Кіріспе

Американдық азаматтық құқық қорғаушы және дін қызметкері (1926–1990)

Ральф Дэвид Абернати аға (11 наурыз, 1926 – 17 сәуір, 1990) – американдық азаматтық құқық қорғаушы және баптист дін қызметкері. 1948 жылы баптистік дәстүр бойынша діни қызметке бекітілді. Азаматтық құқық қозғалысының жетекшісі ретінде ол Мартин Лютер Кингтің жақын досы және ұстазы болды. Кинг пен Э.Д. Никсонмен бірлесіп Монтгомериді жақсарту қауымдастығын құрды, ол Монтгомери автобустарын бойкоттауға алып келді және Оңтүстік Христиандық Көшбасшылық Конференциясының (SCLC) атқарушы кеңесінің мүшесі болды. 1968 жылы Кингтің қазасынан кейін SCLC президенті болды; Вашингтонда кедейлер науқанын, сондай-ақ басқа да жүрістер мен демонстрацияларды ұйымдастырды. Ол сондай-ақ Нәсілдік теңдік жөніндегі Конгресс (CORE) кеңесші комитетінің мүшесі болып қызмет етті. 1971 жылы Абернати Біріккен Ұлттар Ұйымында дүниежүзілік бейбітшілік туралы сөйледі. Сондай-ақ 1973 жылы Wounded Knee оқиғасы кезінде ФБР мен Американдық үнді қозғалысының наразылық білдірушілері арасында келісім жасауға көмектесті. 1977 жылы SCLC президенті лауазымынан зейнеткерлікке шығып, президенті атанды. Сол жылы Грузияның 5-ші округінен АҚШ Өкілдер палатасына үміткер болды. Кейіннен ол Экономикалық кәсіпорындарды дамыту қорын құрды және 1982 жылы Дауыс беру құқығы туралы заңды ұзартуды қолдап, АҚШ Конгресінде куәлік берді. 1989 жылы Абернати «Және қабырғалар құлап түсті» атты автобиографиялық кітабын жазды, ол оның және Кингтің азаматтық құқық қозғалысына қатысуы туралы даулы еңбек болды. Абернати ақырында саясатта белсенділігі төмендеп, дін қызметкері ретіндегі жұмысына оралды. 1990 жылы 17 сәуірде жүрек ауруынан қайтыс болды. Оның қабірінде «Мен тырыстым» деген сөздер жазылған. 1926 жылы 11 наурызда Алабама штатының Линден қаласындағы отбасылық шаруашылықта дүниеге келді. Абернатидің әкесі Алабама штатының Маренго округінде дауыс берген және сол жерде үлкен қазылар алқасында қызмет еткен алғашқы афроамерикалық болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол АҚШ армиясына қатарына қосылып, взвод сержанты шеніне дейін көтеріліп, содан кейін қызметтен босатылды. Кейін ол G.I. заңнамасының артықшылықтарын пайдаланып Алабама мемлекеттік университетіне түсті. Екінші курста студенттік кеңестің төрағасы болып сайланды және кампустағы тамақтың сапасын жақсарту үшін аштық акциясын ұйымдастырды. Күзде ол Атланта университетінде социология мамандығы бойынша бітіргені үшін жоғары баға алды. Сол жылы ол Монтгомеридегі ең ірі қара шіркеуі – Бірінші баптист шіркеуінің аға пасторы болды және он жыл бойы осы лауазымда қызмет етті. 1952 жылдың 31 тамызында Алабама штатының Юнионтаун қаласында Хуанита Одесса Джонсқа үйленді. Олардың тұңғыш ұлы Ральф Абернати кіші 1953 жылдың 18 тамызында, туылғаннан кейін екі күннен кейін қайтыс болды, ал қалған балалары ересекке дейін өмір сүрді. 1954 жылы Абернати Мартин Лютер Кингке кездесті, ол сол кезде жақын маңдағы шіркеудің пасторы болып дайындалып жатқан еді. Абернати Кингке кеңес берді және екеуі жақын дос атанды. Олар ағылшын тілі профессоры Джо Энн Робинсонмен бірге Монтгомеридің қара нәсілді азаматтарын автобустардан түсуге шақыратын жарнамалық парақтарды таратты. Бойкоттың нәтижесінде бүкіл елдің назары ауды және 1956 жылдың 17 желтоқсанында аяқталған федералды сот ісінде АҚШ Жоғарғы Соты Браудер Гейлге қарсы іс бойынша бұрынғы аудандық соттың автобустағы сегрегация конституциялық емес екендігі туралы шешімін бекітті. «Джим Кроу» сегрегациялық заңдарына қарсы 381 күндік транзиттік бойкот сәтті аяқталды. 1956 жылдың 20 желтоқсанында бойкот тоқтатылды. Бойкоттан кейін Абернатидің үйі мен шіркеуі бомбаланды. Оның отбасы үйінен қашып шығуға үлкерді, бірақ ешкім зардап шекпеді. Абернатидің шіркеуі, Mt. Олив шіркеуі, Белл көшесіндегі шіркеу және Роберт Грейцтің үйі де сол күні кешке бомбаланды, ал Кинг, Абернати және Оңтүстіктен келген 58 басқа қара көшбасшылар Атлантада Оңтүстік негр көшбасшыларының көлік және зорлықсыз интеграция конференциясында кездесіп отырды. 1957 жылдың 14 ақпанында конференция Нью-Орлеанда қайтадан өтті. Бұл кездесуде олар топтың атын Оңтүстік Көшбасшылық Конференциясы деп өзгертті және келесі атқарушы кеңес тағайындалды: Кинг, президент; Чарльз Кензи Стил, вице-президент; Абернати, қаржы хатшысы, қазынашы; Т. Дж. 1957 жылдың 8 тамызында Оңтүстік Көшбасшылық Конференциясы Монтгомериде алғашқы конгресін өткізді. Олар конференцияның атын соңғы рет Оңтүстік Христиандық Көшбасшылық Конференциясы деп өзгертті және оңтүстіктегі қара нәсілділер үшін дауыс беру құқығын қорғау науқамын бастауға шешім қабылдады. 1961 жылдың 20 мамырында Freedom Riders Вашингтондан Нью-Орлеанға бара жатып Монтгомериде тоқтады, оңтүстіктегі автобустардағы сегрегацияға наразылық білдірді. Freedom Riders Монтгомери автобус станциясына келгеннен кейін ақ нәсілділерден құралған көтерілісшілердің шабуылына ұшырады, соның салдарынан бірнеше адам ауруханаға түсті. Сол түні оқиғаға 1500-ден астам адам келді. Шіркеу ақ нәсілді сегрегацияшылдармен қоршалды, олар шіркеуге шабуыл жасады. Шіркеу ішінде болған Кинг АҚШ Бас прокуроры Роберт Ф. Кеннедиге қоңырау шалып, федералды үкіметтен көмек сұрады. Қарулы күштер қызметкерлері келдіріліп, шіркеуді қорғауға көмектесті.

