Кіріспе

Құрама Штаттар Букерге қарсы, 543 U.S. 220 (2005) – АҚШ Жоғарғы Сотының қылмыстық жазалау жөніндегі шешімі. Сот шешімі бойынша, Конституцияның алтыншы түзетуіне сәйкес, алқаби сотқа қатысу құқығы, бұрынғы соттылығынан басқа, жазаны заңмен белгіленген ең жоғары шектен асыру үшін тек айыпталушы мойындаған немесе алқабиге күмәндан тыс дәлелденген фактілер ғана пайдаланылуы тиіс, айыпталушы кінәсін мойындаған жағдайда да, сотта айыпталған жағдайда да. Соттың тағайындауына болатын ең жоғары жаза айыпталушы мойындаған немесе алқабиге күмәндан тыс дәлелденген фактілерге негізделуі керек. Көпшілік шешімінде Сот, федералдық соттарға АҚШ Федералдық Жазалау Нұсқаулықтарының шегінде жаза тағайындауды талап ететін федералдық заңның ережесін, сондай-ақ федералдық апелляциялық соттарды шектен тыс жазаларды қарау құқығынан айыратын ережені жойды. Сот федералдық округтік судьяларға федералдық жазалау заңдарында қарастырылған жазалау факторларын ескере отырып жаза тағайындауды тапсырды және федералдық апелляциялық соттарға қылмыстық жазаларды "орындылық" тұрғысынан қарауға нұсқау берді, бұл ұғымды Сот нақты анықтамаған. Бұл шешім Соттың алты ай бұрынғы Блейклиге қарсы Вашингтон ісіндегі шешімінің тікелей салдары болды, онда Сот Вашингтон штатында қолданылатын нұсқаулық жүйеге бірдей талап қойған болатын. Блейкли ісі Апрэндиге қарсы Нью-Джерси ісінен туындады, онда Сот бұрынғы соттылықты ескермегенде, айыпталушының жазасын заңмен белгіленген ең жоғары жазадан асыратын кез келген фактіні алқабиге ұсыну және оны күмәндан тыс дәлелдеу қажет деп шешті.

Букер

2003 жылы Фредди Джо Букер полиция қызметкерлері оның сөмкесінен 92,5 грамм кокаин тапқаннан кейін тұтқындалды. Кейін ол полицияға 566 грамм кокаин сатқанын мойындаған жазбаша мәлімдеме берді. 2003 жылы Висконсин штатының Батыс округінің АҚШ округтік сотында Букер кем дегенде 50 грамм кокаин базасын тарату мақсатымен иеленгені үшін кінәлі деп танылды. Федералды заң бойынша он жылдан өмір бойына түрмеге кесу жазасы көзделген. Сот үкімі кезінде судья дәлелдердің көптігіне сүйене отырып, айыпталушы 1) қазылар анықтаған 100 граммнан артық 566 грамм таратқан және 2) әділетке кедергі келтірген деп шешті. Федералдық сот үкімдері бойынша, бұл айыпталушының негізгі қылмыстық іс деңгейін 32-ден 36-ға дейін көтерді (U.S.S.G. §§ 2D1.1(c)(2),(4)). Есірткіні иелену және әділетке кедергі келтіру үшін (U.S.S.G. § 3C1.1) Букерге тағайындалған жаза мерзімі 30 жылдан өмір бойына дейін ұзартылды; судья Букерді ең төменгі жазаға кесті. Букер жетінші апелляциялық округтік сотқа шағымданып, сот үкімдері оның Конституцияның алтыншы түзету құқығын бұзғанын мәлімдеді, себебі судья оның қылмыстық тарихын ескермей, сот алқабилердің шешімінен тыс фактілерді анықтап, жаза мерзімін белгілеуге мүмкіндік алған. Жетінші округ Букердің айыбын растады, бірақ Басшылық қағидаларды қолдану Алтыншы түзетуді Блейклиде түсіндірілгендей бұзғанын анықтады, сондықтан Букердің үкімін күштен шығарды. Үкімет жетінші округтік соттың шешіміне қарсы Жоғарғы Сотқа шағымданып арыз берді.

