Деан Коллинз: Америкалық свинг бишісі және хореографы

Кіріспе

Американдық биші, нұсқаушы және хореограф, сондай-ақ сол аттас актер

Дин Коллинз (шын аты Сол Рудоски; 29 мамыр 1917 – 1 маусым 1984) – американдық биші, нұсқаушы, хореограф және свинг биінің инноваторы. Ол Линди-хопты Нью-Йорктен Оңтүстік Калифорнияға әкелгенімен және Батыс жағалау Свингінің дамуына әсер еткенімен көбіне танылады. Коллинз отыздан астам фильмде жұмыс істеді және тікелей эфирде және теледидарда өнер көрсетті.

Өмірбаян

Коллинз Ньюаркта, Нью-Джерси штатында өсті. 13 жасында ол екі үлкен қарындасынан билеуді үйренді. Ол Нью-Джерсидегі әуесқой би сайыстарына қатысты. 1936 жылы Коллинз Лос-Анджелеске көшті. Күндіз ол Саймонның Drive In Diner-інде санитар болып жұмыс істеді, ал түнімен Diana Ballroom және Casino Gardens-те би биледі. Өзінің еврей есімі мансабына кедергі келтіруі мүмкін деп алаңдап, ол тапқан әмианнан "Дин Коллинз" деген есімді қабылдады. Ол дерлік қырық Голливуд фильмінде би биледі немесе хореография жасады, соның ішінде "Hellzapoppin" (1941), "Dance Hall" (1941), "Playmates" (1941), "Buck Privates" (1941), "Ride 'Em Cowboy" (1942), "Springtime in the Rockies" (1942), "The Talk of the Town" (1942), "Always a Bridesmaid" (1943), "Kid Dynamite" (1943), "Junior Prom" (1945) және "Living It Up" (1954). 1950-1960 жылдары Лос-Анджелесте свинг биін оқытты. Оның шәкірттерінің арасында Ширли Темпл, Джоан Кроуфорд, Сезар Ромеро, Эбботт және Костелло, Джонатан Биксби, Сильвия Сайкс, Лила Дезатофф және Артур Мюррей болды. Коллинстің әйелі Мэри оның стильді тегістегенін және серпілісті жойғанын айтады. Джаз биін зерттеуші Питер Логгинстің сөзінше, Диннің стилі ондаған жылдар бойы өзгеріп, өмірінің соңында 1930 жылдары Савой балында үйренген Линди-хопқа қайта оралды. Голливуд фильмдерінде көрінетін Коллинз стилі 1990 жылдары Голливуд стиліндегі Линди-хоп деп белгілі болған нәрсенің бастауы болды. Дин Коллинз және оның Линди-хоп стилі Хьюстон Пуш, Даллас Уип, Сент-Луис Империал Свинг, Вашингтон (Колумбия округі) қол биі, Каролина Шаг, Колледж Шаг, Сент-Луис Шаг, Балбоа және Бал Свинг, Бал бөлмесіндегі Свинг, Шығыс жағалауындағы Свинг, Джиттербаг, Дживе және Бал бөлмесіндегі Дживе сияқты басқа стильдерді дамытуға және анықтауға көмектесті. Ол үш адам орындалатын Shim Sham нұсқасын жасады, оны оқытуға немесе бөлісуге болмады. Джек Аркин және Джонни Маттокс Коллинзбен бірге өнер көрсетті. Кейін Боби Хефнер мен Барт Бартоло да орындады. Оның замандастары "ең ұлы әйел свинг бишісі" деп атаған Джул МакГоуэн он бір жыл бойы оның би серіктесі болды. Олар "Buck Privates" (1941) және "Ride 'Em Cowboy" (1942) фильмдерінде бірге түсті. Бірге олар "Линди-хоптың Фреді мен Джинджері" деп танылды. 1960 және 1970 жылдары олар музыканың барлық стильдерімен би биледі, тек ол "Swung" болса болғаны. Дин үйленді және Глендейлге көшті, Калифорния, ол 1984 жылы қайтыс болғанға дейін Свинг би қауымдастығында өте белсенді болды. Дин Коллинз әйелі Мэриге үйленді, ол оның стильді тегістегенін және серпілісті жойғанын айтады. Мэри Коллинстен оның күйеуі Вест-Кост Свингінің пайда болуына жауапты ма деп сұрағанда, ол: "Дин свинг биінің тек екі түрі бар екенін айтты: жақсы және жаман". Джаз биін зерттеуші Питер Логгинстің сөзінше, Диннің стилі ондаған жылдар бойы өзгеріп, өмірінің соңында 1930 жылдары Савой балында үйренген Линди-хопқа қайта оралды. Голливуд фильмдерінде көрінетін Коллинз стилі 1990 жылдары Голливуд стиліндегі Линди-хоп деп белгілі болған нәрсенің бастауы болды. Дин Коллинстің тағы бір сөзі: "Ол кездегі жастар өздерінің билерін өте қастерлейтін. Олар көп уақытын серіктестерімен өткізіп, қадамдарды үйреніп, жаңаларын ойлап тапты. Бұл хобби емес, нағыз құмарлық еді."

