Кіріспе
Питер Эдвин Стори (7 қыркүйек 1945 жылы туған) – Англияның бұрынғы халықаралық футболшысы. Ол толық қорғаушы немесе көбінесе қорғаныс жартылай қорғаушысы ретінде ойнай алатын, 1960 және 1970 жылдары Футбол лигасында агрессивті ойыншы ретінде танымал болды. 1962 жылы «Арсенал» клубында кәсіпқой болып, 1965 жылы тұңғыш рет алаңға шыққаннан кейін негізгі құрамның тұрақты ойыншысы болды. Ол клубта 15 жыл ойнап, 1970 жылы «Inter Cities Fairs Cup» турнирін, 1970–71 жылдары Бірінші дивизион титулын және 1971 жылы Англия Кубогын жеңіп алды. Сондай-ақ ол 1968 және 1969 жылғы Лига Кубогының, сондай-ақ 1972 жылғы Англия Кубогының финалында жеңіліске ұшырады. 1971 және 1973 жылдар аралығында Англия құрамасы сапында 19 матч өткізді. 1977 жылы «Фулхэм» клубына ауысып, сегіз айдан кейін футболдан кетуін жариялады. Футболдан кеткен соң, ол түрлі қылмыстық құқық бұзушылықтар жасағаны үшін сотталды, оның ішінде жезөкшехана ұстағаны және алтын монеталарды жасау жоспарын қаржылағаны үшін үш жылға бас бостандығынан айырылды. Ол төрт рет үйленген, үш ұлы мен бір қызы бар; қазір төртінші әйелімен Францияның оңтүстігінде тұрып жатыр.
Peter Edwin Storey (born 7 September 1945) is a former England international footballer. Able to play at full back or more commonly as a defensive midfielder, he picked up a reputation in the Football League as an aggressive player in the 1960s and 1970s. He turned professional at his boyhood club Arsenal in 1962, and became a first team regular after making his debut in 1965. He spent 15 years at the club, winning the
Inter Cities Fairs Cup in 1970, the First Division title in 1970–71, and the FA Cup in 1971. He was also a losing finalist in the 1968 and 1969 League Cup and the 1972 FA Cup Final. He also won 19 caps for England between 1971 and 1973. He was transferred to Fulham in 1977 before announcing his retirement eight months later. After retiring from football he was convicted of various criminal offences; including keeping a brothel, and was jailed for three years for financing a plot to counterfeit gold coins. He has been married four times and has three sons and one daughter; he lives in southern France with his fourth wife.
Ерте өмір
Стори 1945 жылдың 7 қыркүйегінде Суррейдегі Фарнхэмде, ағаш шебер және құрылысшы Эдвин мен жартылай штаттан жұмыс істейтін Нелли отбасында дүниеге келді. Бала кезінде ол кейде әкесімен бірге "Рекреация алаңында" "Алдершоттың" Төртінші дивизиондағы матчтарын тамашалайтын. Дегенмен, ол Арсенал командасын ерте жасынан жақтап, қолдау көрсеткен. 11 жасынан бастап "Альдершот" және "Фарнборо" мектептерінің футбол федерациясының бұрынғы шабуылшысы Чарли Мортимор оны жаттықтырды. Ол мектеп лигасы деңгейіндегі өнерлерімен Арсеналдың назарын тартып, Англия мектеп құрамасына шақырылуға лайық болды.
