Франкодан кейінгі Испания: Демократияға өту және Конституциялық реформалар
History of Spain (1975–present)
Испания Франкодан кейін: демократияға көшу, Хуан Карлос I патшалығы, 1978 Конституциясы және автономиялар мәртебесі. Испания тарихындағы маңызды өзгерістер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Испания Франконың өлімінен кейін
Spain after Franco's death
Қазіргі Испания тарихында 1975 жылғы 20 қарашада каудильо Франсиско Франконың қайтысы Испанияның демократияға өтуінің, парламенттік монархия құрылуының және король Хуан Карлос I-нің таққа отыруының бастауы болды. 1978 жылы қазіргі Испанияның 1978 жылғы Конституциясына қол қойылды және Испанияның автономиялық аймақтарының (autonomías) мәртебесі анықталды.
In the history of contemporary Spain, the death of caudillo Francisco Franco on 20 November 1975 marked the beginning of the Spanish transition to democracy, the establishment of the parliamentary monarchy and the subsequent accession of King Juan Carlos I to the throne. In 1978, the current Spanish Constitution of 1978 was signed and the status of Spain's autonomous entities (autonomías) was defined.
Испания Конституциясы (1978)
Сайлаудан кейін жаңа Испания үшін конституция жазу қажет болды. 1931 жылғы конституция республикалық болғандықтан және Хуан Карлос I қазір Франконың тағайындауымен король аталғандықтан, жаңа конституция қажет еді. Конституцияға дейінгі жобаны ПНВ-дан басқа барлық негізгі саяси топтардың депутаттарынан құралған комиссия жазды. Бірнеше айлық талқылаулардан кейін бірнеше партия арасында келісімге қол жеткізілді және Конституция бекіту үшін Кортеске жіберілді. Содан кейін 1978 жылғы 6 желтоқсанда референдум өтті, онда жалпы сайлаушылардың 58 пайызы мақұлдады, 8 пайызы қарсы дауыс берді және 33 пайызы қатыспады. Король 27 желтоқсанда оған қол қойды, ал ол 1978 жылғы 29 желтоқсанда Испанияның ресми мемлекеттік газетінде (BOE) жарияланғаннан кейін күшіне енді. Конституция тарихи қауымдастықтарға Испанияда автономиялық аймақтар құру құқығын берді. Баск елі мен Каталония бұл бағытта алғашқы қадамдарды жасады, олардан кейін тағы да басқа аймақтар қосылып, қазіргі Испания картасын құрады. Бұл шешім Испанияның бірлігіне нұқсан келтіреді деп ойлаған әскер мен оңшыл топтар тарапынан кеңінен сынға ұшырады және бүгінге дейін дау тудырып келеді.
After the elections, it was necessary to write up a constitution for the new Spain. Since the 1931 constitution was republican and now Juan Carlos I was appointed king by Franco, a new one was necessary. The pre constitutional project was written up by a commission consisting of deputies of all main political groups except PNV. After several months of discussion, a consensus was reached between several parties, and the Constitution was sent to the Cortes for approval. After this, it was put on a referendum on 6 December 1978 and was approved by 58% of the total census, with an 8% negative vote and 33% abstention. It was signed by the King on 27 December and took effect after its publication in the Spanish BOE (Official State Bulletin) on 29 December 1978. The constitution granted the right for historical communities to form autonomous regions in Spain. The first regions to do this were the Basque Country and Catalonia, and soon after other regions joined, making up the modern map of Spain. This was widely criticised by the army and by right wing groups, which thought the unity of Spain was compromised, and it is still a source of argument today.
Испания Жозе Луис Родригес Сапатероның басшылығымен (2004-2011)
2004 жылғы сайлауда көпшілікті қамтамасыз ете алмағандықтан, Хосе Луис Родригес Сапатеро IU, Каталония Республикалық Солшылдары (ERC) және Канар аралдары коалициясы (CC) қолдауымен премьер-министр болды. Дегенмен, бұл коалиция емес, және әрбір заң жеке-жеке келісілуі тиіс. Сайлау науқанында уәде бергендей, Сапатеро барлық испандық әскерді Ирактан шығарды. Оның үкіметі сондай-ақ Испанияда бір жынысты некеге рұқсат беретін заңды бекітті. Бұл заң Испания халқының көпшілігі тарапынан қолдау тапты. Алайда, Рим-католик шіркеуі және консервативтік әлеуметтік топтар, олардың көпшілігі Partido Popular партиясымен байланысты болды, оған күшті қарсылық көрсетті. Алдыңғы басшысынан өзгеше, халықаралық аренада Сапатеро Біріккен Ұлттар Ұйымын жақтап сөйледі. Испания күштерін Ирактан шығарғаннан кейін АҚШ-пен қарым-қатынасы шиеленісті, сондай-ақ Ирак соғысын қатты сынаған Франция мен Германиямен жаңа қарым-қатынас орнатты, бұл елдер жаңа басшыларды сайлағанға дейін. Сапатеро бұрынғы басшыларды қолдағандықтан, жаңа басшылармен қарым-қатынасы нашарлады.
Because he failed to secure a majority in the 2004 election, José Luis Rodríguez Zapatero became prime minister with the support of IU, Republican Left of Catalonia (ERC) and Canarian Coalition (CC). This is not a coalition, however, and each law must be individually negotiated. As promised during the electoral campaign, Zapatero removed all Spanish soldiers from Iraq. His government also approved a same sex marriage law for Spain. This law was supported by the majority of the Spanish population. However, the Roman Catholic Church and social conservatives, many of whom were associated with the Partido Popular, strongly opposed it. Unlike his predecessor, in the international arena Zapatero was more supportive of the United Nations. His relations with the United States became strained following the withdrawal of Spanish forces from Iraq, and the new relationship Zapatero built with two of the Iraq War's most vocal critics, France and Germany, until those countries elected new leaders. As Zapatero had vocally supported the incumbents, he strained relationships with the new leaders.