Фанфан

Наркологиялық агенттер Дункан Фанфанның көлігінде 2,5 килограмм кокаин және 281,6 грамм кокаин базасын тауып, оны қамауға алды. АҚШ-тың Мэйн округінің аудандық сотындағы қазылар алқасы Фанфанның кем дегенде 500 грамм кокаинді таратуға және тарату мақсатымен иеленуге қатысқанын, соның салдарынан 841(b)(1)(B)(ii) заңын бұзғанын анықтады. Федералдық ережелерге сәйкес, Фанфанға тағайындалған ең жоғары жаза, қосымша мәліметтерсіз, 78 ай түрмеде жазалау болды. Сот отырысында судья, дәлелдердің көптігіне сүйене отырып, Фанфанның 2,5 килограмм кокаин ұнтағы және 261,6 грамм крекке жауапты екенін, сондай-ақ ол қылмыстық әрекеттің ұйымдастырушысы, басшысы, менеджері немесе қадағалаушысы болғанын анықтады. Бұл жағдай ережелер бойынша 188-ден 235 айға дейін жаза тағайындалуына әкелген болар еді, бұл қазылар алқасының шешімінен 10 жылға ұзақ жазалау диапазоны еді. Жоғарғы сот Фанфанға үкім шығарылғаннан төрт күн бұрын Блейкли ісі бойынша шешім шығарған. Үкім шығарушы судья Блейкли ісінің федералдық судьялардың қазылар алқасы анықтамаған фактілер негізінде жазаны ұзартуына қатысты екенін ескеріп, қазылар алқасының шешіміне сүйене отырып, ең жоғары жазаны – 78 айды тағайындады. Үкімет судьядан Фанфанның жазасын түзетуді сұрады, бірақ бұл өтініш қабылданбады.

Консолидациялау

Үкімет Фанфан ісі бойынша АҚШ Бірінші апелляциялық округінің апелляциялық сотына шағым туралы хабарлама және Жоғарғы Сотқа сот шешімі күшіне енбегенге дейін куәлік беру туралы өтініш берді. Істің маңыздылығына байланысты Жоғарғы Сот бұл өтінішті, сондай-ақ Букердің ісі бойынша үкімет берген ұқсас куәлік беру туралы өтінішті қабылдады, Букердің пайдасына жетінші округтің шешімінен кейін. Үкімет Соттан "Аппренди" ережесінің жаза тағайындау ережелеріне қатысы бар ма және олардың қайсысы конституциялық екенін анықтауын сұрады.

Шешім

Жоғарғы соттың шешімі екі түрлі судьялар тобынан жарияланды. Сот төрешісі Стивенс көпшілік пікірін жазып, осы екі істе Нұсқаулардың қолданылуы "Аппренди" істерінде баяндалған Алтыншы түзетуді бұзды ма деген мәселеге жауап берді. Сот төрешісі Брейер көпшілік пікірін жазып, Сот анықтаған Алтыншы түзетудің бұзылуын қалай түзету керек деген мәселеге жауап берді.

Конституциялық иелік

Қазіргі заманғы сот үкімдері жүйелеріне қатысты, Алтыншы түзету, бұрынғы соттылық фактісінен басқа, айыпталушының жазасын заңмен белгіленген ең жоғары шектен асыратын кез келген факт алқабилерге ұсынылып, олардың күмәні болмауы тиіс. "Заңмен белгіленген ең жоғары шек" – бұл судьяның алқабилер анықтаған фактілерге ғана сүйене отырып, тағайындай алатын ең ауыр жаза. Егер сот үкімдері нұсқаулық шеңберінде жаза тағайындауды талап ететін болса, алқабилер соты мен күмәнді жою талаптары, айыпталушыны нұсқаулық шеңберінен асып түсетін жазаға әкелетін кез келген фактіні анықтау үшін қолданылады. Федералдық сот үкімдері нұсқаулығы, Блейкли ісінде талқыланған Вашингтон штатының сот үкімдері нұсқаулығы сияқты, міндетті болды; сот судьялары нұсқаулықта көрсетілген шеңберде жаза тағайындауға міндетті болды. Осы тұрғыдан алғанда, Блейкли ісіндегі шешім, Аппренди ережесінің, Блейклиде түсіндірілгендей, Федералдық сот үкімдері нұсқаулығына да қатысы бар екенін конституциялық тұрғыдан бекітті. Үкімет Федералдық сот үкімдері нұсқаулығына Блейклиді қолдануға қарсы үш негізгі аргумент келтірді, бірақ сот олардың ешқайсысын қабылдамады.