Collins grew up in Newark, New Jersey, and at age 13 learned to dance from his two older sisters. He participated in amateur dance contests in New Jersey. Collins moved to Los Angeles in 1936. During the day he worked as a janitor at Simon's Drive In Diner, and at night he danced at the Diana Ballroom and Casino Gardens. Worried that his Jewish name would hinder his career, he adopted the name "Dean Collins" from a wallet he found. He danced in or choreographed nearly forty Hollywood movies, including an appearance in Hellzapoppin' (1941), “Dance Hall” (1941), “Playmates” (1941), “Buck Privates” (1941),”Ride Em’ Cowboy” (1942), “Springtime in the Rockies” (1942), “The Talk of the Town” (1942), “Always a Bridesmaid” (1943), “Kid Dynamite” (1943), “Junior Prom” (1945), and “Living It Up” (1954). In the 1950s and 1960s, he taught swing dancing in Los Angeles. His students included Shirley Temple, Joan Crawford, Cesar Romero, Abbott and Costello, Jonathan Bixby, Sylvia Sykes, Lila Desatoff and Arthur Murray. Collins's wife, Mary, believes that he contributed a smoothed out style that eliminated the bounce. According to jazz dance researcher Peter Loggins, Dean's style changed over decades, returning toward the end of his life to the Lindy Hop he learned in the Savoy Ballroom in the 1930s. The Collins style seen in Hollywood films was the source for what became known in the 1990s as Hollywood style Lindy Hop. Dean Collins and his style of Lindy Hop would help elaborate and define other styles like Houston Push, Dallas Whip, St. Louis Imperial Swing, Washington D. C. Hand Dancing, Carolina Shag, Collegiate Shag, St. Louis Shag, Balboa and Bal Swing, Ballroom Swing, East Coast Swing, Jitterbug, Jive and Ballroom Jive. He created a version of the Shim Sham which was meant as a three man performance and was not taught or shared. Jack Arkin and Johnny Mattox were the performers with Collins. Later, Bobby Hefner and Bart Bartolo performed it as well. Jewel McGowan, who was called by her contemporaries the "greatest female swing dancer", was his dance partner for eleven years. She appeared with him in Buck Privates (1941) and Ride 'Em Cowboy (1942). Together, they were known as “Fred and Ginger of Lindy Hop.” In the 1960s and 1970s, they danced to all styles of music, just as long as it “Swung.”

Dean married and moved to Glendale, California where he was very active in the Swing Dance Community right up until his death in 1984. Dean Collins married his wife, Mary, who believes that he contributed a smoothed out style that eliminated the bounce. When Mary Collins was asked if her husband was responsible for the emergence of West Coast Swing, she replied, “Dean insisted that there were only two kinds of Swing dancing – good and bad.” According to jazz dance researcher Peter Loggins, Dean's style changed over decades, returning toward the end of his life to the Lindy Hop that he learned in the Savoy Ballroom in the 1930s. The Collins style seen in Hollywood films was the source for what became known in the 1990s as Hollywood style Lindy Hop. Another quote from Dean Collins is “Young people in those days took their dancing very seriously. They spent much time with their partner, learned the steps, invented new ones. It was more than a hobby; it was a real passion.”