АҚШ «Бейбітшілік» долларының тарихы — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

АҚШ доллары (1921–1928, 1934–1935, 2021 – қазіргі уақытқа дейін)

Бейбітшілік доллары – 1921 жылдан 1928 жылға дейін және 1934 жылдан 1935 жылға дейін айналысқа шығарылған, ал 2021 жылдан бастап коллекционерлерге арналған АҚШ доллары. Энтони де Франциски салған бұл монета бейбітшілікті бейнелейтін суреттерді табу үшін өткізілген байқаудың нәтижесі болды. Монетаның бет жағында бостандық құдайының мойны мен басы бейнеленген, ал сырт жағында зәйтүн бұтағын ұстаған тынышқан бүркіт суреттелген, және «Peace» деген жазу бар. Бұл АҚШ долларының күмістен соңғы рет айналысқа шығарылған монетасы болды. 1918 жылы Питтман заңы қабылданғаннан кейін, АҚШ монетаханасы миллиондаған күміс доллар соғуға міндетті болды және 1921 жылы Морган долларының дизайнын пайдалана бастады. Нумизматтар Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі бейбітшілікті еске түсіретін монета шығару үшін монетаханаға ықпал етуге тырысты; олар Конгрессті монетаны қайта жобалауды талап ететін заң қабылдауға көндіре алмаса да, үкімет шенеуніктерін шаралар қабылдауға көндіре алды. Бейбітшілік доллары 1921 жылдың желтоқсанында Қаржы министрі Эндрю Меллон бекітті, бұл 1907 жылы басталған АҚШ монеталарының қайта жобалауын аяқтады. Халық жарияланған сынған қылыш суретінің жеңілісті білдіретінін ойлады, сондықтан монетахана қылышты алып тастауға асықты. Бейбітшілік доллары алғаш рет 1921 жылдың 28 желтоқсанында соғылды; 1921 жыл деп белгіленген бір миллионнан астам монета соғылды. 1928 жылы Питтман заңының талаптары орындалғаннан кейін монетахана монета соғуды тоқтатты, бірақ 1934 және 1935 жылдары қосымша заңнаманың нәтижесінде тағы да монеталар соғылды. 1965 жылы көптеген пікір қақтығыстарының арасында Денвер монетаханасы 1964 жылғы 316 000 Бейбітшілік долларын соқты, бірақ олар ешқашан айналысқа шығарылмады және барлығының ерітілгеніне сенімді. 2021 жылы АҚШ монетаханасы дизайнның 100 жылдығын мерекелеу үшін арнайы 2021 жылғы Бейбітшілік долларын шығарды, ал монета соғу 2023 жылдан бастап жалғасады.

Заң бойынша берілген тарих

Конгресс 1878 жылғы 28 ақпанда қабылдаған Блэнд-Эллисон заңы бойынша, қазынашылық ай сайын кемінде 2 миллион долларлық отандық тау-кеннен алынған күміс сатып алып, оны күміс долларларға айналдыруды міндеттеді. Монета соғу зауыты гравер Джордж Т. Морганның жаңа дизайнын пайдаланды және «Морган доллары» деп белгілі болған ақшаны соқты. Көптеген монеталар тез арада банк сақтау орындарына түсіп, күміс монетамен айырбасталатын қағаз ақшаның, яғни күміс сертификаттарының қамтамасыздығы ретінде пайдаланылды. 1890 жылы Блэнд-Эллисон заңы бойынша талап етілетін сатып алулар Шерман күміс сатып алу заңының шарттарына сәйкес едәуір артты. Шерман заңы 1893 жылы жойылғанмен, үкімет сатып алынған күмістің соңғы бөлігін долларларға айналдырғанша 1904 жылға дейін күтілді. Осыдан кейін монетаны шығару тоқтатылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германия үкіметі британдықтардың шығарған қағаз ақшасының барлығын күміспен алмастыра алмайтыны туралы қауесет таратып, Үндістандағы британдық биліктің тұрақсыздығына қол жеткізуді көздеді. Бұл қауесеттер мен күміс жинау күмістің бағасын өсіріп, британдық соғыс күш-жігеріне нұқсан келтіру қаупін тудырды. Британдықтар өздерінің әріптесі – АҚШ-қа күміс сатып алу туралы өтінішпен жүгінді, күміс қорын арттырып, бағасын төмендетуді сұрады. Жауап ретінде Конгресс 1918 жылғы 23 сәуірде Питтман заңын қабылдады. Бұл заң АҚШ-қа британ үкіметіне 350 000 000 күміс долларға дейін күміс металлын сатуға рұқсат берді, бір унция күміс үшін 1 доллар, сондай-ақ монетадағы мыс құны мен өңдеу және тасымалдау шығындары қосылды. Британдықтарға сату үшін барлығы 270 232 722 монета балқытылды, бұл сол кезге дейін соғылған барлық Морган долларларының 47% құрады. Заңның талаптарына сәйкес, Қазынашылық балқытылған монеталарды алмастыру үшін жаңа күміс долларларды соғуға міндеттелді және оларды американдық кеншілерден сатып алынған күміспен жасауға тиіс болды.

