Зигфрид Фред Сингер: Өмірі мен ғылыми көзқарастары

Кіріспе

Австрияда туған американдық физик (1924–2020)
Онтарио саясаткері

Зигфрид Фред Сингер (27 қыркүйек 1924 – 6 сәуір 2020) – австрияда туған американдық физик және Вирджиния университетінің экологиялық ғылымдар профессоры-эмиритусы, атмосфералық физика саласында білім алған. Ол климаттың өзгеруі, УФ-В сәулесінің әсері мен меланома арасындағы байланыс, салқындатқыш ретінде қолданылатын хлорфтор қосылыстарынан туындайтын стратосфералық озон қабатының азаюы және пассивті темекі тартудың денсаулыққа зияны сияқты бірнеше мәселе бойынша ғылыми консенсусты қабылдамауымен белгілі болды. Ол бірнеше кітаптың авторы немесе редакторы, соның ішінде «Қоршаған ортаның ластануының жаһандық әсерлері» (1970), «Адам баласының қызметіндегі мұхит» (1989), «Жаһандық климаттың өзгеруі» (1989), «Көкжай пікірталасы жалғасуда» (1992) және «Қызған пікірлер, суық ғылым» (1997). Сонымен қатар, ол Денис Эверимен бірлесіп «Тоқтатылмас жаһандық жылыну: 1500 жыл сайын» (2007) және Крейг Идсомен бірлесіп «Климаттың өзгеруі қайта қарастырылды» (2009) кітаптарын жазды. Сингердің мансабы алуан түрлі болды, ол қарулы күштерде, үкіметте және академиялық ортада қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін миналар жасады, 1948 жылы Принстон университетінде физика ғылымдарының докторы дәрежесін алып, Лондондағы АҚШ елшілігінде ғылыми байланыс офицері болып жұмыс істеді. Ол ерте кезеңдегі ғарыш зерттеулерінде жетекші тұлға болды, жерді бақылайтын спутниктерді әзірлеуге қатысты және 1962 жылы Ұлттық ауа райы бюросының спутниктік қызмет орталығын құрды. 1964 жылы Майами университетінің экологиялық және планеталық ғылымдар мектебінің алғашқы деканы болды және бірнеше мемлекеттік лауазымдарды иеленді, соның ішінде Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің әкімшісінің орынбасары және Көлік департаментінің бас ғалымы болды. 1971 жылдан 1994 жылға дейін Вирджиния университетінде, ал 2000 жылға дейін Джордж Мейсон университетінде профессор болып жұмыс істеді. 1990 жылы Сингер «Ғылым және экологиялық саясат» жобасын құрды, ал 2006 жылы Канаданың телерадиокорпорациясы оны климаттың өзгеруі жөніндегі консенсусқа қарсы тұратын ғалымдардың азғын тобының бірі деп атады. Сингер климаттың өзгеруі жөніндегі ғылыми консенсусқа қайшы, жаһандық жылынудың себебі атмосфералық көмірқышқыл газының адам әрекетінен артуы екенін дәлелдейтін ешқандай мәлімет жоқ екенін және температураның көтерілуі адамзатқа пайда әкелер еді деп мәлімдеді. Ол Киото протоколына қарсы болды және климаттық модельдер шындыққа немесе нақты деректерге негізделмегенін айтты. Сингер халық денсаулығы және қоршаған орта мәселелеріне қатысты мәлімдемелерінде тәуелсіз сарапшылар тарапынан расталған ғылыми дәлелдерді қабылдамады деп айыпталды.

Siegfried Fred Singer (September 27, 1924 – April 6, 2020) was an Austrian born American physicist and emeritus professor of environmental science at the University of Virginia, trained as an atmospheric physicist. He was known for rejecting the scientific consensus on several issues, including climate change, the connection between UV B exposure and melanoma rates, stratospheric ozone loss being caused by chlorofluoro compounds, often used as refrigerants, and the health risks of passive smoking. He is the author or editor of several books, including Global Effects of Environmental Pollution (1970), The Ocean in Human Affairs (1989), Global Climate Change (1989), The Greenhouse Debate Continued (1992), and Hot Talk, Cold Science (1997). He also co authored Unstoppable Global Warming: Every 1,500 Years (2007) with Dennis Avery, and Climate Change Reconsidered (2009) with Craig Idso. Singer had a varied career, serving in the armed forces, government, and academia. He designed mines for the U. S. Navy during World War II, before obtaining his Ph. D. in physics from Princeton University in 1948 and working as a scientific liaison officer in the U. S. Embassy in London. He became a leading figure in early space research, was involved in the development of earth observation satellites, and in 1962 established the National Weather Bureau's Satellite Service Center. He was the founding dean of the University of Miami School of Environmental and Planetary Sciences in 1964, and held several government positions, including deputy assistant administrator for the Environmental Protection Agency, and chief scientist for the Department of Transportation. He held a professorship with the University of Virginia from 1971 until 1994, and with George Mason University until 2000. In 1990 Singer founded the Science & Environmental Policy Project, and in 2006 was named by the Canadian Broadcasting Corporation as one of a minority of scientists said to be creating a stand off on a consensus on climate change. Singer argued, contrary to the scientific consensus on climate change, that there is no evidence that global warming is attributable to human caused increases in atmospheric carbon dioxide, and that humanity would benefit if temperatures do rise. He was an opponent of the Kyoto Protocol, and claimed that climate models are not based on reality or evidence. Singer was accused of rejecting peer reviewed and independently confirmed scientific evidence in his claims concerning public health and environmental issues.