Комиссия мен заң шығарушы орган

Федералды жазалау ережелері жазалау комиссиясымен қабылданды; ал Блейкли ісіндегі Вашингтон штатының жазалау ережелері, керісінше, сол штаттың заң шығарушы органымен бекітілді. Сот бұл айырмашылықтың "конституциялық маңызы жоқ" екенін айтты, себебі ережелерді кім қабылдағандығына қарамастан, ережелер сот судьяларын қазылар алдында ұсынылмаған және олардың күмәндан тыс дәлелденбеген нақты фактілер негізінде жазаны ауыртуға міндеттейді. "Айыпталушыға тағылған айыптаудың құқықтық негізі заңда немесе тәуелсіз комиссия қабылдаған ережелерде болсын, қазылар алқасының құқығын қорғайтын қағидалар екеуіне де бірдей қолданылады".

Қатаң шешім

Үкімет соңғы төрт істі анықтады, олардың пікірінше, Соттың Блейклиді Нұсқауларға қолдануына кедергі келтірді. Біріншіден, АҚШ-қа қарсы Дунниган ісінде, егер сотталушы сот барысында жалған куәлік берсе, жазаны күшейтуді көздейтін Нұсқаулардың ережесі, сотталушының өзін-өзі кінәлауға қарсы бесінші түзетудегі құқығын бұзбайды деп шешілді. Дунниган ісінде Соттың осы ережеге қазылар алқасымен сотталу құқығының қолданылатындығын қарастыруға мүмкіндігі болған жоқ. Сонымен қатар, мұндай күшейтілген жаза заңда белгіленген ең жоғары шектен асып кетуі мүмкін болғанымен, бұл судьяның осындай жазаны міндетті түрде тағайындауы керек дегенді білдірмейді. "Осылайша, Дунниганның ауқымы шектеулі болғанымен, біз оны қайта қарау қажеттігін көрмейміз". Келесісі, Witte v. United States ісінде, Сот бұрынғы істе жазаны күшейтуге негіз болған әрекет, сол әрекет үшін жеке қылмыстық қудалауға кедергі келтірмейді деп шешті, бұл Блейклиді Нұсқауларға қолдануға кедергі жасамады. Бұл екі жағдайда да дәлелдеу жүктемесі әртүрлі болғандықтан болды. Сот, United States v. Watts ісінде Witte ережесіне қарама-қарсы тұрды, онда сотталушы ақталған әрекет, Нұсқаулар бойынша жазаны күшейтуге негіз болуы мүмкін деп шешті. Ешбір істе Сот аталған жазаны күшейту қазылар алқасымен сотталу талабына жататындығын қарастырмады. "Бүгін біз қарастырып отырған мәселе бұрын талқыланбаған". Соңында, Edwards v. United States ісінде, Сот ұнтақ және крек кокаинін қамтитын есірткі құпиялылығы үшін жазаны екі есірткіге негіздеуге рұқсат берді, ал жалпы үкімде қазылар алқасы құпиялылықта ұнтақ кокаин, крек кокаин немесе екеуі де қатысқандығын нақты көрсетпеді, бұл Соттың Блейклиді Нұсқауларға қолдануына кедергі жасамады. Эдвардс ісінде жауап берушілер ұнтақ пен крек кокаинінің бір жалпы құпиялықтың бөлігі емес екенін дәлелдеуге мүмкіндік алмады; сондықтан, Соттың осы іс бойынша шешімі Блейклиді Нұсқауларға қолданумен қайшы келмейді.

Биліктердің бөлінуі

Үкімет комиссия бекіткен жазаны күшейту шараларын сот талқысына салу талабы осы шараларды қылмыстық кодекске айналдырып, заң шығару өкілеттігін сот саласына конституциялық ережелерге қайшы түрде жүктеуі мүмкін деген пікірді білдірді. "Мистретта АҚШ-қа қарсы" ісінде Сот мұндай заң шығару өкілеттігін сот саласындағы органға беруді қолдады, өйткені сот саласы федералды соттарда қолданылатын дәлелдеу ережелері мен азаматтық процестік нормаларды ұсыну сияқты басқа да заң шығару функцияларын орындауға құқылы. АҚШ Жазалау комиссиясы сот шешімі шығару функциясын атқармады; керісінше, ол сот қызметкерлеріне лайықты және олардың біліктілігі шегінде саясатты қалыптастыру өкілеттігін жүзеге асырды. Бұл аргумент "Блейкли" ісін Нұсқауларға қолдануға кедерес келтірмеді. Осылайша, Сот "Блейкли" шешімінің Федералдық жазалау нұсқауларына да қатысы бар екенін анықтады.

