Бернис Джонсон Ригон: Ән арқылы құқық қорғау күресінің тарихы
Bernice Johnson Reagon
Бернис Джонсон Ригон: SNCC Freedom Singers құрамындағы әнші, Sweet Honey in the Rock тобының негізін қалаушы, құқық қорғаушы. Музыкалық белсенділік туралы мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бернис Джонсон Рейгон (4 қазан 1942 жылы туған) – ән жетекшісі, композитор, ғалым және әлеуметтік белсенді. Ол 1960 жылдардың басында Грузиядағы Албани қозғалысында Студенттік зорлық-зомбылықсыз үйлестіру комитетінің (SNCC) «Бостандық әншілерінің» негізін қалаушы мүшесі болды. 1973 жылы Вашингтон қаласында «Sweet Honey in the Rock» толық құрамы әйелдерден тұратын а капелла ансамблін құрды. Рейгон, SNCC Freedom Singers-тің басқа мүшелерімен бірге, 1964 жылғы Оңтүстіктегі «Азаттық жазы» наразылықтарында бірлесіп жұмыс істей бастаған түрлі топтарды біріктіру үшін ұжымдық ән салудың күшін түсінді. «Әннен кейін біздің арамыздағы айырмашылықтар соншалықты маңызды болмайтын еді. Ән жазу үшін бәрімізге ортақ нәрсені білдіру қажет болды. Бұл музыка – аспап сияқты, қолдағы құрал сияқты», – деп еске алады Рейгон. «Албани ән қозғалысы» 1960 жылдардың басында азаматтық құқықтар дәуіріндегі наразылықтарда музыка арқылы өзгерістерге ықпал ететін маңызды күшке айналды. Рейгон өмірін музыка арқылы әлеуметтік әділдікке арнады, жазбалар, белсенділік, қоғамдық ән салу және ғылыми зерттеулер арқылы. Ол Говард университетінен тарих ғылымдарының докторы (Ph.D.) дәрежесін алып, музыканың рөліне бағытталған мәдениет тарихшысы болды және Америка университетінің Тарих факультетінде құрметті профессор қызметін атқарады. Сондай-ақ, ол Стэнфорд университетінде қонақ ғалым болып жұмыс істеді және Беркли музыкалық колледжінен музыканың құрметті докторы атағын алды.
Bernice Johnson Reagon (born October 4, 1942) is a song leader, composer, scholar, and social activist, who in the early 1960s was a founding member of the Student Non violent Coordinating Committee's (SNCC) Freedom Singers in the Albany Movement in Georgia. In 1973, she founded the all black female a cappella ensemble Sweet Honey in the Rock, based in Washington, D. C. Reagon, along with other members of the SNCC Freedom Singers, realized the power of collective singing to unify the disparate groups who began to work together in the 1964 Freedom Summer protests in the South. "After a song", Reagon recalled, "the differences between us were not so great. Somehow, making a song required an expression of that which was common to us all This music was like an instrument, like holding a tool in your hand. "The Albany Singing Movement became a vital catalyst for change through music in the early 1960s protests of the Civil Rights era. Reagon devoted her life to social justice through music via recordings, activism, community singing, and scholarship. She earned her Ph. D. from Howard University becoming a cultural historian, centered on the role of music, and is an emeritus faculty member in the History Department at The American University. She has also been a scholar in residence at Stanford and received an honorary doctorate of music from Berklee College of Music.
Ерте өмір және білім
Бернис Джонсон баптист пасторы Беатрис пен Дж. Дж. Джонсонның қызы болды. Ол Грузияның оңтүстік-батысында туып өсті, онда шіркеу мен мектеп оның өмірінің бір бөлігі болды, ал музыка екеуіне де тығыз байланысты болды. Реагон үш жасында мұғалімі оны ертерек оқуға шақырғанда мектепке барды және бірінші сыныпты сәтті аяқтады. 4, 5 және 6-сыныптарда оқығанда, оған 1, 2 және 3-сынып оқушыларына жетекшілік ету ұсынылды, ол мұның себебі мұғалімнің біреу ғана болғандығымен байланысты екенін айтады.
