Кіріспе

Британдық аристократ және саясаткер, 20 тамыз 1767 жылы туып, 5 мамыр 1840 жылы қайтыс болған лорд Уильям Рассел британдық Рассел әулетінің мүшесі және ұзақ жылдар бойы Парламент депутаты болды. Саяси мансабынан кейін көпшілік назарына ілікпеген ол, 1840 жылы ұйықтағандағы қызметшісінің қолынан қаза тапты.

Өмір

Расселл – Фрэнсис Расселлдің, Тависток маркизінің, Джон Расселлдің, 4-ші Бедфорд герцогының үлкен ұлы болған. Ол Бедфордтың 5-ші герцогы Фрэнсис Расселдің және Бедфордтың 6-шы герцогы Джон Расселдің кіші інісі, ал Бедфордтың 7-ші герцогы Фрэнсис Расселдің сіңілісінің күйеуі болды. Расселл 1789 жылдың 11 шілдесінде Джордж Бусси Вильерстің үлкен қызы, леди Шарлотта Вильерске үйленді; олардың жеті баласы болды. Леди Шарлотта 1808 жылы қайтыс болды. Оның қылмыскерінің сотталуы кезіндегі куәліктерде айтылғандай, Расселл әйелінің шашынан жасалған медальонды аса қадір тұтқан. 1836 жылы Миддлсекс және Суррей округтерінде сайлаушы ретінде тіркелуге оның құқығына күмәндік тудырған "Таймс" газеті Расселлдің көп уақытын шетелде өткізгенін, Англияда болғанда қонақүйлерде тұрғанын хабарлады. Дегенмен, 1840 жылға қарай лорд Уильям өзі өлтірілген лондондық үйінде тұрып жатқан еді.

Саяси мансап

Расселл отбасының көптеген мүшелері сияқты, әсіресе оның жүрегі ел үшін жеміс пісірген немере інісі, болашақ премьер-министр лорд Джон Расселл (сол кезде Отарлау министрі болған), Уильям лорд – виг саясаткері болды. Расселл 1789 жылдан бастап 1807 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырағанға дейін Парламентте Суррей графтығын өкілдік етті. Расселл «Барлық таланттар» министрлігінде кіші министрлік лауазымды иеленді, 1806 жылы Адмиралтейство лорды болып тағайындалды және 1807 жылы министрлік құлағанға дейін осы лауазымда қалды. Расселл әртүрлі сайлау округтері әртүрлі күндері дауыс беруге мүмкіндік бергенін пайдаланып, Расселл отбасының Тависток округінен сайлану арқылы Парламентте қалды. Ол бұл округті 1807 жылдан 1819 жылы қызметтен бас тартқанға дейін, содан кейін 1826 жылдан 1831 жылы Парламенттен зейнеткерлікке шыққанға дейін өкілдік етті. 1821 жылы Италияның Венеция қаласында болған қысқа мерзімді сапарында Расселл Сан-Лазаро-делли-Армениде оқыды. Лорд Уильям заң шығарушы органнан кеткеннен кейін де виг партиясын қолдауын жалғастырды. 1837 жылы «Таймс» газеті вигтердің өте азы ғана адамдар Ұлы Мидлсекс жиналысында үкіметті қолдағанын, «олардың ешқайсысы, төрағалық еткен жас лорд пен оның ағасы лорд Уильям Расселден басқа, ешқандай қарсылық көрсетпегенін» хабарлады.