Идея және заң шығару әрекеті

Кімнің Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі бейбітшілікті еске алу үшін АҚШ монетасын жасау туралы идеяны алғаш ұсынғаны белгісіз; бастауы әдетте 1918 жылдың қараша айында «The Numismatist» журналында жарияланған Франк Даффилдтің мақаласына байланысты. Даффилд жеңіске арналған монетаны «оны ешқашан сирек кездеспейтіндей мөлшерде шығару керек» деп ұсынды. 1920 жылдың тамызында Чикагода өткен Америкалық нумизматикалық қауымдастығының (ANA) съезінде нумизмат Фарран Зербе жариялаған мақала оқылды. «Тыныштықты айналымға арналған монетамен еске алу» деген тақырыптағы мақалада Зербе бейбітшілікті тойлау үшін монета шығаруды талап етті. Зербе ұсынысы нәтижесінде, осы ұсынысты Конгреске жеткізу және оны қабылдауға шақыру үшін комиссия құрылды. Нумизматикалық тарихшы Уолтер Бриннің айтуынша, «Бұл, әдетте, монета коллекционерінің бірінші рет монета жасау бюросына ғана емес, сонымен қатар Конгреске де ықпал ете алатын жеткілікті саяси күшке ие болған уақыты болды». Комиссия құрамында белгілі монета коллекционері және конгрессмен Уильям А. Эшбрук (Огайо штатының демократы) болды, ол 1918 жылғы сайлаулардан кейін республикашылар бақылауға алғанға дейін Монеталар, салмақтар және өлшемдер жөніндегі палата комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Эшбрук 1920 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырады; сол кезде конгресс мүшелерінің өкілеттігі келесі жылдың 4 наурызында аяқталар еді. Ол жаңа комиссия төрағасы Альберт Генри Весталмен (Индиана штатының республикашысы) жақын қарым-қатынаста болды және оны 1920 жылдың 14 желтоқсанында бейбітшілік монетасы туралы тыңдауды ұйымдастыруға көндірді. Заң жобасы ұсынылмаса да, комиссия ANA делегаттарын тыңдап, мәселені талқылады және үлкен монеталар көркемдік дизайнына көбірек мүмкіндік беретінінен күміс долларды қолдауға бейімділік танытты. Комиссия дереу шаралар қабылдамады; 1921 жылдың наурыз айында Хардинг әкімшілігі билікке келгеннен кейін Вестал жаңа Қаржы министрі Эндрю В. Меллонмен және Монета директоры Раймонд Т. Бейкермен кездесіп, қайта жобалауға қосымша шығын қажет болмаса, олар қолдайтынын білдірді. 1921 жылдың 9 мамырында Филадельфия монетаханасында Питтман заңына сәйкес Морган долларын соғу қайта жаңғыртылды. Сол күні конгрессмен Вестал Бітім долларын шығаруға рұқсат беру туралы заң жобасын бірлескен қаулы ретінде ұсынды. Вестал өз заң жобасын бірауыздан келісім күнтізбесіне енгізді, бірақ Конгресс ұзақ үзіліске шықты және ешқандай шара қабылдамады. Конгресс қайтадан жиналғаннан кейін Вестал заң жобасын 1921 жылдың 1 тамызында қабылдауға бірауыздан келісім беруді сұрады. Алайда, бұрынғы республикашыл көшбасшы Джеймс Р. Манн (Иллинойс штаты) қарсылық білдірді, ал нумизматикалық тарихшы Роджер Бурдет Маннның Палатадағы беделі заң жобасының қабылданбауын қамтамасыз еткенін болжайды. Дегенмен, Вестал ANA өкілдерімен кездесіп, Конгресс 1921 жылдың желтоқсан айында қайта жиналғанда мәселені қайта қарастыруы мүмкін екенін айтты.

It is uncertain who originated the idea for a US coin to commemorate the peace following World War I; the genesis is usually traced to an article by Frank Duffield published in the November 1918 issue of The Numismatist. Duffield suggested that a victory coin should be "issued in such quantities it will never become rare". In August 1920, a paper by numismatist Farran Zerbe was read to that year's American Numismatic Association (ANA) convention in Chicago. In the paper, entitled Commemorate the Peace with a Coin for Circulation, Zerbe called for the issuance of a coin to celebrate peace, stating,

Zerbe's proposal led to the appointment of a committee to transmit the proposal to Congress and urge its adoption. According to numismatic historian Walter Breen, "Apparently, this was the first time that a coin collector ever wielded enough political clout to influence not only the Bureau of the Mint, but Congress as well." The committee included noted coin collector and Congressman William A. Ashbrook (Democrat–Ohio), who had chaired the House Committee on Coinage, Weights, and Measures until the Republicans gained control following the 1918 elections. Ashbrook was defeated for re election in the 1920 elections; at that time congressional terms did not end until March 4 of the following year. He was friendly with the new committee chairman Albert Henry Vestal (Republican–Indiana), and persuaded him to schedule a hearing on the peace coin proposal for December 14, 1920. Though no bill was put before it, the committee heard from the ANA delegates, discussed the matter, and favored the use of the silver dollar, which as a large coin had the most room for an artistic design. The committee took no immediate action; in March 1921, after the Harding administration took office, Vestal met with the new Secretary of the Treasury, Andrew W. Mellon, and Mint Director Raymond T. Baker about the matter, finding them supportive so long as the redesign involved no expense. On May 9, 1921, striking of the Morgan dollar resumed at the Philadelphia Mint under the recoinage called for by the Pittman Act. The same day, Congressman Vestal introduced the Peace dollar authorization bill as a joint resolution. Vestal placed his bill on the Unanimous Consent Calendar, but Congress adjourned for a lengthy recess without taking any action. When Congress returned, Vestal asked for unanimous consent that the bill pass on August 1, 1921. However, one representative, former Republican leader James R. Mann (Illinois) objected, and numismatic historian Roger Burdette suggests that Mann's stature in the House ensured that the bill would not pass. Nevertheless, Vestal met with the ANA and told them that he hoped Congress would reconsider when it met again in December 1921.