Арсенал
Стори 1961 жылы мектепті бітіргеннен кейін «Арсеналға» шәкірт ретінде қол қойды. Жас кезінде ол мансабына ғана назар аударды, түнгі клубтарға барып уақыт өткізуге қызығушылық танытпады. 1962 жылдың қыркүйегінде кәсіби келісімге қол қойып, 1962–63 маусымын «Арсеналдың» үшінші командасында Метрополитен лигасында өткізді. «Арсеналдың» негізгі құрамындағы ойыншылардың көп болуы Сторидің резервтік командада ойнау мүмкіндігін шектеді. Ол өзінің негізгі құрамдағы дебютін 1965 жылдың 30 қазанында «Фильберт-стритте» «Лестер Ситиге» қарсы өткізді, нәтижесі 3:1 есебімен жеңіліс болды, сол кезде ол Билли Маккалоудың орнын сол жақ қорғаушы ретінде басты. «Daily Telegraph» газеті оның оң қанаттағы ойыншы, Джеки Синклерге қарсы «ұмтылыспен» өткен ойынын баяндады. Ол негізгі құрамдағы орнын сақтап, қалған 29 ойынның барлығында алаңға шықты, бірақ маусым «канонерлер» үшін сәтсіз болды, себебі бас жаттықтырушы Билли Райт ең көп гол соққан ойыншысы Джо Бейкерді құрамнан шығарып, команданың көңілін қалдырғаннан кейін қызметтен босатылды. «Арсенал» 1965–66 маусымын 14-орында аяқтады, төмендеу аймағынан небәрі төрт ұпай жоғары, ал ФА кубогының үшінші турында «Блэкберн Роверске» 3:0 есебімен жеңіліп, турнирден шықты. Стори 1966–67 маусымының басында «Манчестер Ситидің» қанатты ойыншысы Майк Саммербиді жарақаттаған кезде өзінің қатал ойын стилімен танымал болды. «Daily Express» газеті «Стори қатал жігіт рөлін асырады» деп хабарлады. Жаңа жаттықтырушы Берти Ми оған айып тартпау үшін ескерту жасады, себебі Стори «Гиллингемаға» қарсы ФА кубогында жеңіске жеткен кезде төбелес салған. Команда Мидің қатаң басшылығымен жақсарды және маусымды жетінші орында аяқтады, алдыңғы маусымдағы 75 голдан 47 гол соқты. Стори 34 лигалық ойында алаңға шықты, жарақат пен ауру салдарынан 8 кездесуден қалысты. 1967 жылдың 22 сәуірінде «Нотингем Форестпен» 1:1 есебімен тең ойнаған матчта өзінің алғашқы кәсіби голын соқты. Ол толыққанды қорғаушы болғанына қарамастан, кейде қарсы команданың қауіпті және шығармашылық ойыншысын жақын қорғауға тағайындалған, және оған қатал ойынды қолдануға бұйрық берілмегенімен, оған «Не істеу керегін білесің, Питер» деп айтылды. «Арсенал» маусымды тоғызыншы орында аяқтады, бірақ «Ковентри Сити», «Рединг», «Блэкберн Роверс», «Бернли» және «Хаддерсфилд Тауннан» өтіп, Уэмблиде Лига кубогының финалында «Лидс Юнайтедпен» кездесті. «Лидс» ойынды Терри Купердің 20-шы минуттағы соққысы арқылы жеңіп алды, ал «Арсенал» ойын барысында ешқандай мүмкіндік жасамады. «Арсенал» 1968–69 маусымында небәрі 27 гол соққаннан кейін төртінші орынға ие болды және «Сандерленд», «Сканторп Юнайтед», «Ливерпуль», «Блэкпул» және Солтүстік Лондонның қарсыластары «Тоттенхэм Хотсперді» жеңіп, үшінші дивизионның «Суиндон Таун» командасына қарсы финалға жетті. «Суиндон» матчты 3:1 есебімен жеңді, сол жақ қанатты Дон Роджерс Сторидің қатаң қорғауынан қашып, қосымша уақытта екі гол соқты. Лигадағы орны 1968–69 жылдары «Арсеналдың» 1969–70 маусымында Inter Cities Fairs Cup-қа қатысуына мүмкіндік берді, және олар «Глентораннан» (Солтүстік Ирландия), «Спортингтен» (Португалия), «Руаннан» (Франция), «ФКМ Бакаудан» (Румыния) және «Аякстан» (Нидерланды) өтіп, бельгиялық «Андерлехт» клубына қарсы финалға жетті. «Андерлехт» командасы Констант Ванден Сток стадионында 3:1 есебімен жеңіске жетті, олардың допты бақылаудағы ойыны ойынның соңына дейін басымдылық танытты, тек қосымша уақыттағы минуттағы Рей Кеннедидің әдемі соққысы есепті теңестірді. «Арсенал» үйде 3:0 есебімен жеңіске жетіп, 17 жылдан бері клубтың алғашқы кубогын жеңіп алды. Еуропалық жетістіктеріне қарамастан, команда Англияда да қиындыққа тап болды және лиганы 12-ші орында аяқтады. Олар Еуропа кубогын ширек финалға дейін қорғады, «Лационы» (Италия), «SK Sturm Graz» (Австрия) және «K. S. K. Beveren» (Бельгия) командаларын