Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флоренциядағы кітапхана, Италия
Library in Florence, Italy
Лаврентий кітапханасы (Biblioteca Medicea Laurenziana немесе BML) – Италияның Флоренция қаласындағы тарихи кітапхана, онда 11 000-нан астам қолжазба және 4 500 ерте басылған кітап сақталған. Медичи папасы Климент VII-нің қолдауымен Медичидің Сан-Лоренцо ди Флоренце базиликасының монастырь ауласында салынған бұл кітапхана, Медичилердің енді тек саудагерлер ғана емес, білімді және діни қоғамның мүшелері екенін көрсету мақсатында құрылған. Кітапханада Медичи әулетінің жеке кітапханасына тиесілі қолжазбалар мен кітаптар жиналған. Кітапхана ғимараты Микеланджело жобалаған архитектурасымен әйгілі және манерлік стильдің көрнекті үлгісі болып табылады. Кітапханадағы барлық кітапқа мұқапталған қолжазбалар "Лаврентий кодексінде" тіркелген. Кітапхана науатль тіліндегі Флоренция кодексін, Рабула Евангелиясын, Амиатин кодексін, Скварициолупи кодексін және оның "Қарғыш" бөлігін қамтитын Эринна папирусының фрагменттерін сақтайды.
The Laurentian Library (Biblioteca Medicea Laurenziana or BML) is a historic library in Florence, Italy, containing more than 11,000 manuscripts and 4,500 early printed books. Built in a cloister of the Medicean Basilica di San Lorenzo di Firenze under the patronage of the Medici pope Clement VII, the library was built to emphasize that the Medici were no longer just merchants but members of intelligent and ecclesiastical society. It contains the manuscripts and books belonging to the private library of the Medici family. The library building is renowned for its architecture that was designed by Michelangelo and is an example of Mannerism. All of the book bound manuscripts in the library are identified in its Codex Laurentianus. The library conserves the Nahuatl Florentine Codex, the Rabula Gospels, the Codex Amiatinus, the Squarcialupi Codex, and the fragmentary Erinna papyrus that contains part of her Distaff.
Баспалдақ
Сатылардың жоспары жобалау кезеңінде күрт өзгерді. Алғашқы 1524 жылғы жобада екі баспалдақ қабырғаларға тіреліп, оқу залының есігі алдында көпір құрады. Бір жыл өткен соң, баспалдақ вестибюльдің ортасына жылжытылды. Триболо 1550 жылы осы жоспарды іске асыруға тырысты, бірақ ештеңе салынбады. Амманнати Микеланджелоның идеяларын мүмкіндігінің шегінде түсінуге кішкентай саз модельді, жеткіліксіз материалды және Микеланджелоның нұсқауларын пайдаланды.
The plan of the stairs changed dramatically in the design phase. Originally in the first design in 1524, two flights of stairs were placed against the side walls and formed a bridge in front of the reading room door. A year later, the stairway was moved to the middle of the vestibule. Tribolo attempted to carry out this plan in 1550, but nothing was built. Ammannati took on the challenge of interpreting Michelangelo's ideas to the best of his abilities using a small clay model, scanty material, and Michelangelo's instructions.
Интерпретация
Рицеттода сыншылар вестибюльдегі шұңғыл бағаналардың қабырғаларды тік тіректер арасында керілген терідей етіп көрінетінін атап өтті. Бұл бөлме адам денесін имитациялағандай сезім тудырады, ал итальяндық Ренессанс дәуірінде адам денесі идеалды форма деп есептелген. Ғимараттың бағаналары да консольдерге орнатылғандай көрінеді, сондықтан салмақ әлсіз элементтерге түскендей болады. Құрылыстың көзге көрінетін тұрақсыздығы көрерменге шатыр бағаналармен немесе қабырғалармен тіреліп тұрғанын ажыратуға мүмкіндік бермейді. Бұл екіұштылық сезімі терезелердің беймәлім пішіндерімен және әсіресе барлық архитектуралық элементтердің сығылған сипатымен күшейеді, бұл кернеу мен шектелген энергия сезімін жасайды.
In the ricetto, critics have noted that the recessed columns in the vestibule make the walls resemble taut skin stretched between vertical supports. This caused the room to appear as if it mimics the human body, which at the time of the Italian Renaissance was believed to be the ideal form. The columns of the building also appear to be supported on corbels so that the weight seems to be carried on weak elements. Because of the seeming instability of the structure, the viewer cannot discern whether the roof is supported by the columns or the walls. This sense of ambiguity is heightened by the unorthodox forms of the windows and, especially, by the compressed quality of all architectural elements, which creates a sense of tension and constrained energy.
Жинақ
1571 жылы Тоскананың ұлы герцогы Козимо I әлі толыққан емес кітапхананы ғалымдарға ашты. Негізгі жинақ шамамен 3000 қолжазбадан тұрады, оларды 1589 жылы Джованни Рондиниелли мен Баччо Валори тізімдеген, және олар 1571 жылы кітапхана ашылғанда парапеттерге (plutei) орналастырылған. Бұл қолжазбалар Плутей немесе Плутео (Плут.) деген белгімен таңбаланған. Бұл қолжазбалардың ішінде XV ғасырда Медичилер жинаған кітапхана бар, оны 1508 жылы Джованни ди Медичи (Папа Лео X) қайта сатып алып, 1520 жылдары Джулио ди Джулиано де Медичи (Папа Климент VII) Флоренцияға көшірген. Медичи кітапханасы Франческо Сассетти мен Франческо Филельфо жинаған жинақтармен, Лео X сатып алған қолжазбалармен және Сан-Марко доминикан монастырының кітапханасымен толықтырылды. Кітапхана Батыс жарты шардағы ацтектер өмірі туралы жаулап алудан бұрынғы маңызды ақпарат көзі – науатль тіліндегі Флоренция кодексін сақтайды. Лаврентий кітапханасындағы танымал қолжазбалардың арасында VI ғасырға жататын сирия тіліндегі Рабула Евангелиясы; латын тіліндегі Вульгата Киелі кітабының ең ерте сақталған қолжазбасы – Кодекс Амиатин; маңызды музыкалық қолжазба – Скварицулупи кодексі; және ежелгі грек ақыны Эриннаның ұзын поэмасы «Қараспан» бөлігін сақтап қалған папирус бар.
In 1571, Cosimo I, Grand Duke of Tuscany, opened the still incomplete library to scholars. The core collection consists of approximately 3,000 manuscripts, indexed by Giovanni Rondinelli and Baccio Valori in 1589, which were placed on parapets (plutei) at the library's opening in 1571. These manuscripts have the signature Pluteus or Pluteo (Plut.). These manuscripts include the library the Medici collected during the fifteenth century, which were re acquired by Giovanni di Medici (Pope Leo X) in 1508 and moved to Florence in the 1520s by Giulio di Giuliano de' Medici (Pope Clement VII). The Medici library was enlarged by collections assembled by Francesco Sassetti and Francesco Filelfo, manuscripts acquired by Leo X, and by the library of the Dominican convent of San Marco. The library conserves the Nahuatl Florentine Codex, the major source of pre conquest information about Aztec life in the western hemisphere. Among other well known manuscripts in the Laurentian Library are the sixth century Syriac Rabula Gospels; the Codex Amiatinus that contains the earliest surviving manuscript of the Latin Vulgate Bible; the Squarcialupi Codex that is an important early musical manuscript; and a papyrus which preserves part of the ancient Greek poet Erinna's long poem, the Distaff.