Ағылшын азамат соғысындағы жергілікті қорғаныс жасақтары: «Клубмен» қозғалысы
Clubmen
Азамат соғысында (1642-1651) жергілікті қорғаныс жасақтары – "Клубмендер". Әскерлердің зорлық-зомбылығынан қорғап, шабуылдарды тойтарған қарулы еріктілер. Тарих, Англия, соғыс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Клубшылар – Англия азамат соғысы (1642–1651) кезінде жергілікті жерлерін қорғау үшін құрылған қарулы жасақтар еді. Олар соғыстағы екі тараптың әскерлерінің зорлық-зомбылығынан қорғануға тырысты. Олардың мақсаты – әйелдері мен қыздарының екі тараптың сарбаздары тарапынан зорталауына, өздерінің соғысқа мәжбүрлеуіне, егіндері мен мүлкінің зардап көруіне немесе тоналып қалуына, сондай-ақ өміріне қауіп төндіру немесе қорқыту сияқты жағдайлардың алдын алу болды. Аты айтқандай, олар көбінесе ұзын таяқшаларға бекітілген таяқ, шолақ, орақ және дән орынымен қаруланған. Басқа қарулары болған жоқ. Алғашында клубшылар өздерінің аймағындағы әскерлердің әрекеттеріне жауап ретінде спонтанды түрде жиналатын, бірақ соғыс барысында кейбір аймақтарда жергілікті ақсүйектер мен дін қызметкерлері оларды ұйымдастырды. Олар соғыстағы екі тараптың да науқан жоспарларын жасау кезінде және әсіресе оңтүстік және батыс аймақтарында гарнизон орналастыру кезінде ескеретін күшке айналды. Ақ ленталармен белгіленетін клубшылар роялист немесе парламентарист емес, үшінші тараптан болды және екі тараптың билігінен де қатаң жазаланды. Лорд Фэрфакс клубшылармен кездесіп, келіссөздер жүргізгенімен, соңында оларға қарсы шара қолданды.
Clubmen were bands of local defence vigilantes during the English Civil War (1642–1651) who tried to protect their localities against the excesses of the armies of both sides in the war. They sought to join together to prevent their wives and daughters being raped by soldiers of both sides, themselves being forcibly conscripted to fight by one side or the other, their crops and property being damaged or seized by the armies and their lives threatened or intimidated by soldiers, battle followers, looters, deserters or refugees. As their name suggests, they were mostly armed with cudgels, flails, scythes and sickles fastened to long poles. They were otherwise unarmed. Initially Clubmen gatherings came together spontaneously in response to the actions of soldiers in their localities but as the war went on Clubmen in some areas were organised by the local gentry and churchmen and were a force which both sides in the war had to take into account when planning a campaign and garrisoning some areas, particularly in the south and west. The Clubmen, distinguishing themselves by white ribbands, were of a third party, neither Royalist nor Parliamentarian, and they were repressed severely by the authorities on both sides. Though Lord Fairfax met with Clubmen and negotiated with them, eventually he moved against them.
Вудбери декларациясы
Уорстерширдегі ұйымдастырылған клуб мүшелері 1645 жылдың 5 наурызында Вудбери төбесінде бас қосты. Шелсли шлютері Чарльз Нотттың басшылығымен Вудбери декларациясын жасады, онда "солдаттардың жасаған зорлық-зомбылығы мен қиындықтарынан толық құлдырауға" қарсылық білдірілді, олар "үйлерімізді өртеп жіберумен қорқытып, әйелдеріміз бен қыздарымызды зорлауға тырысып, біздің жеке басымызға қауіп төндіруде" делінген. Бұл декларация Ворстерширдің роялистік шерифі Генри Бромлиге (Холттан) табыс етілді.
Organised Clubmen in Worcestershire met on Woodbury Hill on 5 March 1645 and under the leadership of Charles Nott, the parson of Shelsley drew up the Woodbury Declaration, which protests at the "utter ruin by the outrages and violence of the soldier; threatening to fire our houses; endeavouring to ravish our wives and daughters, and menacing our persons", and presented it to Henry Bromley (of Holt), the Royalist Sheriff of Worcestershire.
Клубшыларды таратып жіберу
Теориялық тұрғыдан алғанда, Дорсет және Уилтширдегі клубтар бір топ ретінде жұмыс істеді, бірақ іс жүзінде олар бөлінді, Лангпорт аймағындағы клубтар кең аймақтағы басқа аймақтардан өзін анық ажыратты. Бұл бөлініс 1645 жылдың ортасында парламенттік әскерлер мен олардың Жаңа үлгідегі армиясы келген кезде әртүрлі реакцияларға себеп болды; Лангпорт клубтары парламенттік әскерлерге көмектесті, ал Дорсет және Уилтшир клубтары оларға қарсы көтерілді. Тарихшы Рональд Хаттон әртүрлі реакцияның себебі соғыстағы олардың әртүрлі тәжірибелерімен байланысты деп санайды. Лангпорт клубтары тек "аз төленген және тәртіпсіз роялистердің" билігін бастан өткерді, ал Дорсет және Уилтшир клубтары роялистердің де, парламенттік әскерлердің де билігін бастан өткерді. Соғыс неғұрлым ұзаққа созылса, жергілікті қоғамдарға қарақшылық пен ауыр салықтар арқылы тигізетін жағымсыз әсер де соғұрлым күшейді. Сондықтан, қарапайым халық бейбітшілікке ұмтылып, Парламент пен Карл I-нің оны орнатудағы сәтсіздігі тек қана кернеуді арттырып, клубтарға қосымша себептер мен мақсаттар берді. Бұл көбінесе физикалық наразылықтар мен баспа мәдениеті, әсіресе памфлеттер арқылы көрінді.
In theory, the Clubmen of Dorset and Wiltshire operated as a single group, but in practice they were divided, with the Clubmen from the Langport area explicitly dissociating themselves from other areas within the broad region. This division contributed to differing reactions to the arrival of the Parliamentarians and their New Model Army in mid 1645; the Langport Clubmen assisted the Parliamentarians, while the broader Dorset Wiltshire Clubmen rose up against them. Historian Ronald Hutton theorizes that the reason for the different reaction is due to their differing experiences within the war. The Langport Clubmen had only experienced occupation by the "underpaid and unruly royalists", while the Dorset Wiltshire Clubmen had experienced occupation by both the Royalists and by the Parliamentarians. The longer the war continued, the more substantial the negative impact on local communities, via plundering and heavy taxation. A peace treaty was therefore highly sought after by ordinary people and so Parliament and Charles I's failure in establishing one only served to increase tension and give further motivations and aims to the Clubmen. These were demonstrated largely through physical demonstrations and print culture, particularly in pamphlets.