Оңтүстік христиандық көшбасшылық конференциясының басшылығы

Кингтің қазасына дейін Абернати Оңтүстік Христиандық Көшбасшылық Конференциясының бірінші Қаржы хатшысы/қазынашысы және Жалпы вице-президенті қызметін атқарды. Кингтің қайтысынан кейін Абернати SCLC президенті болды. 1968 жылдың мамыр айында Абернати Вашингтондағы Кедейлер науқанына жетекшілік етті.

НАСА-да наразылық

1969 жылы 15 шілдеде Аполлон-11 ғарыш кемесінің ұшырылуы алдында Абернати кедейлер науқанының бірнеше жүз мүшесімен бірге Кеннеди мүйісіне келді. Ол NASA басшысы Томас О. Пэйнмен кездесті және оған осындай қиындықтарға қарамастан, ғарышқа ұшу адамгершілікке сыймас нәрсе екенін, ақшаны оның орнына "аштықтарды тойдыруға, жалаңаштарды киіндіруге, ауруларға көмек көрсетуге және үйсіздерге баспана беруге" жұмсау керектігін айтты. Пэйн Абернатиге ғарыш зерттеулеріндегі жетістіктер, Абернати талқылаған қоғамның "өте қиын адамдық мәселелерімен" салыстырғанда "балалардың ойыны" ғана екенін мәлімдеді. Кейін 1969 жылы Абернати Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы аурухана қызметкерлерінің атынан жергілікті 1199B кәсіподағының еңбек күресіне де қатысты, нәтижесінде мыңдаған аурухана қызметкерлерінің еңбекақысы артты және жұмыс жағдайлары жақсарды.