жеңіп, неміс «1. FC Köln» командасына қарымта ойында жеңіліп қалды, бірақ Сторидің сирек голы бар еді. Бірінші дивизион титулы үшін күрес негізінен «Арсенал» мен «Лидс» командалары арасында болды, және «канонерлер» 2 наурыз бен 20 сәуір аралығында тоғыз рет жеңіске жетіп, 65 ұпаймен аяқтады, «Лидстен» бір ұпай мен бір орын жоғары тұрды. Маусымның ең маңызды матчы 25 сәуірде «Элланд Роудта» «Лидске» қарсы өтті, оны «Лидс» Джек Чарльтонның қосымша уақыттағы голынан кейін 1:0 есебімен жеңді. Ойын кезінде Билли Бремнер Сторидің бетін басып алды, бірақ бұл қақпа аузындағы тартыс кезінде кездейсоқ соққы болды. Олар 1970–71 жылдары ФА кубогын жеңгеннен кейін қос медальді иеленді, бірақ бәсекедегі жетістіктері баяу болды, өйткені олар «Йевил Таунды», «Портсмутты» (қайта ойнауда) ұтты. Стори бастапқы теңдікте де, қайта ойнауда да, «Манчестер Сити», «Лестер Сити» (қайта ойнауда), содан кейін «Стоук Сити» (қайта ойнауда) айыппұл соқты. Стори «Хиллсборо» стадионында «Стоукқа» қарсы жартылай финалда ойыншы ретінде өнер көрсетті, ол 2 - 0 жартылай уақыт тапшылығын құтқару үшін екі гол соқты. Бір голмен ол пенальти алаңының шетінде әдемі соққымен Гордон Банксті жеңді, ал екіншісімен ол қосымша уақытта пенальти соққысын Банксті жаңылыстырды. «Вилла Парктегі» қайта ойнауда жағдай аздап өзгере түсті, «Арсенал» ойынды 2:0 есебімен жеңіп алды. Финалда оған «Ливерпульдің» Стив Хейуэйін қорғау міндеті жүктелді, және Стори 64-ші минутта Эдди Келлиге алмастырылғанға дейін «Ливерпуль» қанатты ойыншысын ұстап тұрды. Хейуэй мен Келли қосымша уақытта гол соқты, бірақ жеңіс голын «канонерлердің» шабуылшысы Чарли Джордж соқты.
He helped Arsenal to get off to a solid start in defence of their title in the 1971–72 campaign, before he picked up a thigh injury which caused him to miss a few weeks of games from late September. In December, Mee spent £220,000 on Everton midfielder Alan Ball, who took Storey's place in the first eleven for his debut on 27 December. In the new year Storey and numerous other Arsenal players confronted the club's management after learning that Ball was paid £250 a week – more than double most of the rest of the squad. Storey returned to the first team for an FA Cup clash with Derby County on 26 February, as Eddie Kelly was out injured. Storey was out of the team as Arsenal progressed to the quarter finals of the European Cup – though he did feature in the Second Round victory over Swiss club Grasshopper – and he proved unable to prevent a Johan Cruyff inspired Ajax from claiming a 3–1 aggregate victory. Arsenal progressed past Swindon Town, Reading, Derby County, Orient, and Stoke City to reach the 1972 FA Cup Final. Leeds United limited Arsenal in the final and a headed goal from Allan Clarke was enough to win the cup for Leeds with a 1–0 victory. Storey failed to pick up a winners medal in the 1972–73 season as Arsenal finished second in the league – three points behind Liverpool – and lost 2–1 to Sunderland in the FA Cup semi finals. Arsenal had won at Anfield in February, but dropped points in the end of season run in and ended the season with a 6–1 defeat to Leeds. Arsenal started the 1973–74 season poorly and exited the League Cup at the hands of Third Division Tranmere Rovers before being knocked out of the FA Cup by Second Division Aston Villa. They eventually finished the league in tenth place, 20 points behind Leeds. The decline continued in the 1974–75 campaign, which ended with Arsenal finishing four places and four points above the relegation zone. Storey was mostly limited to the reserve team during the 1975–76 season, but injuries to Sammy Nelson and Eddie Kelly forced his return to the first team in the build up to Christmas. Mee retired in the summer of 1976, and his successor was Terry Neill, who