Лондон мен Гринвич темір жолы: Тарих және құрылысы
London and Greenwich Railway
Лондон мен Гринвич темір жолы (1836-1838) – Лондонның алғашқы парлық темір жолы, жолаушыларға арналған, толығымен көтерілген жол. Тарихы, құрылысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон мен Гринвич темір жолы (L&GR) 1836 және 1838 жылдар аралығында Лондонда салынды. Бұл елордадағы алғашқы бумен жүретін темір жол, жолаушылар тасымалы үшін арнайы салынған, және толығымен жерден жоғары көтерілген алғашқы темір жол болды.
The London and Greenwich Railway (L&GR) was opened in London between 1836 and 1838. It was the first steam railway in the capital, the first to be built specifically for passengers, and the first entirely elevated railway.
Шығу тегі
Жол идеясы 1824 жылға дейін Корольдік инженер болған полковник Джордж Томас Ландман мен Джордж Уолтерге қатысты. Компания 1831 жылғы 25 қарашада өткен отырыста құрылды. Бұл жол Лондон көпіріне жақын жерден өтетін болды, бұл қалаға сапар жасауға қолайлы еді. Ол 878 кірпіш аркадан тұратын виадук бойымен созылатын болады, олардың кейбіреулері қисық (Лондон көпірі – Гринвич теміржол виадугын қараңыз), Лондонның оңтүстігінде пайда бола бастаған көптеген көшелердегі деңгейлес өткелдерді болдырмау мақсатында салынды. Ландман аркаларды шеберхана ретінде жалға беруді жоспарлаған. Бастапқы ниет Гранд Суррей каналынан кейін жер бетіне түсу болған, бірақ Парламент оған қарсылық танытты. Парламенттен алғашқы рұқсат 1833 жылы Тоули көшесінен (қазіргі Лондон көпірі) Гринвичтегі Лондон көшесіне дейінгі жолға алынды. Соңғы мақсат Доверге жету еді, сондай-ақ Гринвичтен Грейвсендке дейін Лондонды кеңейту туралы көп әңгіме болды. 1836 жылы Парламентке жоба ұсынылды, бірақ тағы бес жоба бәсекелестікке түсті және заң жобасы екінші оқылымда мақұлданбады.
The idea for the line came from Colonel George Thomas Landmann, until 1824 a Royal Engineer, and George Walter, and the company was floated at a meeting on 25 November 1831. It would run from close to London Bridge, convenient for journeys to the City. It would be some long, on a viaduct of 878 brick arches, some of them skew (see London Bridge Greenwich Railway Viaduct), to avoid level crossings over the many streets which were already appearing in the south of London. Landmann planned to rent the arches out as workshops. The intention had been to descend to ground level after the Grand Surrey Canal but this was opposed by Parliament. The first Act of Parliament was obtained in 1833 for a line from Tooley Street (now London Bridge) to London Street, Greenwich. The ultimate intention was to reach Dover and there was much talk of a London to Gravesend extension from Greenwich. A scheme was presented to Parliament in 1836 but five others were competing and the bill failed on its second reading.
Құрылыс
Жол Тоули көшесімен қатар жүреді, Блю Анкор Роуд, Корбетс Лейн және Гранд Суррей каналын кесіп өтеді. Сол жерден ол бірінші станцияға қарай, Дептфорд Хай-стритте бұрылып, одан Гринвичке дейін созылды. Жобаны жүзеге асырушы Хью МакИнтош болды. Жоспарланғандай, желінің жалпы ұзындығы 3 3/4 мильді құрады. Жер астындағы топырақ қараңғы торфтан тұрды, бұл үлкен қиындықтар туғызды, сондықтан Ландман негізді нығайту үшін бетонды қолдануды алғаш рет енгізді. Дегенмен, Корбетс Лейнге жақын орналасқан бірнеше тіреулер тік сызықтан төрт немесе бес дюймға (100–125 мм) ығысып, 1836 жылғы 18 қаңтарда Тоули көшесіне жақын екі арка құлады. Басқа жерлерде кірпіш қабырғалардың жапсарлап таралуын болдырмау үшін темір байламдар пайдаланылды. 1840 жылы көптеген аркалар бетонмен жақсартылып, үстіне асфальт қабаты төселді. Дептфорд пен Гринвич арасында Равенсборн өзені Дептфорд сағасы арқылы теңгерілген көпірмен кесіліп өтілді, бұл мачтасы бар кемелердің өтуіне мүмкіндік берді. Оны сегіз адам басқарды, бірақ негіздерімен байланысты мәселелерге байланысты ол сенімді болмады. Көпір 1884 жылы және 1963 жылы жаңадан салынып, ауыстырылды. Бастапқыда желіде тас блоктарға немесе төсектерге бекітілген Стивенсон стандартындағы ussg бір қатарлы рельстері болды. 1840 жылға қарай көпір рельстері, бір қатарлы және қос қатарлы рельстердің қосылған түрлері пайда болды (Рельс профиліне қараңыз). Бастапқы рельстер артық шу шығарды және құрылым мен вагондарға зиян келтірді. Дептфорд пен Гринвич арасындағы көпірде бастапқыда көпір рельстері қолданылды, олар төрт фут аралықта көлденең төсектермен жабдықталған бойлық ағаштарға төселді. Осы кезде 78 фунт салмақтағы жаңа қос параллель рельстер 400 метрлік бөлікке (Дептфордта) ағаш төсектерге төселді, бұл, әрине, тәжірибелік жоба болды. Бетон төсемі 1 метр қалыңдықтағы қиыршық таспен ауыстырылды.