Ерте өмір және білім

Сингер Венада, Австрияда еврей отбасында дүниеге келді. Әкесі зергер, анасы үй шаруасын жүргізді. 1938 жылы нацистік Германия мен Австрияның қосылуынан (Аншлюс) кейін отбасы Австриядан қашып кетті, ал Сингер басқа еврей балаларымен бірге балалар пойызымен жолға шықты. Ол Англияға жетіп, Нортумберлендте тұрып, бір кезде жасөспірім оптик ретінде жұмыс істеді. Бірнеше жыл өткен соң Огайо штатына эмиграциялап, 1944 жылы АҚШ азаматы болды. 1943 жылы Огайо мемлекеттік университетінен электр инженериясы бакалавры (B.E.E.) дәрежесін алды. Ол Принстон университетінде физика пәнін оқытқанда, магистрлік және докторлық диссертацияларын қорғады, 1948 жылы докторлық диссертациясын (Ph.D.) аяқтады. Оның ғылыми жетекшісі Джон Арчибальд Уилер болды, ал диссертациялық кеңесіне Дж. Роберт Оппенгеймер және Нильс Бор кірді.

1950: АҚШ Әскери-теңіз флоты

Магистрлік курсын аяқтағаннан кейін Сингер қарулы күштерге қосылып, 1944 жылдан 1946 жылға дейін Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштерінде мина соғысы және оған қарсы шаралар саласында жұмыс істеді. Теңіздік қару-жарақ зертханасында жұмыс істегенде ол "электрондық ми" деп атаған электрондық цифрлық есептегіш үшін арифметикалық элементті әзірледі. 1946 жылы әскерден босатылып, Мэриленд штатының Сильвер-Спринг қаласындағы Джонс Хопкинс университетінің қолданбалы физика зертханасындағы жоғарғы атмосфералық зымырандар бағдарламасына қосылды және 1950 жылға дейін онда жұмыс істеді. Ол озон, ғарыш сәулелері және ионосфераны зерттеді, олардың барлығы Нью-Мексикодағы Уайт-Сэндс немесе теңіздегі кемелерден ұшырылған шарлар мен зымырандар арқылы өлшенді. Рейчел Уайт Шойринг бір зымыранды ұшыру миссиясы үшін Арктикаға теңіз операциясымен барғанын, сондай-ақ экватордағы кемелерден зымырандар ұшырғанын жазады. Ол 1953 жылғы тамызда Цюрихте өткен төртінші Халықаралық астронавтика конгресіне қатысты, онда ғалымдардың көпшілігі ғарышқа ұшуды көрінеу ғылыми фантастика деп қараған кезде, басқарылатын қарулар жобаларында тәжірибесі бар сегіз делегаттың бірі болды.

1951 жыл: алғашқы спутниктердің дизайны

[[Файл:MOUSE (Фред Сингер). Jpg|thumb|200px|Фред Сингер жобалаған MOUSE спутнигі, ол 1950 жылдардың басында жасалған. Ол сондай-ақ (Р. С. Вентвортпен бірге) атмосфералық озонның тік профилін өлшеу үшін ультракүлгін сәулелердің кері шашырауын спутник арқылы өлшеуді ұсынды. Бұл техника кейіннен алғашқы ауа-райы спутниктерінде қолданылды.

