Каталон тілінде сөйлейтін аймақтар

Кіріспе

Каталон тілі ана тілі болып табылатын өңірлер

Каталон елдері (Països Catalans) (қалың сұр түсті каталон тілінде сөйлейтін аймақтар) Каталон елдері келесі өңірлерді қамтиды: Мемлекеттік аймақ Каталон тілі Андорраның жалғыз ресми тілі болып табылады. 🏴󠁵󠁳󠁴󠁸󠁿 Каталония Солтүстік Каталония (оның ішінде Серданья, Руссильон және Вальспейр). Алгеро (Ла Франья немесе Батыс жолағы үшін) (негізгі аймақ) (Карше үшін)

Каталон елдері – каталон тілінде сөйлейтін аумақтар. Олар Испанияның Каталония, Балеар аралдары, Валенсия қауымдастығы, Арагонның (Ла Франья) және Мурсияның (Карше) бір бөлігі, сондай-ақ Андорра княздігі, Францияның Пиреней-Ориенталь департаменті (Солтүстік Каталония деп те аталады, оның ішінде Серданья, Руссильон және Вальспейр), және Италияның Сардиния аймағындағы Альгеро қаласын қамтиды. Бұл термин көбінесе каталон тілінде сөйлейтін мәдени-тілдік аймақты сипаттау үшін қолданылады. Каталон ұлтшылдығы контекстінде бұл термин кейде Каталония, Валенсия және Балеар аралдарымен ғана шектеледі. Каталон елдері ешқашан дербес саяси немесе әкімшілік бірлік болған емес, бірақ орта ғасырларда оның көп бөлігі Арагон тағына қарасты. Валенсияның (испан тілінде) және Каталонияның (окситан тілінде) кейбір бөліктерінде каталон тілінде сөйлемейді. "Каталон елдері" XIX ғасырдың соңынан бері мәдени және саяси жобалардың орталығында болып келеді. Оның мәдени аспектісі 1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында, Франкизм режимі Испанияда күйреген кезде саяси маңызға ие болды. Бұрын каталон филологиясын зерттеушілерге ғана белгілі мәдени термин, Испаниядағы саяси өзгерістер кезеңінде, әсіресе 1980 жылдардағы Валенсияда, даулы мәселеге айналды. Қазіргі тілдік және мәдени жобаларға Балеар аралдары, Каталония және Андорра үкіметтері, Пиреней-Ориенталь департаменті, Альгеро қалалық кеңесі және Валенсия қалаларының желісі басқаратын Рамон Ллюль институты және Рамон Ллюль қоры кіреді. Саяси тұрғыдан алғанда, бұл Испания мен Франциядағы каталон тілінде сөйлейтін аумақтарды біріктіруге бағытталған жалпыұлттық жоба, көбінесе Каталонияның тәуелсіздік қозғалысымен байланысты. Алайда, бұл тілдік аймақтағы қарым-қатынас пен алмасудағы кедергілерді жоюға бағытталған мәдени бірлік жобасы да болуы мүмкін. Каталонияның тәуелсіздігіне қолдау аз, әсіресе Каталониядан тыс аймақтарда, онда бұл идея кейбір топтарда панкаталонизмнің көрінісі ретінде қарастырылады. Тілдік бірлік кеңінен мойындалған, бірақ "Блаверизм" деп аталатын саяси қозғалыстың жақтастары валенсия тілін жеке тіл деп санайды.