The line ran parallel with Tooley Street, crossing Blue Anchor Road, Corbetts Lane and the Grand Surrey Canal. From there it curved towards the first station, at Deptford High Street, and thence to Greenwich. The contractor was Hugh McIntosh. As planned, the final length was 3 3/4 miles. The subsoil was a blackish peat, which gave considerable problems, and Landmann pioneered the use of concrete to reinforce the foundations. Even so, several of the piers near to Corbetts Lane moved four or five inches (100 125 mm) out of the perpendicular and on 18 January 1836 two arches close to Tooley Street collapsed. Elsewhere, iron ties were used to prevent lateral spread in the brickwork. In 1840 many of the arches were improved by laying of concrete above them, with a layer of asphalt. Between Deptford and Greenwich the River Ravensbourne was crossed at Deptford Creek by a balanced bridge to allow masted vessels to pass. Eight men operated it, but possibly because of trouble with the foundations it was unreliable. It was replaced in 1884 and again in 1963. Originally the line had single parallel tracks of Stephenson gauge ussg, fixed to stone blocks or sleepers. By 1840 there was a mixture of bridge rails, single parallel and double parallel rails (see Rail profile). The original rails caused excessive noise, and damage to structure and rolling stock. Bridge rails were used on the viaduct between Deptford and Greenwich initially, laid on longitudinal timbers with cross sleepers at four foot intervals. At this time, new double parallel rails of 78 lb. to the yard were laid for a quarter of mile (400 m) at Deptford on timber sleepers, presumably as an experiment. The concrete underlay was replaced with gravel ballast of 2 feet (1 m) thickness.
Жылжымалы құрам
Алғашқы локомотивтер Чарльз Тейлор мен компаниясы жасаған 1-2-2-0 және Грейвсенд қаласындағы Уильям Маршалл жасаған үш локомотивтен тұрды, олардың бірі 2-2-2 болды. Барлығы Стивенсонның "Планета" типінде болды. Бұларға Джордж Форрестер мен компанияға қосалқы шарт бойынша тапсырыс берілген Бьюридің екі локомотиві қосылды. Бірінші рет локомотивтің алдыңғы жағына, рамадан тыс жерге көлденең цилиндрлер орнатылды. Өте табысты болғанмен, олар қатты шайқалып, "Боксшылар" деп аталды, содан кейін оларға артқы ось қосылды. Келесі төрт жылда тағы үш локомотив пайда болды: R және W Hawthorn, Robert Stephenson and Company компанияларынан әрқайсысынан біреуі үш осьті, ал Day, Summers and Company компаниясынан біреуі. Соңғысы жеткізілгеннен кейін жақын арада артқы осьпен жаңартылды. Маршалл жасаған төрт локомотивтің біріншісі "Royal William" деп аталды. Қалған үш локомотивтің біріне 4 нөмір берілді және ол Лондон мен Гринвич теміржолының директоры Джон Твеллс атымен аталып, "Twells" деп салынды. 1836 жылы салынған бұл локомотив 1845 жылы Адмиралтействоға сатылды және 1848 жылы Солтүстік-Батыс өткелін іздеу кезінде жоғалып кеткен кемеге орнатылды. Бірінші және екінші класс вагондарының ерекшелігі – осьтердің астында басты және төменгі тақталары орналасқан. Жолдың көп бөлігі виадук үстінде салынғандықтан, бұл қауіпсіздік шарасы болды, себебі вагондар рельске бірнеше сантиметр ғана түсетін еді.