Оңалту шаруашылықтары

Бұдан кейін Сот конституциялық бұзушылықты жою мәселесін қарастырды. Соттың басқа көпшілігі 18 U.S.C. § 3553(b) – федералдық жазалау заңының аудандық соттарды нұсқаулардың шегінде жаза тағайындауға міндеттейтін ережесі – конституциялық шешіммен "үйлесімсіз" екенін және демек, заңнан "бөлініп алынып, жойылуы" тиіс деген қорытындыға келді. Сондай-ақ, 18 U.S.C. § 3742(e) – жазаға қатысты шағымдарды қарау ережесі де бөлініп алынып, жойылуы керек болды, себебі бұл ереже басшылық нұсқауларды міндетті ететін ережемен тығыз байланысты. Осы екі ережені бөліп алу және жою нәтижесінде басшылық нұсқаулар "де-факто кеңес беру сипатына" ие болды, яғни аудандық соттар басшылық нұсқаулардың шегін қарастырғаннан кейін, федералдық жазалау заңында көзделген мәселелердің кең ауқымын көрсететін жаза тағайындауға құқылы болды. Сот Конгрестің басшылық жүйесін қабылдау ниетін ескере отырып, екі мүмкін түзету шарасын бағалады. Бірінші нұсқа, және түзетулік шешімге қарсы дауыс берген судьялар ұсынған нұсқа, "қазіргі қолданыстағы жүйеге алтыншы түзетудегі "қазылар алқасымен сот отырысын" өткізу талабын қосатын" еді. Екіншісі, соттың ақырында қабылдаған нұсқасы, басшылық нұсқауларды кеңес беру сипатына ие етіп, сонымен бірге "тағайындалған жаза мен қылмыскердің нақты іс-әрекеті арасындағы берік байланысты сақтайтын" еді – бұл байланыс Конгресс өз басшылық жүйесі арқылы жазаларды біркелкі етуге қол жеткізуді көздеген. Екі түзету де "Конгресс құрған жүйені елеулі түрде өзгертетін" болғанымен, түзетулік көпшілік конституциялық көпшілік жүйеге қолданған қазылар алқасымен жүргізілетін тергеу талабын ескере отырып, "Конгресс міндетті басшылық жүйесінің негізі деп санаған сот фактілерін анықтауды сақтау мүмкін емес" екенін атап өтті.

Неліктен төрешілер алқасының фактілерді анықтау талабы басшылыққа алу схемасымен үйлесімсіз