The Catalan Countries (, ) are those territories where the Catalan language is spoken. They include the Spanish regions of Catalonia, the Balearic Islands, Valencian Community, and parts of Aragon (La Franja) and Murcia (Carche), as well as the Principality of Andorra, the department of Pyrénées Orientales (aka Northern Catalonia, including Cerdagne, Roussillon, and Vallespir) in France, and the city of Alghero in Sardinia (Italy). It is often used as a sociolinguistic term to describe the cultural linguistic area where Catalan is spoken. In the context of Catalan nationalism, the term is sometimes used in a more restricted way to refer to just Catalonia, Valencia and the Balearic Islands. The Catalan Countries do not correspond to any present or past political or administrative unit, though most of the area belonged to the Crown of Aragon in the Middle Ages. Parts of Valencia (Spanish) and Catalonia (Occitan) are not Catalan speaking. The "Catalan Countries" have been at the centre of both cultural and political projects since the late 19th century. Its mainly cultural dimension became increasingly politically charged by the late 1960s and early 1970s, as Francoism began to die out in Spain, and what had been a cultural term restricted to connoisseurs of Catalan philology became a divisive issue during the Spanish Transition period, most acrimoniously in Valencia during the 1980s. Modern linguistic and cultural projects include the Institut Ramon Llull and the Fundació Ramon Llull, which are run by the governments of the Balearic Islands, Catalonia and Andorra, the Department Council of the Pyrénées Orientales, the city council of Alghero and the Network of Valencian Cities. Politically, it involves a pan nationalist project to unite the Catalan speaking territories of Spain and France, often in the context of the independence movement in Catalonia, but it is also simply a project for cultural unity, so that the linguistic area can have barriers to communication and interchange removed. The marginal political project of independence under Catalonia does not currently enjoy wide support, particularly outside Catalonia, where some sectors view it as an expression of pancatalanism. Linguistic unity is widely recognized, except for the followers of a political movement known as Blaverism, which understands Valencian as a different language.

Әр түрлі мағыналар

Паисос Каталанс мағынасы контекстке байланысты әртүрлі болады. Оларды шамамен екі топқа бөлуге болады: тілдік немесе саяси, соның ішінде тілдік жағы да қамтылғандықтан, ұғымның саяси анықтамасы кеңірек. Тілдік термин ретінде Паисос Каталанс ағылшын тіліндегі англосфера, француз тіліндегі франкофония, португал тіліндегі лузофония немесе испан тіліндегі испанофондық аймақтар сияқты қолданылады. Дегенмен, оны біріктіруді көздейтін аймақтарда тіпті лингвистикалық ұғым ретінде де барлығы бірдей қабылдамайды. Саяси термин ретінде бұл Каталония тәуелсіздігін жақтаушылардың бірнеше саяси жобаларына сілтеме жасайды. Олар тілдік фактіге сүйене отырып, осы ұғымға кіретін әр аймақтың шекарасын асып, қалғандарына да қатысты болатын ортақ ұлттық идентичность бар екенін дәлелдейді. Бұл қозғалыстар осы аймақтар арасындағы «саяси ынтымақтастықты» жақтайды, бұл көбінесе олардың бірігуі мен саяси тәуелсіздігін білдіреді. Осы саяси жобаларға қарсылық туындағандықтан, әсіресе осы ұғыммен сипатталған кейбір аймақтарда, кейбір мәдени институттар Паисос Каталанс терминін қолданудан саяси интерпретацияның алдын алу мақсатымен аулақтап қалады; мұндай жағдайларда, оның орнына эквивалентті тіркестер (мысалы, каталон тілінде сөйлейтін елдер) немесе басқа да сөздер (мысалы, каталон тілінің лингвистикалық кеңістігі) қолданылады.

Мәдени өлшем

Бұл салада түрлі мемлекеттік және мәдени мекемелер арасында бірнеше бастамалар мен ынтымақтастық бар. Мұндай жағдайлардың бірі – 2002 жылы Балеар аралдары мен Каталония үкіметтері құрған Рамон Льюлл институты (IRL). Оның басты мақсаты – каталон тілі мен мәдениетін барлық нұсқаларында, сондай-ақ оған кіретін аймақтардың жазушылары, суретшілері, ғалымдары мен зерттеушілерінің еңбектерін шетелде насихаттау. 1994 жылы құрылған Каталония, Валенсия, Балеар аралдары, Солтүстік Каталония және Андорра университеттерінің бірлестігі – Xarxa Vives d'Universitats (ЖОО-ның Vives желісі) 2008 жылы IRL-ге қосылды. Сондай-ақ 2008 жылы «Каталон елдерінің» барлық мекемелерімен ынтымақтастықты кеңейту мақсатында IRL және Андорра үкіметі (бұрынғыда эпизодтық ынтымақтастық болған, әсіресе 2007 жылғы Франкфурт кітап көрмесінде) IRL-мен бірдей мақсаттарға ие халықаралық мәдени мекеме – Рамон Льюлл қоры (FRL) құрды. 2009 жылы Шығыс Пиренейлердің Бас кеңесі, Алгеро қалалық кеңесі және Валенсия қалаларының желісі (бірнеше Валенсия қалалық кеңестерінің бірлестігі) FRL-ге қосылды. 2012 жылдың желтоқсанында консервативті және Испанияны қолдайтын Partido Popular (PP) партиясы билікте болған Балеар аралдарының үкіметі, аралдардың өкілдері Llull институтынан шығатынын мәлімдеді. Бірқатар мәдени ұйымдар, атап айтқанда Каталониядағы Òmnium Cultural, Валенсиядағы Acció Cultural del País Valencià және Балеар аралдарындағы Obra Cultural Balear (жинап айтқанда «Llull Federation») тәуелсіздікті де, каталон тілі мен мәдениетін насихаттауды да қолдайды.