Bernice Johnson was the daughter of Beatrice and J. J. Johnson, a Baptist minister. She was born and raised in southwest Georgia, where church and school were an integrated part of her life, with music heavily intertwined in both of those settings. Reagon began school at the age of three when she was asked by her teacher to attend early, and she passed that first year. By the time she was in the 4th, 5th, and 6th grade, she was requested to tutor students in the 1st, 2nd, and 3rd, and she claims it was because there had only been one teacher.
Белсенділік
Рейгонның алғашқы наразылық акциясы Берта Гобер мен Блантон Холлдың тұтқындалуына қарсы болды, оны SNCC ұйымдастырды. Бұл екі адамның тұтқындалуы да осы ұйымның бастамасы болды, себебі олар SNCC отырысындағы талқылау кезінде ұсталуға ниеттенген. Рейгон 1960 жылдардағы азаматтық құқықтар қозғалысының белсенді мүшесі болды. Ол Студенттік зорлықсыз үйлестіру комитеті (SNCC) құрамындағы «Азаттық әншілері» тобының қатысушысы болды және сонымен қатар ұйымның далалық хатшысы қызметін атқарды. Рейгон SNCC-мен алғашқы танысуын шатасу деп еске алады, өйткені ол ұйымның атын және мақсатын толық түсінбеді, бірақ олардың бостандық пен толыққанды өмір үшін күресіп жатқанын сезінгенін айтады. «Азаттық әншілері» тобын 1962 жылы Корделл Рейгон құрды. Бұл топ азаматтық құқықтар үшін күрескен әншілердің арасында ел бойынша алғашқы болып саяхат жасады. Әншілер музыканың наразылық білдірушілерге қолдау көрсетіп, оларды біріктіретінін, сондай-ақ наразылықтар кезінде туындаған жаппай тәртіпсіздік пен полицияның қатыгездігіне қарсы тұруға көмектесетінін түсінді. SNCC және «Азаттық әншілері» тобындағы қызметінің арқасында Рейгон азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде өте беделді ән жетекшісіне айналды. Активист Джеймс Форман кейін былай деді: «Мен сіздің әдемі қара шашыңызды көтеріп, тік тұрғаныңызды, ерніңіздің дірілдегенін есімде сақтаймын. «Басымнан асып, ауада бостандық көремін» деген әуенді сөздеріңіз шұғыл және қайғылы болды, олар бостандыққа деген жаңарып, күшті ұмтылысты оятып, жаңа сезімдер сыйлады. Ал түрмеге қамауға қарсы наразылыққа шақырғанда, сіз алдыңғы қатарда болдыңыз. Сіз колоннаны бастадыңыз. Аяқтарыңыз қатты және сенімді түрде жерге тиді. «Менің кішкентай жарығым» әнін мақтанмен айтып, ал халық жауап ретінде «Жарықтан, жарықтан, жарықтан!» деп қайталап айқайлады».
Reagon's first demonstration had been in protest against the arrest of Bertha Gober, and Blanton Hall, organized by SNCC along with the initial arrest of the two individuals, for they planned to be arrested in a discussion during a SNCC meeting. Reagon was an active participant in the Civil Rights Movement of the 1960s. She was a member of The Freedom Singers, organized by the Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC), for which she also served as a field secretary. Reagon explains her first encounter with SNCC as a confusion, for she did not understand the name, or its organization, but she claims that she understood that they were for freedom and full time. The Freedom Singers were organized by Cordell Reagon in 1962. The group was the first of the civil rights singers to travel nationally. The singers realized that singing helped provide an outlet and unifier for protestors struggling with mob behavior and police brutality. Thanks to her roles with SNCC and the Freedom Singers, Reagon became a highly respected song leader during the Civil Rights Movement. Activist James Forman later said, "I remember seeing you lift your beautiful black head, stand squarely on your feet, your lips trembling as the melodious words 'Over my head, I see freedom in the air' came forth with an urgency and a pain that brought out a sense of intense renewal and commitment of liberation. And when the call came to protest the jailings, you were up front. You led the line. Your feet hit the dirty pavement with a sureness of direction. You walked proudly onward singing 'this little light of mine, 'and the people echoed, 'shine, shine, shine.'"
