Кіріспе
Бостондық неке – 1999 жылы американдық драматург Дэвид Маметтің пьесасы. Пьеса 20-шы ғасырдың басындағы Бостон некесінде тұратын екі әйелдің тағдырына арналған. Бостон некесі – екі әйел арасындағы қарым-қатынас, ол физикалық және эмоционалдық жақындықтан тұруы мүмкін. Маметтің тек ерлер үшін жазатынына қатысты кең таралған сенімге қарсы, драматург осы пьесаны, оның орталық тұлғалары тек әйелдер болатын, жарыққа шығарды.
Boston Marriage is a 1999 American play by American playwright David Mamet. The play concerns two women at the turn of the 20th century who are in a Boston marriage, a relationship between two women that may involve both physical and emotional intimacy. After widespread belief that Mamet could only write for men, the playwright released this play, which centers exclusively on women.
Қысқаша мазмұны
Анна мен Клэр Клэрдің жаңадан тапқан "Махаббаты" туралы дауласады, ал Аннаның шотланд қызметшісі Кэтрин жұмыс берушісінің қатал сөздерінен көз жасына бенеді. Анна, бай мырзаның күйеуі болғандықтан, Клэрді басқа бір жас әйелге деген сезімінен айыруға тырысқанда жағдай шиеленіседі. Клэр болса, жас ғашығымен Аннаның үйінде кездесуді жоспарлап, оны "арсыз келісімге" баруға көндіруге ниеттенді. Бірақ, қыз келгенде Аннаның мойнындағы зөбәржәт әшекейдің анасының екенін таниды. Сюжет желісі Анна мен Клэрдің осы қызды және оның бай, бірақ адал емес әкесін қалай сақтап қалуға болатынын көрсетуге бағытталған. Пьеса екі әйел мен олардың қызметшісі арасындағы қарым-қатынасты зерттейді, осы үшін Виктория дәуірінің жылдам, өткір диалогтары, екіұштылықтар мен халықтық тілдік ерекшеліктер қолданылады. Ойынның юморы мен нәзіктігі арқылы олардың қарым-қатынасындағы келіссөздер, жанжалдар, ұстамдылық және кешірімдер бейнеленеді.
Өндіріс тарихы
Бостондық үйленуді бастапқыда 1999 жылдың 4 маусымында Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Хасти Пудинг театрында Американдық репертуарлық театр (Роберт Брустейн, көркемдік директор; Роберт Дж. Орчард, басқарушы директор) сахналады. Оны Дэвид Мамет режиссерлік етті, сахналық безендіруді Шарон Кайц және Дж. Майкл Григгс, жарық дизайнын Джон Амброзоне, костюм дизайнын Харриет Войт жасады. Рөлдерді Ребекка Пиджен (Клэр), Фелисити Хаффман (Анна) және Мэри Макканн (Кэтрин) сомдады. 2001 жылдың наурыз айынан сәуір айына дейін Лондондағы Донмар қоймасында қойылды. Режиссері Филида Ллойд, рөлдерде Зоя Ванамейкер (Анна), Анна Канцлер (Клэр) және Линдси Маршалл болды. Кейін Вест-Эндтегі New Ambassadors театрына көшіріліп, 2001 жылдың 28 қарашасынан 2002 жылдың 16 ақпанына дейін көрсетілді. Бостондық үйлену алғаш рет 2007 жылы Австралияның Мельбурн қаласында, тәуелсіз театр компаниясы Hoy Polloy ұйымдастырған қойылымда сахналады. Оны Hoy Polloy көркемдік директоры Уэйн Пирн қойды, ал рөлдерді Хелен Хопкинс, Корин Дэвис және Элеонора Уилсон сомдады. 2002 жылдың 5 қарашасынан 22 желтоқсанына дейін Бостондық үйлену Бродвейден тыс, The Public театрында көрсетілді. Режиссері Карен Кольхас, ал Анна рөлінде Кейт Бертон, Клэр рөлінде Марта Плимптон, сонымен қатар Арден Майрин ойнады. Пьеса 2007 жылдың басында Перудың Лима қаласында театр режиссері және актер Альберто Изоланың жетекшілігімен қойылды. 2010 жылдың маусымына дейін Мельбурн театры бұл қойылымды Мельбурн қаласында қайтадан көрсетті. Рөлдерді Памела Раб, Маргарет Миллс және Сара Глисон сомдады, режиссері – Эйдан Феннесси. 2010 жылдың қыркүйегінде Бостондық үйлену Бостон аймағына қайтып келді, ол Жаңа репертуар театрында ұсынылды. 2010 жылғы Дублин театр фестивалі аясында Дублиндегі Гейт театры, Ирландия, пьесаны өзінің "BMP" бағдарламасының бөлігі ретінде сахналады, бұл Самуэль Беккет, Гарольд Пинтер және Мамет арасындағы байланысты атап өтті. Қойылым 2010 жылдың 29 қыркүйегі мен 2 қазанында өтті.
Лесбияндық тақырыптар
Бостондық үйлену – ер драматург жазған, тек лесбияндық кейіпкерлерді қамтитын сирек пьесалардың бірі. Пьеса патриархатқа қарсы тұрыс танытады. Анна өзімен бірге жүрген еркекке ешқандай шынайы қызығушылық көрсетпейді. Пьесаның соңында Аннаның еркекке деген махаббаты оны әйелі үшін тастап кетеді және ол оған берген изумруд әшекейін қайтарып беруін сұрайды. Бұл Клэрге Аннаға қатысты қаржылық билік береді, бұл ерлердің әйелдерінің ақшасына иелік етуінің Виктория дәуіріндегі дәстүріне қайшы келеді. Бостондық үйлену сюжетіне әйелдердің еркекке үйленуі, күйеулеріне қаржылық жағынан тәуелді болуы және уақытының көп бөлігін балаларын күтуге жұмсауы туралы кең таралған стереотиптер енбейді. Театрдағы лесбияндық тақырыптар Американың ЛГБТҚ+ және театрға қарсы көзқарастарына тікелей жауап ретінде пайда болды. "Лесбиян" деген сөз Батыс қоғамында он тоғызыншы ғасырға дейін қолданылмаған. Театрдағы лесбиян және гей кейіпкерлердің рөлдері ХХ ғасырдың екінші жартысына дейін екі бөлек тақырып ретінде қарастырылды. Лесбиян кейіпкерлері туралы жазылған пьесаларға гей кейіпкерлері бар пьесаларға қарағанда көпшіліктің қызығушылығы аз. Алғашқы гей кейіпкерлерін қамтитын пьесалар сияқты, лесбияндық тақырыбы бар пьесалар да көбінесе зорлық-зомбылық және өліммен аяқталады. Лесбиян драматургтар жазған, тек лесбиян кейіпкерлері бар пьесалар әйелдер аудиториясына арналған. 1960 және 1970 жылдары феминистік қозғалыстың ықпалымен көптеген лесбияндық пьесалар жазылды. Қоғамдық қызығушылықтың төмендеуі 1990 жылдардың соңына дейін лесбияндық пьесалардың жазылу және қойылу санының азаюына әкелді, содан кейін Бостондық үйлену жазылды және жиырма бірінші ғасырдың басында жаңа пьесалар пайда болды. ЛГБТҚ+ театрында ақ гейлер басымдық құрайды. Дэвид Мамет – тек лесбияндық кейіпкерлер туралы пьеса жазған сирек гетеросексуалдық ер драматургтардың бірі. Бостондық үйлену – Дэвид Мамет жазған, тек лесбияндық кейіпкерлерді қамтитын жалғыз пьеса.