Кіріспе
Американдық эссеші және либералды колоннашы (1949 жылы туған), ағылшын архитектор Фрэнк Харт Рич кіші (1949 жылы туған) – американдық эссеші және либералды пікір білдіруші, 1980 жылдан 2011 жылға дейін The New York Times газетінде түрлі қызметтер атқарған. Ол ұзақ жылдар бойы көрсетілген HBO комедиялық сериалы «Veep» және HBO драмалық сериалы «Succession» атқарушы продюсері болды, алғашқысынан бастап 2011 жылы қосылған.
the English architect
Frank Hart Rich Jr. (born 1949) is an American essayist and liberal op ed columnist, who held various positions within The New York Times from 1980 to 2011. He served as executive producer of the long running HBO comedy series Veep, having joined the show at its outset in 2011, and of the HBO drama series Succession.
Ерте өмір және білім
1949 жылы 2 маусымда туған Рич Вашингтон қаласында өсті. Оның анасы Хелен Фишер (қызметтік аты Ааронсон), мектеп мұғалімі және суретші, бастапқыда Бруклинде, Нью-Йорк қаласында қоныстанған, бірақ 1929 жылғы қор нарығының күйреуінен кейін Вашингтонға көшіп келген орыс еврейі отбасынан шыққан. Оның әкесі Франк Харт Рич, кәсіпкер, Вашингтонда ұзақ жылдар бойы қоныстанған неміс еврейі отбасынан шыққан. Ол мемлекеттік мектептерде оқып, 1967 жылы Вудро Вильсон орта мектебін бітірді. Рич Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Гарвард колледжінде білім алды. Гарвардта ол университеттің күнделікті студенттік газеті "The Harvard Crimson" редакторы болды. Рич Гарвард колледжінің құрметті стипендиаты және Phi Beta Kappa мүшесі болды, сондай-ақ Генри Рассел Шоу саяхат стипендиясын алды. Ол 1971 жылы американдық тарих және әдебиет саласында бакалавр дәрежесін magna cum laude деген жоғары бағамен бітірді.
Театр сыншысы
Рич 1980 жылдан 1993 жылға дейін The New York Times газетінің бас театр сыншысы болды, және жағымсыз сын-пікірлерінің күшімен Бродвей шоуларын жабуға қабілеттілігі үшін "Бродвейдің қасабы" деген лақап атқа ие болды. Ол алғаш рет театр көрермендерінің назарын Стивен Сондхаймның "Фоллиз" (1971) мюзиклі туралы "Гарвард Кримсон" журналында жариялаған мақаласымен аударды, бұл мюзикл Бостонда Бродвейге дейін сыналып жатқан кезде болды. Рич бұл туындыны зерттегенде, "шоудың кейіннен алатын аңыз мәртебесін болжаған алғашқы адам" болды. Мақала мюзиклдің қос режиссері Гарольд Принсті "әсерге қалдырды" және Сондхаймды "қатты қызықтырды", ол студентті түскі асқа шақырып, қойылым туралы ойларын одан әрі талқылады. 1994 жылы The New York Times Magazine журналында жарық көрген "Exit the Critic" атты ретроспективті мақаласында Рич драма сыншысы ретіндегі қызмет кезеңіндегі дау-дамайларға, сондай-ақ ол қолдаған драматургтарға және ЖИТС дағдарысы кезінде Нью-Йорк театрын қиратқан трагедияларға ой жүгірді. Ричтің театр сын-пікірлерінің жинағы "Hot Seat: Theater Criticism for The New York Times, 1980–1993" (1998) кітабында жарияланды. Ол сонымен қатар 1987 жылы Лиза Аронсонмен бірлесіп "Борис Аронсонның театр өнері" атты еңбекті жазды. Рич Мэл Гибсонның "Христос құмарлығы" (2004) тарихи драмалық фильмін "ешқандай порнофильмнен кем емес, жай ғана ақша табу үшін тартылған, баяу кадрлардағы кульминациялық сахналар мен күшті музыкаға толы" деп сынап, дау тудырды. 2006 жылғы қаңтарда Oprah Winfrey Show бағдарламасында Джеймс Фрейдің мемуарлық аңызына қатысты пікір білдіріп, Рич өзінің бағанында мәдениет пен саясаттағы түрлі кемшіліктерді сипаттау үшін қолданған "ақиқаттық" терминін кеңейтіп түсіндірді. Оның "Ең ұлы сатылған оқия: 9/11-ден Катринаға дейін шындықтың құлдырауы" (2006) атты кітабы американдық БАҚ-ты 2001 жылғы 11 қыркүйектегі террористик шабуылдардан кейін және Ирак соғысына дейін Джордж Буш әкімшілігінің үгіт-насихатын қолдағаны үшін сынады. 2009 жылы пайда болған "Шай партиясы" қозғалысы туралы Рич олардың бір митингісінде "сепаратистерге мойынсұнуға" тырысқандарын айтты. Ол өлім туралы қорқытулар мен конгрессменнің терезесіне лақтырылған кірпіштің "1938 жылғы қарашада нацистік Германия мен Австрияда болған яһудилерге қарсы погром, "жарылған шыны түнінің" шағын көшірмесі" деп жазды. New York журналындағы эсселерінде Рич американдық оңшылдарды, соның ішінде Дональд Трамптың үміткерлігі мен президенттігі кезіндегі соңғы қайта жандануын зерттеуді жалғастырды.