Саяси өлшем

Каталония елдерін орталыққа қоятын саяси жобалар әртүрлі аумақтардың «гипотетикалық және болашақ одағы» ретінде сипатталды. Көп жағдайда бұл Испанияның Каталония, Валенсия және Балеар аралдарына қатысты. Испанияда көптеген адамдар Каталония елдері тұжырымын аймақтық ерекшелік ретінде қарастырады, ол испан және француз ұлттық ерекшеліктеріне қарсы қойылады. Басқалары оны Каталонияға негізделген ұлтшылдықтың Валенсия, Балеар аралдары немесе Руссильонға үстемдік ету талпынысы ретінде қарастырады, онда басым сезім – олардың Каталониямен байланысы жоқ, жеке тарихи тұлғалары бар екендігі. Каталондық жазушы және журналист Валенти Пуиг бұл терминді «ыңғайсыз» деп сипаттап, оған қарсы реакциялардың көбірек тудырғанын айтты. Бұл тұжырым Каталония мен Каталонияның басқа тілдік аймақтары арасындағы қарым-қатынасты орнату кезінде проблемалық және даулы деп есептелді. Ол «көлеңкелі шындық» және «нақты емес, қиялданған кеңістік» ретінде сипатталды. Каталония тәуелсіздігін жақтаған автор Герма Бел оны «тарихи, саяси немесе әлеуметтік негізі жоқ орынсыз және өкінішті сөз» деп атады, ал Хосе Мануэль Нуньес Сейхас Арагон тажының ортақ мүшелігіне байланысты тарихи тұжырымды негізінен тілдік құрылыммен біріктіру қиындықтары туралы айтты. Кейбір адамдар «Каталония елдері» деп атаған аймақтардың көп бөлігінде каталондық ұлтшылдық сезімдері жиі кездеспейді. Мысалы, Валенсия қауымдастығында Esquerra Republicana del País Valencià (ERPV) бұл идеяны ашық қолдаған ең маңызды партия, бірақ оның өкілдігі үш муниципалитетте сайланған төрт жергілікті кеңес мүшесімен (Валенсияның 542 муниципалитетінде сайланған 5622 жергілікті кеңес мүшесінің ішінде) шектелген. Өңірлік деңгейде ол екі рет (2003 және 2007) облыстық парламент сайлауына қатысып, жалпы дауыс санының 0,50%-дан азын алды. Жалпы, оның Валенсия саясатындағы рөлі қазіргі уақытта маргиналды. Басқа партиялар бұл терминді мәдени немесе тілдік мағынада қолданады, ұлттық саяси бірлікті бірінші орынға қоймайды, мысалы, Валенсиялық ұлттық блок. Валенсиялық ұлттық блок (немесе BNV) – Испанияның Валенсия аймағындағы ең ірі валенсиялық ұлттық партия. Блоктың басты мақсаты, олардың нұсқаулықтарында айтылғандай, «Валенсия халқы үшін толық ұлттық егемендікке қол жеткізу және оны Валенсияның егемен Конституциясымен заң жүзінде жариялап, сол тілді, тарихын және мәдениетін бөлісетін елдермен қауымдасу мүмкіндігін қамтамасыз ету». 2011 жылдан бастап олар 2011 жылғы Валенсия аймақтық сайлауында алты орынға ие болған және 2015 жылғы сайлауда 19 орынға ие болған Coalició Compromís коалициясының құрамына кіреді, бұл аймақтық парламенттегі үшінші ірі партияға айналды. «Каталония елдері» тұжырымдамасының ең белсенді қорғаушылары немесе насияттаушылары (Жоан Фустер, Жозеп Гия немесе Висент Партал сияқты) валенсиялықтар болды. Бұл мәселе саяси жағдайдың өзгеруі кезінде Валенсия қауымдастығында, әсіресе Валенсия қаласында және оның айналасында өте даулы болды. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында, Испанияның автономиялық бірлестіктер жүйесі қалыптасқан кезде, дау ең биік нүктесіне жетті. Әртүрлі валенсиялық оңшыл саясаткерлер (алғашқыда Unión de Centro Democrático) Каталонияның аннексия әрекеті ретінде көрінгендіктен қорқып, Països Catalans тұжырымдамасының жергілікті жақтастарына қарсы каталониялықтарға қарсы науқанды ұйымдастырды, оның ішінде тіпті Жоан Фустер немесе Мануэль Санчис и Гварнер сияқты тұжырымдаманың белгілі тұлғалары ретінде танылған авторларға қарсы жарылғыш заттармен сәтсіз шабуылдар болды. Осы кезеңде бұл тұжырымның қайта жандануы, өз кезегінде, 1990-шы және 2000-шы жылдары Валенсияның саяси аренасынан Паисос Каталониялар даулы