басқармаға «балалардың қамықсыз қалғанын сотта дәлелдемей-ақ» абориген балаларын алуға өкілеттік берді. Басқарма аборигендердің әл-ауқатын қамтамасыз ету жөніндегі басқарма болып қайта аталды (кейінгі дереккөздерде аборигендердің басты ағымдағы ақ қоғамға ассимиляциялануы керек екендігі айтылды. Ол абориген мәдениетінің жойылуын және аборигендердің еуропалықтардан ешқандай айырмашылығы болмайтынын көздеді). Басқарма құрамында 11 мүше болды, оның ішінде екі абориген, біреуі «толыққанды қанды» және біреуі «аралас қанды». Ол 1969 жылғы аборигендер туралы заңмен (ЖОУ) таратылды. Таратылғаннан кейін ЖОУ аборигендер жөніндегі кеңесші кеңес құрылды, ол ЖОУ аборигендер істері жөніндегі министрге тікелей кеңес берді.

Батыс Австралия

Батыс Австралияның аборигендерді қорғау жөніндегі кеңесі 1886 жылдың 1 қаңтарынан 1898 жылдың 1 сәуіріне дейін заңмен бекітілген орган ретінде жұмыс істеді. Ол 1886 жылғы аборигендерді қорғау туралы заңмен (WA) құрылды, ол «жартылай канды» заңы деп те белгілі, және Батыс Австралияның аборигендерінің жақсы қорғалуын және басқарылуын қамтамасыз ету, сондай-ақ осындай аборигендермен жасалған белгілі бір келісімшарттарға қатысты заңнаманы өзгерту мақсатындағы заң ретінде сипатталды (заң 25/1886) және 1889 жылғы аборигендер туралы заң (заң 24/1889). 1886 жылғы заң Фэрберн есебінен кейін қабылданды (аборигендер арасындағы құлдық жағдайды ашқан) және пастор Джон Грибблдің жұмысынан кейін. Заң бойынша 14 жастан асқан аборигендер жұмыс берушілермен еңбек шартын жасасуға құқылы болды. 1886 жылғы заңда жалақыны қамтитын шарттар туралы ереже болған жоқ, бірақ қызметкерлерге «жеткілікті, сапалы және мол» азық-түлік, киім-кешек және көрпелер берілуі тиіс болды. 1886 жылғы заң резидент әкімге «жартылай канды» және абориген балаларын, тиісті жасқа жеткеннен бастап, 21 жасқа толғанға дейін келісімшартқа беруге өкілеттік берді. Бұрын хабарланған зұлымдықтардың алдын алу үшін аборигендерді қорғау жөніндегі кеңес құрылды, бірақ аборигендерді қорғаудың орнына, ол оларды мемлекеттік бақылауға алуға көбірек көмектесті. Ол келісімшарттарды, сотталғандарды жұмысқа орналастыруды және оқушылықты жүзеге асыруға бағытталған, бірақ солтүстікте шарттарды орындауға жеткілікті күш болған жоқ және олар ашық бұзылды. Заңда «абориген» термині «Австралияның әрбір аборигені, әрбір аборигеннің жартылай қаны немесе жартылай канды баласы» деп анықталды. Губернатор Брум заңда дәстүрлі жер иелеріне өздерінің тайпалық жерлерінде аң аулауды жалғастыруға рұқсат беретін ереженің енгізілуін қатыстырды. Заңның салдары басқарманың аборигендерге қатысты билігін арттыру болды, емес, аборигендерге қатысты қылмыстар үшін ақ нәсілділерді жазалау жүйесін құру. Аборигендер департаменті Аборигендерді қорғаушысы кеңсесінің құрамында құрылды. Заң шығару кеңесінің шамамен жартысы 10 жасқа дейінгі балалар еңбегі үшін заңға түзетулер енгізуге дауыс берді, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Солтүстік округінен депутат Маккензи Грант 6 немесе 7 жастағы балалар еңбегінің қажеттілік екенін мәлімдеді, өйткені «осылайша олар біртіндеп үйренеді». Бас прокурор Септимус Бёрт екінші оқылымдағы сөйлеген сөзінде келісімшарттар қазіргі жұмыс үшін емес, аборигендерді болашақта жұмыс істейтін шаруашылықтарда құл ретінде ұстап тұру және оларды еркін кетіп қалудан алдын алу үшін жасалып жатыр деп мәлімдеді. 1898 жылы кеңес аборигендер департаментімен алмастырылды.

Квинсленд штаты

Квинсленд аборигендерін қорғау басқармасы 1897 жылғы Аборигендерді қорғау және опиум сатуды шектеу туралы заңмен құрылды.

Оңтүстік Австралия

1939 жылғы аборигендер туралы заңға түзетулер енгізу арқылы Оңтүстік Австралияда аборигендерді қорғау кеңесі құрылды, оған аборигендердің (абориген тегінен тарағандарды қоса) "мүддесін қадағалау және әл-ауқатын жақсарту" міндеті жүктелді. Чарльз Дугид кеңестің негізін қалаушы мүшесі болды; кеңес мүшелерінің арасында Дж. Б. Клеленд және Констанс Кук та болды.

Құлдырау

1960 жылдардың соңына қарай барлық штаттар мен аумақтар "қорғау" саясаты бойынша абориген балаларын алып қоюға рұқсат беретін заңнаманы күштен шығарды.

Жаңа Уэльс

НСУ-дағы аборигендер ісі: қысқаша тарих (НСУ Үкіметінің Қоғамдық істер департаменті. Аборигендер ісі, 2012 жылдың наурыз айында мұрағаттан алынды.)