Бірнеше факторлар Сотты Конгресс Басшылықтар жүйесін қабылдамауға және егер ол оған төрелік алқасы фактілерін анықтау талабы қолданылатындығын білген болса, оны қолдануды федералды округ судьяларына міндетті етпеуге көндірді. Біріншіден, жаза тағайындау заңы "соттан" жазаны тағайындағанда "қылмыстың сипаты мен жағдайларын, айыпталушының тарихы мен ерекшеліктерін" қарастыруды талап еткен. Контексте бұл "судья жалғыз отырып" дегенді білдірген, "судья төрелік алқасымен бірге" емес. Конгресс Басшылықтарды талқылаған кезде судьяның айыпталушының жазасына қатысты факторларды жеке бағалауын көздеген. Екіншіден, "Конгрестің заңмен белгіленген негізгі мақсаты – жазалаудағы теңсіздікті азайтатын жүйе – оның табысы соттың қылмыстың негізінде жатқан нақты мінез-құлықты анықтау және жазаны оған негіздеу қажеттілігіне байланысты". Көптеген федералдық қылмыстар өте кеңінен анықталған, сондықтан олар көптеген негізгі мінез-құлықтарды қамтиды. Ал басқа федералдық қылмыстар, мысалы, қарақшылық, әртүрлі тәсілдермен жасалуы мүмкін. Соттар әдетте жазаның дұрыс болуын анықтау үшін тиісті мінез-құлық пен қылмыскердің ерекшеліктерін көрсететін сотқа дейінгі есептерге сүйенді. Конгресс осы тәжірибенің Басшылықтармен бірге жалғасатынын күткен, және бұл күту Witte және Watts ісіндегі Сот шешімдерін қолдады. Керісінше, төрелік алқасының фактілерін анықтау талабын Басшылықтарға енгізу "жүйені жояды", себебі ол "сотқа сот процесінен кейін анықталған, жазаға қатысты нақты ақпарат үшін сотқа дейінгі есепке сүйенуіне кедергі келтіреді", себебі мұндай фактілер міндетті түрде сот процесі барысында төрелік алқасына ұсынылмаған болар еді. Бұл "жаза мен қылмыскердің нақты мінез-құлығы арасындағы байланысты әлсіретеді". Мысалы, Смит пен Джонс Хоббс заңын бұзды, 18 U.S.C. § 1951(a), ол саудаға кедергі келтіруге, кешіктіруге немесе оған әсер етуге, сондай-ақ саудадағы кез келген тауардың қозғалысына қорқыту арқылы тыйым салады. Смит әріптесіне мемлекетаралық компанияның кассасынан бірнеше доллар бермесе, оған зиян келтірумен қорқытады. Джонс әріптесіне компанияның шотынан бірнеше мың доллар бермесе, оған зиян келтірумен қорқытады және бұл қорқытуды "әріптесінің отбасы қорқыту туралы білуін қамтамасыз ету, оның үйіне түрлі өлген жануарларды жеткізу арқылы оның қатыстылығын көрсету және т.б." арқылы күшейтеді. Смит пен Джонс екеуі де бір заңды бұзғанмен, олардың іс-әрекеттерінің нәтижесінде әртүрлі зиян келтірді. Басшылықтарға сәйкес, олардың жазалары әртүрлі болар еді. Егер төрелік алқасының фактілерін анықтау талабы Басшылықтар жүйесіне жай ғана қосылса, прокурорлар "қылмыстың элементтерінен гөрі көп айыптама қоймаса", судья ұқсас жазалар тағайындауы керек болар еді. Енді екі бұрынғы қылмыскерді, Джонсон мен Джексонды қарастырайық, олар екеуі де банкке қарақшылық жасап, мылтықпен қорқытып, 50 000 доллар ұрлап, банкен шығарда бейкүнә куәгерге зиян келтірді. Егер Джонсонға 18 U.S.C. § 922(g) бойынша заңсыз қару ұстағаны үшін айып тағылса, ал Джексонға 18 U.S.C. § 2113(a) бойынша банк қарақшылығы үшін айып тағылса. Басшылықтар судьяға Джонсон мен Джексонға әртүрлі қылмыстар жасады деген айыптама бойынша ұқсас жазалар тағайындауға мүмкіндік берер еді. Жазаны күшейту фактілерін төрелік алқасына ұсынуды талап ету Басшылықтардың жазаның біркелкілігіне жету қабілетін әлсіретеді, яғни бірдей нақты мінез-құлық үшін емес, бірдей заңды бұзу үшін тағайындалған жазалардың біркелкілігін білдіреді. Сонымен қатар, төрелік алқасының фактілерін анықтау талабын Басшылықтарға енгізу Конгресс ойлағаннан гөрі күрделірек болар еді. Жазаны күшейту туралы айыптама актісінде көрсетілуі керек пе? Айыпталушы қылмыстың барысында қару қолданғаны сияқты нақты дәлелдерге қарсы, өзінің кінәсіздігін толығымен жоққа шығара отырып, қалай қорғана алады? Қылмыстық істердің басым көпшілігі соттылық келісімдер арқылы шешілетіндігі жағдайды жеңілдетпейді. Керісінше, ол оны қиындатады, себебі келісілген жаза қылмыстың негізінде жатқан нақты мінез-құлықтан гөрі қорғаушының шеберлігі мен прокурордың саясатын көбірек көрсетеді. Мұндай жүйе "әсіресе прокурордың билігіне қатысты алаңдаушылық тудырады". Прокурор айыпталуға қоятын айыптаманы ғана емес, жазаны да шешеді. Сондықтан ол "қылмыстың және қылмыскердің жағдайы туралы ақпарат негізінде қандай айыпталушыларға ауыр жаза тағайындауға болатынын шешуге" билігі бар. Конгресс сондай-ақ жазаларды төмендетуге қарағанда жоғарылатуды қиындататын жүйе жасауды ойламаған болар еді. Ал төрелік алқасының фактілерін анықтау талабын Басшылықтарға енгізу осы нәтижеге әкелер еді. Осы себептердің бәріне байланысты, Сот Конгресс Басшылықтарды қабылдамас еді, егер ол көптеген жазаны күшейту факторлары төрелік алқасының отырысында қаралуы керек екенін білген болса.

