Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франк Уильям Стрингфеллоу (1928–1985) – американдық заңгер, діни ойшыл және қоғамдық белсенді. Ол көбінесе 1960-шы және 1970-шы жылдары активті болды.
American lawyer
Frank William Stringfellow (1928–1985) was an American lay theologian, lawyer and social activist. He was active mostly during the 1960s and 1970s.
Ерте өмір және білім
1928 жылы 26 сәуірде Джонстон қаласында, Род-Айленд штатында дүниеге келген ол, Массачусетс штатының Нортгемптон қаласында өсіп, 1945 жылы Нортгемптон орта мектебін бітірді. Ол бірнеше стипендия алып, он бес жасында Мэн штатының Льюистон қаласындағы Бейтс колледжіне түсті. Кейін Лондон экономика мектебінде оқып, АҚШ-тың 2-ші бронетанкті дивизиясында қызмет етті. Стрингфелло Гарвард құқық мектебінде білім алды. Бітірген соң, ол Нью-Йорк қаласының Гарлем ауданындағы кедей афроамерикандықтар мен испандардың арасында жұмыс істеу үшін көшті.
Born in Johnston, Rhode Island, on April 26, 1928, he grew up in Northampton, Massachusetts, and graduated from Northampton High School in 1945. He managed to obtain several scholarships and entered Bates College in Lewiston, Maine, at the age of fifteen. He later earned a scholarship to the London School of Economics and served in the US 2nd Armored Division. Stringfellow then attended Harvard Law School. After his graduation, he moved to a slum tenement in Harlem, New York City, to work among poor African Americans and Hispanics.
Белсенділік
Оның белсенділік жолының бастауы Бейтс университетінде оқыған кезіне дейін барып жетеді, ол Мейн штатындағы бір мейрамханада қара нәсілді адамдарға қызмет көрсетуден бас тартқанда, сол жерде отырып наразылық акциясын ұйымдастырды. Бұл оның әлеуметтік белсенділікке жасаған алғашқы қадамы болды және ол ешқашан артына қайтпады. Бірнеше жылдан кейін Стрингфеллоу АҚШ-тың әлеуметтік, әскери және экономикалық саясатын қатысты сынға алған, сондай-ақ нәсілдік және әлеуметтік әділдіктің талмай қорғаушысы ретінде танылды. Ол әділдіктің тек Киелі кітап пен христиандық сенімді терең түсінген жағдайда ғана іске асырылатынын мәлімдеді. Ол азаматтық құқық қозғалысында белсенді қатысып, зорлық-зомбылықсыздық және интеграция арқылы азаматтық мойынсұнбаушылық туралы көп сөйледі, әсіресе Роберт Пенн Уорренмен сұхбаттасып, «Кім негрлер үшін сөйлейді?» кітабында. Христиан ретінде ол өзінің шақырылуын, оған крещение рәсімінде берілген уәде ретінде қарастырды, ол өмір бойы «қуаттар мен билік иелеріне» қарсы күреске міндеттеме екенін білдіреді, жүйелі зұлымдық Жаңа өсиетте немесе «Өлім күші» деп аталатынына сенді. Ол Исаның адал ізбасары болу – өлім мен жойылудың барлық рухани күштерінен бостандыққа ие екенін жариялау және өмір күшіне шын жүректен бойын бағындыру екенін айтты. Заманындағы жас либералды протестанттық теологтардан өзгеше, Стрингфелло христиандардың мұндай қауіпті және қауіпті жұмысты бастағанда Киелі кітапқа басымдық беруін қатысты талап етті. Бұл оны евангелизм емес, неоортодоксия лагеріне орналастырды, әсіресе швейцариялық реформатор теолог Карл Барттың ықпалында болған бөлігі, ол АҚШ-қа жасаған жалғыз сапарында Стрингфеллоуды сирек мақтады. Дегенмен, басқалар оны 1970 және 1980 жылдардағы бостандық теологиясының алға басушысы деп санауы мүмкін. Ашығын айтқанда, Стрингфеллоу өзінің саяси теология деп аталатын жабық идеология ретінде жұмыс істеуге рұқсат беретін кез келген нәрсені сынға алды. Стрингфеллоудың өмірінде оның ойларына ұқсас ойлар француз сыншысы Жак Элюльдің жазбаларында кездесті, ол онымен үнемі хат алмасып отырды. Ол теологиялық семинарияларды қатысты сынға алды: либералды протестанттық бағыттың теологиялық тұрғыдан әлсіз, олардың оқу бағдарламасы мен этикасы «поэтикалық речитациялар, әлеуметтік талдау, әртүрлі тәсілдер, сұраныстар, сезімталдықтар және жалғандықтар» қоспасы болды. Екінші жағынан, ол фундаменталистік/православ институттардың қазіргі қоғамнан оқшауланғанын айтты; ол былай деді: «егер олар Киелі кітапты шын мәнінде маңызды санаса, олар сөзсіз әлемді көбірек жақсы көретін болар еді, өйткені Құдайдың сөзі әлемде еркін және белсенді». Оның ойынша, бұл жағдайлар діни либерализм мен догматизмнің екі қателігінің белгісі болды, американдық христиандар көбінесе бірдей мақсатқа жету үшін екі нұсқаның бірін таңдайды: Ізгі хабарды үйрету және оның жеке адамдарға да, мемлекетке де әсерін азайту. АҚШ-тың академиялық теологиялық ортасына қатыспай, Стрингфелло заң және бизнес студенттерінен, әсіресе христиандық сенімдерді қабылдап, әлемге толыққанды араласатын адамдарды іздеді. Заңгер мамандығы бойынша Стрингфеллоудың негізгі құқықтық қызығушылықтары конституциялық құқық пен тиісті сот процесіне қатысты. Ол Харлемде күн сайын екі жақты да қарастырды, өйткені ол зардап шеккен жалға алушыларды, сотта жеткіліксіз қорғау алатын айыпталушыларды және ауруханалар мен мемлекеттік кеңселер сияқты мемлекеттік қызметтерден шеттетілген кедей афроамерикандықтарды қорғады. Студент кезінде Стрингфеллоу Дүниежүзілік Студенттік Христиандық Федерациясына қатысқан. Кейіннен ол Дүниежүзілік шіркеулер кеңесіне, сондай-ақ өзінің туған деноминациясына, епископтық шіркеуіне (Англикан) терең үңіліп, әйелдердің діни қызметке тағайындалуын қолдады. Стрингфеллоу сонымен қатар Вашингтондағы Sojourners қауымдастығына қатысты. Ол сонымен қатар Блок-Айлендтегі үйінде иезуит діни қызметкері Дэниел Берриганды бағындырды, ол азаматтық мойынсұнбаушылық әрекеттері үшін федералды биліктен қашып кеткеннен кейін жасырын өмір сүрді.