мәселесі біртіндеп жоғалып кеткен кезде, Валенсияның Unió Valenciana бастаған, каталондықтарға қарсы және қатал қозғалыстың қалыптасуына себеп болды. Каталония мен Валенсия саясаткерлері арасындағы бұл қарама-қайшылық 1980 жылдардың соңында және әсіресе 1990 жылдары Валенсияның өңірлік үкіметі нығайып келе жатқанда өте төмендеді. Содан бері мәселе даулы әлеуетін жоғалтты, бірақ кез-келген уақытта кездесуі мүмкін, мысалы, Валенсияда каталон теледидарының хабарларын тарату туралы даулар және керісінше немесе Каталонияның ресми мекемелері Валенсияда каталондық ұлтшылдық ретінде танылатын терминдерді қолданады, мысалы, Països Catalans немесе País Valencià (Валенсия елі). 2004 жылы Валенсияда жүргізілген сауалнама көрсетті, Валенсия аймағының көпшілігі валенсия тілін каталон тілінен өзгеше деп санайды. Бұл пікірді валенсия тілін үнемі қолданбайтын адамдар ерекше жақтайды. Сонымен қатар, мәліметтер көрсетіп тұр, валенсияда білім алған жастардың бұл көзқарасты ұстану ықтималдығы әлдеқайда төмен. 2014 жылы өткізілген ресми сауалнамаға сәйкес, валенсиялықтардың 52%-ы валенсия тілін каталон тілінен өзгеше деп санайды, ал 41%-ы екі тілдің де бір екенін айтады. Бұл сауалнама жас және білім деңгейі бойынша айтарлықтай айырмашылықтарды көрсетті, 18-24 жас аралығындағылардың көпшілігі (51%) және жоғары білімі барлардың (58%) валенсия тілін каталон тілімен бірдей санайды. Бұл 65 және одан жоғары жастағылардың (29%) және тек бастауыш білімі барлардың (32%) арасындағы көрсеткіштермен салыстырылады, онда осы көзқарас ең аз қолдауға ие. 2015 жылы испан газеті ABC Каталония үкіметінің Артур Мас басшылығымен өткен үш жыл ішінде Валенсияда каталониялықты ілгерілетуге миллиондаған еуро жұмсағанын хабарлады. Басқа аумақтарға қатысты, Андоррада, Франияда, Карчеде немесе Альгеро қаласында Паисос Каталониялар мәселесін қоғамдық мәселе ретінде талқылайтын партиялар жоқ. Балеар аралдарында каталон ұлтшылдығымен байланысты партияларға қолдау жалпы дауыс санының шамамен 10% құрайды. Керісінше, Паисос Каталониялар тұжырымының кез келген саяси салдарына қарсы тұратын Халық партиясы Валенсияда және Балеар аралдарында басым партия болып табылады. Мәселе соңғы кезде саяси күн тәртібінен шығып қалғанмен, 2013 жылдың желтоқсанында Балеар аралдарының облыстық парламенті өзінің автономиясын қорғау туралы және бұрынғы Каталония облыстық парламентінің бұл терминді қамтитын декларациясына жауап ретінде ресми декларация қабылдады. Балеар аралдары парламентінің декларациясында «соқпақталған «Паисос Каталониялар» жоқ және Балеар аралдары ешқандай «Каталония елінің» құрамына кірмейді» делінген. 2018 жылдың тамызында Альгеро қаласының бұрынғы мэрі Карло Секи альгеролықтардың ұлттық ерекшелігін каталон мәдениетінің бір бөлігі ретінде анықтады, бірақ Альгеро қаласын сардиния ұлтының құрамына жатқызды. 1978 жылғы Испания Конституциясы автономды қауымдастықтар арасында федерациялар құруға тыйым салатын бапты қамтиды. Сондықтан, егер Паисос Каталониялар идеясы болашақ сайлауларда көпшілік демократиялық қолдауға ие болса, Испанияда орналасқан Паисос Каталониялар бөліктері үшін ортақ заңдық өкілді орган құру үшін конституциялық түзету қажет болады, бірақ Конституцияның қосымшасында Наварраға ерекше жағдай жасауға рұқсат беретін бап бар, ол халық қалауынша Баск елдеріне қосыла алады. Солтүстік Каталониядағы француз аумағындағы каталондықтар өз тілі мен мәдениетімен мақтан тұтса да, тәуелсіздікке ұмтылмайды. Перпиньян қаласындағы CDC кеңесшісі Жорди Вера оның партиясы Каталониямен жақын сауда және көлік қарым-қатынастарын жақтағанын және Каталонияның тәуелсіздігі оның іске асуына жағдай жасарын сендіргенін айтты, бірақ Франциядан бөліну...