1953 ж. Мэриленд университеті

Сингер 1953 жылы Америка Құрама Штаттарына қайтып келді, онда Мэриленд университетінде физика кафедрасының доценті болды, сонымен қатар Атмосфералық және ғарыш физикасы орталығының директоры қызметін атқарды. Шойринг өзінің жұмысы ракеталар мен спутниктер, қашықтан зондтау, радиациялық белдеулер, магнит сферасы және метеориттермен тәжірибе жүргізуді қамтитынын жазды. Ол ғарышқа зымырандарды ұшырудың жаңа әдісін әзірледі: ұшқышы бар немесе жоқ, жоғарыдан ұшып келе жатқан ұшақтан оларды атқылау. Әскери-теңіз күштері бұл идеяны қабылдады және Сингер жобаны бақылады. 1954 жылы ол президент Эйзенхауэрден Ақ үйдің арнайы мақтауын алды. 1957 жылдың қараша айында Сингер және университеттегі басқа ғалымдар Вирджиния түбегінде үш жаңа "Ориол" зымыранын сәтті жобалап, ұшырды. Зымырандардың салмағы 200 кг-дан аспайды және оларды шамамен 2000 долларға құрастыруға болады. Әскери-теңіз күштерінің қайта жаңартылған LSM кемесінен атылған олар 50000 фут (15240 м) биіктікке көтеріліп, ғарыш, ультракүлгін және рентген сәулелері туралы ақпаратты кері жіберуге арналған толық телеметриялық жүйеге ие болды. Сингердің айтуынша, бұл ұшырулар "ғарыш кеңістігін зерттеуді, ауа райы шарларымен төменгі атмосфераны өлшеуге қарағанда, шығын және күш-жігер жағынан бірдей деңгейге жеткізді. Енді біз әлемнің кез келген жерінде осы зымырандардың мыңдағандарын өте аз шығынмен ұшыра аламыз". 1958 жылдың ақпанында Мэриленд университетінің физика кафедрасының ғарыш сәулелері тобының жетекшісі болған кезде, ол "ғылыми мақсаттар үшін спутниктерді әзірлеудегі ерекше жетістіктері үшін" президент Эйзенхауэрден арнайы мақтау алды. 1958 жылдың сәуір айында ол президент Эйзенхауэрдің жаңа ғарыш зерттеу агенттігін құру туралы ұсынысын талқылауға дайындалып жатқан Астронавтика және ғарыш зерттеулері жөніндегі палаталық арнайы комитетіне консультант ретінде тағайындалды және бір айдан кейін Огайо мемлекеттік университетінің үздік түлегі атағын иеленді. 1959 жылы ол Мэриленд университетінде толық профессорлық қызметке тағайындалды және сол жылы АҚШ Жас саудагерлер палатасы оны елдің үздік он жас жігітінің бірі деп таныды. 1960 жылдың қаңтарында Американдық физика қоғамына жасаған баяндамасында Сингер Жердің айналасындағы ортаның кеңістікте 40000 мильге (64374 км) дейін созылуы мүмкін екендігі туралы өз көзқарасын ұсынды. Ол Жердің айналасында тұтқындалған электр бөлшектерінің қасиеттері туралы алғашқы болжамдарымен танымал болды, олар кейіннен спутниктік эксперименттерде расталды. 1960 жылдың желтоқсанында ол ғарыш кеңістігінде Жердің айналасында 600-1000 миль (1609 км) аралықта көрінетін шаң бөлшектерінен тұратын қабықшаның бар екендігін болжады, одан тыс жерде диаметрі бір микрометрден кем кіші бөлшектердің қабаты, 2000-4000 мильге (6437 км) дейін созылған. 1961 жылдың наурыз айында Сингер мен Мэриленд университетінің тағы бір физигі Э. Дж. Опикке НАСА 97 000 долларлық грант берді, осы қаражат планетаралық газ бен шаңды үш жыл бойы зерттеуге жұмсалды.

Singer moved back to the United States in 1953, where he took up an associate professorship in physics at the University of Maryland, and at the same time served as the director of the Center for Atmospheric and Space Physics. Scheuering writes that his work involved conducting experiments on rockets and satellites, remote sensing, radiation belts, the magnetosphere, and meteorites. He developed a new method of launching rockets into space: firing them from a high flying plane, both with and without a pilot. The Navy adopted the idea and Singer supervised the project. He received a White House Special Commendation from President Eisenhower in 1954 for his work. In November 1957 Singer and other scientists at the university successfully designed and fired three new "Oriole" rockets off the Virginia Capes. The rockets weighed less than and could be built for around $2000. Fired from a converted Navy LSM, they could reach an altitude of 50000 feet (15240 m) and had a complete telemetry system to send back information on cosmic, ultraviolet and X rays. Singer said that the firings placed "the exploration of outer space with high altitude rockets on the same basis, cost wise and effort wise, as low atmosphere measurements with weather balloons. From now on, we can fire thousands of these rockets all over the world with very little cost." In February 1958, when he was head of the cosmic ray group of the University of Maryland's physics department, he received a special commendation from President Eisenhower for "outstanding achievements in the development of satellites for scientific purposes." In April 1958, he was appointed as a consultant to the House Select Committee on Astronautics and Space Exploration, which was preparing to hold hearings on President Eisenhower's proposal for a new agency to handle space research, and a month later received the Ohio State University's Distinguished Alumnus Award. He became a full professor at Maryland in 1959, and was chosen that year by the United States Junior Chamber of Commerce as one of the country's ten outstanding young men. In a January 1960 presentation to the American Physical Society, Singer sketched out his vision of what the environment around the Earth might consist of, extending up to 40000 mile (64374 km) into space. He became known for his early predictions about the properties of the electrical particles trapped around the Earth, which were partly verified by later discoveries in satellite experiments. In December 1960, he suggested the existence of a shell of visible dust particles around the Earth some 600 to 1000 mile (1609 km) in space, beyond which there was a layer of smaller particles, a micrometre or less in diameter, extending 2,000 to 4000 mile (6437 km). In March 1961 Singer and another University of Maryland physicist, E. J. Opik, were given a $97,000 grant by NASA to conduct a three year study of interplanetary gas and dust.

