Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық аристократ және саясаткер, 20 тамыз 1767 жылы туып, 5 мамыр 1840 жылы қайтыс болған лорд Уильям Рассел британдық Рассел әулетінің мүшесі және ұзақ жылдар бойы Парламент депутаты болды. Саяси мансабынан кейін көпшілік назарына ілікпеген ол, 1840 жылы ұйықтағандағы қызметшісінің қолынан қаза тапты.
British aristocrat and politician who was murdered by his valet
Lord William Russell (20 August 1767 – 5 May 1840) was a member of the British aristocratic Russell family and longtime Member of Parliament. He did little to attract public attention after the end of his political career until, in 1840, he was murdered in his sleep by his valet.
Өмір
Расселл – Фрэнсис Расселлдің, Тависток маркизінің, Джон Расселлдің, 4-ші Бедфорд герцогының үлкен ұлы болған. Ол Бедфордтың 5-ші герцогы Фрэнсис Расселдің және Бедфордтың 6-шы герцогы Джон Расселдің кіші інісі, ал Бедфордтың 7-ші герцогы Фрэнсис Расселдің сіңілісінің күйеуі болды. Расселл 1789 жылдың 11 шілдесінде Джордж Бусси Вильерстің үлкен қызы, леди Шарлотта Вильерске үйленді; олардың жеті баласы болды. Леди Шарлотта 1808 жылы қайтыс болды. Оның қылмыскерінің сотталуы кезіндегі куәліктерде айтылғандай, Расселл әйелінің шашынан жасалған медальонды аса қадір тұтқан. 1836 жылы Миддлсекс және Суррей округтерінде сайлаушы ретінде тіркелуге оның құқығына күмәндік тудырған "Таймс" газеті Расселлдің көп уақытын шетелде өткізгенін, Англияда болғанда қонақүйлерде тұрғанын хабарлады. Дегенмен, 1840 жылға қарай лорд Уильям өзі өлтірілген лондондық үйінде тұрып жатқан еді.
Russell was the posthumous child of Francis Russell, Marquess of Tavistock, eldest son of John Russell, 4th Duke of Bedford. He was the youngest brother of Francis Russell, 5th Duke of Bedford, and John Russell, 6th Duke of Bedford, and uncle of Francis Russell, 7th Duke of Bedford. Russell married Lady Charlotte Villiers, eldest daughter of George Bussy Villiers, 4th Earl of Jersey, on 11 July 1789; they had seven children. Lady Charlotte died in 1808. As was mentioned in evidence at the trial of his murderer, Russell had a locket containing some of his wife's hair, which he valued greatly. The Times, reporting on proceedings where Russell's eligibility to register as a voter in Middlesex and Surrey was challenged in 1836, included the information that he spent much time abroad, living in hotels when in England. However, by 1840 Lord William was residing in the London house where he was murdered.
Саяси мансап
Расселл отбасының көптеген мүшелері сияқты, әсіресе оның жүрегі ел үшін жеміс пісірген немере інісі, болашақ премьер-министр лорд Джон Расселл (сол кезде Отарлау министрі болған), Уильям лорд – виг саясаткері болды. Расселл 1789 жылдан бастап 1807 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырағанға дейін Парламентте Суррей графтығын өкілдік етті. Расселл «Барлық таланттар» министрлігінде кіші министрлік лауазымды иеленді, 1806 жылы Адмиралтейство лорды болып тағайындалды және 1807 жылы министрлік құлағанға дейін осы лауазымда қалды. Расселл әртүрлі сайлау округтері әртүрлі күндері дауыс беруге мүмкіндік бергенін пайдаланып, Расселл отбасының Тависток округінен сайлану арқылы Парламентте қалды. Ол бұл округті 1807 жылдан 1819 жылы қызметтен бас тартқанға дейін, содан кейін 1826 жылдан 1831 жылы Парламенттен зейнеткерлікке шыққанға дейін өкілдік етті. 1821 жылы Италияның Венеция қаласында болған қысқа мерзімді сапарында Расселл Сан-Лазаро-делли-Армениде оқыды. Лорд Уильям заң шығарушы органнан кеткеннен кейін де виг партиясын қолдауын жалғастырды. 1837 жылы «Таймс» газеті вигтердің өте азы ғана адамдар Ұлы Мидлсекс жиналысында үкіметті қолдағанын, «олардың ешқайсысы, төрағалық еткен жас лорд пен оның ағасы лорд Уильям Расселден басқа, ешқандай қарсылық көрсетпегенін» хабарлады.