The first locomotives were one 2 2 0 built by Charles Tayleur and Company and three by William Marshall of Gravesend, of which one was 2 2 2. All would appear to be of the Stephenson "Planet" type. These were supplemented by two from Bury, subcontracted to George Forrester and Company. For the first time horizontal cylinders were mounted at the front of the locomotive outside the frame. While extremely successful for their time, they swayed so much they were referred to as "Boxers" and a trailing axle was added. In the next four years three more locos followed, one each by R and W Hawthorn and Robert Stephenson and Company, with three axles, and one by Day, Summers and Company. This latter one was modified with a trailing axle soon after delivery. Of the four locomotives built by Marshall, the first was named Royal William. One of the other three was numbered 4 and carried the name Twells, after John Twells, a director of the London and Greenwich Railway. Built in 1836, it was rated at In 1845, it was sold to the Admiralty and was installed in , which was lost in 1848 during the search for the Northwest Passage. First and second class coaches were unusual in that the sole bars and headstocks were below the axles. The line being for much of its length on a viaduct, this was a safety measure, since in a derailment the coaches would drop only a few inches onto the rails.
Кейінгі тарих
1836–1840 жылдар аралығында желі жылына 1,25 миллионнан астам жолаушы тасымалдады, бұл туризмнің дамуының арқасы екені есептеледі. 1839 жылдың 5 маусымында Лондон және Кройдон темір жолы (L&CR) ашылды. Ол Тоули көшесі мен Корбетс-лейн (қазіргі Ротерхит жолының жанында) арасындағы желіні бөлісті, ал оның станциясы L&GR станциясы мен Тоули көшесі арасында салынды. Станцияның қашан Лондон көпірі деп аталғаны белгісіз. Корбетс-лейнде алғашқы тұрақты сигнал орнатылған деп саналады, ол түйіскені басқаруға қолданылды. Бұл немесе түнде қызыл жарық Кройдон бағыты таңдалғанын көрсетті. Егер дискінің шеті немесе ақ жарық көрсетілсе, түйіскен Гринвичке бағытталған. 1840 жылы тағы екі заң қабылданды, олар Корбетс-лейндегі түйіскенге дейін қосымша желілер салу және Лондон көпіріндегі станцияларды жақсарту мен кеңейту үшін болды. Бұларды L&CR, Лондон және Брайтон темір жолы (L&BR) және жоспарланып отырған Оңтүстік-Шығыс темір жолы құрған комитет жақыннан бақылады. Осы кезде L&GR және L&CR станциялары Corbetts Lane-де бір-бірімен кесісіп қалудан аулақ болу үшін станцияларды алмастырды. 1842 жылы қайта жаңартылған Спа-роуд станциясы ашылды. 1843 жылы жолаушылар саны 1,5 миллионнан асты, бір адамға орташа бағасы 6½ пенни болды. 1844 жылы жолаушылар саны екі миллионнан асып түсті, бірақ орташа баға 5 шиллинг 2 пенниге дейін төмендеді. Гринвич пойыздары әр 15 минут сайын, ал Кройдон пойыздары сағат сайын жүрді. Дегенмен, компания желі құрылысына жұмсалған өте жоғары капиталдық шығындарды өтеу қажеттілігіне байланысты қаржылық жағынан сәтті болған жоқ. Лондон көпіріне жақындаған желілердің тығырылуы және L&GR-дың жоғары бағаларына наразылық SER және L&CR-ді Bricklayers Arms-та жаңа терминал салуға итермеледі. Ол 1844 жылы ашылды, көптеген қызметтерін ауыстырды және бағаларын тиісінше төмендетті. Бұл жол төлемақысының азаюы компанияны банкроттыққа жеткізді. Bricklayers Arms ашылғанға дейін, ол SER-ге L&GR-ді сатып алу немесе жалға алу туралы ұсыныс жасаған болатын. SER жауап беру үшін біраз уақыт алды, соның ішінде компания L&BR-ден ұқсас ұсыныс алды және L&CR-мен төмендетілген бағалар бойынша келіссөздер жүргізді. Ақырында SER 1845 жылдың 1 қаңтарынан бастап L&GR-ді жалға алуға келісті. L&GR 1923 жылдың қаңтарына дейін өмір сүрді, бірақ оның қызметі SER-ден жылдық жалдау ақысын алу және оны акционерлерге бөлумен шектелді.