Жарыс

1920 жылдың желтоқсанында АНА сұраған тыңдаудан кейін, АҚШ Көркемөнер комиссиясының төрағасы Чарльз Мур Конгресс тарапынан ұсынылған шаралар туралы хабардар болып, оны зерттеуді шешті. Мур Комиссия мүшесі және «Буффало никелінің» авторы Джеймс Эрл Фрейзермен бірге 1921 жылдың 26 мамырында Бэйкермен кездесті. Олар Комиссияның басшылығымен ұсынылған доллар үшін дизайн конкурсын өткізудің орынды екеніне келісті. Бұл 26 шілдеде Комиссияның Ақша соғу орталығына (Mint) конкурс өткізу жөніндегі жазбаша ұсынысымен ресмиландырылды, конкурсқа тек шақырылған мүсіншілер ғана қатыса алатын еді. Конкурс жеңімпазына 1500 доллар сыйлық қарастырылса, қалған қатысушыларға 100 доллардан беріледі. 28 шілдеде президент Хардинг 3524-ші жарлыққа қол қойды, ол монета дизайндарын Қазынашылық министрі бекіткенге дейін Комиссияға ұсынуды міндеттейді. Қыркүйек айының басында заң жобасы қабылданбағаннан кейін Бэйкер Мурмен байланысып, мәселені Конгресс шешімін күтіп тұрып, тоқтатты. Қараша айына қарай бейбітшілік монетасын қолдаушылар Конгресс мақұлдауының қажеті жоқ екенін түсінді – Морган доллары 25 жылдан астам соғылғандықтан, 1890 жылғы заң бойынша Қазынашылық министрінің қалауы бойынша ауыстырылуы мүмкін еді. Морган дизайны сол кезде Питтман заңы бойынша ерітілген монеталардың орнын толтыру үшін Ақша соғу орталығында күміс долларлардың көп мөлшерінде қолданылып жатты. Конгресс әлі жиналмаған болса да, Бэйкер қараша айының басында Фрейзермен байланысып, дизайн конкурсының егжей-тегжейін талқылады. Бердеттің сөзіне сүйенсек, Бэйкердің жаңадан оянған ынтасы президент Хардингтің Германиямен соғысты ресми түрде аяқтауға дайын тұрғанынан туындады – АҚШ Версаль келісімін ратификацияламағандықтан бұл жариялау қажет болды. Сонымен қатар, әкімшілік үлкен үміт артып отырған Вашингтондағы қарусыздандыру жөніндегі конференция жақын арада өтетін болды. 19 қарашада Фрейзер конкурсқа қатысушыларды жеке хат арқылы хабардар етті, төрт күннен кейін ресми ережелер мен талаптарды жіберді, жұмыстарды 12 желтоқсанға дейін тапсыру керек еді. Конкурсқа қатысушылардың арасында Гермон МакНейл, Виктор Д. Бреннер және Адольф Вайнман болды, олардың барлығы бұрын АҚШ монеталарын жасаған. Суретшілерге монетаның бет жағында «Еркіндіктің» басын «мүмкіндігінше әдемі және ерекше» бейнелеу тапсырылды. Монетаның сырт жағында 1792 жылғы Монета заңында белгіленгендей, бүркіт бейнеленуі керек еді, бірақ қалған бөлігі суретшінің қалауына қалдырылды. Монетада сонымен қатар номиналы, елдің аты, «E pluribus unum» деген ұран, «Біз Құдайға сенеміз» деген сөздер және «Еркіндік» деген жазу болуы керек еді. 13 желтоқсанда Комиссия жиналып, ұсынылған дизайндарды, сондай-ақ Бэйкердің өтініші бойынша Ақша соғу орталығының бас гравері Морган жасаған жиынтықты және Нью-Йорк қаласының Фолио мырзасынан сұралмаған жиынтықты қарады. Дизайн үлгілері Комиссияға қалай көрсетілгені белгісіз. Фрейзер, Мур және Герберт Адамс (мүсінші және Комиссияның бұрынғы мүшесі) арасындағы кең талқылаудан кейін Антони де Францискидің дизайны бірауыздан таңдалды.

Sometime after the December 1920 hearing requested by the ANA, the chairman of the U. S. Commission of Fine Arts, Charles Moore, became aware of the proposed congressional action, and decided to investigate. Moore, together with Commission member and Buffalo nickel designer James Earle Fraser, met with Mint Director Baker on May 26, 1921, and they agreed that it would be appropriate to hold a design competition for the proposed dollar, under the auspices of the Commission. This was formalized on July 26 with the Commission's written recommendation to the Mint that a competition, open only to invited sculptors, be used to select designs. The winner of the competition was to receive $1,500 prize money, while all other participants would be given $100. On July 28, President Harding issued Executive Order 3524, requiring that coin designs be submitted to the Commission before approval by the Treasury Secretary. In early September, following the failure of the bill, Baker contacted Moore, putting the matter aside pending congressional action. By November, proponents of the peace coin had realized that congressional approval was not necessary—as the Morgan dollar had been struck for more than 25 years, it was eligible for replacement at the discretion of the Secretary of the Treasury under an 1890 act. The Morgan design was then being used for large quantities of silver dollars as the Mint struck replacements for the melted coins under the Pittman Act. Though Congress had not yet convened, Baker contacted Fraser in early November to discuss details of the design competition. According to Burdette, Baker's newfound enthusiasm came from the fact that President Harding was about to formally declare an end to the war with Germany—a declaration needed because the US had not ratified the Treaty of Versailles. In addition, the Washington Conference on disarmament, for which the administration had great hopes, was soon to convene. On November 19, Fraser notified competition participants by personal letter, sending official rules and requirements four days later, with submissions due by December 12. Competition participants included Hermon MacNeil, Victor D. Brenner, and Adolph Weinman, all of whom had designed previous U. S. coins. The artists were instructed to depict the head of Liberty on the obverse, to be made "as beautiful and full of character as possible". The reverse would depict an eagle, as prescribed by the Coinage Act of 1792, but otherwise was left to the discretion of the artist. The piece also had to bear the denomination, the name of the country, "E pluribus unum", the motto "In God We Trust", and the word "Liberty". On December 13, the commission assembled to review the submitted designs, as well as a set produced by Mint Chief Engraver Morgan at Baker's request, and a set, unrequested, from a Mr. Folio of New York City. It is not known how the designs were displayed for the Commission. After considerable discussion among Fraser, Moore, and Herbert Adams (a sculptor and former member of the Commission), a design by Anthony de Francisci was unanimously selected.