The political projects that centre on the Catalan Countries have been described as a "hypothetical and future union" of the various territories. In many cases it involves the Spanish autonomous communities of Catalonia, Valencia and the Balearics. Many in Spain see the concept of the Països Catalans as regional exceptionalism, counterpoised to a centralizing Spanish and French national identity. Others see it as an attempt by a Catalonia proper centered nationalism to lay a hegemonic claim to Valencia, the Balearic Islands or Roussillon, where the prevailing feeling is that they have their own respective historical personalities, not necessarily related to Catalonia's. The Catalan author and journalist Valentí Puig described the term as "inconvenient", saying it has generated more reactions against it than adhesions. The concept has connotations that have been perceived as problematic and controversial when establishing relations between Catalonia and other areas of the Catalan linguistic domain. It has been characterised as a "phantom reality" and an "unreal and fanciful space". The pro Catalan independence author Germà Bel called it an "inappropriate and unfortunate expression lacking any historic, political or social basis", while Xosé Manoel Núñez Seixas spoke of the difficulties in uniting a historicist concept linked to common membership of the Crown of Aragon with a fundamentally linguistic construct. In many parts of the territories designated by some as Països Catalans, Catalan nationalist sentiment is uncommon. For example, in the Valencian Community's case, the Esquerra Republicana del País Valencià (ERPV) is the most relevant party explicitly supportive of the idea but its representation is limited to a total of four local councilors elected in three municipalities (out of a total of 5,622 local councilors elected in the 542 Valencian municipalities). At the regional level, it has run twice (2003 and 2007) to the regional Parliament election, receiving less than 0.50% of the total votes. In all, its role in Valencian politics is currently marginal. There are other parties which sporadically use this term in its cultural or linguistical sense, not prioritizing a national political unity, as in the case of the Bloc Nacionalista Valencià. The Valencian Nationalist Bloc ( or BNV; ) is the largest Valencian nationalist party in the Valencian Country, Spain. The Bloc's main aim is, as stated in their guidelines, "to achieve full national sovereignty for the Valencian people, and make it legally declared by a Valencian sovereign Constitution allowing the possibility of association with the countries which share the same language, history and culture". Since 2011, they are part of the Coalició Compromís coalition, which won six seats in the 2011 Valencian regional elections and 19 in the 2015 elections, becoming the third largest party in the regional parliament. Some of the most vocal defenders or promoters of the "Catalan Countries" concept (such as Joan Fuster, Josep Guia or Vicent Partal) were Valencian. The subject became very controversial during the politically agitated Spanish Transition in what was to become the Valencian Community, especially in and around the city of Valencia. In the late 1970s and early 1980s, as the Spanish Autonomous Communities system took shape, the controversy reached its height. Various Valencian right wing politicians (originally from Unión de Centro Democrático) fearing what was seen as an annexation attempt from Catalonia, fueled a violent Anti Catalanist campaign against local supporters of the concept of the Països Catalans, which even included a handful of unsuccessful attacks with explosives against authors perceived as flagships of the concept, such as Joan Fuster or Manuel Sanchis i Guarner. The concept's revival during this period was behind the formation of the fiercely opposed and staunch anti Catalan blaverist movement, led by Unió Valenciana, which, in turn, significantly diminished during the 1990s and the 2000s as the Països Catalans controversy slowly disappeared from the Valencian political arena. This confrontation between politicians from Catalonia and Valencia very much diminished in severity during the course of the late 1980s and, especially, the 1990s as the Valencian Community's regional government became consolidated. Since then, the topic has lost most of its controversial potential, even though occasional clashes