Кіріспе
Нью-Йорктегі қолданыстан шығарылған атом электр станциясы. LILCO сол кезде сирек халық тұратын аймақта жер сатып алды. Олар станция 540 мегаватт қуат өндіретінін, құны 65-75 миллион доллар аралығында болатынын және 1973 жылы пайдалануға берілетінін хабарлады. Сол кезде Лонг-Айлендте электр энергиясына деген сұраныс жылына 10 проценттен астам өсті, ал Атом энергиясы жөніндегі комиссия барлық энергетикалық компанияларды ядролық энергияны пайдалануға ынталандырып отырды. Дегенмен, зерттеулерге сәйкес, ұшақ қорғаныш құрылысына соқтығысса да, ол құрылымды қиратпайды және реакторлық ядродан радиоактивті материалдардың шығуына жеткілікті зиян келтірмейді.
LILCO purchased a site in an area which was sparsely populated at the time. They announced the plant would produce 540 megawatts, cost between $65 and $75 million and would be online in 1973. At the time, demand for electricity was increasing more than 10 percent per year on Long Island and the Atomic Energy Commission was strongly pushing all power companies to use nuclear power. though studies suggest that an airliner impacting a containment structure would not destroy the structure or even cause sufficient damage to permit the escape of radioactive materials from the reactor core.
Құрылыс
Зауыт 1973-1984 жылдар аралығында General Electric 4-түрлі қайнаған су реакторы және Mark II қорғаныш құрылымымен салынды. Оның Лонг-Айленд бұғазындағы орналасқан жері, Брукхейвен мен Риверхед қалалары арасындағы шекараны құрайтын шағын өзеннің аузына жақын, сол кезде көбінесе ауылдық болды (дегенмен Манхэттеннен 60 миль қашықтықта орналасқан). 1970-ші жылдардың соңында жұмысшылардың төмен өнімділігі және NRC бұйырған жобалау өзгерістері салдарынан шығындардың артуы оның болжамды соңғы құнын 2 миллиард долларға жеткізді. 1979 жылғы Три-Майл-Айленд апаты және 1986 жылғы Чернобыль апатынан кейін зауытқа қарсы үлкен оппозиция туды, бұл Нью-Йорк губернаторы Марио Куомо зауытты сатып алу және жабуға бұйрық бергенге дейін кешігулерге және шығындардың өсуіне әкелді. Ақырында штат LILCO компаниясын да иелігіне алды. Шорхэмге қарсы алғашқы шағын демонстрация 1976 жылдың маусым айында өтті. 1979 жылдың 3 маусымында Три-Майл-Айленд апатынан кейін 15 000 наразы Лонг-Айленд тарихындағы ең ірі демонстрацияға жиналды. LILCO-ның проблемалары Үш Миль аралынан кейін NRC ережелерімен күшейді, бұл ядролық электр станцияларының операторларын мемлекеттік және жергілікті органдармен бірлесіп эвакуация жоспарларын жасауға міндеттеді. Бұл жергілікті саясаткерлерді зауытқа қарсы наразылыққа қосылуға итермеледі. Аралдан эвакуация жасау үшін кем дегенде 60 миль (97 км) Нью-Йорк қаласы арқылы өтіп, оның көпірлеріне жету қажет болғандықтан, жергілікті шенеуніктер аралды қауіпсіз эвакуациялау мүмкін емес деп қорқып отырды.
Жабылу
1983 жылдың 17 ақпанында Саффолк округінің заң шығарушы органы 15–1 дауыспен Шорхэмдегі апат жағдайында округті қауіпсіз түрде эвакуациялау мүмкін емес деп мәлімдеген резолюцияны мақұлдады. 1989 жылдың 19 мамырында LILCO зауытты пайдалануға енгізбеуге келісті, аталған келісім бойынша 6 миллиард доллардың көп бөлігі Лонг-Айленд тұрғындарына жүктелді. Ричард Кессел басқарған Лонг-Айленд Энергия Басқармасы (LIPA) 1986 жылы LILCO-дан зауытты сатып алу мақсатымен құрылды. 1992 жылы LIPA Шорхэмді LILCO-дан номиналды бір долларға сатып алып, жапты, осылайша Шорхэм АҚШ-тағы тұңғыш коммерциялық ядролық электр станциясы болып тарихқа іріккенімен, жабылған станциялардың біріне айналды. 2002 жылдың тамызында Шорхэм учаскесінде 100 МВт қуаттылықтағы газ турбиналық электр станциясы іске қосылды, онда бұрынғы ядролық электр станциясы үшін орнатылған электр жабдықтары пайдаланылды. Бұл нысан екі 42 МВт GE LM6000PC газ турбиналық генераторларымен жабдықталған, олар Sprint инъекциясымен (әрқайсысының қуатын 50 МВт-қа дейін арттыру мүмкіндігі бар) және спрейлі тұманмен буландыру салқындату (SMEC) жүйесімен жабдықталған. Оның құрылысы 2001 жылы болған қатты ыстықтан жүйеге түскен күшті жүктемеге байланысты, Калифорниядағыдай Лонг-Айлендте электр қуатының үнемі тоқтауын болдырмау мақсатымен, осындай он станция салу жоспарының бір бөлігі болды. Электр беру инфрақұрылымы сақталды және Лонг-Айленд электр желісіне қосылды. 2002 жылы 330 МВт қуатты бере алатын Cross Sound кабельі, яғни теңіз асты электр кабелі Шорхэм станциясынан Лонг-Айленд бұғазы арқылы Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласына дейін төселді. 2003 жылғы Солтүстік-Шығыс аймағындағы тоқ тоқтауы кезінде аталған кабель Лонг-Айлендтегі тоқ тоқтауының салдарына жеңілдету үшін пайдаланылды. Коннектикут штатымен ұзақ келіссөздерден кейін кабель тұрақты пайдалануға берілді. 2004 жылы Лонг-Айленд Энергия Басқармасы Шорхэм Энергия Орталығының аумағында 100 фут (шамамен 30 метр) биіктігіндегі, 50 кВт қуаттылықтағы екі жел турбинасын орнатты, бұл жаңартылатын энергия бағдарламасының аясында жасалды. Салтанатты шарада төраға Кессел: "Біз қазіргі заманғы Стоунхендждің көлеңкесінде тұрмыз, бұл сәтсіз энергетикалық саясаттың миллиардтаған долларлық ескерткіші, Лонг-Айлендтің қоршаған ортасының игілігі үшін желдің күшін пайдаланатын жаңартылатын энергия технологиясын ресми түрде іске қосу үшін жиналдық", - деді. Турбиналар жылына 200 МВт/сағ энергия өндіреді, бұл ядролық электр станциясы өндіретін энергияның 1/35 000 бөлігін құрайды. Журналист Гвинет Крейвенстің мәліметінше, егер Шорхэм ядролық электр станциясы жоспарланғандай іске қосылған болса, жылына шамамен үш миллион тонна көмірқышқыл газының шығарылуының алдын алуға болар еді.
Фильмдер
2012 жылғы "Диктатор" фильмінен бір көрініс Шорхэм атом электр станциясының ядролық басқару бөлмесінде түсірілді. 2013 жылғы "Пандораның уәдесі" деректі фильмінде Шорхэм атом электр станциясының жағдайы ядролық энергияға қарсы күрестің табысты мысалы ретінде пайдаланылды, сондай-ақ Лонг-Айленд Мұнай Жылу Институтының ядролық энергияға қарсы, күн энергиясын қолдайтын жарнамаларды қаржыландырудағы рөлі ерекше аталып көрсетілді.