Қалыптастықтың қай бөліктерін алып тастау керек?

Конституциялық бұзушылықты сот анықтаған және сонымен бірге федералды жазалау заңдарын Конгресс ниетіне сәйкес ету мақсатында, Сот 18 U.S.C. § 3553(b)(1) бабын жойды, бұл бап аудандық соттарды жазаларды Нұсқауларға сәйкес тағайындауға міндеттейтін жазалау заңының ережесі болатын. Жазалау заңының қалған бөлігі «өздігінен жұмыс істеді». Ол аудандық судьялардан жасалған қылмыстың сипатына және айыпталушының санатына сәйкес Нұсқауларда белгіленген жазалау диапазонын «ескеруді» талап етті, соның нәтижесінде қылмыстың ауырлығын көрсететін, заңға құрметті нығайтатын, тиісті үдеуді қамтамасыз ететін, қоғамды қорғайтын және айыпталушыға қажетті білім беру, кәсіптік оқыту немесе медициналық көмек беруге мүмкіндік беретін жаза тағайындалуы керек еді. Сот § 3553(b)(1) бабын жойғандықтан, 18 U.S.C. § 3742(e) бабын да жоюға тиіс болды, бұл бап апелляцияда жазаларды қарау стандартын реттейді. Бұл жазаға шағымдануды қарастыруға артық кедергі келтірмеді, себебі «жазылымда қарау стандартын тікелей көрсетпеген заң оны жанама түрде белгілеуі мүмкін». Соттың Букер ісі бойынша шешімінен бұрын § 3742(e) бабы апелляциялық соттарға жазаның Нұсқаулар диапазонына қатысты «мақұлсыз» екенін анықтауды тапсырған. Букерден кейін Сот қалған жазалау апелляциясы заңының ережелерін оқып, апелляциялық соттарға 18 U.S.C. § 3553(a) бабында көрсетілген барлық факторларға қатысты жазалардың «мақұлсыз» екенін анықтауды тапсырды – бұл бап аудандық соттарға алғашқы жазаны белгілеу кезінде ескеру қажетті факторларды көрсетеді. Бұл шешімге қарсы дауыс берген судьялар бұл стандартты іске асыруға қиын деп атады, бірақ Сот «мақұлдық» стандарты заңның басқа салаларынан таныс екенін түсіндірді. Қылмыстық жазалау туралы мәліметтерді жинауды жалғастыратын Жазалау комиссиясымен бірге апелляциялық соттар қылмыстық жазалардың біркелкілігін сақтауға қабілетті. Сонымен қатар, егер Конгресс бұл жағдайға наразы болса, жазалау заңдарын өзгертуге құқылы.