1960: Жасанды Фобос гипотезасы

1960 жылғы «Astronautics» жаңалықтарында Сингер Иосиф Шкловскийдің Марс серігі Фобостың орбитасы қуыс екенін көрсететіні, демек, оның жасалма екені туралы гипотезасына пікір білдірді. Сингер былай деп жазды: «Менің қорытындыма келсек, және мен Шкловскийді қолдаймын, егер серік астрономиялық байқаулар бойынша шындығында спираль тәрізді ішке қарай айналып жатса, онда оның қуыс және де марсиандық жасалғандығы туралы гипотезаға амал жоқ дерлік. Бірақ бұл мәселе астрономиялық байқауларда, олар қате болуы мүмкін. Олар әртүрлі бақылаушылардың әртүрлі құралдармен бірнеше онжылдық аралықта жасаған бірнеше тәуелсіз өлшемдерге негізделгендіктен, жүйелік қателіктерге ұшыраған болуы мүмкін». Кейінгі өлшемдер Сингердің үлкен «егер» ескертуін растады: Шкловский Фобостың биіктігінің төмендеуін алғашқы дұрыс емес деректерге байланысты жоғары бағалаған. 1972 жылдан бастап ғарыш зондтары түсірген суреттерде кратерлері бар табиғи тасты беті көрсетілді. Ұфологтар Сингерді Шкловскийдің жасалма Фобос гипотезасын толық қолдайтын адам ретінде көрсетуді жалғастыруда. 1969 жылы «Time» журналы Сингердің өмір бойы Фобосқа және Марстың екінші серігі Деймосқа қызығушылық танытқанын жазды. Ол «Time» журналына Деймосты зерттеу үшін Жер орбитасына көшіру мүмкін екенін айтты. 1966 жылғы мамыр айында АҚШ және Кеңес Одағының ғалымдары қатысқан халықаралық ғарыш симпозиумында ол алғаш рет Марс серіктеріне адамды қондыру Жер серігіне адамды қондырғаннан кейін логикалық қадам болады деп ұсынды. Ол Фобос пен Деймостың өте кішкентай мөлшері – диаметрі шамамен 23 км және 13 км, ал беттік гравитациясы миллиграммнан кем – ғарыш кемесінің қонуын және қайта ұшуын жеңілдететінін атап өтті.

1962 ж.: Ұлттық ауа райы орталығы және Майами университеті

1962 жылы университеттен демалыста болған Сингер Ұлттық ауа-райы спутниктік орталығының метеорологиялық спутниктік қызметтерінің алғашқы директоры болып тағайындалды, қазір ол Ұлттық мұхит және атмосфера басқармасының құрамында. Ол ауа райын болжау үшін спутниктерді пайдалану бағдарламасын басқарды және 1964 жылға дейін осы қызметте болды. 1969 жылы "Time" журналына берген сұхбатында ол жылжып-қонып жүруді ұнататынын айтты. "Әрбір жаңа орынға көшу маған толыққанды жаңа перспектива берді", - деді ол. "Егер мен бір орында отырсам, бәлкім, әлі де Принстон университетіндегі диссертациямның тақырыбы болған ғарыштық сәулелерді өлшеп жүрер едім. Көптеген ғалымдар осылай болады". Директорлық қызметтен кеткеннен кейін ол Сауда министрлігінің "Ерен еңбегі үшін" алтын медалімен марапатталды. 1964 жылы ол Маями университетіндегі Қоршаған орта және планеталық ғылымдар мектебінің алғашқы деканы болды, ол елдегі ғарыш дәуірінің зерттеулеріне арналған тұңғыш мектеп еді. 1965 жылдың желтоқсан айында "The New York Times" газеті Сингер Майами Бичте өткізген конференция туралы жазды. Конференцияда бес ғалым тобы тәуелсіз түрде жұмыс істеп, ғаламның тууы кезінде болған алғашқы жарқын шақтан қалған іздер деп санайтын зерттеулерін ұсынды.