Академиялық
1974 жылы Рейгон Смитсонов институтында музыка тарихы бойынша мәдени тарихшы болып тағайындалды, онда ол 1976 жылы «Афроамерикандық мәдениет» бағдарламасын басқарды, ал кейін Америка тарихы ұлттық мұражайының музыка тарихы кураторы болды. Смитсонов институтының Ида Джонс былай деді: «Доктор Рейгон фотосуреттер, ноталар және афроамерикандық қасиетті музыка дәстүрінің құлдық кезеңінен бастап, концерттік рухани музыка, госпел, джаз және Азаттық алғаннан кейінгі ғасырдағы наразылық әндерінің орындалуы арқылы дамуын тіркеген негізгі және қосымша дереккөздерді жинады». Бұл Рейгонның мұражайдағы алғашқы жұмысы туралы мәлімдеме болды.
In 1974, Reagon was appointed as a cultural historian in music history at the Smithsonian Institution, where she directed a program called Black American Culture in 1976, and was later a curator of music history for the National Museum of American History. Ida Jones from the Smithsonian Institution had stated, "Dr. Reagon collected photographs,sheet music, and other primary and secondary sources chronicling the development of African American sacred music tradition from its birth during the period of slavery through the creation of concert spiritual, gospel music, jazz, and the performance of protest song in the century following Emancipation." on behalf on Reagon's initial job at the museum.
Музыка
Рейгон өзінің шіркеуде фортепианосыз өскенін, сондықтан оның алғашқы музыкасы а капелла болды, ал оның алғашқы аспаптары – оның қолдары мен аяқтары болды, ол: «Музыка жасаумен ыңғайлы айналысудың жалғыз жолы осы» деп түсіндіреді. Рейгон музыкалық мәдениетте өскендігі туралы айтқанда, оның ерте мектеп білімі тек шіркеуде ғана емес, музыкамен де тығыз байланысты болғанын түсіндіреді. Рейгонның айтуынша, оның мұғалімі оқушыларды сыртқа шығарып, қолдарын, аяқтарын және дауыстарын пайдалана отырып, ән шырқап ойнайтын ойындар ұйымдастырған. Оқушылар арасында жарыстар да өткізілген, Рейгон бала кезінде Лэнгстон Хьюздің «Мен өзендерді білемін» өлеңін оқып, үлкен оқушыларға қарсы жарысып, бірінші орынды жеңіп алған. Рейгон – афроамерикандықтардың ауызша тарихы, өнер және наразылық дәстүрлері саласындағы маман. Ол бірнеше марапатталған киножобаларда музыкалық кеңесші, продюсер, композитор және орындаушы ретінде жұмыс істеді, атап айтқанда PBS телеарнасының «Eyes on the Prize» (1987) (онда ол да түскен) және Кен Бернстің «Азамат соғысы» (1990) фильмдері. Рейгон сондай-ақ «We Shall Overcome» атты фильмде де түскен, ол ән және оның қозғалыстағы орны туралы болды, оны Ginger Records шығарды және «Eyes on The Prize» фильмінің авторы Генри Хэмптон жасады. Рейгон өзінің бірінші және жалғыз евангелие хорына он бір жасында қосылды, оны оның әпкесі Маунт-Эрли баптист шіркеуінде ұйымдастырды. Ол хормен бірге жергілікті WGPC радиостанциясын тыңдап, хорға қара евангелие әндерін үйренді. Бала кезінде «Бес соқыр жігіт» квартеті оның сүйікті тобы болды. Рейгон музыкадағы өрнек нұсқалары Харриет Табман, Сожурнер Трют және Бесси Джонс екенін айтады, өйткені олар дәстүрлі ән айтуды түсінуге және әділеттілік үшін күреске көмектесті. Ол сондай-ақ Дикон Риардонды афроамерикандық қасиетті құлшылық дәстүрлерін зерткең тарихшы ретінде маңызды деп санайды және ол оның рухани және музыкалық дамуына әсер еткенін айтады. Рейгонның ғалым және композитор ретіндегі еңбегі афроамерикандық мәдениет және тарихқа арналған басылымдарында көрініс тапқан, соның ішінде: «Егер сіз бармасаңыз, маған кедергі жасамаңыз: афроамерикандық қасиетті ән дәстүрі» (Небраска университетінің баспасы, 2001); «Біз еркіндікке сенеміз: Sweet Honey In The Rock: Сапар жалғасуда» (Anchor Books, 1993); және «Біз оны кейін жақсырақ түсінеміз: Афроамерикандық евангелие композиторларының алғашқылары» (Smithsonian Press, 1992). Рейгон Folkways Records-та «Folk Songs: The South», «Wade in the Water» және «Lest We Forget, Vol. 3: Sing for Freedom» сияқты бірнеше альбомдар жазды. 