Ричард Эстес (1932 ж.т.) – американдық фотореалист суретші. Қала пейзаждары, геометриялық формалардың нақты бейнелерімен танымал. Фотореализмнің негізін қалаушылардың бірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық суретші (1932 жылы туған)
ну сарапшысы
American artist (born 1932)
the wildebeest expert
Ричард Эстес (1932 жылдың 14 мамырында Иллинойс штатының Кьюни қаласында туған) – америкалық суретші, фотореализмдегі суреттерімен әйгілі. Оның суреттері көбінесе жарқыраған, таза және жансыз қалалық көріністер мен геометриялық пейзаждардан тұрады. Ол 1960-шы жылдардың соңындағы халықаралық фотореализм қозғалысының негіс қалаушыларының бірі саналады, осымен бірге Джон Бейдер, Чак Клоуз, Роберт Коттингем, Одри Флэк, Ральф Гоингс және Дуэйн Хэнсон сынды суретшілер де көзге түседі. Автор Грэм Томпсон: «Фотографияның өнер әлеміне қалай сіңірілгенін көрсететін бір мысал – 1960-шы жылдардың соңы мен 1970-шы жылдардың басында фотореализмнің сәтті дамуы. Бұл суперреализм немесе гиперреализм деп те аталады, ал Ричард Эстес, Денис Петерсон, Одри Флэк және Чак Клоуз сияқты суретшілер көбінесе фотосуреттерден нұсқа алып, фотоға ұқсайтын суреттер жасаған».
Richard Estes (born May 14, 1932, in Kewanee, Illinois) is an American artist, best known for his photorealist paintings. The paintings generally consist of reflective, clean, and inanimate city and geometric landscapes. He is regarded as one of the founders of the international photo realist movement of the late 1960s, with such painters as John Baeder, Chuck Close, Robert Cottingham, Audrey Flack, Ralph Goings, and Duane Hanson. Author Graham Thompson writes "One demonstration of the way photography became assimilated into the art world is the success of photorealist painting in the late 1960s and early 1970s. It is also called super realism or hyper realism and painters like Richard Estes, Denis Peterson, Audrey Flack, and Chuck Close often worked from photographic stills to create paintings that appeared to be photographs."
Ерте өмір
Ерте жасында Эстес отбасымен бірге Чикагоға көшіп келді, онда Чикаго өнер институтының мектебінде (1952–1956) бейнелеу өнерін оқыды. Ол Эдгар Дега, Эдвард Хоппер және Томас Эйкинс сияқты реалист суретшілердің туындыларын жиі зерттеді, олардың шығармалары Өнер институтының қорында кеңінен өкілдік етілген. Оқуын аяқтағаннан кейін Эстес Нью-Йорк қаласына көшіп, келесі он жыл бойы Нью-Йорк пен Испаниядағы түрлі журналдар мен жарнама агенттіктерінде график ретінде жұмыс істеді. Осы кезеңде ол бос уақытында сурет салды. 1962 жылдан бері Испанияда тұрып, 1966 жылға қарай толық уақыт бойы сурет салуға қаржылық мүмкіндік алды.
At an early age, Estes moved to Chicago with his family, where he studied fine arts at The School of the Art Institute of Chicago (1952–56). He frequently studied the works of realist painters such as Edgar Degas, Edward Hopper, and Thomas Eakins, who are strongly represented in the Art Institute's collection. After he completed his course of studies, Estes moved to New York City and, for the next ten years, worked as a graphic artist for various magazine publishers and advertising agencies in New York and Spain. During this period, he painted in his spare time. He had lived in Spain since 1962 and, by 1966, was financially able to paint full time.