was the Arsenal captain when Storey made his debut. He returned to the first team in spells, but the purchase of Alan Hudson in December 1976 spelt the end for Storey at Highbury. He refused to train with the reserves and was again suspended by the club before accepting a free transfer to Fulham in March 1977. Sttorey played 12 games at the end of the 1976–77 season, helping the "Cottagers" to finish out of the relegation zone. He featured in five league and two cup games at the start of the 1977–78 season, his final appearance as a professional football coming in a 1–0 defeat to Tottenham Hotspur at White Hart Lane on 10 September. Storey was the only player from Arsenal's Double winning squad regularly to be capped by World Cup winning manager Alf Ramsey. His 19 caps stand in stark comparison to the paltry two won by John Radford, and four won by Bob McNab, all awarded by Ramsey. Charlie George's solitary cap and Ray Kennedy's 17 were all awarded by Ramsey's successors, and neither George Armstrong nor Peter Simpson ever won international honours. The other players in the Double winning squad were all from Scotland or Northern Ireland. Storey made his England debut on 21 April 1971, in a 3–0 win over Greece at Wembley in a qualifying game for UEFA Euro 1972. Despite at the time being used as a midfielder at club level he played at right back as Ramsey wanted to assess his options at the full back position; his rivals for the number 2 shirt were Keith Newton (Everton), Emlyn Hughes (Liverpool), Paul Reaney (Leeds United), Chris Lawler (Liverpool), and Paul Madeley (Leeds United). He almost did not play the game as Arsenal manager Bertie Mee ordered both Storey and teammate Bob McNab to pull out of the fixture to play a league game against Burnley the day before, but was allowed to play for England after coach Don Howe persuaded Mee to reconsider his decision. Storey picked up an assist in the match after providing the cross for Francis Lee's late header. His second cap came in a 1–0 British Home Championship win over Northern Ireland at Windsor Park, in which he played in midfield and man marked George Best. In 1972, Storey sat on the bench for the first leg of the Euro '72 qualifying quarter finals match with West Germany, which ended in a 3–1 defeat. He played in the return leg at the Olympiastadion, helping England to secure a 0–0 draw but not a place in the tournament. He made his final appearance for England in a 2–0 friendly defeat to Italy in Turin on 14 June 1973. He did though feature in one game for The Football League XI in a 5–0 win over Scottish Football League XI at Maine Road on 20 March 1974, having already featured for The Football League XI in a 2–1 win over the League of Ireland XI in Dublin on 22 September 1971.
Ойын стилі
Стори мансабын оң қаптал қорғаушы ретінде бастады және көп ұзамай күшті тәсілде ойнайтын ойыншы ретінде танылды. Британ футболының зорлық-зомбылыққа толы дәуірінде ол "Арсеналдың" "қатал адамы" ретінде беделге ие болды, сол кезде клубтар көбінесе қарсыластарына зиян келтіру және өздерінің көбінесе шебер ойыншыларын қорғау үшін лас ойынға дайын кем дегенде бір мықты ойыншыны тартатын. Кейін ол матчтардың басында қарсыластарын үркіту үшін, төрешілер бұзушылықтарды жазаламауға бейім болған кезде, алдын ала жоспарланған тәсілмен ойнағанын айтты. Оның қатал ойыны сарапшылар тарапынан жиі сынға іріккен, бірақ 1970 жылдары футбол басшылығы оны немесе футболдың басқа "қатал адамдарын" жазалауға көп көмектеспеді. Командаласы Боб МакНаб "Жеті бір мылтық" кітабында келтіргендей, "Питер ойыншыларды жеке-жеке қорғағанда олар үшін қорқынышты болды". Ол сонымен қатар пенальтилерді орындауда да тиімді болды, ал ол соққан жалғыз сәтсіз пенальтилер матчтың соңғы нәтижесіне елеулі әсер етпеді.