1967-1994 жылдар

1967 жылы ол АҚШ Ішкі істер министрлігінің хатшысының орынбасары лауазымына қабылданды, онда ол су сапасы және зерттеулер саласын басқарды. 1970 жылы АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігі құрылғанда, ол саясат жөніндегі әкімшінің орынбасары болды. Сингер 1971 жылы Вирджиния университетінде қоршаған орта ғылымдарының профессоры болып жұмыс істеді, ол 1994 жылға дейін осы лауазымда болды. Ол озон қабатының азаюы, қышқыл жаңбыр, климаттың өзгеруі, халық санының өсуі және мұнай мен энергияға қатысты қоғамдық саясат мәселелері сияқты қоршаған орта мәселелері бойынша лекциялар оқыды. 1987 жылы ол АҚШ Көлік министрлігінің бас ғалымы болып екі жыл қызмет етті, ал 1989 жылы Флорида штатының Гейнсвилл қаласындағы Ғарыш ғылымдары және технология институтына қосылды, онда ол Ұзақ мерзімді әсер ету құрылғысының спутнигінен алынған деректерді пайдалана отырып, планетаралық шаң экспериментінің нәтижелері туралы мақалаға үлес қосты. 1994 жылы Вирджиния университетінен зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол 2000 жылға дейін Джордж Мейсон университетінің Гуманистік зерттеулер институтында ерекше зерттеу профессоры болды. Наоми Орескес пен Эрик Конвей Сингердің Рейган әкімшілігінің қышқыл жаңбырды азайту бойынша реттеу шараларын қабылдамауға бағытталған күш-жігеріне қатысқандығын айтады.

Жазу

Өзінің академиялық мансабында Сингер The New York Times, The Washington Post және Wall Street Journal сияқты басты баспасөздерде жиі жазды, көбінесе қалыпты ойлауға қарсы пікірлер білдіретін позицияларды ұсынатын. Оның жалпы ұстанымы – федералдық ережелерге сенімсіздік және еркін нарықтың тиімділігіне деген мызғыма сенім болды. Ол Рейчел Уайт Шойринг «еркін нарық экологиясы» деп атаған ұғымға сенеді: нарық принциптері мен ынталандырулары қоршаған ортаны қорғау және ресурстарды сақтау үшін жеткілікті болуы керек. 1990-2000 жылдардағы бірнеше мақаласында ол тағы да қалыпты ағымға қарсы ұстанымдарды қабылдады, УФ-В сәулесі мен меланома деңгейлері арасындағы, сондай-ақ КФЭ (фторкөміртекті газдар) мен стратосфералық озонның азаюы арасындағы байланысқа күмән келтірді. Ол ABC Nightline телеарнасында астроном Карл Саганмен Кувейттегі мұнай өрттерінің қоршаған ортаға тигізуі мүмкін әсерлері туралы пікір алмасты. Саган, егер өрт сөндірушілер тобы тез жиналмаса және көптеген өрттер бірнеше айға, тіпті бір жылға дейін өртеніп жатса, түтін атмосфераның жоғарғы қабаттарына көтеріліп, Оңтүстік Азияда ауыл шаруашылығында үлкен сәтсіздіктерге әкелуі мүмкін деп мәлімдеді. Сингердің пікірінше, түтін 3000 футқа (914 м) дейін көтеріліп, бірнеше күннен кейін жаңбыр түрінде төмен түсер еді. Бірақ шындығында, Саган мен Сингердің екеуі де жаңылысты: өрттен шыққан түтін 10,000–12,000 футқа көтеріліп, шамамен бір ай бойы сақталды. Персия шығанағы аймағында күн сәулесінің 75–80% сіңірілгеніне қарамастан, түтіннің әлемдік масштабта елеулі әсері болмады. Сингерге ең көп сын айтылған қоғамдық пікірталастар темекінің зияны және жаһандық жылыну туралы болды. Ол темекі шегу мен өкпе қатерлі ісігі арасындағы байланысқа күмән келтірді және климаттың өзгеруі жөніндегі қалыпты ғылыми көзқарасқа қарсы болды. Ол адамзаттың өндіретін көмірқышқыл газының артуы жаһандық жылынуға себеп болатынына ешқандай дәлел жоқ екенін және Жердің температурасы әрқашан өзгеріп отыратынын айтты.