may appear from time to time, such as controversies regarding the broadcasting of Catalan television in Valencia—and vice versa—or the usage by Catalan official institutions of terms which are perceived in Valencia as Catalan nationalistic, such as Països Catalans or País Valencià (Valencian Country). A 2004 poll in Valencia found that a majority of the population in this region considered Valencian to be a different language to Catalan. This position is especially supported by people who do not use Valencian regularly. Furthermore, the data indicate that younger people educated in Valencian are much less likely to hold these views. According to an official poll in 2014, 52% of Valencians considered Valencian to be a language different from Catalan, while 41% considered the languages to be the same. This poll showed significant differences regarding age and level of education, with a majority of those aged 18–24 (51%) and those with a higher education (58%) considering Valencian to be the same language as Catalan. This can be compared to those aged 65 and above (29%) and those with only primary education (32%), where the same view has its lowest support. In 2015, the Spanish newspaper ABC reported that the Catalan government of Artur Mas had spent millions of euros to promote Catalanism in Valencia over the previous three years. As for the other territories, there are no political parties even mentioning the Països Catalans as a public issue neither in Andorra, nor in la Franja, Carche or Alghero. In the Balearic islands, support for parties related to Catalan nationalism is around 10% of the total votes. Reversely, the Popular Party –which is a staunch opponent of whatever political implications for the Països Catalans concept– is the majority party in Valencia and the Balearic islands. Even though the topic has been largely absent from the political agenda as of late, in December 2013 the regional Parliament of the Balearic islands passed an official declaration in defence of its autonomy and in response to a prior declaration by the Catalan regional Parliament which included reference to the term in question. In the declaration of the Balearic islands parliament, it was stated that the so called "Països Catalans do not exist and the Balearic islands do not take part in any 'Catalan country' whatsoever". In August 2018, the ex mayor of Alghero, Carlo Sechi, defined algherese identity as part of the Catalan culture whilst politically defining Alghero as part of the Sardinian nation. The Spanish Constitution of 1978 contains a clause forbidding the formation of federations amongst autonomous communities. Therefore, if it were the case that the Països Catalans idea gained a majority democratic support in future elections, a constitutional amendment would still be needed for those parts of the Països Catalans lying in Spain to create a common legal representative body, even though in the addenda to the Constitution there is a clause allowing an exception to this rule in the case of Navarre, which can join the Basque Country should the people choose to do so. Catalans in the French territory of Northern Catalonia, although proud of their language and culture, are not committed to independence. Jordi Vera, a CDC councillor in Perpignan, has said that his party favoured closer trade and transport relationships with Catalonia, and that he believed Catalan independence would improve the prospects of that happening, but that secession from France was "not on the agenda". When Catalans took to the streets in 2016 under the banner of "Oui au Pays catalan" ("Yes to the Catalan Country") to protest the French government's decision to combine Languedoc Roussillon, the region which contained Northern Catalonia, with Midi Pyrénées to create a new region to be called [[Occitania (administrative region), the French magazine Le Point said that the movement was "completely unrelated to the situation on the other side of the border", and that it was "more directed against Toulouse [the chief city of Occitanie] than against Paris or for Barcelona." Oui au Pays catalan, which stood in the 2017 French legislative election, said that's its aim is a "territorial collectivity" within the French Republic on the same lines as Corsica. Every year, though, there are between 300 and 600 people in a demonstration to commemorate the 1659 Treaty of the Pyrenees, that separated Northern Catalonia from the South.