Дизайн

34 жасында де Франциски бәсекелестердің арасындағы ең жасы болды, сонымен қатар монета дизайны саласында ең аз тәжірибелі еді. Басқалардың көпшілігі Монета қорының тұрақты немесе естелік монеталарын жасаған болса, де Францискидің жалғыз жұмысы 1920 жылғы Мэн штатының естелік жарты долларын дайын дизайнға айналдыру болды. Де Франциски бұл жобада көп еркіндікке ие болған жоқ, кейін ол бұл жұмыс туралы: «Мен оны өте жақсы бағаламаймын» деді. Мүсінші Либертидің беткі жағын әйелі Тереза де Францискидің сыртқы келбетіне негіздеді. Бәсекенің уақыты қысқа болғандықтан, ол өзінің көз алдындағы келбетке сай модельді жалдауға үлкермеді. Тереза де Франциски Италияның Неаполь қаласында Тереза Кафарелли болып дүниеге келді. Сұхбаттарында ол бес жасында отбасымен бірге көшіп келе жатқан кемеде Бостандық мүсінінің басынан өтіп, мүсінге қызығып, отбасын шақырып, оған еліктеп поза алғанын айтты. Кейінірек ол ағасы Роккоға хат жазып, Бриен бостандық басына кигізілген сәулелі тәждің кейбір римдік монеталардағы тәждерден еш айырмасы жоқ екенін, бірақ «Бостандық мүсініндегі тәжді еске түсіру үшін арнайы жасалғанын» жазды. Антони де Франциски жұмыс істеген кезде студияның терезесін ашып, әйелінің шашына жел соқтырды. Алайда ол бұл дизайнде тек әйелі бейнеленгенін ойлаған жоқ. Ол «мұрын мен ауыздың пішіні әйелімдікіне ұқсас, бірақ бүкіл беті созылған» деп атап өтті. Де Франциски екі кері дизайн ұсынды; біреуі – семсерді агрессивті түрде сындырып жатқан соғысшыл бүркіт, екіншісі – зәйтүн бұтағын ұстап тұрған тынышқан бүркіт. Бұл соңғы дизайн, Бейбітшілік долларының кері жағына негіз болатын, де Францискидің Верден қаласының медаліне жасаған сәтсіз әрекетін еске түсірді. Ұсынылған беткі жақ монетадағыдай дерлік бірдей, тек бет пішінінің кейбір егжей-тегжейлері және ұсынылған дизайнда араб сандарының орнына рим сандары қолданылғаны айырмашылықты құрады. Бейкер, де Франциски және Мур 15 желтоқсанда Вашингтонда кездесті. Бейкер 1921 жылы Бейбітшілік долларын өндіруді бастауды үміттене отырып, осы мақсатқа жету үшін қатаң кесте жасады және кейбір дизайн өзгерістерін сұрады. Олардың арасында мүсіншінің ұсынған кері дизайнынан сынған семсерді енгізу, оны зәйтүн бұтағымен қатар бүркіт тұрған таудың басына қою қажеттігі болды. Бейкер осы өзгерістермен бірге дизайндарды мақұлдады. Өңделген дизайндар 19 желтоқсанда президент Хардингке ұсынылды. Хардинг Либертидің бетінің кішкентай бөлігін алып тастауды талап етті, өйткені ол оны тырнақ сияқты көріп, бұл бейбітшілікті білдірмейді деп санады, содан кейін мүсінші солай істеді.

At age 34, de Francisci was the youngest of the competitors; he was also among the least experienced in the realm of coin design. While most of the others had designed regular or commemorative coins for the Mint, de Francisci's sole effort had been the conversion of drawings for the 1920 Maine commemorative half dollar to the finished design. De Francisci had had little discretion in that project, and later said of the work, "I do not consider it very favorably." The sculptor based the obverse design of Liberty on the features of his wife, Teresa de Francisci. Due to the short length of the competition, he lacked the time to hire a model with the features he envisioned. Teresa de Francisci was born Teresa Cafarelli in Naples, Italy. In interviews, she related that when she was five years old and the steamer on which she and her family were immigrating passed the Statue of Liberty, she was fascinated by the statue, called her family over, and struck a pose in imitation. She later wrote to her brother Rocco,

Breen wrote that the radiate crown that the Liberty head bears is not dissimilar to those on certain Roman coins, but is "more explicitly intended to recall that on the Statue of Liberty". Anthony de Francisci recalled that he opened the window of the studio and let the wind blow on his wife's hair as he worked. However, he did not feel that the design depicted her exclusively. He noted that "the nose, the fullness of the mouth are much like my wife's, although the whole face has been elongated". De Francisci submitted two reverse designs; one showed a warlike eagle, aggressively breaking a sword; the other an eagle at rest, holding an olive branch. The latter design, which would form the basis for the reverse of the Peace dollar, recalled de Francisci's failed entry for the Verdun City medal. The submitted obverse is almost identical to the coin as struck, excepting certain details of the face, and that the submitted design used Roman rather than Arabic numerals for the date. Baker, de Francisci, and Moore met in Washington on December 15. At that time, Baker, who hoped to start Peace dollar production in 1921, outlined the tight schedule for this to be accomplished, and requested certain design changes. Among these was the inclusion of the broken sword from the sculptor's alternate reverse design, to be placed under the eagle, on the mountaintop on which it stands, in addition to the olive branch. Baker approved the designs, subject to these changes. The revised designs were presented to President Harding on December 19. Harding insisted on the removal of a small feature of Liberty's face, which seemed to him to suggest a dimple, something he did not consider suggestive of peace, and the sculptor then did so.