As with many members of the Russell family, notably his nephew the future Prime Minister Lord John Russell (who was Colonial Secretary at the time of the murder), Lord William was a Whig politician. Russell represented the county of Surrey in the House of Commons from 1789 until he was defeated in the 1807 election. Russell held junior ministerial office in the Ministry of all the Talents, being appointed a Lord of the Admiralty in 1806 and retaining the post until the fall of the ministry in 1807. Russell, taking advantage of the fact that different constituencies polled on different dates, remained in Parliament by being elected for the Russell family pocket borough of Tavistock. He represented that constituency from 1807 until he stood down in 1819, and again from 1826 until he retired from Parliament in 1831. During a brief stay in Venice, Italy in 1821, Russell studied at the San Lazzaro degli Armeni. Lord William continued to support the Whig Party after he left the legislature. The Times reported in 1837 that few Whigs supported the government at the Great Middlesex Meeting, "inasmuch as not a man of them, barring the young Lord who had taken the chair, and his aged uncle Lord William Russell, ever showed fight at all".
Қылмыс және тергеу
1840 жылғы 6 мамырда таңертең Расселдің үй қызметшісі Сара Мансер Норфолк көшесіндегі (қазіргі Данревен көшесінде) үйдің төменгі қабаттарының дүркіреп жатқанын байқады. Түнде ұрлық болды деп қорқып, ол швейцариялық үй иесі Франсуа Бенжамин Курвуазье бөлмесіне барды. Үйдің жай-күйін көргеннен кейін ол тонау болған болуы керек деп келісті; Курвуазье мен Мансер кейін Расселдің жатын бөлмесіне барды, онда Курвуазье әдеттегідей, дереу терезе жалюзилерін аша бастады. Осылайша, Расселдің өлгенін бірінші болып Мансер байқады; оның тамағы кесілген еді. Полиция шақырылды; Курвуазье олардың назарын өзінің кладовкасының есігіндегі зорлық белгілеріне аударды, бұл жерде қарақшылар үйге кіргенін мәлімдеді. Жергілікті дәрігер Роберт Блейк Овертон Скотланд-Ярдқа саусақ іздерін тексеруді ұсынды, бірақ бұл ұсыныс, бірақ кейіннен полицияда саусақ іздерін қолдануды әдеттегідей қолдануды 50 жыл бойы жүргізбеді. Алайда полиция "ұрлық" үй ішіндегі біреудің күдіктенуін болдырмау үшін жасалыпты деген тұжырымға келді. Көптеген алтын және күміс заттар, сондай-ақ он фунттық банкнот жоғалып кеткені анықталды; кейбір заттар үйдің ішінде оралған күйде табылды, бұл қызық болды - ұры оларды бірден алып кететін, қалдырмайтын еді. Курвуазье кладовкасында және оның бөлмесінде жасырылған тағы бірнеше алтын заттар мен банкнотты табу олардың үй қызметкеріне деген күдігін күшейтті. Сонымен қатар, оның қолында болған бұранданың есіктегі белгілері мен күміс ыдыс сөресін бұрып тастағаннан қалған белгілері табылды. Курвуазье сотқа тартылды, бірақ оның кінәсін нақты дәлелдеуге бола ма деген сұрақ туындады. Оның адвокаты Чарльз Филлипс дәлелдердің жеткіліксіздігіне байланысты жақсы жұмыс істеді, мысалы, Курвуазье киімдерінде қанның жоқтығы, бұл кесілген жарадан кейін әдеттегідей емес. Кейбіреулер Филипстің үйдегі қызметшінің кінәсін меңзеп отырғанын ойлады, өйткені инвентаризация бірнеше күміс заттар жоғалып кеткенін көрсетті, ал олардың сипаттамасына сәйкес күміс Лестер скверіндегі француз қонақ үйінде табылды. Сэмюэл Уоррен өзінің 1855 жылғы "Қылмыстың құпиясы және оны қорғау" кітабында Филипсті үйдегі кез-келген әйелге кінәлі деп айыптаған жоқ екенін қорғады. Бұл хабарды Курвуазьеге оның адвокаты жеткізді, ол дереу ұрлық пен кісі өлтіруді мойындады. Филипс клиентіне кінәсіз деп мойындауды кінәлі деп тануға өзгертуді жоспарлап отыр ма деп сұрады. Курвуазье кінәсіз деп мойындауды талап етті және Филипстің осы негізде қорғанысты жалғастыратынын күткенін айтты. Сот ісіндегі қызығушылық Филипстің судьядан кеңес сұрап жүгінгенінен туындады. Оған мұндай кеңес сұрауға болмайтынын қатаң айтты, сондықтан ол өзінің клиенті кінәлі екенін біліп, қорғанысты жалғастырды. Бұл соттан кейін Филлипстің көпшілік тарапынан сынауға ұшырауына әкелді, кейбір газеттер оның қызметші қызды кінәлауға тырысқанын айтты, дегенмен сот хаттамасы ол сот барысында мұндай айыптаудан бас тартқанын көрсетті. Ол полиция қызметкерінің айыпталушының заттарына қанды қолғаптарды салып қойғанын әшкереледі. Курвуазьедің мойындауында Рассел оның күміс заттарын ұрлағанын анықтап, Курвуазьені үй шаруашылығынан кетуге бұйырған. Курвуазье өзінің лауазымын жоғалтудың орнына Расселді өлтіру арқылы мәселені жасыруды шешті. Содан кейін Курвуазье киімінде қанның жоқтығы түсіндірілді; ол қылмысты жалаңаш жасаған. Курвуазье Уильям Харрисон Эйнсворттың "Джек Шепард" романын қылмысқа дейін бірнеше күн бұрын оқыған және бірнеше жаңалықтар романдағы қылмыстық өмірді даңқтауы оны кісі өлтіруге итермелегенін білдірді. Алайда, бұл жол Курвуазьедің сот қорғауында қолданылмады. Курвуазье 1840 жылғы 6 шілдеде Ньюгейт түрмесінің сыртында жұрт алдында асылды. Чарльз Диккенс де бұл кездесуге келген 40 000 адамның арасында болды. Сондай-ақ, сол кездегі жазушы Уильям Макепис Такерри, кейіннен "Аяуланған адамды көруге бара жатырмын" атты өлім жазасына қарсы эссе жазды. Ол былай деп жазды: "Мен сол күні таңертең кісі өлтіруден жиреніп кетіп едім, бірақ мен көрген кісі өлтіруден ұялып, өзімді сол жерге алып келген қатыгездікке ұялып, қорланып отырмын". Көп ұзамай қылмыс орны көшпелі жәрмеңкеде бейнеленген.