1973 жылы Рейгон алты мүшелі, толығымен әйелдерден құралған а капелла тобын құрды, оның аты – Sweet Honey in the Rock. Рейгоннан басқа, бастапқы топта Иссей Мария Барнвелл, Нитанжу Боладе Касл, Ширли Чайлдресс Джонсон, Айша Кахил және Кэрол Майллард болды. Олар тек өз дауыстарын, сондай-ақ шекере мен дабыл қолданды. Олар Еуропа, Жапония, Мексика және Австралияны қоса алғанда, халықаралық турнелерге қатысты. Топтың жанкүйерлері әртүрлі этникалық топтардан, діндерден және жыныстық бағдарларынан құралған. Рейгонның музыкалық тамыры Оңтүстіктің ауылдық баптист шіркеуінен бастау алады. Ол «музыканың ақпараттық және түрлендіруші күшін сұрауға» және музыканың Азаматтық құқық қозғалысына тигізген күшті әсеріне шақырады.
Reagon claimed that she grew up in a church without a piano, so her early music was a cappella, and her first instruments were her hands and feet, and she explains, "that's the only way I can deal comfortably with creating music." When Reagon speaks about her upbringing in the musical culture, she explains that even her early schooling was heavily involved with music, not just the church. Reagon says that her teacher would lead the students outside to play games that entailed singing with their hands and feet, as well as their voices. There was also competitions among the students, and Reagon won first place as a child when running against the older students reciting Langston Hughes, "I've Known Rivers". Reagon is a specialist in African American oral history, performance and protest traditions. She has served as music consultant, producer, composer, and performer on several award winning film projects, notably PBS television productions such as Eyes on the Prize (1987) (in which she also appeared) and Ken Burns' The Civil War (1990). Reagon was also featured in a film, "We Shall Overcome" which was about the song and its placement in the movement, being produced by Ginger Records and made by Henry Hampton, the same creator of Eyes on The Prize. Reagon joined her first and only gospel choir when she was eleven years old, which was organized by her sister at the Mt. Early Baptist Church. She and the choir would listen to the local radio station WGPC to learn black gospel for the choir to recite. As a child, the Five Blind Guys was her favorite quartet. Reagon states that her role models in terms of music are Harriet Tubman, Sojourner Truth, and Bessie Jones, because they assisted her understanding of traditional singing and the fight for justice. She also sees Deacon Reardon as an importance to her work as a historian studying African American sacred worship traditions, and she states that he impacted both her spiritual and musical development. Reagon's work as a scholar and composer is reflected in her publications on African American culture and history, including: a collection of essays entitled If You Don't Go, Don't Hinder Me: The African American Sacred Song Tradition (University of Nebraska Press, 2001); We Who Believe In Freedom: Sweet