Between 1836 and 1840 the line carried more than 1.25 million passengers a year, benefiting it is thought from a developing tourist trade. On 5 June 1839 the London and Croydon Railway (L&CR) opened. It shared the line between Tooley Street and Corbetts Lane (close to what is now Rotherhithe Road) and its station was built between the L&GR station and Tooley Street. It is not clear when the station became known as London Bridge. It is believed that at Corbetts Lane there was installed the first fixed signal used to control a junction, a white disc operated by the pointsman. This, or at night a red light, showed that the route was set for Croydon. If the disc was edge on or a white light showed, the junction was set for Greenwich. In 1840 two further acts were obtained, for laying additional lines as far as the junction at Corbetts Lane and for improvements and extensions to the stations at London Bridge. These were watched closely by a committee formed by the L&CR, the London and Brighton Railway (L&BR) and the proposed South Eastern Railway. At this time the L&GR and the L&CR exchanged stations to avoid crossing each other at Corbetts Lane. A resited station at Spa Road opened in 1842. By 1843 annual passenger numbers had risen to more than 1.5 million, with an average fare per head of 6½d. In 1844 numbers had risen to more than two million although the average fare had dropped to 5s 2d. Greenwich trains ran every 15 minutes, Croydon trains hourly. The company was never financially successful, however, owing to the need to repay the very high capital expenditure in building the line. The increasing congestion of the lines approaching London Bridge and dissatisfaction with the high tolls charged by the L&GR caused the SER and the L&CR to build a new terminus at Bricklayers Arms. It opened in 1844, transferring most of their services and reducing their fares accordingly. This reduction in toll revenues brought the company to the brink of bankruptcy. Prior to the opening of Bricklayers Arms it had approached the SER with a suggestion that they should either buy or lease the L&GR. The SER took some time to respond and in the meanwhile the company received a similar offer from the L&BR and also negotiated reduced tolls with the L&CR. Eventually the SER agreed to lease the L&GR from 1 January 1845. The L&GR continued in existence until January 1923 but its activities were restricted to receiving the annual rent from the SER and distributing it to shareholders.
Гринвич
Гринвич 1878 жылға дейін соңғы станция болды, содан кейін SER компаниясы Maze Hill-ге қазба және жабу арқылы туннель салып, оны Шарлтонның батысындағы Солтүстік Кент желісімен байланыстырды. Туннель Корольдік үйдің және Гринвич ауруханасының жері астынан өтті, онда зират қазылып, қалдықтары шамамен 2 км қашықтықтағы Шығыс Гринвич Плеассонс ауылына қайта жерленді. Чарлтон мен Maze Hill арасындағы бөлік 1873 жылы ашылды, ал Maze Hill 1878 жылға дейін соңғы станция болды. Весткомб Парк теміржол станциясы 1879 жылы ашылды. Гринвич станциясының қазіргі орналасуы осы фактіні ішінара сақтап қалған. Лондоннан келетін теміржол көпірі тік сызықтай болды, бірақ Гринвичтен кейін күрт бұрылып, туннельге түседі. 1990 жылдары станция Docklands Light Railway желісіне қосымша кеңейту үшін өзгертілген кезде, пойызды кері бұруға арналған локомотивтің "қашу жолы" болған екі жолдың арасындағы кеңістік жойылды.
Greenwich was the terminus until 1878, when the cut and cover tunnel to Maze Hill was opened by the SER, linking it to the North Kent Line just west of Charlton. This ran beneath the grounds of the Queen's House and Greenwich Hospital, where the graveyard was excavated, remains being reinterred in East Greenwich Pleasaunce approximately 1 mile (2 km) to the east. The section between Charlton and Maze Hill opened in 1873, with Maze Hill the terminus until 1878. Westcombe Park railway station opened in 1879. The layout of Greenwich station still partly shows that fact. The line from London, on a continuous viaduct, was almost straight, but after Greenwich it makes a sharp turn and dips into a tunnel. A space between the two tracks, for the locomotive 'escape route' to reverse the trains, disappeared in the 1990s when the station was altered to accommodate an extension to the Docklands Light Railway.