Этимология

Паисос Каталанс термині алғаш рет 1876 жылы «Historia del Derecho en Cataluña, Mallorca y Valencia» еңбегінде тіркелген. «Кодиго де лас Костюмбрес де Тортоса, I» (Каталония, Майорка және Валенсиядағы құқық тарихы. Тортосаның әдет-ғұрып кодексі, I) – бұл еңбекті валенсиялық құқық тарихшысы Бенвигут Оливер и Эстеллер жазған. 1933 жылға дейін Барселонадағы «Oficina de Relacions Meridionals» (Оңтүстік қатынастар кеңсесі) «Окситан елдері» терминін қолдану арқылы бұл термин сынға алынып, нығайтылды. Ренессанс кезеңінде Виктор Балагер ұсынған «Pàtria llemosina» (Лимузин отаны) деген ұсыныс та біршама танымалдылыққа ие болды. Балагер бұл ұсынысты каталан тілінде сөйлейтін провинциялардың федерациясы ретінде қарастырған. Аталған екі ұғымның екеуі де каталан тілінің окситан тілінің диалектісі екендігі туралы теорияға негізделген. Алайда, ешқайсысы кеңінен мәдени қолданысқа енбеді және бұл термин ұмытылып кетті. 1962 жылы жарық көрген валенсиялық жазушы Жоан Фустердің «Nosaltres, els valencians» (Біз, валенсиялықтар) кітабында бұл ұғымға жаңа саяси түсіндірме берілді. Фустер бастапқы мағынасынан – яғни, каталан тілінде сөйлейтін аймақтардан – саяси тұрғыда каталон ұлтшылдығымен байланысты жаңа тұжырымдама жасады. Бұл жаңа көзқарас Каталония елдерін тарих барысында бөлініп қалған, бірақ логикалық тұрғыдан саяси бірігуі тиіс, ортақ мәдениетке ие бірліктің құрамы ретінде қарастырды. Фустердің Паисос Каталансқа деген бейімділігі танымалдылыққа ие болды, ал бұрынғы сәтсіз ұсыныстар, мысалы, «Comunitat Catalànica» (Каталониялық қауымдастық) немесе «Bacàvia» (Балеар, Каталония, Валенсия) қолданыстан мүлдем шығып кетті. Бүгінде бұл термин саяси маңызы бар және каталон ұлтшылдығымен, сондай-ақ каталон тәуелсіздігін қолдаушылармен тығыз байланысты. Осы аумақтарды тәуелсіз мемлекетке біріктіру идеясын бірқатар саяси партиялар қолдайды. Олардың ішінде Каталония парламентінде 32 депутаттық орынға ие ERC және 10 депутаттық орынға ие CUP ең ірілері. Сонымен қатар, ERPV, PSAN (қазір SI құрамында) және Estat Català да осы идеяны түрлі деңгейде қолдайды.

The term Països Catalans was first documented in 1876 in Historia del Derecho en Cataluña, Mallorca y Valencia. Código de las Costumbres de Tortosa, I (History of the Law in Catalonia, Majorca and Valencia. Code of the Customs of Tortosa, I) written by the Valencian Law historian Benvingut Oliver i Esteller. The term was both challenged and reinforced by the use of the term "Occitan Countries" from the Oficina de Relacions Meridionals (Office of Southern Relations) in Barcelona by 1933. Another proposal which enjoyed some popularity during the Renaixença was "Pàtria llemosina" (Limousine Fatherland), proposed by Víctor Balaguer as a federation of Catalan speaking provinces; both these coinages were based on the theory that Catalan is a dialect of Occitan. None of these names reached widespread cultural usage and the term nearly vanished until it was rediscovered, redefined and put in the center of the identity cultural debate by Valencian writer Joan Fuster. In his book Nosaltres, els valencians (We, the Valencians, published in 1962) a new political interpretation of the concept was introduced; from the original, meaning roughly Catalan speaking territories, Fuster developed a political inference closely associated to Catalan nationalism. This new approach would refer to the Catalan Countries as a more or less unitary nation with a shared culture which had been divided by the course of history, but which should logically be politically reunited. Fuster's preference for Països Catalans gained popularity, and previous unsuccessful proposals such as Comunitat Catalànica (Catalanic Community) or Bacàvia (after Balearics Catalonia Valencia) diminished in use. Today, the term is politically charged, and tends to be closely associated with Catalan nationalism and supporters of Catalan independence. The idea of uniting these territories in an independent state is supported by a number of political parties, ERC being the most important in terms of representation (32 members in the Parliament of Catalonia) and CUP (10 members). ERPV, PSAN (currently integrated in SI), Estat Català also support this idea to a greater or lesser extent.