On the morning of 6 May 1840, Russell's housemaid, Sarah Mancer, discovered the lower floors of the house in Norfolk Street (now called Dunraven Street) in disarray. Fearing that a robbery had taken place in the night, she went to the room of the Swiss valet, François Benjamin Courvoisier, and found him already dressed. Upon seeing the state of the house, he agreed that a robbery must have occurred; Courvoisier and Mancer then went to Russell's bedchamber, where Courvoisier immediately began to open the shutters, as he always did. Thus it was Mancer who first noticed that Russell was dead; his throat had been cut. The police were summoned; Courvoisier drew their attention to marks of violence upon the door to his pantry, asserting that this was where the robbers had entered the house. A provincial doctor, Robert Blake Overton, wrote to Scotland Yard suggesting checking for fingerprints but the suggestion, though followed up, did not lead to routine use of fingerprinting by the police for another 50 years. The police, however, came quickly to the conclusion that the "robbery" had been staged in order to draw suspicion away from some member of the household. Numerous small gold and silver articles, as well as a ten pound banknote, were found to be missing; some of the articles were soon discovered wrapped in a parcel inside the house, which was curious – a thief would have carried them off straightaway rather than leave them behind. The discovery of several more gold articles, as well as the banknote, hidden in the wainscoting and in Courvoisier's pantry cemented their suspicion of the valet. Additionally, a screwdriver in his possession was found to match the marks on the pantry door as well as marks left by the forcing of the silverware drawer. Courvoisier was put on trial, but the question was whether his guilt could be conclusively proven. His counsel, Charles Phillips, was doing well on the paucity of evidence, such as the lack of blood on Courvoisier's clothes, unusual in a cut throat murder. Phillips was supposed by some to be hinting at the guilt of a maidservant in the house, when an inventory indicated that several further items of silverware were missing, and silver matching their description was located in a French hotel in Leicester Square. Samuel Warren defended Phillips against the charge he had ever imputed guilt to any woman in the house, in his 1855 book, The Mystery of Murder, and its Defence. This report was conveyed to Courvoisier by his barrister, and he immediately confessed to both the thefts and the murder. Phillips asked his client if he now planned to change his plea from not guilty to guilty. Courvoisier insisted on maintaining the not guilty plea, and said he expected Phillips to continue the defence on that basis. The legal interest in the case arises from Phillips' approach to the judge for guidance. He was forcefully told he could not ask for such advice, so he continued the defence, knowing that his client was guilty. It led to considerable public criticism of Phillips after the trial, some papers saying he had tried to fix the blame on the maid, although the transcript shows he had specifically disclaimed making any such imputation during the trial. He did expose the fact that a policeman had planted a pair of bloody gloves in the defendant's things. It emerged in Courvoisier's confession that Russell had discovered his silverware thefts and ordered Courvoisier to resign from the household. Rather than lose his position, Courvoisier decided to conceal the matter by murdering Russell. The lack of blood on Courvoisier's clothes was then explained; he had committed the crime while naked. Courvoisier had reportedly read William Harrison Ainsworth's novel Jack Sheppard in the days leading up to the crime, and several news reports implied that the novel's glorification of criminal life had led him to commit the murder. However, this avenue was not pursued in Courvoisier's court defence. Courvoisier was publicly hanged outside Newgate Prison on 6 July 1840. Charles Dickens was among the estimated crowd of 40,000 who attended. Also present was the novelist William Makepeace Thackeray, who subsequently wrote an anti capital punishment essay, On Going to See a Man Hanged. He wrote, "I came away that morning with a disgust for murder, but it was for the murder I saw done I feel myself shamed and degraded at the brutal curiosity that took me to that spot." Soon afterwards the murder scene was portrayed in a peep show at a travelling fair.