Дау

Қазынашылық 1921 жылғы 19 желтоқсанда жаңа дизайнды жариялады. Бейкер мен де Францискидің соңғы гипстен жасалған үлгіні зерттеген фотосуреттері газеттерде жарияланды, сонымен қатар дизайнның жазбаша сипаттамалары да болды, себебі сол кездегі Қазынашылық АҚШ монетасының суретін газетте басу заңсыз деп есептеді. Министр Меллон 20 желтоқсанда дизайнды ресми мақұлдады. Монеталарды дайындауға бірнеше күн кеткендіктен, жаңа монеталардың бірінші соғылуы 29 желтоқсанға жоспарланды. Жаңа дизайн газеттерде кеңінен жарияланып, көпшіліктің қызығушылығын тудырды. Ақша соғу орталығының баспасөз хабарламасында реверс «ұзынша қиылған қылыш үстінде тұрған, «бейбітшілік» деген сөз жазылған зәйтүн бұтағын ұстаған алып бүркіт» деп сипатталды. 21 желтоқсанда «Нью-Йорк Геральд» газеті жаңа дизайнға қарсы қатал редакциялық мақала жариялады. Бюрдеттің сөзінше, Ұлы соғыстың ауыр тиген зардаптарын ескере отырып, американдықтар ұлттық символдарына өте сезімтал болды және суретшілерге оларды түсіндіруде еркіндік беруге дайын емес еді. Ақша соғу орталығы, Қазынашылық және Көркемөнер комиссиясы дизайнға наразылық білдіретін көптеген хаттарды ала бастады. Де Франциски өзінің дизайнын қорғауға тырысып, «қылышпен бірге бейбітшіліктің зәйтүн бұтағы да бар, ал екеуінің үйлесімі қылышты жеңілістің символы ретінде қарастыруға мүмкіндік бермейді» деді. Бейкер Вашингтондан Сан-Францискодағы Ақша соғу орталығына үш күндік сапарға шықты. Ақша соғу орталығының директоры Мэри Маргарет О’Рейли 23 желтоқсанда оған жеделхат жіберіп, Мур мен Фрейзердің алдыңғы күні өткізген кездесуінде ұсынғандай, қылышты реверстен алып тастауға келісімін сұрады. 1921 жылғы доллардың соғылу мерзімі тығыз болғандықтан Бейкердің жауабын күтуге болмады, сондықтан О’Рейлимен кеңескен Қазынашылық орынбасары Сеймур Паркер Гилберттің өкілеттігімен Ақша соғу орталығы дизайнды қайта жасауды жалғастырды. Хардингтің жарлығын орындау үшін Көркемөнер комиссиясы өзгерісті тез мақұлдады, ал Бейкер 24 желтоқсанда мақұлдауын жіберген кезде, Гилберт қайта қарауды көре алмай, министр Меллонның қатысусыз қайта қарастырылған дизайнды мақұлдаған еді. 24 желтоқсан күні кешке баспасөз хабарламасы шығарылды, онда де Францискидің балама реверсінде болған сынған қылыш шығарылған монетада болмайтыны айтылды. 25 желтоқсандағы басылымда «Геральд» газеті монета дизайнынан сынған қылышты алып тастағаны үшін толық мақтаныш алды. ANA конвенциясына ұсынған қағазы доллар ұсынысын іске қосуға көмектескен Фарран Зербе де Францискидің қорғанысын және баспасөз хабарламасын көріп, мүсінші өзінің балама дизайны мақұлданды деп жаңылысқан деп болжады.

The Treasury announced the new design on December 19, 1921. Photographs of Baker and de Francisci examining the final plaster model appeared in newspapers, along with written descriptions of the designs, since the Treasury at that time took the position that it was illegal for photographs of a United States coin to be printed in a newspaper. Secretary Mellon gave formal approval to the design on December 20. As it would take the Mint several days to produce working dies, the first strike of the new coins was scheduled for December 29. The new design was widely reported in newspapers, and was the source of intense public attention. A Mint press release described the reverse as "a large figure of an eagle perched on a broken sword, and clutching an olive branch bearing the word, 'peace. On December 21, the New York Herald ran a scathing editorial against the new design,

At the time, according to Burdette, given the traumas of the Great War, Americans were highly sensitive about their national symbols, and unwilling to allow artists any leeway in interpretation. The Mint, the Treasury, and the Fine Arts Commission began to receive large numbers of letters from the public objecting to the design. De Francisci attempted to defend his design, stating, "with the sword there is the olive branch of peace and the combination of the two renders it impossible to conceive of the sword as a symbolization of defeat". Baker had left Washington to visit the San Francisco Mint, a transcontinental journey of three days. Acting Mint Director Mary Margaret O'Reilly sent him a telegram on December 23, urgently seeking his approval to remove the sword from the reverse, as had been recommended by Moore and Fraser at a meeting the previous afternoon. Due to the tight timeline for 1921 strikings of the dollar, it was not possible to await Baker's response, so on the authority of Treasury Undersecretary Seymour Parker Gilbert, who was approached by O'Reilly, the Mint proceeded with the redesign. To satisfy Harding's executive order, the Fine Arts Commission quickly approved the change, and by the time Baker wired his approval on December 24, without being able to see the revisions, Gilbert had already approved the revised design in Secretary Mellon's absence. A press release was issued late on December 24, stating that the broken sword which had appeared on de Francisci's alternate reverse would not appear on the issued coin. In its December 25 edition, the Herald took full credit for the deletion of the broken sword from the coin's design. Farran Zerbe, whose paper to the ANA convention helped launch the dollar proposal, saw de Francisci's defense and the press release, and suggested that the sculptor had mistakenly thought his alternate design had been approved.

