Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1996 жылғы американдық деректі фильмі
1995 American documentary film
"The Celluloid Closet" – Роб Эпштейн мен Джеффри Фридман режиссерлік еткен және сценарийін жазған, Говард Розенман продюсерлік еткен 1996 жылғы американдық деректі фильм. Фильм Вито Руссоның 1981 жылғы "Целлюлоид шкафы: Кинодағы гомосексуализм" кітабына, сондай-ақ ол 1972 жылдан 1982 жылға дейін өткізген лекциялары мен кинофрагменттерінің көрсетіліміне негізделген. Руссо кинофильмдердің, әсіресе Голливуд фильмдерінің гей, лесбиянка, бисексуал және трансгендер кейіпкерлерін қалай бейнелегенін зерттеді. "The Celluloid Closet" 1996 жылдың сәуір айында Сан-Францискодағы Кастро театры сияқты таңдалған кинотеатрларда көрсетілді, содан кейін HBO кабельдік арнасында "America Undercover" сериясының бір бөлігі ретінде көрсетілді.
The Celluloid Closet is a 1996 American documentary film directed and co written by Rob Epstein and Jeffrey Friedman, and executive produced by Howard Rosenman. The film is based on Vito Russo's 1981 book The Celluloid Closet: Homosexuality in the Movies, and on lecture and film clip presentations he gave from 1972 to 1982. Russo had researched the history of how motion pictures, especially Hollywood films, had portrayed gay, lesbian, bisexual, and transgender characters. The Celluloid Closet was given a limited release in select theatres, including the Castro Theatre in San Francisco in April 1996, and then shown on cable channel HBO as part of its series America Undercover.
Шолу
Бұл деректі фильмде Голливуд индустриясымен байланысты әртүрлі ерлер мен әйелдер фильмдерден алынған үзінділерге және ЛГБТ кейіпкерлеріне қатысты өздерінің жеке тәжірибелеріне пікір білдіру үшін сұхбаттасады. Әйелдерге ұқсас ерлер кейіпкерлерінен бастап, Голливуд өндіріс кодексінің цензурасына дейін, жасырын гей кейіпкерлер мен қатыгез стереотиптерден бастап 1990 жылдардың басында жасалған өзгерістерге дейін қарастырылады. Вито Руссо өзінің кітабын деректі фильмге айналдыруды армандады және 1990 жылы қайтыс болғанға дейін жобаға көмектесті. Кейбір сыншылар фильмнің кітапқа қарағанда саяси тұрғыдан әлсіз екенін және көңіл көтеріп аяқталатынын атап өтті. Дегенмен, Руссо деректі фильмнің көңілді болуын және 1990 жылға дейін болған жақсы өзгерістерді көрсетуін қалады.
The documentary interviews various men and women connected to the Hollywood industry to comment on various film clips and their own personal experiences with the treatment of LGBT characters in film. From the sissy characters to the censorship of the Hollywood Production Code, the coded gay characters and cruel stereotypes to the changes made in the early 1990s. Vito Russo wanted his book to be transformed into a documentary film and helped out on the project until he died in 1990. Some critics of the documentary noted that it was less political than the book and ended on a more positive note. However, Russo had wanted the documentary to be entertaining and to reflect the positive changes that had occurred up to 1990.
Өндіріс
Руссо Эпштейнге «Целлюлоид шкафы» фильмінің нұсқасын жасау туралы ұсыныс жасады және 1986 жылы фильмге арналған сценарийді жазды. Бірақ, Эпштейн мен Фридман жоба бойынша қозғалысқа тек 1990 жылы Руссо қайтыс болғаннан кейін ғана қол жеткізді. Оның өлімінен соң, Англиядағы Channel 4 арнасы фильмшілерге хабарласып, оны әзірлеу үшін қаржыландыру ұсынды, «ең бастысы студиялардан фильм кадрларын алу мүмкін емекенін анықтау үшін».
Russo approached Epstein about making a film version of The Celluloid Closet and wrote a proposal for the film version in 1986. However, it was not until Russo died in 1990 that Epstein and Friedman gained any traction on the project. After his death, Channel 4 in England approached the filmmakers about the film, and offered development funding in order to write a treatment "and most importantly to determine if it would even be possible to obtain the film clips from studios."