Темекі шегу

Дэвид Биэлло мен Джон Паулюстың "Scientific American" журналында жазғандарына сәйкес, Сингер пассивті темекі шегудің денсаулыққа зиянды екенін жоққа шығарғанымен әйгілі болды. 1994 жылы ол Алексис де Токвиль институтының аға ғылыми қызметкері ретінде осы мәселе бойынша есеп дайындауға және сараптауға қатысты. Ол 1993 жылы Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің (ҚОҚА) пассивті темекі шегудің қатерлі ісіктерге әкелуі туралы зерттеуін сынап, оны "қоқыс ғылым" деп атады. 2006 жылы Сингер CBC телеарнасының "The Fifth Estate" бағдарламасына ҚОҚА "деректерді манипуляциялап", темекі шегу өкпе қатерлі ісігіне себеп болатынын көрсеткенін айтты. CBC Сингердің зерттеулері мен оны насихаттауға темекі индустриясының қаржысы жұмсалғанын, ал оны APCO ұйымдастырғанын хабарлады. Сингер CBC-ге ақшаның қайдан келгенінің маңызды еместігін мәлімдеді. "Долларлық банкнотада "Бұл темекі индустриясынан" деп жазылмайды", - деді ол. "Қалай болғанда да, мен бұл туралы білмедім және APCO-дан ақшаны қайдан алатынын сұрамадым. Бұл менің ісім емес". 2006 жылы CBC-нің "The Fifth Estate" бағдарламасы Сингерді жаһандық жылынуға саяси жауап беруге кедеріс келтіріп жатқан ғалымдардың шағын тобының бірі деп атады. Сингер адамзаттың өндіретін көмірқышқыл газының артуы жаһандық жылынуға себеп екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ екенін айтты, ал температура көтерілсе, ол адамзат үшін жақсы болады. Ол CBC-ге: "Мың жыл бұрын бүгінгіден жылырақ болды. Викингтер Гренландияны мекендеді. Бұл жақсы ма, жаман ба? Менің ойымша, жақсы. Олар Англияда, тіпті Солтүстік Англияда шарап өсірді. Менің ойымша, бұл жақсы. Кем дегенде, кейбіреулер солай ойлайды" деді. 2009 жылы ол "The Daily Telegraph" газетіне: "Біз атмосфераға көмірқышқыл газын көбірек шығарып жатырмыз. Бірақ осы жоғары көмірқышқыл газының байқалатын әсері бар екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ. Теориялық тұрғыдан алғанда, бұл болуы керек, бірақ атмосфера өте күрделі және CO2 парниктік газ болғандықтан ғана ол жылынуға себеп болады деп айтуға болмайды" деді. Адамның әрекетінен туындаған жаһандық жылыну бойынша кеңінен келісім бар, көмірқышқыл газының концентрациясы мен жаһандық орташа температура арасындағы байланыс анықталған, сондай-ақ климаттың мұндай өзгеруі қауіпті салдарларға әкеледі деген консенсус бар. 2005 жылы "Mother Jones" журналы Сингерді "жаһандық жылынуды жоққа шығарушылардың әкесі" деп сипаттады. Алайда, Сингер өзін жаһандық климаттың өзгеруін "жоққа шығарушы" емес, "күмәнданушы" ретінде сипаттады.

According to David Biello and John Pavlus in Scientific American, Singer was best known for his denial of the health risks of passive smoking. He was involved in 1994 as writer and reviewer of a report on the issue by the Alexis de Tocqueville Institution, where he was a senior fellow. The report criticized the Environmental Protection Agency (EPA) for their 1993 study about the cancer risks of passive smoking, calling it "junk science". Singer told CBC's The Fifth Estate in 2006 that he stood by the position that the EPA had "cooked the data" to show that second hand smoke causes lung cancer. CBC said that tobacco money had paid for Singer's research and for his promotion of it, and that it was organized by APCO. Singer told CBC it made no difference where the money came from. "They don't carry a note on a dollar bill saying 'This comes from the tobacco industry,'" he said. "In any case I was not aware of it, and I didn't ask APCO where they get their money. That's not my business." In 2006, the CBC's Fifth Estate named Singer as one of a small group of scientists who have created what the documentary called a stand off that is undermining the political response to global warming. Singer argues there is no evidence that the increases in carbon dioxide produced by humans cause global warming, and that if temperatures do rise it will be good for humankind. He told CBC: "It was warmer a thousand years ago than it is today. Vikings settled Greenland. Is that good or bad? I think it's good. They grew wine in England, in northern England. I think that's good. At least some people think so." "We are certainly putting more carbon dioxide in the atmosphere," he told The Daily Telegraph in 2009. "However there is no evidence that this high CO2 is making a detectable difference. It should in principle, however the atmosphere is very complicated and one cannot simply argue that just because CO2 is a greenhouse gas it causes warming." where there is overwhelming consensus for anthropogenic global warming, and a decisive link between carbon dioxide concentration and global average temperatures, as well as consensus that such a change to the climate will have dangerous consequences. In 2005, Mother Jones magazine described Singer as a "godfather of global warming denial." However, Singer characterized himself as a "skeptic" rather than a "denier" of global climate change.