Өзгерістер мен өндіріс

Бастапқыда монетаның дизайнын толыққанды көрсету үшін артық қысым қолдану қажет екені және металлдың тез сынуы монета жасау зауытында анықталды. 1922 жылдың 10 қаңтарында Бейкердің болмауына байланысты О’Райли, әлі де монета директоры міндетін атқарып, доллар өндірісін тоқтатуға бұйрық берді. Денвер және Сан-Франциско монетаханаларына дистерлер жіберілді, онда ақша соғуды бастауды күтіп, қиындықтар шешілгенше жұмыс істемеуге бұйрық берілді. Көркемсурет комиссиясынан проблеманы шешуге болатын өзгерістер туралы кеңес сұралды. Фрейзер де, де Франциски де Филадельфияға шақырылды, және рельефті азайтусыз проблеманы шешуге жасалған бірнеше әрекеттен кейін де Франциски рельефті азайту үшін өзінің дизайнын өзгертуге келісті. Ол дайындаған гипстен жасалған модельдер монетаның мөлшеріне дейін кішірейтілді. Алайда, пантограф тәрізді құрылғыны 15 жылдан бері пайдаланғанмен, монета жасау зауытының қызметкерлері арасында оны қолдану бойынша сарапшы болған жоқ, және Бурдеттің айтуынша, «Тиффани немесе Медаллик Арт [Компаниясы] -нан техник шақырылғанда, 1922 жылғы төмен рельефті монеталар одан да жақсы болар еді». 1922 жылдың қаңтар айында Морган жоғары рельефті сақтауға тырысқан шамамен 32 400 монета соғылды. Олардың барлығы балқытылған деп есептелгенмен, бір данасы қолданыста болған. Сондай-ақ, 1922 жылғы жоғары рельефті долларлар кейде нарықта пайда болады және олардың шамамен алтыдан онға дейін бар екеніне сеніледі. Фрейзер Комиссия атынан наразылық білдіргенмен, қабылдаған жаңа төмен рельефті монеталар ақпан айының басында Филадельфияда шектеулі өндіріске жіберілді. Нәтижелер қанағаттанарлық болған соң, 13 ақпанда Сан-Франциско төмен рельефті дизайнды қолдана отырып, өзінің алғашқы Бейбітшілік долларын соғуды бастады, Денвер 21 ақпанда, ал Филадельфия 23 ақпанда өндіріске кірісті. 1922 жылы үш монетахананың барлығы 84 миллионнан астам монета соқты. 1926 жылғы Бейбітшілік долларының барлық монеталарының беткі жағында «Құдай» деген сөз сәл қалың әріппен жазылған. Бейбітшілік долларының әріптері анық емес болып көрінетін, және Бурдеттің пікірінше, жаңа бас гравер Джон Р. Синнок (Морганның 1925 жылы қайтыс болғаннан кейін оның орнына келген) «Құдайға сенемін» деген ұраның ортасынан жұмыс бастаған болуы мүмкін, және белгісіз себептермен тек бір сөз қалың әріппен жазылған. Бұл мәселе 1999 жылға дейін монета жасау зауытының ешбір құжатында көрсетілмеген. Бейбітшілік доллары негізінен АҚШ-тың батыс бөлігінде айналымда болды, онда монеталар қағаз ақшадан артық танылған, ал басқа жерлерде айналымы аз болды. Осыдан басқа, монеталар банктік резервтердің бір бөлігі ретінде сақтау қаптарында сақталды. Олар көбінесе банктерден Рождестволық сыйлық ретінде алынып, көбісі қаңтар айында қайтадан салынды. Питтман заңы бойынша соңғы күміс 1928 жылы монеталарға соғылғаннан кейін, монета жасау зауыты Бейбітшілік долларын өндіруді тоқтатты. Бейбітшілік долларын өндіру 1934 жылы қайта басталды, себебі Конгресс тағы бір заң қабылдады; бұл монета жасау зауытынан үлкен көлемде отандық күміс сатып алуды талап етті, бұл тауардың бағасы тарихи төмен деңгейде болды. Бұл заң өндірушілерге өз өнімдеріне дайын нарық қамтамасыз етті, ал монета жасау зауыты арзан күмісті монеталандыру арқылы үлкен пайдаға ие болды – монета жасау зауыты күміс таяқшаларының кейбір партияларын күміс доллармен төледі. Осы рұқсатқа сәйкес 1934 және 1935 жылдары жеті миллионнан астам күміс Бейбітшілік доллары соғылды. Монета жасау зауытының қызметкерлері 1936 жылғы күміс долларды соғуды қарастырды және іс жүзінде жұмыс істейтін дистерлерді дайындады, бірақ оларға коммерциялық сұраныс болмағандықтан, соғылмады. Монетаның бас гравері Синнок монетаның болашақта сұранысқа ие болатынына күмәндана алмай, 1937 жылдың қаңтарында шеберлік дистерлерді жоюға бұйрық берді.

