Кіріспе

Париждегі Франция Ұлттық кітапханасы

Карл VII осы кітаптардың жоғалуын толықтыруға көп еңбек етпеді, бірақ баспа өнерінің пайда болуы 1461 жылы Людовик XI мұра еткен Луврде жаңа жинақ құруға себеп болды. Карл VIII Арагон патшаларының кітапханасынан бір бөлігін тартып алды. Блуадағы кітапхананы мұра еткен Людовик XII оны Bibliothèque du Roi кітапханасына қосып, Gruthuyse жинағымен және Миланнан әкелген олжамен байытты. 1534 жылы Франциск I жинақты Фонтенблоға көшіріп, жеке кітапханасымен біріктірді. Оның билігі тұсында әдемі мұқабаланған кітаптарға сұраныс артты, ал ол және Генрих II қосымшалаған көптеген кітаптар кітап мұқабалау өнерінің шедеврлеріне айналды. Жаңа әкімшілік ұйым құрылды. Наполеон кітапханаға үлкен қызығушылық танытып, провинциялық кітапханалардағы Ұлттық кітапханада жоқ барлық кітаптарды, Ұлттық кітапханадан тең құндылығы бар кітаптармен алмастыру шартымен жіберуге бұйрық берді. Бұл, Наполеон айтқандай, Франциядағы кез келген кітаптың көшірмесін Ұлттық кітапханада табуға мүмкіндік берді. Наполеон сонымен қатар өзінің жаулап алған жерлерінен әкелген олжа арқылы кітап қорын арттырды. Оның билігінен кейін осы кітаптардың көп бөлігі қалпына келтірілді. 1800-1836 жылдар аралығында кітапхана іс жүзінде Джозеф Ван Праеттің бақылауында болды. Ол қайтыс болған кезде кітапханада 650 000-нан астам басылған кітап және 80 000-ға жуық қолжазба сақталған. 1920 жылға қарай кітапхана қоры 4,050,000 томға және 11,000 қолжазбаға жетті.

Ришелье алаңы

Ришелье алаңы Парижде толық бір қалалық кварталды алып жатыр, оны Ришелье көшесі (батыс), Пети-Шамп көшесі (оңтүстік), (шығыс) және (солтүстік) көшелері қоршап тұр. Екі кіреберіс бар, сәйкесінше Ришелье көшесі, 58-үй және Вивьен көшесі, 5-үй. Бұл орын 1721 жылдан 1996 жылға дейін 275 жыл бойы кітапхананың негізгі орны болды. Қазір мұнда BnF мұражайы, сондай-ақ BnF құрылымдық бөлімдері, Institut National d'Histoire de l'Art кітапханасы (2016 жылдан бері Saller Labrouste-де) және École Nationale des Chartes кітапханасы орналасқан. Ол 2010-шы жылдардың соңы мен 2020-шы жылдардың басында архитекторлар және Виржини Брегал жобалаған толыққанды жаңартудан өтті.

Франсуа-Миттерран сайты

1988 жылдың 14 шілдесінде президент Франсуа Миттеран "барлық білім салаларын қамтитын, барлыққа қолжетімді, ең заманауи деректерді беру технологияларын пайдаланатын, қашықтықтан қолдануға болатын және басқа еуропалық кітапханалармен ынтымақтасатын әлемдегі ең ірі және ең заманауи кітапханалардың бірін салу және кеңейту туралы" жариялады. Кәсіби одақтардың бастапқы қарсылығына байланысты сымсыз желі тек 2016 жылдың тамызында толыққандай орнатылды. 1989 жылдың шілдесінде Доминик Перро архитектуралық фирмасының қызметтері шақырылды. Жоба 1996 жылы Еуропалық Одақтың заманауи архитектура сыйлығымен марапатталды. Құрылысын Bouygues компаниясы жүзеге асырды. Кітапхананың құрылысы жоғары есептелген шығындар мен жоғары қабатты құрылысқа байланысты техникалық қиындықтарға тап болды, сондықтан ол "TGB" немесе "Très Grande Bibliothèque" (яғни "Өте үлкен кітапхана", Францияның табысты жоғары жылдамдықты теміржол жүйесі TGV-ге сарказмдық сілтеме) деп аталды. Ришелье көшесінен негізгі жинақтарды көшіргеннен кейін, Франция Ұлттық кітапханасы 15 желтоқсан 1996 жылы салтанатты түрде ашылды. 2016 жылға қарай BnF-дегі төрт париждік орналасқан жерлерде (Толбиак, яғни Франсуа Миттеран кітапханасы, және Ришелье, Арсенал, Опера) шамамен 14 миллион кітап, сондай-ақ баспа құжаттары, қолжазбалар, гравюралар, фотосуреттер, карталар мен жоспарлар, ноталар, монеталар, медальдар, дыбыс жазбалары, бейне және мультимедиялық құжаттар, декорация элементтері сақталды. Кітапхана өз жинақтарының бір бөлігін сақтау үшін Ришелье көшесіндегі кешенді пайдалануды жалғастыруда.

Белгілі меценаттар

Париж коммунасының көшбасшысы Рауль Риго кітапхананы үнемі басып алып, "Пьер Душене" газетінің көптеген нұсқаларын оқып отырумен белгілі болған.

Танымал мәдениетте

Ален Ресне 1956 жылы кітапхана және оның қоры туралы "Toute la mémoire du monde" атты қысқаметражды фильмді түсірді.