SEPP және қаржыландыру

1990 жылы Сингер ғаламдық жылынуға қарсы алдын алу шараларына қарсы аргументтер келтіру үшін «Ғылым және қоршаған орта саясаты» жобасын (SEPP) құрды. 1991 жылы БҰҰ-ның қоршаған орта және даму жөніндегі конференциясы, «Жер саммитінен» кейін Сингер ғылымға күмән келтіретін жазбалар жазып, сөз сөйлеуге кірісті. Ол кез келген жанармай шектеулерінен экономикаға қатысты ауыр зиян тиеді деп болжады және табиғи әлем мен оның ауа райының үлгілері күрделі және толыққанды түсініксіз екенін, мұхиттардан атмосфераға жылу алмасу динамикасы немесе бұлттардың рөлі туралы білімнің аз екенін айтты. Ғылыми консенсус күшейген сайын, ол қарсылық позициясынан талас-тартыс жүргізе берді. Рейчел Уайт Шойрингтің мәлімдемесінше, SEPP құрылған кезде ол Вашингтон қоғамдық саясаттағы құндылықтар институтымен байланысты болған, бұл институтты Біріктіру шіркеуінің жетекшісі Сун Мён Мун құрған ой-толғау орталығы. Шойринг Сингердің институтпен байланысын үзіп, оны түрлі қоғамдық қорлар мен мұнай компаниялары қаржыландырғанын жазады. Оқиғадан кейін бір апта өткен соң Newsweek журналы Роберт Самуэльсонның, оның колонналарының бірінен, қарсы пікірін жариялады. Ол өнеркәсіп қаржылаған жоққа шығару машинасы туралы әңгіме ойдан шығарылған және негізінен бұрмалаушылық екенін айтты. 2008 жылдың наурызында ABC News Сингердің энергетика индустриясының жалақы төлеушісі еместігін, бірақ SEPP ExxonMobil компаниясынан 10 000 доллар көлемінде қайырымдылық көмек алғанын және бұл алынған барлық көмектің бір пайызын құрайтынын мойындағанын хабарлады. Сингердің сөзіне қарағанда, оның Exxon-мен байланысы жалақы төленетін лауазымда отырудан гөрі, олардың пошта тізімінде болуға көбірек ұқсайды. Шойрингтің мәлімдемесіне сәйкес, бұл қарым-қатынастар Сингердің ғылыми қауымдастықтың мүшелері арасындағы зерттеулерінің беделін түсірді. 1995 жылы Конгресс отырысында Конгрессмен Линн Риверс Сингердің сенімділігіне күмән келтіріп, оның соңғы 15 жылда рецензиядан өткен ғылыми журналда бірде-бір мақала жариялай алмағанын, тек бір техникалық түсініктемеден басқа ештеңе жарияламағанын айтты.

IPCC-ті сынға алу

1995 жылы Климаттық өзгерістер жөніндегі үкіметаралық комиссия (IPCC) ғылыми консенсусқа сәйкес, дәлелдердің салмағы адамның жаһандық климатқа әсер ететінін көрсетеді деген есеп жариялады. Сингер «Science» журналына жазған хатында IPCC есебі материалды таңдап келтіргенін айтты. Ол былай деп жазды: «Есепте, климаттың барлық теориялық модельдеріне қайшы келетін, соңғы 18 жылғы спутниктік деректерде байқалған жеңіл суыну тенденциясы туралы тіпті айтылмаған». Шейрингтің сөзінше, Сингер метеостанциялардың көрсеткіштері жылынуды байқатып тұрғанын мойындайды, бірақ спутниктер полюстен полюске дейін қамтитын өлшемдерінің арқасында жақсы деректер береді деп санайды. Сингер 1995 жылы «АҚШ-тағы жаһандық климаттың өзгеруі жөніндегі Лейпциг декларациясын» жазды және 1997 жылы Киото протоколына қарсылық білдіру үшін оны жаңартты. Киото протоколы Жапонияның Киото қаласында өткен халықаралық конвенцияның нәтижесі болды, онда бірнеше дамыған елдер парниктік газ шығарындыларын азайтуға келісті. Сингердің декларациясында былай делінген: «Энергия экономикалық өсу үшін маңызды. Біз климаттың өзгеруіне ықпал ететін факторларды жоюға талпынуды түсінеміз, бірақ Киото протоколы – әлемдік қауымдастықтың бір бөлігінен ғана көмірқышқыл газының шығарындыларын шектеу – қауіпті түрде қарапайым, тиімсіз және жұмыс орындарына және тұрмыс деңгейіне экономикалық зиян келтіреді». Сингер консервативті саясатты зерттеу орталығының 2008 жылғы наурыз айында жариялаған «Климатты табиғат бақылайды, адамның әрекеті емес» атты NIPCC есебін дайындады. Сол айда ABC News NASA, Стэнфорд және Принстон ғалымдарының есімдерін атамай, есепті «жасалма сұрақтар» деп бағалағандарын хабарлады. ABC News телеарнасына жолдаған шағым хатында Сингер олардың мақаласында «жағымсыз тіл, бұрмаланған фактілер, жала жабуға ұқсайтын айыптаулар және анонимді қаралаулар» қолданылғанын айтты. Бұрынғы NIPCC есептері сияқты, бұл есеп те жарияланғаннан кейін экологиялық белсенділер тарапынан сынға алынды. Мысалы, Дэвид Судзуки оны «көмірқышқыл газының шығарындылары өмірді ынталандыратындықтан жақсы деген сияқты, бұрыннан жоққа шығарылған талаптарға толы» деп мәлімдеді. Fox News Channel арнасының Doug McKelway бұл есеп туралы оң пікір білдіргеннен кейін, климаттанушылар Кевин Тренберт пен Майкл Оппенгеймер бұл хабарламаны сынға алды. Тренберт оны «жауапсыз журналистика» деп, ал Оппенгеймер «жалған» деп атады.