Теледидар
2008 жылдан бері Рич HBO телеарнасының шығармашылық кеңесшісі болып жұмыс істеп келеді, онда ол жаңа бағдарламаларды бастауға және дамытуға көмектесті. Ол Армандо Яннучи жазған және Джулия Луи-Дрейфус бас рөлде ойнаған, ұзақ жылдар бойы көрсетілген «Veep» комедиялық сериалының атқарушы продюсері болды. Сондай-ақ, ол Джесси Армстронгтың авторы болған «Succession» HBO драмалық сериалының атқарушы продюсері болды, ол 2018 жылдың маусым айында көрсетіліп, сыншылардың жоғары бағасын алды. Рич Джеймс Лапиннің режиссерлік жұмысы болған «Six by Sondheim» (2013) және Дуглас Макграттың режиссерлік жұмысы болған «Becoming Mike Nichols» (2016) HBO деректі фильмдерінің де атқарушы продюсері болды.
Марапаттар
Ричтің журналистік наградаларына 2005 жылы түсініктеме үшін Джордж Полк сыйлығы және 2011 жылы Гарвард университетінің (оның да алма-матер) журналистикадағы мансаптық жетістіктері үшін Голдсмит сыйлығы кіреді. 2011 жылы Рич Нью-Скулдан құрметті докторлық дәреже алды. 2016 жылы Сиракуза университетінің Ньюхаус мектебінен «Үздік пікір» үшін «Айна» сыйлығын алды. 2015 жылы ол Театр Даңқы залына енгізілді. Рич 1987 және 2005 жылдары екі рет Пулитцер сыйлығының финалисі атанды. 2010 жылы Силурианс пресс-клубының өмір бойына жетістіктері үшін сыйлығымен марапатталды. Рич 2015, 2016 және 2017 жылдары «Veep» сериалы үшін «Emmy» сыйлығын алды, ол «Үздік комедиялық сериал» атанды, ал 2020 жылы «Succession» сериалы үшін «Үздік драмалық сериал» атанды. Сондай-ақ, ол 2020 жылы «Succession» үшін «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды, ол «Ең үздік драмалық сериал» сыйлығын иеленді. Ол үш рет «Пибоди» сыйлығын жеңіп алды: 2020 жылы «Succession» үшін, 2017 жылы «Veep» үшін және 2013 жылы «Six by Sondheim» үшін, сондай-ақ ол ASCAP Deems Taylor Телевизиялық хабар тарату сыйлығымен де марапатталды.
Сын
2011 жылы "The New Republic" журналы оны Рейчел Мэддоу, Ньют Гингрич, Пол Райан сияқтыларды "Жылдың ең жоғары бағаланған ойшылдары" деген редакциялық мақала жинағына енгізіп, оны "ескі салондық либералдық көзқарастың толыққанды дәстүрлі сарапшысы" деп сипаттады. Саймон Рич – романдар мен әңгімелер жазушысы, "Адам әйелді іздейді" телесериалын жасаған және "Saturday Night Live" бағдарламасының авторы. Ал Натаниел Рич – романдар жазушы, журналист және эссеші.
Мемориал
Фрэнк Ричтің "Көлеңке шам" (2000) атты естелік кітабы Вашингтон қаласындағы 1950-1960 жылдардағы балалық шағын және театрға өмір бойы бойын бұрған ғажайып сезімі мен оның өміріне тигізген әсерін баяндайды.