Британдық теңізші және Ямайканың бас судьясы

Кіріспе

Британдық теңіз офицері, Ямайканың бас судьясы, Хейвуд Сейлон мен Үндістанның шығыс жағалауларын зерттеді, бұл аймақтар бұрын зерттелмеген еді, және Каролина Александр оның карталарын "өте әдемі түрде жасалған карталар" деп сипаттады. Кейінірек ол Марокконың солтүстік жағалауы, Оңтүстік Американың Рио-де-ла-Плата аймағы, Суматра мен Солтүстік-Батыс Австралия жағалауларының бір бөлігі, сондай-ақ басқа да арналар мен жағалаулар үшін ұқсас карталар жасады. Оның осы саладагы шеберлігі, "Баунти" сапарының басындағы Блайдың оқушылығынан дамыған болуы мүмкін. Блай, өте талантты суретші, Кристиан мен Хейвуд туралы: "Бұл екеуіне ерекше назар аудардым және оларды оқытуға көп күш жұмсадым" деп жазған. Ост-Индия компаниясының гидрографы Джеймс Хорсбург Хейвудтың еңбегі "Үнді мұхитындағы теңіз жүзуі жөніндегі менің нұсқаулығымды одан да толықтырып, жетілдіруге зор үлес қосты" деп мәлімдеді. Хейвудтың кәсіби беделінің деңгейі 1818 жылы, теңізден зейнеткерлікке шыққаннан кейін, Адмиралтейство гидрографы лауазымына ұсынылғанда айқын болды. Ол ұсыныстан бас тартты, және Хейвудтың ұсынысымен Фрэнсис Бофорт тағайындалды. Капитан Хейвуд 1803 жылғы сәуір айында Шығыс Үндістанда HMS Dedaigneuse кемесінің басқаруын өз қолына алды. 14 желтоқсанда ол екі (немесе төрт зеңбілі бар) француз капері Espiegle-ді қолға түсірді. Денсаулығының нашарлауы және үлкен ағасының қайтысынан кейін капитан Хейвуд 1805 жылғы 24 қаңтарда басқарудан бас тартты. Содан кейін ол "Сиренсестер" сауда кемесімен жолаушы ретінде Ұлыбританияға оралды.

Кейінгі қызмет

1805-06 жылдары жағалауда қысқа уақыт болғаннан кейін Хейвуд контр-адмирал сэр Джордж Мюррейдің флаг-капитаны болып тағайындалды. 1802 жылдың наурыз айында Мюррейдің эскадрильясы, Наполеон соғыстары кезінде француздармен одақтасқан испандардан Буэнос-Айресті басып алуға жасалған британдық әрекет сәтсіз аяқталғанда, Жақсы Үміт мүйісінен Оңтүстік Америкаға әскерлерді тасымалдаумен айналысты. «Полифем» Плата өзені аймағында қалды, сауда кемелерін қорғау және зерттеу жұмыстарын жүргізді. 1808 жылы Хейвуд Англияға оралды, ал келесі жылы ол Бискай шығанағында үш француз фрегатын шабуылдап, жойған эскадрильяның құрамында болды. Бұл ісі үшін ол Адмиралтействоның алғысын алды. Ол Хейвудтың «өзіне қарсы куәлік бергеніне» қатысты айтқан сөздерінен кейін, Пасли мен Грэм Уильям Коулды Хейвудты өз еркінен тыс ұстап тұрғанын мойындауға пара берген болуы мүмкін деп санайды. Бұл 1792 жылы Блайдың немере інісі Томас Бонд айтқан «Хейвудтың достары оны құтқару үшін бар күштерін жұмсады» деген сөздерімен де үйлеседі. 1808 жылы Питкэрн аралына барған Кристианның «Баунти» экспедициясының соңғы тірі қалған мүшесі Джон Адамс табылған. 1825 жылы капитан Эдвард Белчермен сұхбатта Адамс Хейвудтың төмен емес, кеме палубисінде болғанын және қалаған жағдайда ашық қайыққа міне алатынын айтты. Екі аптадан кейін ол он жыл бұрын танысқан жесір Фрэнсис Джолиффке үйленді және Лондонның жанындағы Хайгейтте қоныстанды. Олардың балалары болмады, бірақ Таитидегі қызынан басқа, 1810 жылы қол қойған өсиетнамасында Хейвудтың британдық баласы болғаны туралы мәлімет бар. Өсиетнамада Мэри Грей есімді «Менің қамқорлығымдағы және қорғауымдағы сәби» деп жазылған. 1818 жылдың мамыр айында Хейвуд Канад көлдеріндегі әскери-теңіз күштеріне қолбасшылық етуден бас тартты. Ол жағалаудағы өмірге риза болғандықтан, соғыс болған жағдайда ғана басқа қызметке келісетінін айтты. Зейнетке шыққаннан кейін Хейвуд Таити тілінің сөздігін жариялады, кәсіби мақалалар жазды және көптеген адамдармен хат алмасты. Ол жазушы Чарльз Лэмбті қоса алғанда, көптеген таныстары бар болатын және гидрограф Фрэнсис Бофорттың жақын досы болды. Өлімі алдында көптеген жазбаларын жойды, бірақ 1829 жылғы бір құжат сақталды, онда ол гректердің, түріктердің, испандықтардың және португалдықтардың өзін-өзі басқаруға жарамсыздығы, грек православие және рим-католик шіркеулерінің кемшіліктері және Ирландиядағы католиктердің эмансипациясының күмәнді пайдасы туралы пікірлерін білдірді. Діни сенімдері берік болғандықтан, Хейвуд өмірінің соңғы жылдарында рухани мәселелерге қызығушылығы арта түсті. 1828 жылы денсаулығы нашарлай бастады және 1831 жылдың ақпанында 58 жасында инсульттан қайтыс болды. Ол Highgate School шіркеуінің мазалауына жерленді, ал 2008 жылдың 8 желтоқсанында оның құрметіне мемориалдық тақта орнатылды. Оның жесірі Фрэнсис қабірі де Highgate зиратының батыс жағында орналасқан. Несси Хейвуд 1793 жылдың 25 тамызында, Хейвудтың кешірілгеніне бір жыл жетпеген кезде қайтыс болды.

