Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Баспа және гравюра техникаларының отбасы
Family of printing and printmaking techniques
Интальо (/ɪ//n/'/t//æ//l//i//oʊ//, // /'/t//ɑː// / inTALeeoh, TAH; inˈtaʎʎo) – сурет бетке ойылып жасалатын және ойылған сызықтар немесе шұңқырлар сияны ұстайтын баспа және гравюра техникаларының жиынтығы. Бұл рельефтік баспаның тікелей қарсысы, онда бейнені құрайтын матрицаның бөліктері негізгі беттен жоғары тұрады. Әдетте, мыс немесе соңғы кезде мырыш парақтары, пластиналар деп аталады, бет ретінде немесе матрица ретінде қолданылады, ал ойықтар балқыту, гравюра, кескіш, акватинт немесе мезотинт әдістерімен жасалады, көбінесе олардың үйлесімінде. Коллаграфтар да интальо пластиналары ретінде басылуы мүмкін. 1550 жылдар шамасында ағаштан кесудің негізгі рельефтік техникасының төмендеуінен кейін, интальо техникалары 19-ғасырдың ортасына дейін көркемдік гравюра өнерінде, сондай-ақ көптеген иллюстрациялар мен танымал баспаларда басымдық құрды. Италиялық түбірі бар "интальо" сөзі дыбыссыз "g" әрпімен жазылады және бұл пластиналардан жасалған баспалар, онда сия ұстайтын бөліктер пластина бетінен төмен орналасқан. Мыс, мырыш және басқа материалдар кейде қолданылса да, пластиналар үшін ең көп қолданылатыны – мыс.
Intaglio (/ɪ//n/'/t//æ//l//i//oʊ//, // /'/t//ɑː// / inTALeeoh, TAH ; inˈtaʎʎo) is the family of printing and printmaking techniques in which the image is incised into a surface and the incised line or sunken area holds the ink. It is the direct opposite of a relief print where the parts of the matrix that make the image stand above the main surface. Normally, copper or in recent times zinc sheets, called plates, are used as a surface or matrix, and the incisions are created by etching, engraving, drypoint, aquatint or mezzotint, often in combination. Collagraphs may also be printed as intaglio plates. After the decline of the main relief technique of woodcut around 1550, the intaglio techniques dominated both artistic printmaking as well as most types of illustration and popular prints until the mid 19th century. With a silent "g," the word "intaglio," which has its roots in Italy, describes prints created from plates where the ink bearing regions are recessed beneath the plate's surface. Though brass, zinc, and other materials are occasionally utilized, copper is the most common material for the plates.
Процесс
Интальгиялық басуда басылатын сызықтар металл (мысалы, мыс) тақтаға қолмен ұсталатын кескіш құрал – бурин арқылы кесіледі, мұндай жағдайда бұл процеске ою деп аталады; немесе қышқылдың коррозиялық әсері арқылы, онда бұл процеске эфирлеу (аквафорте) дейді. Мысалы, эфирлеу кезінде тақтаға жұқа, қышқылға төзімді шайыр немесе балауыз жабылады. Этчерлік инелер немесе буриндерді пайдалана отырып, суретші немесе жазушы (этчер) өзінің бейнесін ойып шығарады (сол себепті, тақтаның астындағы бөлігі ғана ашық болуы керек). Содан кейін тақтаның беті қышқылға батырылады немесе қышқыл оған құйылады. Қышқыл тақтаның ашық қалған бөлігін шайнап, ойып алады. «Битинг» – бұл гравировка термині, ол қышқылдың бейнені кесуін, ойып беруін сипаттайды; оның ұзақтығы қышқылдың күшіне, металдың реакцияға түсу қабілетіне, температураға, ауа қысымына және қажетті тереңдікке байланысты. Тақта жеткілікті мөлшерде шайылғаннан кейін қышқыл ваннасынан шығарылып, жабын жұмсақ түрде алынады және тақта әдетте кептіріледі немесе тазартылады. Интальгиялық тақтаны басып шығару үшін сия немесе сиялар ойылған сызықтарға (мысалы, щеткалар, резеңке қолғаптар, роликтер арқылы) жағылады, сүртіледі және/немесе тығылады. Содан кейін тақтаның бетіндегі артық сияны (қалдықтарды) алып тастау үшін тарлатан матасымен сүртіледі, сосын газет қағазы немесе ескі телефон анықтамасының беттерімен ақыры тегіс сүртіледі, нәтижесінде сия тек ойылымдарда қалады. Ылғалданған қағаз тақтаға жабыстырылып, үстіне жамылғы жабылады, содан кейін басу станогымен қысым жасалғанда, қағаз сиямен толтырылған ойылымдарға біркелкі және жоғары қысыммен енгізіледі. Содан кейін жамылғы көтеріледі, қағаз бен басылған бейне ашылады. Бұл соңғы кезең қажетті көшірмелер санына дейін қайталанады.