Жұмыс
Эстес өзі қолданған фотосуреттерге адал болды: оның суреттерінде стикерлер, таңбалар және терезе витриналары болса, олар әрқашан кері бейнеленеді, себебі бұл шағылысқан бейнелеуге байланысты. Оның жұмысына ғимараттардың айналасындағы қоқыс немесе қар сирек кіретін, өйткені ол осы детальдар ғимараттардың өзіне бөгет жасайды деп сенді. Суреттер әрқашан күндізгі жарықта болады, «бос және тыныш жексенбі күнгі таңдарды» көрсетеді. Эстестің туындылары екі өлшемді кенепте нақты үш өлшемділік сезімін тудыруға тырысады. Оның жұмысы суперреализм, өткір фокус реализмі, неореализм, фотореализм және радикалды реализм сияқты әртүрлі терминдермен сипатталған. Ең көп қолданылатыны – суперреализм. Эстестің 1960-шы жылдардың басындағы суреттері көбінесе қала тұрғындарының күнделікті өмірін бейнелейді. 1967 жылға қарай ол дүкендердің фасадаларын және шыны терезелері мен олардың шағылысқан бейнелерін бейнелеуге кірісті. Суреттер Эстестің түсті фотосуреттеріне негізделген, олар жарық пен күннің уақытына байланысты өзгеретін шағылыстардың өтімділігін жатқызады. Эстестің суреттері бірнеше фотосуреттердің негізінде жасалған. Ол Нью-Йорктің танымал орындарынан аулақ болды. Оның суреттері қалың көзге көрінбейтін егжей-тегжейлі бөлшектерді ұсынады және «тек көркемдік өзгерту арқылы қол жеткізілетін тереңдік пен көру қарқындылығын» сыйлайды. Эстетикалық композиция үшін кейбір өзгерістер жасалса да, Эстес үшін орталық және негізгі шағылысқан нысандарды тану және шағылыстардың өтімді сапасын сақтау маңызды болды. 1968 жылы ол Аллан Стоун галереясында жеке көрме ұйымдастырды. Оның туындылары Метрополитен өнер мұражайында, Уитни мұражайында, Тиссен-Борнемиза мұражайында және Соломон Р. Гуггенхайм мұражайында көрсетілген. 1971 жылы Эстес Ұлттық өнер кеңесінен стипендия алды. Сол жылы ол Ұлттық дизайн академиясының қауымдасқан мүшесі болып сайланды және 1984 жылы толық академик атағын иеленді.
Estes stayed true to the photographs he used: when his paintings include stickers, signs, and window displays, they are always depicted backwards because of the reflection. His work rarely included litter or snow around the buildings because he believed these details detract from the buildings themselves. The paintings are always in daylight, suggesting "vacant and quiet Sunday mornings." Estes' works strive to create convincing three dimensionality on a two dimensional canvas. His work has been described in terms ranging from super realism, sharp focus realism, neo realism, photo realism, to radical realism. The most common one is super realism. Estes' paintings from the early 1960s are typically city dwellers engaged in everyday activities. Around 1967, he began to paint storefronts and buildings with glass windows and their reflected images. The paintings were based on Estes' color photographs, which captured the evanescence of the reflections, changing with the lighting and the time of day. Estes paintings were based on multiple photographs of the subject. He avoided famous New York landmarks. His paintings provided fine details that were invisible to the naked eye, and gave "depth and intensity of vision that only artistic transformation can achieve." While some alteration was done for the sake of aesthetic composition, it was important to Estes that the central and the main reflected objects be recognizable, and that the evanescent quality of the reflections be preserved. He had a one man show in 1968 at the Allan Stone Gallery. His works have been exhibited at the Metropolitan Museum of Art, the Whitney Museum, the Thyssen Bornemisza Museum, and the Solomon R. Guggenheim Museum. In 1971, Estes was granted a National Council for the Arts fellowship. The same year, he was elected into the National Academy of Design as an Associate member, and he became a full Academician in 1984.
Қоғамдық коллекциялар
Эстестің туындылары бірнеше жетекші қоғамдық коллекцияларда ұсынылған, оның ішінде Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайы, Нью-Йорктегі Қазіргі заманғы өнер мұражайы, Нью-Йорктегі Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы, Нью-Йорктегі Уитни американдық өнер мұражайы, Вашингтондағы Ұлттық өнер галереясы, Вашингтондағы Смитсонов американдық өнер мұражайы, Чикаго өнер институты, Кливленд өнер мұражайы, Детройт өнер институты, Атлантадағы Жоғары өнер мұражайы, Будапештегі Людвиг заманауи өнер мұражайы, Париждегі Ұлттық бейнелеу өнер орталығы, Боготадағы Ботеро мұражайы, Англиядағы Tate коллекциялары және Мадридтегі Тиссен-Борнемиса мұражайында сақталған.
Estes is represented in several leading public collections, including the Metropolitan Museum of Art, in New York, the Museum of Modern Art, in New York, the Solomon R. Guggenheim Museum, in New York, the Whitney Museum of American Art, in New York, the National Gallery of Art, in Washington, D. C., the Smithsonian American Art Museum, in Washington, D. C., The Art Institute of Chicago, the Cleveland Museum of Art, the Detroit Institute of Arts, the High Museum of Art, in Atlanta, the Ludwig Museum of Contemporary Art, in Budapest, the Centre national des arts plastiques, in Paris, the Museo Botero, in Bogota, the Tate collections, in England, and the Thyssen Bornemisza Museum, in Madrid.