From the start, the Mint found that excessive pressure had to be applied to fully bring out the design of the coin, and the dies broke rapidly. On January 10, 1922, O'Reilly, still serving as Acting Mint Director in Baker's absence, ordered production of the dollar stopped. Dies had been sent to the Denver and San Francisco mints in anticipation of beginning coinage there; they were ordered not to begin work until the difficulties had been resolved. The Commission of Fine Arts was asked to advise what changes might solve the problems. Both Fraser and de Francisci were called to Philadelphia, and after repeated attempts to solve the problem without reducing the relief failed, de Francisci agreed to modify his design to reduce the relief. The plaster models he prepared were reduced to coin size using the Mint's Janvier reducing lathe. However, even after 15 years of possessing the pantograph like device, the Mint had no expert in its use on its staff, and, according to Burdette, "[h]ad a technician from Tiffany's or Medallic Art [Company] been called in, the 1922 low relief coins might have turned out noticeably better than they did". Approximately 32,400 coins on which Morgan had tried to keep a higher relief were struck in January 1922. While all were believed to have been melted, one circulated example has surfaced. Also, high relief 1922 proof dollars occasionally appear on the market and it is believed that about six to 10 of them exist. The new low relief coins, which Fraser accepted on behalf of the Commission, though under protest, were given limited production runs in Philadelphia in early February. When the results proved satisfactory, San Francisco began striking its first Peace dollars using the low relief design on February 13, with Denver initiating production on February 21, and Philadelphia on February 23. The three mints together struck over 84 million pieces in 1922. The 1926 Peace dollar, from all mints, has on the obverse the word "God", slightly boldened. The Peace dollar's lettering tended to strike indistinctly, and Burdette suggests that the new chief engraver, John R. Sinnock (who succeeded Morgan after his death in 1925), may have begun work in the middle of the motto "In God We Trust", and for reasons unknown, only the one word was boldened. No Mint records mention the matter, which was not discovered until 1999. The Peace dollar circulated mainly in the Western United States, where coins were preferred over paper money, and saw little circulation elsewhere. Aside from this use, the coins were retained in vaults as part of bank reserves. They would frequently be obtained from banks as Christmas presents, with most deposited again in January. With the last of the Pittman Act silver struck into coins in 1928, the Mint ceased the production of Peace dollars. Production of Peace dollars resumed in 1934, due to another congressional act; this one requiring the Mint to purchase large quantities of domestic silver, a commodity whose price was at a historic low. This Act assured producers of a ready market for their product, with the Mint gaining a large profit in seigniorage, through monetizing cheaply purchased silver—the Mint in fact paid for some shipments of silver bullion in silver dollars. Pursuant to this authorization, over seven million silver Peace dollars were struck in 1934 and 1935. Mint officials gave consideration to striking 1936 silver dollars, and in fact prepared working dies, but as there was no commercial demand for them, none was actually struck. With Mint Chief Engraver Sinnock thinking it unlikely that there would be future demand for the denomination, the master dies were ordered destroyed in January 1937.

1964 жылғы "D Peace" долларын шығару

1964 жылғы 3 тамызда Конгресс 45 миллион күміс доллар соғуға рұқсат беретін заң қабылдады. Күміс монеталар, соның ішінде доллар, күміс бағасы валютаға қарағанда күміс доллардың құны артып кеткен кезде жинаудан кейін сирек кездесе бастады. Жаңа монеталар Невададағы казиноларда және Батыс аймақтарында, «нақты ақшаның» танымал болған жерлерде қолдануға арналған еді. Көптеген нумизматтар жаңа күміс долларлар тек шағын топтың мүддесін қанағаттандырады және жалпы монета тапшылығын азайтуға ешқандай көмек көрсетпейді деп шағымданады. Сенаттағы көпшілік көшбасшысы Майк Мэнсфилд (демократ, Монтана штаты), күміс долларды кеңінен қолданатын штаттың өкілі, монеталардың соғылуына ықпал етті. Дайындық жұмыстары Монета бюросында күмәнді ахуалда жүргізілді. Синноктың 1937 жылғы бұйрығынан кейбір жұмыс үлгілері сақталған, бірақ олардың жағдайы нашар болды, сондықтан Монетаның көмекші гравері (кейін бас гравері) Франк Гаспарро жаңаларын жасауға уәкілеттік алды. Монета бюросының қызметкерлері Морган долларының дизайнын пайдалануды қарастырды, бірақ бұл идеядан бас тарды және Гаспарро Бейбітшілік долларының үлгісін қайта жасады. Барлық кері жағында Денвер монета таңбасы болды, себебі монеталар Батыс аймақтарында айналымға түсуі тиіс еді, сондықтан оларды сол жақын жерде соғу логикалық болды. Қазыналық министр К. Дуглас Диллон Бейбітшілік долларын қайта соғуға қарсы болды және 1965 жылдың басында президент Линдон Джонсонға мұндай монеталар Монтанада да, басқа да жерлерде айналымға түспейтінін, олар тек жиналатынын хабарлады. Дегенмен, Диллон сенатор Мэнсфилдтің талабы бойынша оларды соғуға мәжбүр болады деген қорытындыға келді. Диллон 1 сәуірде отставкаға кетті, ал оның орнына келген Генри Х. Фаулер Мэнсфилдтен долларлар туралы бірден сұрақ қойды және сенатордың қанағаттануын қамтамасыз ететініне сендірді. Монета директоры Ева Адамс күміс долларларды соғуға қарсы болды, бірақ бұл мақсатқа бөлінген 600 000 долларды сақтап қалуға үміттенді. Сенатор Мэнсфилд кез келген тоқтатуды немесе кешіктіруді қарастырудан бас тартты және 1965 жылдың 12 мамырында Денвер монетасы 1964 D Бейбітшілік долларының сынақ соғымын жасады – Монета бюросы 1964 жылғы монеталарды 1965 жылға дейін соғуға конгрестің рұқсатын алған еді. Жаңа монеталар туралы 1965 жылдың 15 мамырында жарияланды, ал монета сатушылар бірден олардың әрқайсысы үшін 7,50 доллар ұсынды, олар айналымға түспейтінін қамтамасыз етті. Бұл жариялау наразылық толқынына әкелді. Қоғам және көптеген конгрессмендер бұл мәселені монеталардың тапшылығы кезінде Монета бюросының ресурстарын тиімсіз пайдалану деп қарады, бұл тек монета сатушыларға пайда әкеледі. 24 мамырда, Конгресс отырысы шақырылғаннан бір күн бұрын Адамс бұл монеталар сынақ ретінде жасалғанын және айналымға түсіруге арналмағанын мәлімдеді. Кейін Монета бюросы 316 076 доллар соғылғанын хабарлады, олардың барлығы қатаң қауіпсіздікте ерітілген. Бұндай жағдай қайталанбауы үшін Конгресс 1965 жылғы Монета жасау туралы заңға күміс долларларды бес жылға соғуға тыйым салатын ереже енгізді. 1964 D Бейбітшілік долларының мемлекеттік немесе жеке қолында ешқайсысы табылмады. 1970 жылы Қазыналықтың қоймасынан екі белгісіз дана табылды және оларды жоюға бұйрық берілді. Заңсыз жеке меншікте сақталған басқа монеталар туралы әңгімелер мен болжамдар бірден тарады және уақыт өте келе пайда болып тұрады. 1964 жылғы долларлардың үлгілері ретінде жеке соғылған монеталар да кездеседі, олар ресми емес үлгілер мен бұрынғы Бейбітшілік долларларын пайдалану арқылы жасалған. 1970 жылы Эйзенхауэр долларының мақұлдануын күтіп, эксперименталды металл қоспасынан жасалған Бейбітшілік долларының үлгілері соғылды, олардың барлығы жойылған деп есептеледі. Бұл жаңа доллар монетасы президент Ричард Никсон қол қойған актімен 1970 жылдың 31 желтоқсанында бекітілді, ал монетаның алғы жағында 1969 жылдың наурыз айында қайтыс болған президент Дуайт Д. Эйзенхауэрдің суреті бейнеленген. Айналымға түскен Эйзенхауэр долларында күміс болмаған, бірақ коллекционерлер үшін 40% күміс қосылған монеталар да соғылды.

