Кіріспе
Еуразиялық түлкінің түрі Сары қанатты түлкі (Noctua pronuba) – түлкілер отрядының Noctuidae тұқымдасының типтік түрі. Бұл түр палеарктикалық аймақта кең таралған, аймақтағы ең көп кездесетін және танымал түлкілердің бірі. Кейбір жылдары бұл түрдің көші-қоны жылдамдығы жоғары болып, оның көп саны таралу аймағының шеткі бөліктерінде кенеттен пайда болады. Ол сондай-ақ Еуропа, Солтүстік Африка, Канар аралдары, Таяу Шығыс, Түркия, Ирак, Иран, Ауғанстан, Солтүстік-батыс Үндістан, Ресей, Новосибирск облысы, Кавказ, Кавказ арты және Орталық Азияда кездеседі. Солтүстік Америкаға Жаңа Шотландия арқылы әкелінген. Одан бері оның ареалы едәуір кеңейді және 1985 жылдан бері Мэн штатында тіркелген, содан кейін Вермонт және Массачусетс штаттарынан (1989) Нью-Гэмпширге (1990), Нью-Йоркке, Мэрилендке (1992) және Коннектикутқа (1993) дейін солтүстік-шығысқа тарады. 1998 жылы Пенсильванияда, 1997 жылы Солтүстік Каролинада, ал батысқа қарай 1999 жылы Колорадода, 2000 жылы Вайомингте, Вашингтонда, 2001 жылы Калифорнияда, 2002 жылы Британдық Колумбияда және 2005 жылы Аляскада алғаш рет тіркелді. Бұл өте ірі және ауыр түлкі, қанаттарының ені 50–60 мм. Алдыңғы қанаттары ашық қоңырдан қараға дейін әртүрлі болуы мүмкін. Қара түсті нысандардың жиегінде көбінесе ақшыл жолақ байқалады. Артқы қанаттары жарық сары түсті, ал олардың шетінде қара жолақ орналасқан. Басқа Noctua түрлерінде (және көптеген басқа жәндіктерде) болатындай, жердегі қарапайым түсі мен ұшу кезіндегі жарқын түсінің контрасты ықтимал жыртқыштарды жаңылыстыру үшін пайдаланылады. Бұл түр шілдеден қыркүйекке дейін түнде ұшып, жарыққа тартылады, кейде олардың саны өте көп болады. Сондай-ақ, ол Buddleia, ragwort және қызыл валериан сияқты гүлдерге қонады. Личинкасы жасыл немесе қоңыр түсті, арқасының бойында екі қатар қара сызықтар болады. Бұл белгілі "кескіш құрттардың" бірі, ол дерлік барлық шөптесін өсімдіктің тамырында зақым келтіреді (кейбір мысалдары төменде келтірілген), кейде оны толығымен кесіп тастайды. Бұл кең таралған түр бау-бақша зиянкесі саналады. Бұл түр қыста личинка күйінде өмір сүреді және қыс айларында жылы күндері қоректенеді.
The large yellow underwing (Noctua pronuba) is a moth, the type species for the family Noctuidae. It is an abundant species throughout the Palearctic realm, one of the most common and most familiar moths of the region. In some years the species is highly migratory with large numbers appearing suddenly in marginal parts of the range. It is also present in Europe, North Africa, Canary Islands, Middle East, Turkey, Iraq, Iran, Afghanistan, northwest India, Russia, Novosibirsk Oblast, Caucasus, Transcaucasia and Central Asia. It was introduced into North America at Nova Scotia. Since then it has increased its range considerably and has been recorded for Maine since 1985, and then spread throughout the northeast from Vermont and Massachusetts (1989) to New Hampshire (1990), New York, Maryland (1992), and Connecticut (1993). It was first recorded in Pennsylvania in 1998, North Carolina (1997) and west to Colorado (1999), Wyoming (2000), Washington (2000), California (2001), British Columbia (2002) and Alaska (2005). This is a quite large and heavy moth with a wingspan of 50–60 mm. The forewings are quite variable from light brown to almost black. The darker individuals often have a pale streak along the costa. The hindwings are bright orange yellow with a black sub terminal band. As with other Noctua species (and numerous other insects), this contrast of bland on land and bright in flight is used to confuse potential predators. This species flies at night from July to September and is attracted to light, sometimes in huge numbers. It will also visit flowers such as Buddleia, ragwort, and red valerian. The larva is green or brown with two rows of black dashes along the back. This is one of the notorious "cutworms", causing fatal damage at the base of virtually any herbaceous plant (some examples listed below), sometimes severing it completely. This ubiquitous species is considered as a garden pest. The species overwinters as a larva and feeds on mild days throughout the winter.
Мэйрик тіліндегі сипаттама
А. pronuba, L. 48-56 мм. Еркектердегі антенналар кірпіктелген. Алдыңғы қанаттары ашық қоңырдан қараңғы қоңырға дейін, кейде қызғылт реңді, кейде сұр ақшылмен жартылай себілген, әсіресе алдыңғы жиегінде; сызықтар көбінесе ашық, қара жиекті, кейде нашар байқалады, соңғы сызықтан бұрын алдыңғы жиекте қара түсті дөңгелек және бүйрек тәрізді белгілер, олардың жиектері көбінесе ашық, бүйрек тәріздісі қара сұрмен белгіленген. Артқы қанаттары ашық қызғылт-сары; ұшы қара түсті жолақты. Құрттары ашық жасылдан күңгірт қоңырға дейін; арқалық сызығы ашық; 5-12 сегменттерінде қара түсті бойлық белгілер қатары; олардың астында ашық сызық; спиракуляр асты ашық; басы ашық қоңыр, қараңғы белгілермен. Noctua orbona, айдың сары асты және Noctua comes, кіші сары асты түрлерінің айырмашылықтары үшін қараңыз. Ұшу маусымы Британ аралдарына қатысты. Бұл көрсеткіш ареалдың басқа бөліктерінде өзгеруі мүмкін.