Қылмыс және тергеу

1840 жылғы 6 мамырда таңертең Расселдің үй қызметшісі Сара Мансер Норфолк көшесіндегі (қазіргі Данревен көшесінде) үйдің төменгі қабаттарының дүркіреп жатқанын байқады. Түнде ұрлық болды деп қорқып, ол швейцариялық үй иесі Франсуа Бенжамин Курвуазье бөлмесіне барды. Үйдің жай-күйін көргеннен кейін ол тонау болған болуы керек деп келісті; Курвуазье мен Мансер кейін Расселдің жатын бөлмесіне барды, онда Курвуазье әдеттегідей, дереу терезе жалюзилерін аша бастады. Осылайша, Расселдің өлгенін бірінші болып Мансер байқады; оның тамағы кесілген еді. Полиция шақырылды; Курвуазье олардың назарын өзінің кладовкасының есігіндегі зорлық белгілеріне аударды, бұл жерде қарақшылар үйге кіргенін мәлімдеді. Жергілікті дәрігер Роберт Блейк Овертон Скотланд-Ярдқа саусақ іздерін тексеруді ұсынды, бірақ бұл ұсыныс, бірақ кейіннен полицияда саусақ іздерін қолдануды әдеттегідей қолдануды 50 жыл бойы жүргізбеді. Алайда полиция "ұрлық" үй ішіндегі біреудің күдіктенуін болдырмау үшін жасалыпты деген тұжырымға келді. Көптеген алтын және күміс заттар, сондай-ақ он фунттық банкнот жоғалып кеткені анықталды; кейбір заттар үйдің ішінде оралған күйде табылды, бұл қызық болды - ұры оларды бірден алып кететін, қалдырмайтын еді. Курвуазье кладовкасында және оның бөлмесінде жасырылған тағы бірнеше алтын заттар мен банкнотты табу олардың үй қызметкеріне деген күдігін күшейтті. Сонымен қатар, оның қолында болған бұранданың есіктегі белгілері мен күміс ыдыс сөресін бұрып тастағаннан қалған белгілері табылды. Курвуазье сотқа тартылды, бірақ оның кінәсін нақты дәлелдеуге бола ма деген сұрақ туындады. Оның адвокаты Чарльз Филлипс дәлелдердің жеткіліксіздігіне байланысты жақсы жұмыс істеді, мысалы, Курвуазье киімдерінде қанның жоқтығы, бұл кесілген жарадан кейін әдеттегідей емес. Кейбіреулер Филипстің үйдегі қызметшінің кінәсін меңзеп отырғанын ойлады, өйткені инвентаризация бірнеше күміс заттар жоғалып кеткенін көрсетті, ал олардың сипаттамасына сәйкес күміс Лестер скверіндегі француз қонақ үйінде табылды. Сэмюэл Уоррен өзінің 1855 жылғы "Қылмыстың құпиясы және оны қорғау" кітабында Филипсті үйдегі кез-келген әйелге кінәлі деп айыптаған жоқ екенін қорғады. Бұл хабарды Курвуазьеге оның адвокаты жеткізді, ол дереу ұрлық пен кісі өлтіруді мойындады. Филипс клиентіне кінәсіз деп мойындауды кінәлі деп тануға өзгертуді жоспарлап отыр ма деп сұрады. Курвуазье кінәсіз деп мойындауды талап етті және Филипстің осы негізде қорғанысты жалғастыратынын күткенін айтты. Сот ісіндегі қызығушылық Филипстің судьядан кеңес сұрап жүгінгенінен туындады. Оған мұндай кеңес сұрауға болмайтынын қатаң айтты, сондықтан ол өзінің клиенті кінәлі екенін біліп, қорғанысты жалғастырды. Бұл соттан кейін Филлипстің көпшілік тарапынан сынауға ұшырауына әкелді, кейбір газеттер оның қызметші қызды кінәлауға тырысқанын айтты, дегенмен сот хаттамасы ол сот барысында мұндай айыптаудан бас тартқанын көрсетті. Ол полиция қызметкерінің айыпталушының заттарына қанды қолғаптарды салып қойғанын әшкереледі. Курвуазьедің мойындауында Рассел оның күміс заттарын ұрлағанын анықтап, Курвуазьені үй шаруашылығынан кетуге бұйырған. Курвуазье өзінің лауазымын жоғалтудың орнына Расселді өлтіру арқылы мәселені жасыруды шешті. Содан кейін Курвуазье киімінде қанның жоқтығы түсіндірілді; ол қылмысты жалаңаш жасаған. Курвуазье Уильям Харрисон Эйнсворттың "Джек Шепард" романын қылмысқа дейін бірнеше күн бұрын оқыған және бірнеше жаңалықтар романдағы қылмыстық өмірді даңқтауы оны кісі өлтіруге итермелегенін білдірді. Алайда, бұл жол Курвуазьедің сот қорғауында қолданылмады. Курвуазье 1840 жылғы 6 шілдеде Ньюгейт түрмесінің сыртында жұрт алдында асылды. Чарльз Диккенс де бұл кездесуге келген 40 000 адамның арасында болды. Сондай-ақ, сол кездегі жазушы Уильям Макепис Такерри, кейіннен "Аяуланған адамды көруге бара жатырмын" атты өлім жазасына қарсы эссе жазды. Ол былай деп жазды: "Мен сол күні таңертең кісі өлтіруден жиреніп кетіп едім, бірақ мен көрген кісі өлтіруден ұялып, өзімді сол жерге алып келген қатыгездікке ұялып, қорланып отырмын". Көп ұзамай қылмыс орны көшпелі жәрмеңкеде бейнеленген.