Honey In The Rock: Still on the Journey, (Anchor Books, 1993); and We'll Understand It Better By And By: Pioneering African American Gospel Composers (Smithsonian Press, 1992). Reagon has recorded several albums on Folkways Records including Folk Songs: The South, Wade in the Water, and Lest We Forget, Vol. 3: Sing for Freedom. In 1973 Reagon founded a six member, all female a cappella group called Sweet Honey in the Rock. In addition to Reagon, the women in the original group were: Ysaye Maria Barnwell, Nitanju Bolade Casle, Shirley Childress Johnson, Aisha Kahil, and Carol Maillard. The only instrument they used was their voices, along with shekere and tambourine. They have toured internationally, including to Europe, Japan, Mexico, and Australia. The group's fan base is of different ethnic backgrounds, religions, and sexual orientations. Reagon's musical roots come from the rural South Baptist Church. She has advocated "music's informational and transformative power to ask" and the strong effects that music has had on the Civil Rights Movement.
Құрметтер
1991 жылы Реагон 100 қара әйелдің ұлттық коалициясынан Кандис сыйлығын алды. 1995 жылы ол гуманитарлық ғылымдарды түсінуге қосқан үлесі үшін Чарльз Франкель сыйлығымен марапатталды. Бұл сыйлықты Ақ үйde президент Билл Клинтон табыс етті. Басқа да маңызды наградалардың ішінде 2003 жылы берілген өнер мен гуманитарлық ғылымдар саласындағы 9-шы жылдық Хайнц сыйлығы бар. 2009 жылдың сәуір айында Реагон Беркли музыка колледжінен құрметті доктор дәрежесін алды. 2000 жылы Филадельфиядағы Ливей қорынан Бірінші Ұлттық Ливей Лаурел сыйлығын жеңіп алды. 1996 жылы Реагон Исадора Дункан сыйлығына ие болды. Осы одақтан екі бала дүниеге келді: қыз (Тоши) және ұл (Кван). Тоши де әнші-күйші. Реагон: «Өмірдің қиындықтары сенің қозғалысыңды тоқтатпауы керек, олар сені кім екеніңді анықтауға көмектесуі тиіс» дейді. Оның пікірінше, қара нәсілділер өз әлемін жасады. Африкалық американдықтар халық құру үшін қолдарындағы барлық мүмкіндікті пайдалануға тиіс болды. Ал ол мүмкіндік жер емес, мәдениет болды. Сондай-ақ, қара нәсілділер үшін тек қара мәдениетін ғана өздерінікі деп айтуға болатынын айтты. Сондықтан ол қара мәдениеті әлемдегі ең күшті мәдениет деп санайды.
In 1991 Reagon received a Candace Award from the National Coalition of 100 Black Women. In 1995 she received a Charles Frankel Prize for her contributions to the public understanding of the humanities. The award was presented at the White House by President Bill Clinton. Other notable awards include the 9th Annual Heinz Award in the Arts and Humanities given in 2003. In April 2009 Reagon received an honorary doctoral degree from the Berklee College of Music. In 2000 she won the First National Leeway Laurel Award at the Leeway Foundation in Philadelphia. In 1996 Reagon won the Isadora Duncan Award. Two children were born to this union: a daughter (Toshi), and a son (Kwan). Toshi is also a singer songwriter. Reagon believes that "Life's challenges are not supposed to paralyze you, they're supposed to help you discover who you are." She believes that black people have created their own world. African Americans had to use what ever territory at their disposal to create a people. And that territory was not land, it was culture. She also said there was so much done because black culture was the only thing black people could call their own. That is why she feels black culture is the most powerful in the world.