Стивенс пікірлері

Сот судьясы Стивенс Букер ісінде Екінші түзетуді бұзудан аулақ болуға мүмкіндік бар екенін, Басшылыққа ешқандай өзгеріс енгізбей, атап өтті. Тек айыптау туралы заң бойынша Букерге Басшылықтың ең жоғары жазасы 262 айды құрады. Прокурорлар егер есірткінің мөлшерін қазылар алқасына ұсынғанда, жаза диапазоны 324 мен 405 айға дейін өскен болар еді. Букерге соңында 360 айға бас бостандығынан айыру жазасы тағайындалды, бұл өсірілген жаза диапазонындағы жаза еді және сот Букердің қылмыстық тарихын және оның әділетке кедергі келтіргенін бағалағаннан кейін тағайындаған жаза еді. "Басшылықтың жазылған түрі жазалау диапазондарын міндетті түрде анықтау және осы диапазондардағы дискрециялық шешімдерді біріктіру артығыстығына ие болғандықтан, сот фактілерін анықтау үшін кең мүмкіндіктер береді, бұл тіпті Екінші түзету мәселесін де тудырмайды". Бірақ Стивенс басты қарсылық ретінде соттың жаңа түрдегі ажыратылатындық талдауын жасағанын айтты. Ол барлық заңнамалық актілердің жарамды деп есептелетіні және егер заң "барлық немесе оның көп бөлігінде" конституциялық емес болса немесе жарамсыз ереже заңның қалған бөлігінен бөліне алмайтын болса ғана толығымен жойылатыны туралы қағидадан бастады. Стивенс федералды жазалау заңдарына ешқандай шарттың қолданылмағанын, сондықтан конституциялық бұзушылықтарды жоюдың үшінші әдісін қабылдау қажеттігі жоқ екенін атап өтті. Өйткені, Соттау комиссиясының мәліметінше, қылмыстық жазалардың 45%-ы ешқандай қосымша жазаларды қамтымайды, ал қалғандарының барлығы айыпталушының Екінші түзетудегі құқықтарын бұзбайды. Сонымен қатар, айыпталушылар қазылар алқасымен сот отырысын өткізу құқығынан бас тарта алады, сондықтан олар тиісті жағдайларда Блейкли құқығынан да бас тарта алады. Осы екі байқау Стивенс міндетті Басшылық жүйесі бойынша тағайындалған қылмыстық жазалардың "кішкентай бөлігі" ғана Блейкли ережесін қамтиды деген қорытындыға әкелді. Мұндай жағдайларда прокурорлар, қорғаушылар және судьялар өз міндеттерін орындай алады. Блейкли ісі шешілгеннен кейін Әділет министрлігі прокурорларға айыптамаға есірткінің мөлшері туралы мәліметтерді қосуды тапсырды. Сонымен қатар, көптеген жағдайларда Басшылық диапазондары бір-бірімен сәйкес келеді және судья осы диапазон ішінде жаза тағайындаса және бұл жазаны тек сот фактілерін анықтауға негіздесе, Блейкли мәселесі туындамайды. Осы міндетті Басшылықтың (Блейклимен шектелген) жарамды қолданылуын ескере отырып, Стивенс жазалау заңының барлық қолданылуында конституцияға қайшы екенін айтуға ешқандай негіз жоқ екенін көрді. Стивенс Блейклиді Басшылыққа қолдануда да қиындықтарды көре алмады. "Сот" сөзі судья мен қазылар алқасына бірдей қатысты болуы мүмкін, сондай-ақ судьяға ғана қатысты болуы мүмкін. Конгресс конституциялық шектеулер шегінде заң шығаруы керек, сонымен қатар заңның тілінен бұл баламалы түсіндірудің үйлесімсіз екендігі анық емес еді. Стивенс Блейклиді Басшылыққа қолдану жазалардың нақты фактілерге негізделген біркелкілігіне қол жеткізу мақсатын бұзады деп таластырды, өйткені судьялар жазаларды белгіленген диапазон ішінде қолдану үшін дискрециялық билікті сақтайды; егер айыпталушылар кінәсін мойындап, Блейкли құқықтарынан бас тартса, судья өз дискрециялық билігін пайдалана алатын диапазон міндетті түрде ұлғаяды. Басшылық бойынша жазаны күшейтудің фактілерге негізделген сипатын ескере отырып – есірткінің мөлшері, қару-жарақ күшейту және жәбірленушіге келтірілген зиянның немесе шығынның көлемі – қазылар алқасы осы шешімдерді қабылдауының себебі жоқ. Күрделі істерде прокурорлар, қорғаушылар және судьялар бірлесіп жұмыс істеп, тиімді шешімдер табуға болады. Прокурорлар айыптау құқығын асыра пайдаланған жағдайларда судьялар қанағаттандырмайтын келісімдерді қабылдамайды. Осы қарсылықтарды ескере отырып, Стивенс Конгресс көпшіліктің шешіміне қарағанда өз шешімін табуды артық көретінін таластырды.

