Кіріспе

Лондон мен Гринвич темір жолы (L&GR) 1836 және 1838 жылдар аралығында Лондонда салынды. Бұл елордадағы алғашқы бумен жүретін темір жол, жолаушылар тасымалы үшін арнайы салынған, және толығымен жерден жоғары көтерілген алғашқы темір жол болды.

Шығу тегі

Жол идеясы 1824 жылға дейін Корольдік инженер болған полковник Джордж Томас Ландман мен Джордж Уолтерге қатысты. Компания 1831 жылғы 25 қарашада өткен отырыста құрылды. Бұл жол Лондон көпіріне жақын жерден өтетін болды, бұл қалаға сапар жасауға қолайлы еді. Ол 878 кірпіш аркадан тұратын виадук бойымен созылатын болады, олардың кейбіреулері қисық (Лондон көпірі – Гринвич теміржол виадугын қараңыз), Лондонның оңтүстігінде пайда бола бастаған көптеген көшелердегі деңгейлес өткелдерді болдырмау мақсатында салынды. Ландман аркаларды шеберхана ретінде жалға беруді жоспарлаған. Бастапқы ниет Гранд Суррей каналынан кейін жер бетіне түсу болған, бірақ Парламент оған қарсылық танытты. Парламенттен алғашқы рұқсат 1833 жылы Тоули көшесінен (қазіргі Лондон көпірі) Гринвичтегі Лондон көшесіне дейінгі жолға алынды. Соңғы мақсат Доверге жету еді, сондай-ақ Гринвичтен Грейвсендке дейін Лондонды кеңейту туралы көп әңгіме болды. 1836 жылы Парламентке жоба ұсынылды, бірақ тағы бес жоба бәсекелестікке түсті және заң жобасы екінші оқылымда мақұлданбады.

Құрылыс

Жол Тоули көшесімен қатар жүреді, Блю Анкор Роуд, Корбетс Лейн және Гранд Суррей каналын кесіп өтеді. Сол жерден ол бірінші станцияға қарай, Дептфорд Хай-стритте бұрылып, одан Гринвичке дейін созылды. Жобаны жүзеге асырушы Хью МакИнтош болды. Жоспарланғандай, желінің жалпы ұзындығы 3 3/4 мильді құрады. Жер астындағы топырақ қараңғы торфтан тұрды, бұл үлкен қиындықтар туғызды, сондықтан Ландман негізді нығайту үшін бетонды қолдануды алғаш рет енгізді. Дегенмен, Корбетс Лейнге жақын орналасқан бірнеше тіреулер тік сызықтан төрт немесе бес дюймға (100–125 мм) ығысып, 1836 жылғы 18 қаңтарда Тоули көшесіне жақын екі арка құлады. Басқа жерлерде кірпіш қабырғалардың жапсарлап таралуын болдырмау үшін темір байламдар пайдаланылды. 1840 жылы көптеген аркалар бетонмен жақсартылып, үстіне асфальт қабаты төселді. Дептфорд пен Гринвич арасында Равенсборн өзені Дептфорд сағасы арқылы теңгерілген көпірмен кесіліп өтілді, бұл мачтасы бар кемелердің өтуіне мүмкіндік берді. Оны сегіз адам басқарды, бірақ негіздерімен байланысты мәселелерге байланысты ол сенімді болмады. Көпір 1884 жылы және 1963 жылы жаңадан салынып, ауыстырылды. Бастапқыда желіде тас блоктарға немесе төсектерге бекітілген Стивенсон стандартындағы ussg бір қатарлы рельстері болды. 1840 жылға қарай көпір рельстері, бір қатарлы және қос қатарлы рельстердің қосылған түрлері пайда болды (Рельс профиліне қараңыз). Бастапқы рельстер артық шу шығарды және құрылым мен вагондарға зиян келтірді. Дептфорд пен Гринвич арасындағы көпірде бастапқыда көпір рельстері қолданылды, олар төрт фут аралықта көлденең төсектермен жабдықталған бойлық ағаштарға төселді. Осы кезде 78 фунт салмақтағы жаңа қос параллель рельстер 400 метрлік бөлікке (Дептфордта) ағаш төсектерге төселді, бұл, әрине, тәжірибелік жоба болды. Бетон төсемі 1 метр қалыңдықтағы қиыршық таспен ауыстырылды.

Жылжымалы құрам

Алғашқы локомотивтер Чарльз Тейлор мен компаниясы жасаған 1-2-2-0 және Грейвсенд қаласындағы Уильям Маршалл жасаған үш локомотивтен тұрды, олардың бірі 2-2-2 болды. Барлығы Стивенсонның "Планета" типінде болды. Бұларға Джордж Форрестер мен компанияға қосалқы шарт бойынша тапсырыс берілген Бьюридің екі локомотиві қосылды. Бірінші рет локомотивтің алдыңғы жағына, рамадан тыс жерге көлденең цилиндрлер орнатылды. Өте табысты болғанмен, олар қатты шайқалып, "Боксшылар" деп аталды, содан кейін оларға артқы ось қосылды. Келесі төрт жылда тағы үш локомотив пайда болды: R және W Hawthorn, Robert Stephenson and Company компанияларынан әрқайсысынан біреуі үш осьті, ал Day, Summers and Company компаниясынан біреуі. Соңғысы жеткізілгеннен кейін жақын арада артқы осьпен жаңартылды. Маршалл жасаған төрт локомотивтің біріншісі "Royal William" деп аталды. Қалған үш локомотивтің біріне 4 нөмір берілді және ол Лондон мен Гринвич теміржолының директоры Джон Твеллс атымен аталып, "Twells" деп салынды. 1836 жылы салынған бұл локомотив 1845 жылы Адмиралтействоға сатылды және 1848 жылы Солтүстік-Батыс өткелін іздеу кезінде жоғалып кеткен кемеге орнатылды. Бірінші және екінші класс вагондарының ерекшелігі – осьтердің астында басты және төменгі тақталары орналасқан. Жолдың көп бөлігі виадук үстінде салынғандықтан, бұл қауіпсіздік шарасы болды, себебі вагондар рельске бірнеше сантиметр ғана түсетін еді.