Қабылдау және әсер ету
"Целлюлоид шкафы" 1972 жылы Паркер Тайлердің "Жынысты экрандау" және 1977 жылы Ричард Дайердің "Гейлер мен фильм" кітаптарында көтерілген болатын. Фильм гейлер тарихындағы маңызды сәтте шықты, Билл Клинтон ірі партиядан алғашқы президенттік кандидат ретінде сайланып, гей сайлаушыларға ашық түрде қолдау жасайтынын және уәде беретінін мәлімдеді. Алайда, "Сұрамай, айтпа" заңы қабылданғанда, қозғалыс үлкен соққыға ұшырады. Осы кедергілерге жауап ретінде ЛГБТ+ құқық қозғалысы бұқаралық ақпарат құралдарына көбірек назар аударды, өйткені әлемге таратылатын бейнелер гомосексуализмге қатысты пікірлерге теріс әсер ететінін түсінді. 1994 жылы "Гейлер мен лесбиянкаларға қарсы жамандауға қарсы альянс" ұлттық ұйым ретінде құрылды. "Целлюлоид шкафы" 1996 жылы шықты, сол кезде кино мен теледидардағы гомосексуалистердің бейнеленуіне қарсы наразылықтар мен шерулер күшейді. Time журналы "наразылықтардың басты нысаны Голливудтың ең ірі және беделді фильмдері болды, оның ішінде әйелдерді өлтіріп, терісін сылып алатын трансвестит бейнеленген "Қойлардың үндемеуі" және Кеннеди кісі өлтірісіне қатысқан деп айыпталатын гейлердің садомазохистік ойын-сауықпен айналысатын көрінісі бар "JFK" сияқты фильмдер" деп жазды. Жоғарыдағы мақалада наразылықты ұйымдастыруға көмектескен "Queer Nation" ұйымының мүшесі Кейт Соренсенмен сұхбат берілген: "Бұл фильмдердегі әрбір лесбиян және бисексуал кейіпкер психопат кісі өлтіруші деп айыпталады. Мен мұндайдан шаршадым". Елдің әртүрлі аймандарындағы гей-активистер гомосексуалистік кейіпкерді жиренішті кісі өлтіруші ретінде бейнелейтін фильмдерге қарсы күресті. Олардың пікірінше, мұндай бейнелер "АИТС-ке немесе барлық түрдегі жеккөрушілік қылмыстардың өсуіне себеп болған толерантсыздық пен қорқынышты көрсетеді". Дегенмен, Голливудтың гейлерге қатысты көзқарасы жақсармады. Фильмдердегі гомосексуалистік кейіпкерлер көбінесе ерекшеліксіз, қорқынышты немесе карикатуралық болып келеді". Жазушы Ричард Барриос: "Руссо фильм арқылы ACT UP АИТС туралы хабардарлықты арттырғандай, бұрын ешқашан талқыланбаған әлем мен мәдениетті ашты, әділетсіздік пен реніштің тамырларын ашып көрсетті" деді. Фильм гомосексуалистердің оң бейнесін жасау қажеттігін дәлелдеді. "Гейлер мен лесбиянкаларға қарсы жамандауға қарсы альянс" Columbia Pictures және Carolco компанияларының қызметкерлері үшін семинарлар өткізді. Сонымен қатар, ойын-сауық индустриясындағы АИТС-фобиясы мен гомофобияға қарсы күресу мақсатында "Голливуд қолдауы" атты қайырымдылық ұйымы құрылды. "Целлюлоид шкафы" 1996 жылы төрт "Эмми" сыйлығына ие болды. Ол монтаждау, дыбыс жазу және операторлық жұмысы үшін ақпараттық бағдарламалаудағы үздік жеке жетістіктер номинациясына ұсынылды. Сондай-ақ, "Үздік ақпараттық арнайы" номинациясына ие болды. Бұған қоса, фильм Peabody сыйлығын жеңіп алды және 1996 жылғы Санденс кинофестивалінде "Сөз бостандығы" сыйлығымен марапатталды. Сонымен қатар, ол 12-ші Independent Spirit Awards-та "Шындықтан да шын" сыйлығына ұсынылды.
The Celluloid Closet had precursors in Parker Tyler's 1972 book Screening the Sexes and Richard Dyer's 1977 Gays and Film. The film was released at a dramatic time in gay history, as Bill Clinton was elected president as the first major party presidential candidate to court and to promise openly to gay voters. However, the movement faced a huge public setback when "Don't Ask, Don't Tell" was passed. In response to these obstacles, the LGBT rights movement became increasingly media focused, realizing that the images projected into the world negatively affected perceptions of homosexuality. In 1994, the Gay and Lesbian Alliance Against Defamation was formed as a national organization. The Celluloid Closet came out in 1996, as marches and protests against homosexual representation in film and television grew. Time magazine noted that "protests [were] aimed specifically at some of Hollywood's biggest and most prestigious films, including The Silence of the Lambs, which features a crazed transvestite who kills and flays women, and JFK, which has a scene in which gays alleged to be conspirators in the Kennedy assassination cavort in sadomasochistic fun and games." The article quoted above features an interview with Kate Sorensen, a member of Queer Nation, an organization that helped to organize the protests: "Every lesbian and bisexual character in these films is accused of being a psychotic killer And the girl never gets the girl. I'm tired of that." Gay activists across the country attacked films like these, where the homosexual character is portrayed as a disgustingly erotic killer. It was believed that these portrayals reflected "a perverse fear of AIDS or the rising intolerance that [had] caused an increase in hate crimes of all kinds. Still, Hollywood's treatment of gays [hadn't] helped. With few exceptions, the homosexual characters in films are creepy misfits or campy caricatures". According to writer Richard Barrios, "Russo essentially did for film what ACT UP did for AIDS awareness he opened up a world and a culture that had almost never been discussed before under any circumstances, exposing prejudices and hurts." The film continued to motivate the need for positive representation of homosexuals. The Gay and Lesbian Alliance Against Defamation held seminars for staff at Columbia Pictures and Carolco. In addition, Hollywood Supports, a service organization with the mission to combat AIDS phobia and homophobia in the entertainment industry, was founded. In addition, the film was honored with four Emmy Award nominations in 1996. It was nominated for Outstanding Individual Achievement in Informational Programming for editing, sound recording and director of photography. It was also nominated for Outstanding Informational special. Additionally, the film received both a Peabody Award and recognition at the 1996 Sundance Film Festival by winning the Freedom of Expression award. It was also nominated for the Truer Than Fiction Award at the 12th Independent Spirit Awards.