"In Her Shoes" фильмі – 2005 жылы жарық көрген, әпкелердің өмірі мен қарым-қатынасын көрсететін драма. Қаржылық табысы $83.6 млн болған фильм туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"In Her Shoes" 2005 жылғы Торонто халықаралық кинофестивалінде тұңғыш рет көрсетілді және 20th Century Fox компаниясының тарапынан 2005 жылдың 7 қазанында АҚШ-та кеңінен көрсетілді. Бюджеті 35 миллион доллар болса, әлем бойынша 83,6 миллион доллар табыс әкелді және сыншылардың басым бөлігінен жағымды пікірлер алды.
In Her Shoes premiered at the 2005 Toronto International Film Festival, and was released in the United States on October 7, 2005, by 20th Century Fox. It grossed $83.6 million worldwide against a $35 million budget, and received mostly positive reviews from critics.
Сюжет
Мэгги мен Роза Феллер әпкелері өте ерекше, оларды әкесі Майкл және әкесінің әйелі Сиделл тәрбиеледі, себебі аналары Кэролайн автокөлік апатында қаза тапты. Ұлы Роза, сырттай қарағанда қарапайым және жауапты заңгер, Мэггидің кемшіліктеріне қарамастан оны қорғайды. Бостандыққа құштар Мэгги тұрақты жұмыс таба алмайды (мұның бір себебі дислексиясы) және эмоционалдық және қаржылық қолдау үшін алкоголь мен ер адамдарға жүгінеді. Сиделл Мэггиді үйден қуғаннан кейін, Роза оған Филадельфиядағы Риттенхаус скверіндегі пәтерінде бірге тұруға келіседі. Мэгги жұмыс табуға тырысады, бірақ көп ұзамай Розаға қиындықтар тудырады, тіпті оның машинасының сүйреліп кеткеніне де себепкер болады. Олардың бұрыннан қиын қарым-қатынасы одан да нашарлайды, Роза Мэггиді Розаның танысы Джиммен бірге жатып жатқанда көреді. Көңілі қалған және ашуға буған Роза оны үйден қуады. Бірнеше күн бұрын, әкесінің жұмыс үстелінен ақша іздеп жүргенде, Мэгги Роза екеуіне арналған ескі құттықтау карточкаларын табады, олардың ішінде ақша бар екен, бұл карточкаларды олардың «ажырасып кеткен» әжесі Элла жіберген. Баспанасыз және жұмыс перспективасы жоқ Мэгги Элланы табу үшін Флорида штатының Дирфилд Бич қаласына саяхаттайды. Мэгги демалыста деп ойлаған Элла оны өзімен бірге тұруға шақырады. Элла жақын досы Этельге Кэролайнның психикалық ауруға шалдыққандығын және қаза болғанға дейін Элладан қыздарына қарауды сұраған хат жазғанын айтады. Уақыт өте келе, Элла Мэггидің күнге күйіп, одан ақша ұрлау үшін келгенін түсінеді. Мэгги актерлік мансабын қаржыландыруды сұрағаннан кейін, Элла оған зейнеткерлер үйінің көмекке зәру тұрғындарымен жұмыс істесе, оның жалақысын теңестіруді ұсынады. Темірқасық Роза жұмысынан кетіп, итті серуендетумен айналысады. Ол заң фирмасының әріптесі Саймон Стейнмен танысады. Олар ғашық болып, үйленуге келіседі. Мэгги зейнеткерлер үйінің тұрғыны, ағылшын әдебиетінің зейнеткер профессорымен дос болады, ол одан өлең оқып беруін сұрайды. Дислексиясының салдарынан ол бастапқыда қиналады, бірақ профессордың көмегімен және эмоционалдық қолдауымен жақсарады. Мэгги зейнеткерлер үйінің басқа тұрғындарымен де жақсы қарым-қатынас жасайды және олардың кейбіреулеріне жеке киім таңдауға көмектесу керектігін біледі, бұл оның жақсы көретін ісі. Элла бизнестің қаржылық жағын басқаруды ұсынады, ол тез дамиды, соның нәтижесінде олар Мэггимен жақын болады. Темірқасық Розаның Мэгги туралы сөйлегісі келмеуі Саймонмен және әкесімен қарым-қатынасын нашарлатады. Майкл қыздарының араздасқанын білмейді, ал Саймон Розаны оның туралы сөйлетуге тырысады. Саймон Розаның өзінің мәселелері туралы Джимге сеніп жатқанын көргенде, келісімді бұзады. Элла Розаға хабарласып, оған сапарға билет жібереді. Ол әкесіне оларды әжесінен жасырғаны үшін наразылық білдіреді, ол Элланың Кэролайнның балалары болуына қарсы болғанын, оның психикалық ауруы мен дәрі-дәрмектерін қабылдамауына байланысты, және оның өліміне кінәлі екенін мойындайды. Роза ұзақ уақыттан бері жоғалған әжесімен кездесуге қуанса да, ол келгенде Мэггидің де сол жерде тұрғанын білгенде қуанышы суынады. Олармен бірге естеліктерді еске алғанда, Мэгги аналары оларды Нью-Йоркке спонтанды саяхатқа алып кеткенін айтады. Олар оқиғаның егжей-тегжейін таниды, бұл Кэролайнның денсаулығының нашар екенін көрсетеді, ал Мэгги бұл туралы білмейді. Роза Майкл мен Кэролайн сапардан кейін қатты дауласқанын және ол оны психиатриялық клиникаға жатқызумен қорқытқанын айтады. Кэролайн екі күннен кейін өзін-өзі өлтірді. Мэгги Розаның анасы туралы шындықты одан жасырғанын түсінеді, олар татуласады. Саймон Мэгги шақырғаннан кейін Флоридаға келеді, ол Розамен татуласады. Соңында Роза оған Мэгги туралы және оны қорғауға деген қалауы туралы айтады, Саймон Мэггиді жек көреді деп қорқады. Кейін Розаның үйлену тойы Филадельфиядағы Ямайкалық "Джерк Хат" мейрамханасында өтеді, онда олар алғашқы кездесулерін өткізген. Элла мен Майкл татуласады, ал Мэгги Розаға жас алып, тойға сыйлық ретінде өлең оқиды, бұл Розаны көз жасына келтіреді.