Кейінгі тарих

1836–1840 жылдар аралығында желі жылына 1,25 миллионнан астам жолаушы тасымалдады, бұл туризмнің дамуының арқасы екені есептеледі. 1839 жылдың 5 маусымында Лондон және Кройдон темір жолы (L&CR) ашылды. Ол Тоули көшесі мен Корбетс-лейн (қазіргі Ротерхит жолының жанында) арасындағы желіні бөлісті, ал оның станциясы L&GR станциясы мен Тоули көшесі арасында салынды. Станцияның қашан Лондон көпірі деп аталғаны белгісіз. Корбетс-лейнде алғашқы тұрақты сигнал орнатылған деп саналады, ол түйіскені басқаруға қолданылды. Бұл немесе түнде қызыл жарық Кройдон бағыты таңдалғанын көрсетті. Егер дискінің шеті немесе ақ жарық көрсетілсе, түйіскен Гринвичке бағытталған. 1840 жылы тағы екі заң қабылданды, олар Корбетс-лейндегі түйіскенге дейін қосымша желілер салу және Лондон көпіріндегі станцияларды жақсарту мен кеңейту үшін болды. Бұларды L&CR, Лондон және Брайтон темір жолы (L&BR) және жоспарланып отырған Оңтүстік-Шығыс темір жолы құрған комитет жақыннан бақылады. Осы кезде L&GR және L&CR станциялары Corbetts Lane-де бір-бірімен кесісіп қалудан аулақ болу үшін станцияларды алмастырды. 1842 жылы қайта жаңартылған Спа-роуд станциясы ашылды. 1843 жылы жолаушылар саны 1,5 миллионнан асты, бір адамға орташа бағасы 6½ пенни болды. 1844 жылы жолаушылар саны екі миллионнан асып түсті, бірақ орташа баға 5 шиллинг 2 пенниге дейін төмендеді. Гринвич пойыздары әр 15 минут сайын, ал Кройдон пойыздары сағат сайын жүрді. Дегенмен, компания желі құрылысына жұмсалған өте жоғары капиталдық шығындарды өтеу қажеттілігіне байланысты қаржылық жағынан сәтті болған жоқ. Лондон көпіріне жақындаған желілердің тығырылуы және L&GR-дың жоғары бағаларына наразылық SER және L&CR-ді Bricklayers Arms-та жаңа терминал салуға итермеледі. Ол 1844 жылы ашылды, көптеген қызметтерін ауыстырды және бағаларын тиісінше төмендетті. Бұл жол төлемақысының азаюы компанияны банкроттыққа жеткізді. Bricklayers Arms ашылғанға дейін, ол SER-ге L&GR-ді сатып алу немесе жалға алу туралы ұсыныс жасаған болатын. SER жауап беру үшін біраз уақыт алды, соның ішінде компания L&BR-ден ұқсас ұсыныс алды және L&CR-мен төмендетілген бағалар бойынша келіссөздер жүргізді. Ақырында SER 1845 жылдың 1 қаңтарынан бастап L&GR-ді жалға алуға келісті. L&GR 1923 жылдың қаңтарына дейін өмір сүрді, бірақ оның қызметі SER-ден жылдық жалдау ақысын алу және оны акционерлерге бөлумен шектелді.

Гринвич

Гринвич 1878 жылға дейін соңғы станция болды, содан кейін SER компаниясы Maze Hill-ге қазба және жабу арқылы туннель салып, оны Шарлтонның батысындағы Солтүстік Кент желісімен байланыстырды. Туннель Корольдік үйдің және Гринвич ауруханасының жері астынан өтті, онда зират қазылып, қалдықтары шамамен 2 км қашықтықтағы Шығыс Гринвич Плеассонс ауылына қайта жерленді. Чарлтон мен Maze Hill арасындағы бөлік 1873 жылы ашылды, ал Maze Hill 1878 жылға дейін соңғы станция болды. Весткомб Парк теміржол станциясы 1879 жылы ашылды. Гринвич станциясының қазіргі орналасуы осы фактіні ішінара сақтап қалған. Лондоннан келетін теміржол көпірі тік сызықтай болды, бірақ Гринвичтен кейін күрт бұрылып, туннельге түседі. 1990 жылдары станция Docklands Light Railway желісіне қосымша кеңейту үшін өзгертілген кезде, пойызды кері бұруға арналған локомотивтің "қашу жолы" болған екі жолдың арасындағы кеңістік жойылды.