In intaglio printing, the lines to be printed are cut into a metal (e. g. copper) plate by means either of a cutting tool called a burin, held in the hand – in which case the process is called engraving; or through the corrosive action of acid – in which case the process is known as etching. In etching, for example, the plate is pre covered in a thin, acid resistant resin or wax ground. Using etching needles or burins, the artist or writer (etcher) engraves their image (therefore to be only where the plate beneath is exposed). The plate's ground side is then dipped into acid, or the acid poured onto it. The acid bites into the surface of the plate where it was exposed. Biting is a printmaking term to describe the acid's etching, or incising, of the image; its duration depends on the acid strength, metal's reactivity, temperature, air pressure and the depth desired. After the plate is sufficiently bitten it is removed from the acid bath, the ground is removed gently and the plate is usually dried or cleaned. To print an intaglio plate, ink or inks are painted, wiped and/or dabbed into the recessed lines (such as with brushes/rubber gloves/rollers). The plate is then rubbed with tarlatan cloth to remove most of its waste (surface ink) and a final smooth wipe is often done with newspaper or old public phone book pages, leaving it in the incisions. Dampened paper will usually be fed against the plate, covered by a blanket, so when pressed by rolling press it is squeezed into the plate's ink filled grooves with uniform very high pressure. The blanket is then lifted, revealing the paper and printed image. The final stages repeat for each copy needed.
Тарих
Интальдық баспа Еуропада ағаш кескісінен кейін пайда болды, ал ең ерте сақталған мысалдар Германияда 1430 жылдардың соңында құрғақ ине техникасын қолданып жасалған, датасы белгісіз ойын карталарының эскиздері болып табылады. Алтын шеберлері ежелгі заманнан бері металл бұйымдарын, соның ішінде қару-жарақ, музыкалық аспаптар және діни заттарды безендіру үшін гравюраны пайдаланған, ал сызықтарға қорытпаны сіңдіру арқылы контрастты түс беруді қамтитын ниелло техникасы да көне заманға дейін жетеді. Баспа өнерінің ғалымдары мен шеберлері гравюраланған нысанның қағазға көшірмесін жасау арқылы алтын шеберлерінің өнер туындыларын сақтау немесе сапасын тексеру практикасынан баспа жасау идеясы туған болуы мүмкін деп болжайды. 15 ғасырда ағаш кескісі мен гравюра діни және дүниелік суреттер жасауға қолданылды. Гравюра өнерінің ең танымал қолданылуының бірі – аристократия мен қара халықтың ұнатуына лайық ойын карталарын жасау еді. 19 ғасырда австриялық баспагер Карел Клич интальдық және фотосуреттік процестерді біріктірді. Фотогравюра фотосуреттерге тән тегіс, үздіксіз тонды сақтап қалды, бірақ химиялық жолмен ойылған мыс табақпен басылды. Бұл фотосуреттерді кітаптарға немесе альбомдарға қосу үшін әдеттегі қағазға басып шығаруға мүмкіндік берді. 1940-1950 жылдары итальяндық қауіпсіздік баспашысы Гуальтьеро Джиори интальдық баспаны жоғары технологиялар дәуіріне енгізді, алты түсті интальдық баспа машинасының авторы болды, ол банкноттарды басып шығаруға арналған, олардың көбірек көркемдік мүмкіндіктерімен қатар қауіпсіздігі де жоғары болды.
Intaglio printmaking emerged in Europe well after the woodcut print, with the earliest known surviving examples being undated designs for playing cards made in Germany, using drypoint technique, probably in the late 1430s. Engraving had been used by goldsmiths to decorate metalwork, including armor, musical instruments and religious objects since ancient times, and the niello technique, which involved rubbing an alloy into the lines to give a contrasting color, also goes back to late antiquity. Scholars and practitioners of printmaking have suggested that the idea of making prints from engraved plates may well have originated with goldsmiths' practices of taking an impression on paper of a design engraved on an object, in order to keep a record of their work, or to check the quality. In the 15th century, woodcut and engraving served to produce both religious and secular imagery. One of the most popular secular uses of engraver's art was in the production of playing cards, a diversion enjoyed by the aristocracy and the common people. In the nineteenth century, Viennese printer Karel Klíč introduced a combined intaglio and photographic process. Photogravure retained the smooth continuous tones of photography but was printed using a chemically etched copper plate. This permitted a photographic image to be printed on regular paper, for inclusion in books or albums. In the 1940s and 1950s the Italian security printer Gualtiero Giori brought intaglio printing into the era of high technology by developing the first ever six colour intaglio printing press, designed to print banknotes which combined more artistic possibilities with greater security.
Қазіргі қолданылуы
Қазіргі кезде интальировка көбінесе банкноттар, паспорттар және кейбір почта маркаларында қолданылады. Егер әріптер гравировкалық пластинаның бетіне ойылып жазылса, онда олар басылымда сәл көтеріңкі болып көрінеді (жоғарыдағы суретті қараңыз). Кеңеюдің сыртқы түрі кейде басқа әдіспен (литография немесе офсет) басылған әріптердің скеуморфтық бедерлеуі арқылы, мысалы, тойға шақыру қағаздарында қолданылады.
Today, intaglio engraving is used largely for banknotes, passports and some postage stamps. If the letters are cut into the surface of the engraving plate, then, on the print, they stand slightly proud (see image above). The appearance of engraving is sometimes mimicked for items such as wedding invitations, by skeuomorphic embossment of lettering printed by another process (such as lithography or offset).