1944 жылғы тік көтерілуге арналған неміс ұшақ концепциясы
Focke-Wulf Triebflügel
1944 ж. жасалған неміс ұшағы – Triebflügel. Тік көтеріліп, қонуға арналған, бомбалаудан қорғау мақсатындағы жоба. Түрлі сынақтардан өтті, бірақ прототипі құрылмады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1944 жылы тік көтеріліп, тік қонуға арналған ұшақ концепциясы
1944 German concept for a VTOL aircraft
Focke Wulf Triebflügel немесе Triebflügeljäger, сөзбе-сөз "үрмелі қанат аңшысы" деген мағынаны білдіреді, 1944 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңінде Германияның орталық аймақтарына жасалған одақтастардың күшейіп келе жатқан бомбалау шабуылдарына қарсы қорғаныс мақсатында жасалған неміс ұшақ концепциясы болды. Бұл маңызды зауыттарды немесе кішкентай немесе аэродромы жоқ аудандарды жергілікті қорғауға арналған тік көтеріліп, тік қонатын ұшақ болды. Triebflügel жел тоннелінде сынақтан өтіп жатқанда одақтас күштер өндіріс орындарына жетті. Ешқандай толық прототип құрылмады.
The Focke Wulf Triebflügel, or Triebflügeljäger, literally meaning "thrust wing hunter", was a German concept for an aircraft designed in 1944, during the final phase of World War II, as a defence against the ever increasing Allied bombing raids on central Germany. It was a vertical take off and landing tailsitter interceptor design for local defense of important factories or areas which had small or no airfields. The Triebflügel had only reached wind tunnel testing when the Allied forces reached the production facilities. No complete prototype was ever built.
Дизайн
Оның құрылымы ерекше еді. Оның қанаттары болған жоқ, ал барлық көтергіш күш пен итергіш күш ұшақтың жанындағы үштен бір бөлігінде орналасқан ротор/винт жиынтығымен қамтамасыз етілді (шамамен кабина мен түйреуіш арасындағы ортасы). Ұшақ тік күйде, құйрығына отырғанда, роторлар тікұшақ сияқты жұмыс істеген болар еді. Көлденең ұшқанда, олар алып винт сияқты жұмыс істеген болар еді. Алға қарай ұшу үшін, негізінен алға жылдамдық беру үшін, ұшақтың мұрын бөлігін сәл көтеру қажет болды, сондай-ақ көтерілу үшін де. Осының салдарынан, алдыңғы фюзеляждағы төрт зеңбірек фюзеляждың орта сызығына қатысты сәл төмен бұрышпен орналастырылған. Қону үшін ұшақтың жылдамдығын төмендетіп, фюзеляж тік күйге келгенше иілу қажет болды. Содан кейін қуатын азайтуға болады және қону шассисі жерге тигенше төмендеуге болады. Бұл қиын және, мүмкін, қауіпті маневр болар еді, себебі ұшқыш жоғары қарап отыратын және осы кезде жер оның басының артында болар еді. Кейбір құйрыққа отырып қонатын ұшақтардан айырмашылығы, ұшқыштың орны алға қарай бағытталған және өзгермейтін. Айналатын ротор артқа қарауды да қиындатар еді.
The design was particularly unusual. It had no wings, and all lift and thrust were provided by a rotor/propeller assembly 1/3 of the way down the side of the craft (roughly halfway between the cockpit and tailplane). When the plane was sitting on its tail in the vertical position, the rotors would have functioned similarly to a helicopter. When flying horizontally, they would function more like a giant propeller. Forward flight required a slight nose up pitch to provide some upward lift as well as primarily forward thrust. Consequently, the four cannon in the forward fuselage would have been angled slightly downward in relation to the centreline of the fuselage. To land, the craft had to slow its speed and pitch the fuselage until the craft was vertical. Power could then be reduced and it would descend until the landing gear rested on the ground. This would have been a tricky and probably dangerous maneuver, given that the pilot would be seated facing upward and the ground would be behind their head at this stage. Unlike some other tailsitter aircraft, the pilot's seat was fixed in the direction for forward flight. The spinning rotor would also obscure rear vision.
Салыстырмалы ұшақ конструкциялары
Бұл конструкция 20 ғасырдың VTOL ұшақтары мен басқа неміс концептуалды жобаларының арасында ерекше болды. Дегенмен, 1990 жылдардағы Rotary Rocket Roton ғарыш кемесіне жасалған алғашқы эскиздерде, көтергіш күшін қамтамасыз ететін ұштарымен басқарылатын роторлары бар еркін айналатын ротор көрсетілген. 1950 жылдары АҚШ прототиптік тік қондыру-көтеру ұшақтарын (Lockheed XFV және Convair XFY Pogo) жасады, бірақ олар дәстүрлі турбовинтті қозғалтқыштармен және моменттің әсерін күшпен теңестіретін алдыңғы бөлігінде орналасқан қарама-қарсы айналатын пернелермен жабдықталған. Олар көтерілу үшін дәстүрлі қанаттарды да пайдаланды, бірақ олардың крест тәрізді құйрықтары мен кіріктірілген қону шассилері Triebflügel-ге ұқсас болды.
This design was unique among 20th century VTOL craft, and other German concept craft. However, some early design studies for the Rotary Rocket Roton spacecraft in the 1990s showed a free spinning rotor with tip driven rotors providing lift. In the 1950s, the US built prototype tailsitter aircraft (the Lockheed XFV, and Convair XFY Pogo), but these were powered by conventional turboprops, with nose mounted contra rotating propellers to counter torque. They also used conventional wings for lift, though their cruciform tails with integral landing gear were broadly comparable to the Triebflügel.