On August 3, 1964, Congress passed legislation providing for the striking of 45,000,000 silver dollars. Silver coins, including the dollar, had become scarce due to hoarding as the price of silver rose past the point at which a silver dollar was worth more as bullion than as currency. The new coins were intended to be used at Nevada casinos and elsewhere in the West where "hard money" was popular. Many in the numismatic press complained that the new silver dollars would only satisfy a small special interest, and would do nothing to alleviate the general coin shortage. Much of the pressure for the coins to be struck was being applied by the Senate Majority Leader, Mike Mansfield (Democrat–Montana), who represented a state that heavily used silver dollars. Preparations for the striking proceeded at a reluctant Mint Bureau. Some working dies had survived Sinnock's 1937 destruction order, but were found to be in poor condition, and Mint Assistant Engraver (later Chief Engraver) Frank Gasparro was authorized to produce new ones. Mint officials had also considered using the Morgan Dollar design; this idea was dropped and Gasparro replicated the Peace dollar dies. The reverse dies all bore Denver mintmarks; as the coins were slated for circulation in the West, it was deemed logical to strike them nearby. Treasury Secretary C. Douglas Dillon was strongly opposed to restriking the Peace dollar and in early 1965 informed President Lyndon Johnson that such coins would be unlikely to circulate in Montana, nor anywhere else; they would simply be hoarded. Nevertheless, Dillon concluded that as Senator Mansfield insisted, they would have to be struck. Dillon resigned on April 1; his successor, Henry H. Fowler, was immediately questioned by Mansfield about the dollars, and he assured the senator that things would be worked out to his satisfaction. Mint Director Eva Adams was also against striking the silver dollars, but hoped to keep the $600,000 appropriated for that expense. Senator Mansfield refused to consider any cancellation or delay and on May 12, 1965, the Denver Mint began trial strikes of the 1964 D Peace dollar—the Mint had obtained congressional authorization to continue striking 1964 dated coins into 1965. The new pieces were publicly announced on May 15, 1965, and coin dealers immediately offered $7.50 each for them, ensuring that they would not circulate. The public announcement prompted a storm of objections. Both the public and many congressmen saw the issue as a poor use of Mint resources during a severe coin shortage, which would only benefit coin dealers. On May 24, one day before a hastily called congressional hearing, Adams suddenly announced that the pieces were deemed trial strikes, never intended for circulation. The Mint later stated that 316,076 dollars had been struck; all were reported melted amid heavy security. To ensure that there would be no repetition, Congress inserted a provision in the Coinage Act of 1965 forbidding the coinage of silver dollars for five years. No 1964 D Peace dollars are known to exist in either public or private hands. In 1970, two unknown specimens were discovered in a Treasury vault and were ordered destroyed. Rumors and speculation about others surviving in illegal private possession immediately began and continue to appear from time to time. Pieces appearing to be 1964 D dollars have also been privately restruck using unofficial dies and genuine, earlier date Peace dollars. Some Peace dollars using an experimental base metal composition were struck in 1970 in anticipation of the approval of the Eisenhower dollar; they are all presumed destroyed. This new dollar coin was approved by an act signed by President Richard Nixon on December 31, 1970, with the obverse to depict President Dwight D. Eisenhower, who had died in March, 1969. Circulating Eisenhower dollars contained no silver, though some for collectors were struck in 40% silver.