Жарақат алған тізе

1973 жылы Абернати Федералдық тергеу бюросы мен Американдық үнді қозғалысының лидерлері Рассел Минс пен Деннис Бэнкс арасындағы «Жарақат алған тізе» көтерілісінде бейбіт келісімге келуге көмектесті. Абернати 1968 жылы Кинг қайтыс болғаннан кейін SCLC президенті қызметін тоғыз жыл атқарды. Абернати ұйымнан кеткен кезде SCLC қарызға батып, сыншылар оның доктор Кинг басқарған SCLC сияқты шығармашыл болмағанын айтты. 1977 жылы Абернати SCLC-дегі басшылық лауазымынан кетіп, құрметті президент атағын алды. Ол сондай-ақ Мартин Лютер Кинг атындағы Зорлықсыз әлеуметтік өзгерістер орталығының директорлар кеңесінің мүшесі болды. 1977 жылы ол Грузия штатының 5-ші сайлау округінен Конгресске үміткер болып, Уайч Фаулерге жеңілді. Ол «Экономикалық кәсіпорындарды дамыту қоры» (FEED) атты коммерциялық емес ұйымды құрды, ол басқару және техникалық оқытуды ұсына отырып, жұмыссыз және аз жұмыспен қамтылған афроамерикалықтар үшін жұмыс орындары, табыс, бизнес және сауда мүмкіндіктерін жасады. Бірақ ол 1980 жылғы қарашадағы сайлауға бірнеше апта қалғанда, қиналған Жимми Картердің президенттік науқанына қарағанда, көш бастап келе жатқан Рональд Рейганды қолдағанда сыншыларды таң қалдырды. Абернати өзінің қолдауын былай түсіндірді: «Республикалық партия бізді ұзақ жылдар бойы назарға алмады, ал Демократиялық партия бізді өздерінен-өздері деп санады. Сондықтан, менің барлық әріптестерім мен елдің әртүрлі аймақтарындағы жақтастары Демократиялық партияны қолдағандықтан, мен Рональд Рейганды қолдауым керек деп ойладым». Абернати 1984 жылы Рейганды қолдауын кері алып, азаматтық құқықтар және басқа да мәселелерде Рейган әкімшілігіне көңілі толмағанын мәлімдеді. 1982 жылы Абернати өзінің орынбасары, Калифорния штатының Беркли қаласынан Джеймс Петерсонмен бірге Дауыс беру құқығын қорғау заңын ұзарту туралы Конгресс тыңдауларында куәлік берді. 2017 жылы жарияланған құжаттар Абернатидің ФБР басшылығының азаматтық құқық қозғалысына деген жек көруіне байланысты Ұлттық қауіпсіздік агенттігінің бақылау тізімінде болғанын көрсетті.

Қабырғалар құлап түседі

1989 жылдың соңында ХарперКоллинс Абернатидің "Және қабырғалар құлап түсті" атты автобиографиясын жариялады. Кітаптағы ашылулар көптеген пікір қақтығыстарына себеп болды, сондай-ақ Абернати де даулы болды.

Біріктіру шіркеуі

1980 жылдары Біріктіру шіркеуі Абернатиді "моуни" деген терминді жаңалықтар медиасы қолдануына қарсылық білдіру үшін өкіл ретінде жалдады, оны "нигер" сөзімен теңестірді. Абернати Біріктіру шіркеуімен байланысты American Freedom Coalition тобының вице-президенті қызметін де атқарды, сондай-ақ екі Біріктіру шіркеуінің директорлар кеңесіне мүше болып кірді.