Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
M1941 Джонсон жеңіл пулеметі, сондай-ақ Джонсон және Джонни пулеметі деп те белгілі, 1930-жылдардың соңында Мелвин Джонсон жасаған американдық кері импульсті жеңіл пулемет болды. Ол M1941 Джонсон мылтығы және M1947 Джонсон автокарбинімен бірдей жұмыс принципін және көптеген бөліктерін бөлісті.
The M1941 Johnson Light Machine Gun, also known as the Johnson and the Johnny gun, was an American recoil operated light machine gun designed in the late 1930s by Melvin Johnson. It shared the same operating principle and many parts with the M1941 Johnson rifle and the M1947 Johnson auto carbine.
Дизайн
M1941 Джонсон жеңіл автоматтары Бостондық заңгер және Теңіз корпусы резервіндегі капитан Мельвин Джонсон кіші жасаған. Оның мақсаты – АҚШ армиясы қабылдаған M1 Garand мылтығынан артық өнімділігі бар жартылай автоматты мылтық құру еді. 1937 жылдың соңына қарай ол жартылай автоматты мылтықты және жеңіл автоматтарының прототипін жобалап, жасап, сәтті сынақтан өткізді. Екеуі де көптеген физикалық ерекшеліктерімен және ортақ бөлшектерімен ұқсас болды, сондай-ақ айналмалы бұрандасы бар қысқа кері импульс принципі бойынша жұмыс істеді. Джонсон басқа қарулардың бөліктерін алып, оларды ауыстырып, M1941 жеңіл автоматтарын жасады. Джонсонның қисық, бір қатарлы дүңгіршегі қабылдағыштың сол жағына бекітілді; компанияның буклеттерінде стандартты 20 оқтық дүңгіршек көрсетілген. Бұдан өзге, қаруды патрон шығару тесігі арқылы немесе жеке-жеке патрондармен заряддауға болады. Оқ ату жылдамдығы минутына 200-ден 600 оққа дейін реттелетін. Екі нұсқасы жасалды: ағаштан жасалған қоймасы және металл екіаяқты тұғыры бар M1941 және түтікшелі болаттан жасалған қоймасы және ағаштан жасалған бір аяқты тұғыры бар M1944. Дизайн кері күштерді қарудың жылжымалы бөліктерінің массасымен бірге тікелей сыртқы оқ атушының иығына жеткізуді көздеді. Бұл конструкция оқтың көтерілуін азайтуға мүмкіндік берді, бірақ мерзікер көздерін оқтың осынан жоғары орналастыру қажет болды. Қару неміс FG 42 автоматтарымен көптеген ұқсастықтарға ие. Екеуі де сол жақтан патрон алады, автоматты режимде ашық бұрандадан, ал жартылай автоматты режимде жабық бұрандадан оқ атып, жүктелгенде тасымалдау қиын болды, олардың дүңгіршектері қабырғаға орнатылған. Джонсонның бір қатарлы дүңгіршегі ерекше ұзын болды, бұл қарудың тепе-теңдігін бұзды. Осы ұқсастықтарға қарамастан, ешқандай дәлел екі қарудың дизайнына бір-бірінің әсер еткенін көрсетпейді. Екеуі де ұқсас мәселелерді шешуге тырысты және ұқсас шешімдерді қабылдады. Джонсон жеңіл автоматтары негізінде 20 оқтық дүңгіршекпен зарядталатын жартылай автоматты мылтықтың прототиптері де жасалды. Мысалы, M1947 Джонсон автоматтары. Сондай-ақ, лентамен зарядталатын нұсқасы да болды.
The M1941 Johnson light machine gun was designed by a Boston lawyer and captain in the Marine Corps Reserve named Melvin Johnson Jr. His goal was to build a semi automatic rifle that would outperform the M1 Garand the US Army had adopted. By late 1937, he had designed, built, and successfully tested both a semi automatic rifle and a prototype light machine gun. Each shared a significant number of physical characteristics and common parts, and both operated on the principle of short recoil with a rotating bolt. He took the parts of other guns, switching them out and creating the M1941 light machine gun. Johnson's curved, single column magazine attached to the left side of the receiver; company brochures list a 20 round magazine as standard. Additionally, the weapon could be loaded by stripper clip at the ejection port, or by single rounds fed into the breech. The rate of fire was adjustable, from 200 to 600 rounds per minute. Two versions were built: the M1941 with a wooden stock and a metal bipod, and the M1944 with a tubular steel butt and a wooden monopod. The design intended the recoil forces to travel, along with the mass of the weapon's moving parts, in a direct line to the shoulder of the gunner. While this design minimized muzzle climb, the sights had to be placed higher above the bore. The weapon has many parallels with the German FG 42. Both feed from the left side, and both fire from an open bolt while in automatic, and a closed bolt while in semi auto. Both weapons were awkward to carry loaded, with a side mounted magazine; the Johnson had an especially lengthy single column magazine, and this feature tended to unbalance the weapon. Despite these similarities, there is no evidence that either weapon had any effect on the design of the other. Both weapons attempted to solve similar problems, and adopted similar solutions. Prototypes of semi automatic rifles, 20 round magazine fed, based on the Johnson LMG were also produced. The M1947 Johnson auto carbine is an example. A belt fed variant also existed.