His career of activism can be traced to his junior year at Bates, when he organized a sit in at a local Maine restaurant that refused to serve people of color. It was his first foray into social activism, and he never looked back. Just a few years later, Stringfellow gained a reputation as a strident critic of the social, military and economic policies of the US and as a tireless advocate for racial and social justice. That justice, he declared, could be realized only if it were pursued according to a serious understanding of the Bible and the Christian faith. He was particularly active in the Civil Rights Movement and has spoken extensively about civil disobedience through nonviolence and integration, particularly in an interview with Robert Penn Warren for the book Who Speaks for the Negro?. As a Christian, he viewed his vocation as a commitment, bestowed upon him in baptism, to a lifelong struggle against the "powers and principalities", which he believed systemic evil is sometimes called in the New Testament, or "Power of Death". He proclaimed that being a faithful follower of Jesus means to declare oneself free from all spiritual forces of death and destruction and to submit oneself single heartedly to the power of life. In contrast to most younger liberal Protestant theologians of his time, Stringfellow insisted on the primacy of the Bible for Christians as they undertook such precarious and inherently dangerous work. This placed him not within the camp of evangelicalism, but that of neo orthodoxy, particularly the part of that school influenced by the Swiss Reformed theologian Karl Barth, who made a rare compliment to Stringfellow on his only visit to the US. Yet others might classify him as a harbinger of the later liberation theology during the 1970s and 1980s. Although, to be clear, Stringfellow himself was ultimately critical of any self described political theology that would allow itself to function as a closed ideology. During his lifetime, similar ideas to Stringfellow's could be found in the writings of the French critic Jacques Ellul, with whom he had an ongoing correspondence. He made pointed criticisms of theological seminaries: those of the liberal Protestant mainline were theologically shallow, their curriculum and ethos a mixture of "poetic recitations social analysis, gimmicks, solicitations, sentimentalities, and corn." On the other hand, he considered fundamentalist/orthodox institutions to isolate themselves from modern society; he commented, " if they actually took the Bible seriously they would inevitably love the world more readily because the Word of God is free and active in the world." These conditions were, he felt, symptomatic of the twin errors of acculturated religious liberalism and authoritarian dogmatism, two options American Christians usually chose from in order to achieve the same goal: domesticating the Gospel and thus blunting its transformative impact on both individuals and the state. Instead of concerning himself with the US academic theological scene, Stringfellow sought an audience of law and business students, especially those who opted to embrace Christian beliefs and all the while fully involved themselves in the world. A lawyer by profession, Stringfellow's chief legal interests pertained to constitutional law and due process. He dealt with both every day in Harlem as he represented victimized tenants, accused persons who would otherwise have inadequate counsel in the courts, and impoverished African Americans who were largely excluded from public services like hospitals and government offices. Throughout his student days Stringfellow had involved himself in the World Student Christian Federation. He later became deeply immersed in the World Council of Churches, as well as his native denomination, the Episcopal Church (Anglican), where he supported the ordination of women. Stringfellow was also involved with the Sojourners Community in Washington, DC. He also harbored at his Block Island home the Jesuit priest Daniel Berrigan, who went underground after fleeing from federal authorities for acts of civil disobedience.