Брейердің пікірі

Сот судьясы Брейер Apprendi ережесімен келіспеушілігін қайталады, содан кейін Блейкли шешімін Федералдық сот үкімдеріне қолданбаудың нақты себептерін атап көрсетті. Қылмыстың жазасын анықтау үшін пайдаланылған фактілер дәстүрлі түрде судьяның қарауында болған, ал Федералдық сот үкімдеріне ерекше қараудың қажеті жоқ. Қылмыскерлерге немесе жалпы халыққа әділ көрінбейтін, жазаларды біркелкі ету мақсатына кедері келтіретін жүйе құрудың мәні болмады. Брейер үшін үкімдердің заң емес, әкімшілік ережелер екендігі де маңызды болды. Егер үкімдер ауырлататын немесе жеңілдететін жағдайларды жеткілікті түрде ескермесе, судья үкімдерден ауытқуға құқылы болды. Осылайша, қылмыскер үкімдерге қарамастан, жоғарғы шекте емес, заңмен белгіленген ең жоғары жазаны немесе оған жақын жаза алуы мүмкін деген үмітте болды.

Скалияның пікірі

Сотталушы Скалия Соттың заңның қалған бөлігінен, үкімдерді "әділеттілік" бойынша апелляциялық қарау қажеттігін білдіретін нақты ережесін алып тастағаннан кейін, үкімдерді апелляциялық қараудың "әділеттілік" стандартын қорытып шығарғанына қарсылық білдірді. Дәстүр бойынша, үкімді тағайындау дискрециясы апелляцияда қарауға жатпады. Бағыттамалар қабылданған кезде апелляциялық қарау заңмен нақты белгіленген жағдайлармен шектелді; апелляциялық қарау толық емес болды. Заң мәтініне сәйкес, "жазаның әділеттілігін қарау өкілеттігі тек сот жазаны қолданылатын нұсқаулық диапазонынан ауытққан жағдайда ғана туындайды". Бұл жағдайда мәселе заңда қарау стандарты нақты көрсетілмегендігінде емес, керісінше, заңда мұндай стандарт нақты көрсетілген, бірақ содан кейін осы стандартты белгілейтін ереже заңнан алынып тасталғандығында. Соттың "заңның қалған бөлігінен өзгеше қарау стандартының қандай да бір конгресс "көзқарасын" іздеуі дұрыс па? Мұндай нәрсе тек ғажайыптар елінде ғана мүмкін". Сонымен қатар, соттарға үкімдерді апелляциялық қарау кезінде "әділеттілік" стандартын қолдану көпшілік қалағандай оңай болған жоқ. Біріншіден, бұл стандартты Бағыттамалар режимінде қолданудың тарихы жоқ. Екіншіден, көпшіліктің шешімі бойынша, бұл стандарт заңдық қателік болмаған үкімдерді қоса алғанда, барлық үкімдерге қолданылады. "Бұл жобаның ең жаман жағы - ешкім білмейді және, мүмкін, ешкім білуі керек емес - кеңес беру Бағыттамалары мен "әділетсіздік" тексеруі іс жүзінде қалай жұмыс істейтінін".

Букер

Төменгі соттар Жоғарғы Соттың шешіміне сәйкес Букердің үкімін қайта қарауға міндеттелді. Ол сол судьямен қайта сотталды, жазасы бұрынғыдай 30 жылды құрады (нұсқаулық міндетті емес болғанда судья 21 жылға соттауға мүмкіндігі болған еді); алайда, крек кокаинына қатысты ережелердегі кері өзгерістер Букердің жазасын федералды судья сәл қысқартуына әкелді (30 жылдан 27 жылға дейін). Ол 2019 жылдың 1 қарашасында федералды түрмеден босатылды.

Фанфан

Фанфан АҚШ округтік сотында алғашқы 78 айлық жазасы 210 айлық жазаға өзгертілді. Апелляциялық сот бұл жаңа үкімді күшінде қалдырды. Кейіннен, крек кокаинына қатысты жаңа федералдық ережелерге сәйкес оның жазасы қысқартылды. 2015 жылдың 12 маусымында ол федералдық түрмеден босатылды.

Сын

Бұл шешімге қарсы сын айтылды, себебі айыпталушылар мен прокурорлардың жағдайы нашарлап, белгісіздік күшейеді деп қорқыныш бар, сондай-ақ кейбір айыптау туралы келісімдерге бару немесе олардан бас тарту судья сотқа жіберілген жағдайда немесе кінәлі деп мойындаған жағдайда тағайындайтын жаза туралы қате түсініктерге байланысты болуы мүмкін.