In 1995 the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) issued a report reflecting the scientific consensus that the balance of evidence suggests there is a discernible human influence on global climate. Singer responded with a letter to Science saying the IPCC report had presented material selectively. He wrote: "the Summary does not even mention the existence of 18 years of weather satellite data that show a slight global cooling trend, contradicting all theoretical models of climate warming." Scheuering writes that Singer acknowledges the surface thermometers from weather stations show warming, but he argues that the satellites provide better data because their measurements cover pole to pole. Singer wrote the "Leipzig Declaration on Global Climate Change in the U. S." in 1995, updating it in 1997 to rebut the Kyoto Protocol. The Kyoto Protocol was the result of an international convention held in Kyoto, Japan, during which several industrialized nations agreed to reduce their greenhouse gas emissions. Singer's declaration read: "Energy is essential for economic growth We understand the motivation to eliminate what are perceived to be the driving forces behind a potential climate change; but we believe the Kyoto Protocol—to curtail carbon dioxide emissions from only a part of the world community—is dangerously simplistic, quite ineffective, and economically destructive to jobs and standards of living." Singer prepared an NIPCC report called "Nature, Not Human Activity, Rules the Climate," published in March 2008 by the Heartland Institute, a conservative think tank. ABC News said the same month that unnamed climate scientists from NASA, Stanford, and Princeton who spoke to ABC about the report dismissed it as "fabricated nonsense". In a letter of complaint to ABC News, Singer said their piece used "prejudicial language, distorted facts, libelous insinuations, and anonymous smears". As with previous NIPCC reports, environmentalists criticized it upon its publication; for example, David Suzuki wrote that it was "full of long discredited claims, including that carbon dioxide emissions are good because they stimulate life". After the report received favorable coverage from Fox News Channel's Doug McKelway, climate scientists Kevin Trenberth and Michael Oppenheimer criticized this coverage, with Trenberth calling it "irresponsible journalism" and Oppenheimer calling it "flat out wrong".

Климаттық қақпа

2009 жылдың желтоқсанында Климаттық зерттеулер бөлімінің электрондық поштасымен болған даудан кейін Сингер Рейтер агенттігіне пікір мақаласын жазып, онда ғалымдар рецензиялауды теріс пайдаланған, редакторларға балама пікірлерді жариялауға қысым көрсеткен және қарсыластарын қаралаған деп мәлімдеді. Ол сондай-ақ, жарияланған электрондық хаттар "IPCC сене беретін жер беті температурасының деректері бұрмаланған бастапқы деректер мен ғылыми қоғамдастықпен бөліспейтін алгоритмдерге негізделгенін" көрсеткенін айтты. Ол бұл оқиғаның кемшіліктері бар процесті ашып көрсеткенін және атмосферадағы CO2 сияқты жылу эффектісін күшейтетін газдардың артуына қарамастан температураның төмендеуі жалғасып жатқанын мәлімдеді. Ол былай деп жазды: "Бұл кері байланыс IPCC негізге алған модельдердің нәтижелерімен келіспейді және антропогендік жаһандық жылынудың (AGW) өте шағын екенін көрсетеді", - деп түйіндеді, "сонымен қазір жаһандық жылынудың 'адамның іс-әрекетінен туындаған' болуы мүмкін екені белгілі болды". Британдық Парламенттің ғылым және технология жөніндегі комитеті кейіннен ғалымдарды кінәсіз деп таныған есеп жариялады, ал сегіз комитет бұл айыптауларды тергеп, алаяқтық немесе ғылыми тәртіпсіздіктерге ешқандай дәлел таппады.

Өлім

2020 жылдың 6 сәуірінде Сингер Мэриленд штатының Роквилл қаласындағы зейнеткерлер үйінде қайтыс болды.