After a brief period ashore in 1805–06 Heywood was appointed flag captain to Rear Admiral Sir George Murray, aboard In March 1802 Murray's squadron was employed in the transportation of troops from the Cape of Good Hope to South America, in support of a failed British attempt to capture Buenos Aires from the Spanish, who were allied to the French during the Napoleonic Wars. Polyphemus remained in the River Plate area, carrying out surveying and merchant vessel protection duties. 1808 saw Heywood back in England, in command of , which in the following year was part of a squadron that attacked and destroyed three French frigates in the Bay of Biscay, an action for which he received the Admiralty's thanks. knowing that he had "perjured himself" in saying that he was kept below and therefore prevented from joining Bligh.|group=n She believes that Pasley and Graham may have bribed William Cole to testify that Heywood had been held against his will, echoing Thomas Bond, Bligh's nephew, who had asserted in 1792 that "Heywood's friends have bribed through thick and thin to save him". John Adams, the last survivor of Christian's Bounty party that sailed to Pitcairn Island, was discovered in 1808. In 1825, interviewed by Captain Edward Belcher, Adams maintained that Heywood was on the gangway, not below, and "might have gone [in the open boat] if he pleased." Two weeks later he married Frances Joliffe, a widow whom he had met ten years earlier, and settled with her at Highgate, near London. The couple had no children but, apart from his daughter in Tahiti, there is a suggestion in a will which he signed in 1810 that Heywood had also fathered a British child—the will makes provision for one Mary Gray, "an infant under my care and protection". In May 1818, Heywood declined command of the Canadian Lakes with the rank of commodore. As he had become content with shore life, he said he would only accept another appointment in the event of war. In retirement Heywood published his dictionary of the Tahitian language, wrote papers relating to his profession, and corresponded widely. He enjoyed a circle of acquaintances which included the writer Charles Lamb, and was a particular friend of the hydrographer Francis Beaufort. He destroyed much of his writing shortly before his death, but a document from 1829 survives, in which he expresses his views on the unfitness for self government of Greeks, Turks, Spaniards and Portuguese, the iniquities of the Greek Orthodox and Roman Catholic churches, and the doubtful benefits of Catholic emancipation in Ireland. Of strong religious convictions, Heywood was increasingly interested in spiritual matters during the last years of his life. His health began to fail in 1828, and he died after suffering a stroke, aged 58, in February 1831. He was interred in the vault of Highgate School chapel, where a memorial plaque was dedicated on 8 December 2008, and is also memorialised on the grave of his widow Frances on the west side of Highgate Cemetery. Nessy Heywood had died on 25 August 1793, less than a year after Heywood's pardon.