Ықпал
Стрингфеллоудың теологиялық ой-пікірге қосқан ең маңызды үлесі – "бейнелер, идеологиялар және институттарда" Киелі кітапта жиі кездесетін зұлым күштер мен биліктерінің қазіргі замандағы негізгі көріністерін табу. Осы көзқарас оны үкіметтердің, корпорациялардың және басқа да ұйымдардың, тіпті шіркеулердің де қызметіне күдікпен қарауға алып келді. Бұл тұрғысынан ол 20 ғасырдың ортасында кең таралған "прогрессивті" көзқарастарға қарсы болды. 1960 жылдардың ортасында ол епископ Джеймс Пайкты, оның өзінің епископалдық әріптестері таратқан дінсіздік айыптауларынан қорғады, олардың саяси мүдделермен (яғни, оңтүстік аймақтың және байлардың консервативті күштерін бағындырумен) жетекшілік ететініне сенді. Оның еңбектерін зерттегендердің қатарында теолог Уолтер Винк, Билл Уайли Келлерман және Шарон Дельгадо бар, олардың барлығы Біріккен методист шіркеуінің пасторлары. Ол сондай-ақ кейінгі католиктерге, оның ішінде Джон Дир мен журналист Натан Шнайдерге, евангелистік қоғамдық белсенділер Джим Уоллис пен Шейн Клейборнға, сондай-ақ Киелі кітапты зерттеуші Уэс Ховард Брукке де әсер етті.
Stringfellow's foremost contribution to theological thought is to see in "images, ideologies, and institutions" the primary contemporary manifestations of the demonic powers and principalities often mentioned in the Bible. This outlook made him categorically suspicious of activities of governments, corporations, and other organizations, including the institutional churches, a viewpoint that placed him at odds with the nearly ubiquitous "progressive" sentiments of the mid 20th century. In the mid 1960s, he defended Bishop James Pike against charges of heresy lodged against him by his fellow Episcopal bishops, believing them moved more by politics (i. e., appeasement of the denomination's conservatives such as Southerners and the wealthy) than serious faith. Recent treatments of his body of work include those by theologian Walter Wink, Bill Wylie Kellermann and Sharon Delgado, all ordained United Methodist ministers. He has also influenced later Roman Catholics, including John Dear and journalist Nathan Schneider, as well as evangelical social activists, Jim Wallis and Shane Claiborne, and biblical scholar, Wes Howard Brook.
Жеке өмір
Ол 1960-шы жылдардан бастап 1980 жылы Энтони қайтыс болғанға дейін методист ақыны Энтони Таунмен ұзақ жылдар бойы қарым-қатынаста болды. Кейіннен ол "Сенімнің қарапайымдылығы: Қайғыдағы тәжірибем" (1982) атты кітап жазды, онда Энтониді "он жеті жыл бойы маған жақын болған адамым" деп атады. Ол өзін гомосексуал деп ашық айтқан емес, бірақ осы тақырыпта жазып, сөйледі, әрқашан шіркеулердегі гомофобияны (қазіргі терминде) және гей мәдениетінің "әсемдігін" айыптап, оның көбінесе жалғыздықтан құтылу үшін құштарлық пен түксіздікке шақырады деп сенді. 1985 жылдың 2 наурызында ол қант диабетінен қайтыс болды. Бұл ауру 1968 жылы өмірін қауіпке тіккен операцияның нәтижесінде пайда болды, сол кезде оның ұйқы безі алынып тасталды, және бұл оқиға оның "Екінші туған күні" кітабында толыққанды сипатталған.
He had a longtime relationship with the Methodist poet Anthony Towne from the 1960s until Anthony died in 1980. He wrote A Simplicity of Faith: My Experience in Mourning (1982) afterwards, wherein he identified Anthony as "my sweet companion for seventeen years." He never publicly identified himself as a homosexual, but wrote and spoke on the topic, always denouncing the idolatry of both homophobia (as it is now called) in churches and the "ostentation" of gay culture, which he believed too often encouraged assuaging loneliness with lust and promiscuity. He died from diabetes on March 2, 1985. That ailment was a consequence of life threatening surgery in 1968 which removed his pancreas, and episode recounted in detail in his book A Second Birthday.
Уильям Стрингфеллоу сыйлығы
2000–2001 оқу жылынан бері Бейтс колледжі жыл сайын Мэн штатындағы бір студент пен азаматты бейбітшілік пен әділдік жолындағы еңбегі үшін марапаттайды. Бейтс колледжінің діни қызметкерлерінің кеңсесі бұл сыйлықтарды зорлық-зомбылық пен әлеуметтік теңсіздіктің түбірлік себептерін жоюға батыл және тұрақты ұмтылған адамдарға табыс етеді.
Since the 2000–2001 academic year, Bates College annually recognizes a student and a citizen in Maine for their work pursuing peace and justice. The Office of the Chaplain at Bates Colleges gives these awards to individuals who they find have "courageous and sustained commitment to redressing the systemic, root causes of violence and social injustice."