Sisters Maggie and Rose Feller are very different, raised by their father, Michael and their stepmother Sydelle, after their mother, Caroline died in a car accident. The eldest Rose, an ostensibly plain and serious lawyer, is protective of Maggie despite her flaws. A free spirit, Maggie can't hold a steady job (partly due to her dyslexia) and turns to alcohol and men for emotional and financial support. After Sydelle throws Maggie out, Rose grudgingly allows her move in with her in her Rittenhouse Square apartment in Philadelphia. Maggie struggles to get work and soon causes Rose problems, including getting her car towed. Their already difficult relationship worsens when Rose catches Maggie in bed with Jim, a man Rose has been dating. A heartbroken and furious Rose throws her out. A few days before, while looking through her father's desk for money, Maggie discovered a bundle of old greeting cards for her and Rose, containing cash, from their "estranged" grandmother Ella. Homeless and without job prospects, she travels to Deerfield Beach, Florida, to find Ella. Believing Maggie is on vacation, Ella invites her to stay with her. Ella confides to her close friend Ethel that Caroline was mentally ill and prior to her death, wrote a note to Ella asking her to look after her daughters. As time passes, Ella realizes Maggie has visited only to sunbathe and steal money from her. After Maggie asks her to finance an acting career, Ella proposes to match her salary if she accepts a job with the assisted living section of the retirement community. Meanwhile, Rose quits her job and becomes a dog walker. She begins dating Simon Stein, a colleague from the law firm. They fall in love and get engaged. Maggie is befriended by a patient, a blind retired professor of English literature, who asks her to read poetry to him. Due to her dyslexia, she struggles at first, but she improves with the professor's guidance and emotional support. Maggie also becomes friendly with other residents of the retirement community, and discovers some need a personal clothing shopper, an activity she has a knack for. Ella offers to run the financial aspects of the business, which quickly takes off, and she and Maggie become close. Meanwhile, Rose's reluctance to talk about Maggie is straining her relationships with Simon and her father. While Michael remains oblivious to his daughters' falling out, Simon tries to get Rose to talk about her. When he sees Rose confiding to Jim about her issues instead, Simon breaks off the engagement. Ella contacts Rose, sending her a plane ticket to visit. She confronts her father about hiding their grandmother from her and Maggie, and he reluctantly explains Ella had not approved of Caroline having children because of her mental illness and tendency to neglect her medication, and had blamed him for her death. Rose is excited to meet her long lost grandmother, but her pleasure quickly sours when she arrives and discovers Maggie already lives there. While reminiscing with them, Maggie recounts the story of their mother taking them on a spontaneous trip to New York. They recognize the details of the story demonstrate Caroline was unwell, while Maggie is oblivious. Rose reveals that Michael and Caroline had a huge argument after the trip, and he had threatened to put her in a mental institution. Caroline killed herself two days later. Maggie realizes Rose had shielded her from the truth about their mother, and they reconcile. Simon arrives in Florida, summoned by Maggie, and he and Rose make up. At last, Rose opens up to him about Maggie and her desire to protect her, fearing Simon will come to hate Maggie. Later, Rose's wedding takes place at the Jamaican Jerk Hut in Philadelphia where they had their first date. Ella and Michael reconcile, and Maggie reads a poem as a wedding gift, which moves Rose to tears.