Қатысу
Джонсон Johnson LMG-нің шағын партияларын АҚШ армиясы мен теңіз жаяу әскеріне сатты. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде одақтас әскерлердегі арнайы күштер американдық BAR-ға тең тоқтату күшіне ие, ыңғайлы, жеңіл және дәл автоматты мылтық талап етті. Осыған байланысты, бұл машиналық мылтық Остік күштердің тылында жұмыс істейтін командалар үшін BAR-дың орнына бейімделді. Бірінші арнайы қызмет тобы, Канада мен АҚШ-тан сарбаздармен бірлесіп құрылған (әйгілі Devil's Brigade), жаңа Джонсон жеңіл машиналық мылтықтарының 125 данасын пластикалық жарылғыштарға айырбастау үшін теңіз жаяу әскеріне берді. Олар BAR-дың орнына пайдаланылды, бірақ тозығы жеткенде және жаумен болған шайқаста жоғалғанда, олардың орнына қайтадан BAR қолданылды. Джонсон LMG Филиппин армиясы мен Филиппин қарулы күштері 1942-1945 жылдар аралығындағы Жапон әскери оккупациясы кезінде, сондай-ақ 1945 жылдан 1960-жылдарға дейінгі соғыстан кейінгі кезеңде, оның ішінде 1946-1954 жылдардағы Хукбалахап көтерілісі және 1950-1955 жылдардағы Кореяға Филиппин экспедициялық күштері (PEFTOK) барысында қолданды. 1948 жылғы Араб-Израиль соғысынан кейін көп ұзамай, Израиль қорғаныс күштерінің алдағысы Хагана Джонсон LMG-нің жақын көшірмесін, .303 British және 7.92×57mm Mauser патрондарына арналған Дрорды жасады. Израиль әскерлері Дрордың құм мен шаңның ішке кіруінен жиі істен шығатынын анықтады және қару қызметтен қысқа уақыт өткен соң қолданудан алынды. Эрнесто "Че" Гевара Куба революциясында Джонсонды белсенді пайдаланды.
Johnson sold small quantities of the Johnson LMG to the U. S. Army and Marine Corps. During the Second World War, special forces within the Allies demanded a more portable, lighter, more accurate automatic rifle that provided the equivalent stopping power of the American BAR. As a result, this machine gun was adapted as the BAR replacement for commandos operating behind Axis lines. The First Special Service Force, raised jointly with men from both Canada and the United States (the famous Devil's Brigade), traded the Marine Corps 125 of the new Johnson light machine guns for plastic explosives. They were used in lieu of BARs, but as they wore out and were lost in combat they were replaced by BARs. The Johnson LMG was used by the Philippine Army and Philippine Constabulary during World War II under the Japanese Military Occupation from 1942 to 1945 and post war from 1945 to 1960s including during the Hukbalahap Rebellion (1946 1954) and by the Philippine Expeditionary Forces to Korea (PEFTOK) from 1950 1955. Shortly after the 1948 Arab Israeli War, the predecessor of the Israel Defense Forces, Haganah, developed a close copy of the Johnson LMG, the Dror, in both .303 British and 7.92×57mm Mauser. Israeli forces found the Dror prone to jam from sand and dust ingress, and the weapon was discontinued after a brief period of service. Ernesto "Che" Guevara notably used a Johnson in the Cuban Revolution.
Салдары
Мелвин Джонсон кішігірім қаруларды жетілдіруді жалғастырды. 1955 жылы оған Fairchild/ArmaLite компаниясына Юджин Стонердің AR 10 мылтығын АҚШ Қорғаныс министрлігіне (сәтсіз) ұсынуға көмектесу сұралды, содан кейін ArmaLite және Colt's Manufacturing Company компанияларында AR 15 жақтасы ретінде жұмыс істеді. Armalite Джонсонның күш-жігеріне көп еңбек етті, ал AR 15 мылтығы M1941 Джонсон мылтығына ұқсас құлпынай дизайнын пайдаланды. Джонсонның соғыстан кейінгі соңғы қару-жарақ әзірлемелерінің бірі – M1 карабинының 5,7 мм калибрлі нұсқасы, ол «Спитфайр» деп аталды.
Melvin Johnson continued to develop small arms. In 1955, he was asked to assist Fairchild/ArmaLite in (unsuccessfully) promoting Eugene Stoner's AR 10 rifle with the U. S. Department of Defense, then with ArmaLite and Colt's Manufacturing Company as an advocate for the AR 15. Armalite relied heavily on Johnson's efforts and the AR 15 used a similar bolt design to the M1941 Johnson. One of Johnson's last postwar firearms ventures was a 5.7 mm caliber version of the M1 carbine, aka 'the Spitfire'.
Сұйық қозғалтқыш прототипі
Сонымен қатар, гидразин қолданатын қапсыз қарудың прототипі жасалды. Бұл қарулар өте тиімді болып, дәстүрлі ұңғымалы қарулармен шамалас өнімділік көрсетуі мүмкін еді, сонымен қатар жабдықтау желілерін жақсартуға мүмкіндік берген болар. Басты мәселе – дала жағдайында қысым тығыздағыштарының беріктігі және қолданушы үшін оның уыттылығы болды.
A prototype using hydrazine for a caseless firearm was also developed. The firearms would have been very effective and pretty equivalent in performance to conventional propellants, while offering improved supply lines. The main concern was in the durability of pressure seals in field conditions as well as toxicity of the substance to the user.