Сыни қабылдау
In Her Shoes сыншылардан жағымды пікірлер алды. Rotten Tomatoes сайтында сыншылардың 75%-ы фильмге оң баға берді, бұл 164 пікірге негізделген, орташа бағасы 6,80/10. Сайттың сын пікірінде: "Шыншылдық пен сапалы актерлік ойын "In Her Shoes" фильмін барлық көрермендерге лайықты етеді" делінген. Metacritic 36 пікірге негізделген орташа бағасы 60% құрайды. Рекс Рид, The New York Observer газетінде "In Her Shoes" фильмін "шынайы қуаныш" және "жадыда сақталатын фильм" деп атап, Ширли Маклейн "Оскар жеңімпазы болған "Сүйіспеншілік шарттарынан" бергі рөлін осы фильмде тауып алды. Ол күлкілі де әсерлі ойын көрсетіп, мол адамгершілік пен ақылды психологияны тиімді пайдаланады, өзінің тәжірибесімен басқа актерлерге көмектеседі" дейді. Роджер Эберт, Chicago Sun Times газетінде фильм "қалыпты фильмнің материалдарымен басталып, бірте-бірте ерекше фильмге айналады. Фильмнің соңындағы эмоционалдық әсер күтпегендей болып келеді, бірақ ойланғанда бұл оқиғаның логикалық нәтижесі екенін түсінесің. Ол кейіпкер туралы маңызды жайтты айтады, оған жақындарымен бөлісуге мүмкіндік береді және бұл біздің күтімімізден мүлдем басқаша болып келеді. Жақсы поэзия сияқты, фильм соңындағы өрбумен бізді таң қалдырады" деп жазады. Мик Ласселл, San Francisco Chronicle газетінде фильм "шындыққа жақын, бауырластық қарым-қатынастың шындығын көрсетеді, бірақ сезімталдыққа толы фильм емес. Алайда, фильм өзін-өзі құрбан етеді және мағынасыздыққа ұшырайды, сценарийші Сюзанна Грант пен режиссер Кертис Хансон бір әңгімені айтқандай болып көрсетсе де, шындығында басқа бір әңгімені айтады" дейді. Карино Чокано, Los Angeles Times газетінде фильм "жарық пен қараңғы, шындық пен жалған сезім, қауіп пен мейірім арасында екі сағаттан астам уақыт бойы тербеліп тұратын қызықты фильм" деп келіседі.
In Her Shoes has received generally positive reviews from critics. Rotten Tomatoes reported that 75% of critics gave the film positive reviews, based on 164 reviews, with an average rating of 6.80/10. The site's critical consensus reads: "Honesty and solid performances make In Her Shoes a solid fit for all audiences". Metacritic reports an average review score of 60%, based on 36 reviews. Rex Reed in The New York Observer calls In Her Shoes "pure joy" and "a movie to cherish", arguing that Shirley MacLaine has "found her finest role since the Oscar winning Terms of Endearment funny and poignant, she uses abundant humanity and smart psychology to great advantage, lending her knowledge to the other actors generously." Roger Ebert of the Chicago Sun Times states that the film "starts out with the materials of an ordinary movie and becomes a rather special one. The emotional payoff at the end is earned, not because we see it coming as the inevitable outcome of the plot, but because it arrives out of the blue and yet, once we think about it, makes perfect sense. It tells us something fundamental and important about a character, it allows her to share that something with those she loves, and it does it in a way we could not possibly anticipate. Like a good poem, it blindsides us with the turn it takes right at the end." Mick LaSalle of the San Francisco Chronicle argues, on the other hand, that the film "is almost a true statement, almost an honest rendering of a sibling relationship and almost not a sentimental Hallmark card of a movie. But it compromises with itself and ends up in a limbo of meaninglessness, with writer Susannah Grant and director Curtis Hanson strenuously pretending to have told one kind of story, when actually they've told quite another." Carino Chocano of the Los Angeles Times concurred, calling the film "a curious movie, hovering for upward of two hours between light and dark, truth and fake uplift, menace and mollycoddling."